ΑΡΘΡΑ – Νέα Φλώρινα http://neaflorina.gr Mon, 23 Jul 2018 16:57:25 +0000 el hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.9.6 Αθέλητες Αμαρτίες http://neaflorina.gr/2018/07/athelites-amarties/ http://neaflorina.gr/2018/07/athelites-amarties/#respond Sun, 22 Jul 2018 15:39:12 +0000 http://neaflorina.gr/?p=57724 Αρχιμ. Κοσμάς Λαμπρινός Ιεροκήρυξ Δεύτερο μέρος Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι όλες οι αμαρτίες σκόπιμες και ηθελημένες, και δεν είναι όλες οι αμαρτωλές πράξεις συνειδητές σε εκείνους που τις διαπράττουν. Τουλάχιστον όχι εξαρχής. Με μια λέξη, η αμαρτία δεν είναι πάντα κάτι για το οποίο ο ίδιος ο αμαρτωλός είναι απαραίτητα πλήρως και […]

The post Αθέλητες Αμαρτίες appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
Αρχιμ. Κοσμάς Λαμπρινός
Ιεροκήρυξ

Δεύτερο μέρος

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι όλες οι αμαρτίες σκόπιμες και ηθελημένες, και δεν είναι όλες οι αμαρτωλές πράξεις συνειδητές σε εκείνους που τις διαπράττουν. Τουλάχιστον όχι εξαρχής. Με μια λέξη, η αμαρτία δεν είναι πάντα κάτι για το οποίο ο ίδιος ο αμαρτωλός είναι απαραίτητα πλήρως και συνειδητά ένοχος. Υπάρχουν αμαρτίες που προκαλούνται από άγνοια ή από το πάθος στο οποίο υπόκειται κάποιος, αμαρτίες που “ενεργούν στα μέλη μας,” όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, ακόμη και ενάντια στη λογική και συνειδητή μας θέληση (δείτε Ρωμ. κεφ. 6-8). Τέτοιες είναι οι αμαρτίες οι οποίες αναφέρονται στις προσευχές της Εκκλησίας μας και στις οποίες οι πιστοί ικετεύουν το Θεό για συγχώρηση και άφεση των αμαρτιών, όχι μόνο των εν γνώσει, αλλά και των εν αγνοία, όχι μόνο των εκουσίων, αλλά και των ακούσιων.

Υπάρχουν αμαρτίες που είναι ακούσιες, αθέλητες, ανεπίλεκτες. Αμαρτίες που υπερνικούν τους ανθρώπους και τους αναγκάζουν μέσα από παράλογες ορμές και εξαρτήσεις, μέσα από την αδυναμία της σάρκας, τις συναισθηματικές παρορμήσεις και τις άκριτες επιθυμίες σε ενέργειες που οι ίδιοι δε θέλουν, και τις οποίες συχνά περιφρονούν και αποστρέφονται – ακόμα και όταν επιδίδονται σε αυτές. Αυτές είναι γνωστές από την παράδοση ως αμαρτωλά πάθη. Το γεγονός ότι αυτές οι αμαρτίες δεν επιλέγονται ελεύθερα δεν τις καθιστά ούτε στο ελάχιστο λιγότερο αμαρτωλές. Και το ρήμα αμαρτάνω σημαίνει χάνω το στόχο, βγαίνω από τη διαδρομή, παρεκκλίνω, βεβηλώνω, παραβιάζω… Είτε η πράξη είναι συνειδητά ηθελημένη και σκόπιμα ενεργούμενη είτε όχι. Είτε ο παραβάτης προσωπικά πέφτει ελεύθερα και πλήρως στην αμαρτία, είτε όχι.

(συνεχίζεται…)

The post Αθέλητες Αμαρτίες appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
http://neaflorina.gr/2018/07/athelites-amarties/feed/ 0
Αν άλλαζες «πουλί»… http://neaflorina.gr/2018/07/an-allazes-poyli/ http://neaflorina.gr/2018/07/an-allazes-poyli/#respond Sun, 22 Jul 2018 14:41:31 +0000 http://neaflorina.gr/?p=57722 -Μια ευτυχισμένη θεία πέρναγε την ελεύθερη ώρα της μεγαλώνοντας τον μικρό Γιαννάκη, παράλληλα ήταν συνεπής στο νοικοκυριό του σπιτιού της, όλα άστραφταν ήταν ταχτοποιημένα και πεντακάθαρα. -Τις ώρες που ο άντρα της εργαζόταν η θεία φρόντιζε να είναι πάντα κοντά στο ανιψάκι της, το συνόδευε στο πάρκο και στη παιδική χαρά δεν του χάλαγε ποτέ […]

The post Αν άλλαζες «πουλί»… appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
-Μια ευτυχισμένη θεία πέρναγε την ελεύθερη ώρα της μεγαλώνοντας τον μικρό Γιαννάκη, παράλληλα ήταν συνεπής στο νοικοκυριό του σπιτιού της, όλα άστραφταν ήταν ταχτοποιημένα και πεντακάθαρα.

-Τις ώρες που ο άντρα της εργαζόταν η θεία φρόντιζε να είναι πάντα κοντά στο ανιψάκι της, το συνόδευε στο πάρκο και στη παιδική χαρά δεν του χάλαγε ποτέ το χατίρι το αγαπούσε υπερβολικά και τον αισθανόταν σαν δικό της παιδί.

-Έτσι πέρναγαν τα χρόνια και ο μικρός Γιαννάκης μια μέρα πήρε την μεγάλη απόφαση να ρωτήσει: Γιατί θεία δεν έχεις δικό σου παιδί;

Η θεία απάντησε: Δεν μου το έφερε ακόμα ο πελαργός.

Αν άλλαζες «πουλί» ίσως ερχόταν το παιδί, είπε με νόημα ο μικρός Γιαννάκης.-

Κεντρική ιδέα: Πολλές φορές η παιδική αθωότητα λέει πικρές αλήθειες!
Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος Εκδότης
iliadisspiros@hotmail.com
 

The post Αν άλλαζες «πουλί»… appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
http://neaflorina.gr/2018/07/an-allazes-poyli/feed/ 0
Ομοφυλοφιλία: η ορθόδοξη θέση http://neaflorina.gr/2018/07/omofylofilia-i-orthodoxi-thesi/ http://neaflorina.gr/2018/07/omofylofilia-i-orthodoxi-thesi/#respond Fri, 20 Jul 2018 22:02:54 +0000 http://neaflorina.gr/?p=57632 ΑΡΧΙΜ. ΚΟΣΜΑΣ ΛΑΜΠΡΙΝΟΣ ΙΕΡΟΚΗΡΥΞ Λαμβάνοντας υπόψη την παραδοσιακή Ορθόδοξη ερμηνεία της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, όπως αυτή εκφράζεται στη λειτουργική λατρεία της Εκκλησίας, τις μυστηριακές ακολουθίες, τους Ιερούς Κανόνες και τη ζωή και διδασκαλία των Αγίων, είναι σαφές ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ενστερνίζεται τις απόψεις εκείνων των Χριστιανών, ομοφυλόφιλων ή ετεροφυλόφιλων, οι οποίοι βλέπουν τον […]

The post Ομοφυλοφιλία: η ορθόδοξη θέση appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
ΑΡΧΙΜ. ΚΟΣΜΑΣ ΛΑΜΠΡΙΝΟΣ
ΙΕΡΟΚΗΡΥΞ

Λαμβάνοντας υπόψη την παραδοσιακή Ορθόδοξη ερμηνεία της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, όπως αυτή εκφράζεται στη λειτουργική λατρεία της Εκκλησίας, τις μυστηριακές ακολουθίες, τους Ιερούς Κανόνες και τη ζωή και διδασκαλία των Αγίων, είναι σαφές ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ενστερνίζεται τις απόψεις εκείνων των Χριστιανών, ομοφυλόφιλων ή ετεροφυλόφιλων, οι οποίοι βλέπουν τον ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό ως διαταραχή και ασθένεια, και οι οποίοι επομένως θεωρούν τις ομοφυλοφιλικές πράξεις αμαρτωλές και καταστροφικές.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Ορθόδοξης Εκκλησίας ανά τους αιώνες, αγιογραφικές περικοπές όπως οι επόμενες δεν επιτρέπουν οποιαδήποτε άλλη εκτός από την προφανή ερμηνεία:

  • Αν ένας άνδρας κοιμηθεί με έναν άντρα όπως με μια γυναίκα, και οι δύο έχουν διαπράξει βδέλυγμα … (Λευιτικό κ΄ 13)
  • Γι’ αυτό το λόγο (δηλ. για την άρνησή τους να αναγνωρίσουν, να ευχαριστήσουν και να δοξάσουν το Θεό) ο Θεός τους παρέδωσε σε επαίσχυντα πάθη. Οι γυναίκες τους αντάλλαξαν τις φυσικές σχέσεις με τις παρα φύση, και παρομοίως οι άνδρες άφησαν τις φυσικές σχέσεις με τις γυναίκες και κάηκαν με φλόγα ακράτητης επιθυμίας μεταξύ τους, διαπράττοντας άνδρας με άνδρα επαίσχυντες πράξεις και λαμβάνοντας έτσι από τον ίδιο τους τον εαυτό το μισθό που τους άξιζε για την πλάνη τους (Ρωμ. α΄ 26-27).
  • Μην πλανάσθε! Ούτε οι πόρνοι, ούτε οι ειδωλολάτρες, ούτε οι μοιχοί, ούτοι οι εκθηλυμένοι, ούτε οι αρσενοκοίτες (δηλ. σοδομίτες, αυτοί που κοιμούνται με άντρες), ούτε οι πλεονέκτες, ούτε οι κλέφτες, ούτε οι μέθυσοι, ούτε οι υβριστές, ούτε οι άρπαγες πρόκειται να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού. Και τέτοιοι είναι, δυστυχώς, πολλοί εκ των συγχρόνων. Αν όμως πλυθήτε και αγιασθείτε και δικαιωθείτε με τη Χάρι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και με τη χάρι του Αγίου Πνεύματος μπορείτε μόνο να καθαρισθείτε και ψυχικώς. (Α΄ Κορ. στ΄ 9-11)

The post Ομοφυλοφιλία: η ορθόδοξη θέση appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
http://neaflorina.gr/2018/07/omofylofilia-i-orthodoxi-thesi/feed/ 0
Εγέρθητε οι νωθείς, μη πάντοτε χαμερπείς http://neaflorina.gr/2018/07/egerthite-oi-notheis-mi-pantote-chamerpeis/ http://neaflorina.gr/2018/07/egerthite-oi-notheis-mi-pantote-chamerpeis/#comments Fri, 20 Jul 2018 07:34:33 +0000 http://neaflorina.gr/?p=57614 Σήμερα κάποιοι θα γιορτάσουν και θα πανηγυρίσουν την επέτειο της (ψευδο)επανάστασης του ΄Ιλιντεν, στις 20 Ιουλίου του 1903. Δεν θα ασχοληθώ με τα γεγονότα εκείνων των ημερών. ΄Ισως τα ξέρουν καλύτερα εκείνοι που –καθώς διαθρυλείται- αρχικά έτειναν να δεχθούν να συμπεριληφθεί το “΄Ιλιντεν” στο όνομα της γειτονικής χώρας, αλλά τελικά δεν επικράτησε γιατί θα ήταν […]

The post Εγέρθητε οι νωθείς, μη πάντοτε χαμερπείς appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
Σήμερα κάποιοι θα γιορτάσουν και θα πανηγυρίσουν την επέτειο της (ψευδο)επανάστασης του ΄Ιλιντεν, στις 20 Ιουλίου του 1903.

Δεν θα ασχοληθώ με τα γεγονότα εκείνων των ημερών. ΄Ισως τα ξέρουν καλύτερα εκείνοι που –καθώς διαθρυλείται- αρχικά έτειναν να δεχθούν να συμπεριληφθεί το “΄Ιλιντεν” στο όνομα της γειτονικής χώρας, αλλά τελικά δεν επικράτησε γιατί θα ήταν το άκρον άωτον της αποδοχής του αλυτρωτισμού.

Θα σταθώ μόνο σε δύο πρόσωπα:

1. Στον τότε Μητροπολίτη Μογλενών Ιωαννίκιο, ο οποίος με την επιρροή του στους οθωμανούς αξιωματούχους έσωσε τη Φλώρινα από τις ορδές των Τούρκων. Όταν Τούρκοι εισήλθαν στις συνοικίες του αγίου Γεωργίου και του αγίου Νικολάου, έφιππος ο Ιωαννίκιος, μαζί με τον επικεφαλής του οθω­μανικού στρατού, τους έδιωξαν και παρότρυναν τους Χριστιανούς να βγουν έξω άφοβα.

Βέβαια στη Φλώρινα υπήρχε αντιμητροπολιτική μερίδα που κατηγορούσε τον Ιωαννίκιο, κάτι σύνηθες εκείνη την εποχή. Ούτε μας εκπλήσσει γιατί ο ΄Ελληνας πρόξενος, ο οποίος έδωσε το συστατικό γράμμα στον Βρετανό δημοσιογράφο Reginald Wyon που επισκέφθηκε τη Φλώρινα λίγες ημέρες μετά το ΄Ιλιντεν, δεν μιλούσε με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτόν.

Τον Μητροπολίτη Ιωαννίκιο θα τον θυμόμαστε, όχι μόνο από το καλαίσθητο, νεοκλασικό κτίριο που μας άφησε και την οδό που φέρει το όνομά του. Θα τον θυμόμαστε γιατί σ’ αυτό το μετερίζι, σε δύσκολα χρόνια δεν έμεινε χλιαρός (διαβάστε Αποκάλυψη 3, 16) και απαθής. Αλλά διέθετε ζωντάνια και ενεργητικότητα, συμμετοχή στα προβλήματα του τόπου.

2. Στον ιερέα της Περικοπής Χρήστο Βρίτσιο που δολοφονήθηκε στην εξέγερση, μαζί με τον Ιωάννη Βρίτσιο. Είναι ένας από τους 24 ιερείς της περιοχής μας, που δολοφονήθηκαν από τους κομιτατζήδες στον Μακεδονικό Αγώνα. Αυτών των 24 ιερέων το μνημόσυνο κάναμε στους Ψαράδες, όταν υπο­γρα­φόταν η συμφωνία Κοτζιά-Δημητρώφ. Σας θυμίζει κανένα άλλο σύμφωνο; Τι σύμπτωση! Στις 17 Ιουνίου 2018 –υπό την “όχληση” της πένθιμης καμπάνας- η ετεροβαρής συμφωνία των Ψαράδων. Στις 16 Ιουνίου του 1907 δολοφόνησαν τον ιερέα των Ψαράδων Γεώργιο Παπα­δόπουλο.

Για τον παπα-Χρήστο σήμερα κάνουμε μνημόσυνο, έστω και αν δεν μπορούμε να είμαστε στην Περικοπή. Μνημόσυνο όλων των ιερέων οφείλουμε να κάνουμε και θα κάνουμε. Ο Μακεδονικός Αγώνας δεν τελείωσε. Όπως είχε ειπωθεί στο Πισοδέρι το 1984, στα 80χρονα του Μακεδονικού Αγώνα, αυτός ο Αγώνας δεν αποτελεί μόνον ένδοξο παρελθόν. Μπορεί να αποτελέσει και ένα ηρωικό μέλλον.

Τα χρόνια ήρθαν. Οι σκοποί, κατά τον προφήτη Ιεζεκιήλ (3, 17. 33, 3-9), που βλέπουν τη ρομφαία να έρχεται, οφείλουν να σαλπίσουν. Σαλπίζουν όμως; ΄Η ωφελούν οι χαμηλοί τόνοι; Καιρός ο πραῢς να γίνει μαχητής. Η πίκρα είναι έκδηλη στις χιλιάδες κόσμου που διαμαρτύρονται. Τα ερωτηματικά αμείλικτα. Αλλά, αν φύγουν τα πρόβατα, ελάτε να τα μαζέψτε, έλεγε ο αείμνηστος π. Αυγουστίνος. Πού είσαι, Γέροντα;

Τα προβλήματα άρχισαν. Δεν ξέρω αν ήρθαμε εγγύτερα με τους γείτονες, τους οποίους προσωπικά εκτιμώ παραπολύ, όπως και κάθε άνθρωπο-πλάσμα του Θεού. Μήπως απομακρυνόμαστε και τελικά φθάσουμε στα άκρα; Οι ισχυροί συνεχίζουν το δόγμα divide et rege, διαίρει και βασίλευε. Αλλά τι τους φταίνε οι λαοί;

Ο αγώνας τώρα αρχίζει. Το συρίζειν –το αποδοκιμάζειν και εκδιώκειν από της σκηνής τον “υποκριτή”, τον ηθοποιό, διά του σφυρίγματος- επανέρχεται. Δεν υποκύπτουμε στους εκβιασμούς. Δεν θα μας χωρίσει κανένας εθισμένος στον “τακλά”. Παραμένουμε ενωμένοι. Αγωνιζόμαστε στα χνάρια του Μητρο­πο­λίτη Ιωαννίκιου και του παπα-Χρήστου.

The post Εγέρθητε οι νωθείς, μη πάντοτε χαμερπείς appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
http://neaflorina.gr/2018/07/egerthite-oi-notheis-mi-pantote-chamerpeis/feed/ 1
Τραύμα στην Δημοκρατία ή Έλλειψη Δημοκρατίας; http://neaflorina.gr/2018/07/trayma-stin-dimokratia-i-elleipsi-dimokratias/ http://neaflorina.gr/2018/07/trayma-stin-dimokratia-i-elleipsi-dimokratias/#respond Thu, 19 Jul 2018 16:48:13 +0000 http://neaflorina.gr/?p=57540 Ένα αλλοπρόσαλλο σκηνικό διαδραματίζεται το τελευταίο διάστημα σε όλη την Ελλάδα, με αφορμή το «σύρσιμο» κυριολεκτικά της σημερινής κυβέρνησης από την υπερδύναμη Αμερική και την ακόλουθό της -δυστυχώς- Ε.Ε., στην γρήγορη λύση του σκοπιανού ζητήματος που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια την ελληνική κοινωνία, τους πολιτικούς και τις …όμορες χώρες. Μία συμφωνία σε μια φιέστα στην […]

The post Τραύμα στην Δημοκρατία ή Έλλειψη Δημοκρατίας; appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
Ένα αλλοπρόσαλλο σκηνικό διαδραματίζεται το τελευταίο διάστημα σε όλη την Ελλάδα, με αφορμή το «σύρσιμο» κυριολεκτικά της σημερινής κυβέρνησης από την υπερδύναμη Αμερική και την ακόλουθό της -δυστυχώς- Ε.Ε., στην γρήγορη λύση του σκοπιανού ζητήματος που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια την ελληνική κοινωνία, τους πολιτικούς και τις …όμορες χώρες.

Μία συμφωνία σε μια φιέστα στην Πρέσπα, άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου, με ένα πλήθος συλλαλητηρίων σε όλη την Ελλάδα, με ακραίες αντιδράσεις των δυνάμεων καταστολής, με πολλή βία και λεκτικές αντιπαραθέσεις ακόμα και μέσα στον «ναό της δημοκρατίας» την βουλή των Ελλήνων, πόσο δε μάλλον στα ΜΜΕ και στους δρόμους όπου επεκτάθηκαν οι αντιπαραθέσεις των χιλιάδων πατριωτών – υποστηρικτών της μίας ανόθευτης Μακεδονίας της Ελλάδας και των λίγων γνωστών αγνώστων μπαχαλάκηδων υποστηριχτών της «Μακεδονίας της αρκούδας». Φτάσαμε στο σημείο τα ΜΑΤια του λαού για να προστατεύουν 100 εντεταλμένους μπαχαλάκηδες, να επιτίθενται σε χιλιάδες διαδηλωτές, παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους, νέους και νέες.

Δεν θα σταθώ στο τί διακυβεύεται από αυτήν την συμφωνία, άλλωστε έχει αναλυθεί πάρα πολύ και θα συνεχίσει από ότι φαίνεται να απασχολεί για πολύ καιρό ακόμα την κοινωνία και τους πολίτες. Θα σταθώ μόνο στην μία και μοναδική λέξη που την έχουν κάνει πιπίλα – λάστιχο (ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό) οι διάφοροι αναλυτές, πολιτικοί, πολίτες, δημοσιογράφοι και εκατομμύρια….. έλληνες.

Η λέξη Δημοκρατία.

Η δήλωση του περιφερειάρχη δυτικής Μακεδονίας Θ. Καρυπίδη στην Θεσσαλονίκη: «Τραύμα στη δημοκρατία και στο δημόσιο διάλογο, αυτό που προηγήθηκε το προηγούμενο διάστημα, να έχουμε, κατ’ αρχήν μια συμφωνία, εν κρυπτώ…», πρέπει να μας προβληματίζει και να αναλυθεί ακόμα πιο πολύ.

Οι φαινομενικά «ερασιτεχνικού τύπου» μα απόλυτα ελεγχόμενες (στρατιωτικού σχεδιασμού) αντιδράσεις μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, που κατά γενική ομολογία έχει χάσει προ πολλού την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, στόχευαν και σκοπεύουν να περιοριστούν οι αντιστάσεις του Λαού σε μια «επιβαλλόμενη συμφωνία» με την οποία το 70-80% του ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙ!

  • Που και ποιο είναι λοιπόν το αισθητήριο της Δημοκρατίας με το οποίο προσπαθούν να την επιβάλουν;
  • Πώς ισχυρίζονται Νομιμότητα όταν ο έτερος συγκυβερνήτης (ΑΝ.ΕΛ.) δηλώνει κατηγορηματικά ότι ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙ;
  • Πώς γίνεται το κόμμα γύρω από το οποίο συσπειρώθηκαν οι διαδηλωτές και οι «αγανακτισμένοι», το κόμμα που πήρε την εξουσία ως ελπίδα, να αντιδρά τόσο βίαια, ανάλγητα και απάνθρωπα, με πέτρες, ξύλο με γκλομπς και χημικά από την μια (σε διαδηλωτές) και με το γάντι, με «ευαισθησία» από την άλλη στους φυλακισμένους, για τρομοκρατία, αμετανόητους δολοφόνους (Κουφοντίνας) και στους ομογάλακτους (Ρουβίκωνας), τη στιγμή που τα στελέχη του προκλητικά αποκαλούν «τραμπούκους και παρακρατικούς» τους διαδηλωτές; Προφανώς είναι και αυτό μία νέα αριστερίστικη ιδεοληψία της Δημοκρατίας.
  • Πώς γίνεται να κατηγοριοποιούνται και να στοχοποιούονται, οι διαδηλωτές του σήμερα ως φασιστοειδή ακροδεξιά στοιχεία, όταν είναι γνωστό σε όλους, ότι ολόκληρες οικογένειες, πολίτες κάθε ηλικίας, σύλλογοι, σωματεία, χριστιανικές και όχι μόνο οργανώσεις είναι αυτοί που γεμίζουν τις πλατείες και τους δρόμους;
  • Πόσο πραγματικά άλλαξε η «δημοκρατική» τους ιδεολογία όταν αυτοί οι ίδιοι προκαλούν με τα λεγόμενά τους ¨περί λήξης του εμφυλίου το 2018″ (αν είναι δυνατόν), ακούγοντας μάλιστα τον υπερφίαλο γείτονα να λέει «εμείς οι μακεδόνες και εσείς οι Έλληνες». Είναι δημοκρατικό να περιθωριοποιείς εκατομμύρια λαού που, ακούγοντας δηλώσεις τέτοιου είδους, θεωρούν ότι εκτελούν το πατριωτικό τους καθήκον εκφράζοντας το ίδιο που οι κυβερνώντες επικαλούνταν ως Αντιπολίτευση; Ξεχάσατε τα γιαουρτώματα, την χλεύη, τις ύβρεις, τις δράσεις που κάνατε στο παρελθόν;
  • Πόσο δημοκρατικό άραγε είναι να εφαρμόζεις την λογική της, με κάθε τρόπο και μέσο, «σπέκουλας υποστήριξης» της άποψής σου, ως «αλάθητο του πάπα», ακροβατώντας, στην αριστερίστικη θολοκουλτούρα σου, προσπαθώντας να αποβάλεις τις «ενοχές από την -από άλλους επιβαλλόμενη – φιλελεύθερη πολιτική» που ακολουθείς; Με τί κόστος;
  • Αλήθεια πόσο τραυματίστηκε η δημοκρατία από την έπαρση, τον οίστρο και την ιδιαίτερα ειρωνική και εγωκεντρική συμπεριφορά του ΥΠΕΞ κου Κοτζιά με το «αμερικάνικο καπέλο ως νέος «Μπίλι δε Κιντ» κατά την παράδοση του ψηφίσματος του περιφερειακού συμβουλίου Δ. Μακεδονίας στους Ψαράδες από τον Καρυπίδη και τα απαξιωτικά για τον λαό σχόλια που είπε σε αυτόν;
  • Πόσο πραγματικά τραυματίζεται η δημοκρατία όταν κυκλοφορεί ελεύθερος έστω και ένας από όσους ευθύνονται για την σημερινή κατάσταση, τον διεθνή εξευτελισμό το έλλειμμα, την κατάντια της χώρας;
  • Μήπως τραυματίζουμε την Δημοκρατία, αντί να την δυναμώνουμε, με τις συχνές απαξιωτικές, φαρμακερές, αριστερίστικες ατάκες των κυβερνώντων, που απο την μια, ορθώς, στηλιτεύουν τα λάθη του παρελθόντος και τις παλιές πολιτικές, ταυτόχρονα όμως, υποστηρίζουν σθεναρά ένα μεγαλύτερο λάθος το οποίο χειροτερεύει την υγεία της ήδη τραυματισμένης Δημοκρατίας;
  • Πόσο τραυματίζουμε τις μέχρι σήμερα ήρεμες σχέσεις των κατοίκων των περιοχών που απειλούνται έντεχνα και στοχευμένα, καιρό τώρα, από αυτονομιστικές οργανώσεις που ελέγχονται από το εξωτερικό -π.χ. Ουράνιο τόξο- με την «πλανημένη σκοπιανοποίηση» (χωρίς να έχουν καμία απολύτως σχέση με τον σκοπιανό επεκτατισμό) κάποιων κατοίκων της Μακεδονίας, όπως έγινε με τον «βίαιο εκτουρκισμό» των Πομάκων στην Θράκη; Άραγε έχουνε καταλάβει το πρόβλημα που γεννάνε;

Το κύριο ερώτημα που πρέπει να μας προβληματίζει, είναι το αν εξαιτίας αυτής της στάσης και λειτουργίας της σημερινής κυβέρνησηςΑνελ, στο κύκνειο άσμα τους, παρασύρουν την Ελλάδα σε νέες εθνικές περιπέτειες, με αποτέλεσμα, την δημιουργία «νέων δεδομένων και ορέξεων» στους βόρειους γείτονές μας, που ανενόχλητοι σήμερα σουλατσάρουν με τις μηχανές τους στις παραλίες της δικιάς μας Μακεδονίας, ίσως αύριο να θέλουν να βολτάρουν στην δικιά τους Θεσσαλονίκη («solun»). Ίσως εξαιτίας της δικιάς τους αντίληψης «περί δημοκρατίας» να χάσουμε το δικαίωμα να αποκαλούμαστε Μακεδόνες όπως οι πρόγονοί μας.

Τελικά μήπως τα παραπάνω μας ωθούν στο συμπέρασμα ότι στην πραγματικότητα υπάρχει ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ από κάποιους, που, όντας ερασιτέχνες και εραστές της εξουσίας, ξαφνικά έγιναν κυρίαρχοι και κύριοι αυτής στο διάστημα αυτό;

Τελικά η Δημοκρατία απλά Τραυματίστηκε ή είναι Ελλιπής έως ανύπαρκτη σε αυτό το θέμα; Τα συμπεράσματα του καθενός δικά του!

Προσωπική μου άποψη είναι ότι μόνο οι Εκλογές είναι ο Υπέρτατος Δημοκρατικός τρόπος για την εξεύρεση λύσης – ίασης μιας Τραυματισμένης Δημοκρατίας, ούτως ώστε να βγει υγιής και δυνατή, ακμαία με την καθολική συναίνεση του Ελληνικού Λαού!

Π.Γ.ΓΩΓΟΣ

(ενεργός πολίτης)

The post Τραύμα στην Δημοκρατία ή Έλλειψη Δημοκρατίας; appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
http://neaflorina.gr/2018/07/trayma-stin-dimokratia-i-elleipsi-dimokratias/feed/ 0
Εξομολόγηση πόνου κεγχριαίου λευίτου http://neaflorina.gr/2018/07/exomologisi-ponoy-kegchriaioy-leyitoy/ http://neaflorina.gr/2018/07/exomologisi-ponoy-kegchriaioy-leyitoy/#respond Thu, 19 Jul 2018 10:23:05 +0000 http://neaflorina.gr/?p=57522 Βροχή, αστραπές και βροντές ταράζουν την αποψινή νύχτα. Η καταιγίδα χτυπά δίχως έλεος το ξύλινο καλυβάκι μου. Οι κορφές του Χολομώντα φεγγοβολούν από τις συχνές αστραπές. Τα λαγκάδια κ’ οι βουνοπλαγιές μεταφέρουν έντονα τον ήχο των κραυγών τ’ ουρανού. Κάθομαι στο γραφείο μου κι απ’ το παράθυρο θαυμάζω τα μεγαλεία του Θεού! Ωστόσο δε μπορεί […]

The post Εξομολόγηση πόνου κεγχριαίου λευίτου appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
Βροχή, αστραπές και βροντές ταράζουν την αποψινή νύχτα.

Η καταιγίδα χτυπά δίχως έλεος το ξύλινο καλυβάκι μου. Οι κορφές του Χολομώντα φεγγοβολούν από τις συχνές αστραπές. Τα λαγκάδια κ’ οι βουνοπλαγιές μεταφέρουν έντονα τον ήχο των κραυγών τ’ ουρανού.

Κάθομαι στο γραφείο μου κι απ’ το παράθυρο θαυμάζω τα μεγαλεία του Θεού! Ωστόσο δε μπορεί να ησυχάσει ο πόνος της ψυχής μου για την κατάντια μας, την κατάντια της πολύκλαυστης Πατρίδας μου.

Μα ο μεγαλύτερος πόνος έρχεται από μια σιωπή!

Μια σιωπή που δεν μπορώ να ερμηνεύσω.

Μια σιωπή που ίσως δεν θέλω ν’ ακουμπήσω γιατί φοβάμαι πως θα γιγαντωθεί ο πόνος μου.

Είναι η σιωπή της μάνας μου, της μάνας μου διοικούσας Εκκλησίας! Είναι η σιωπή των περισσοτέρων πατέρων μου, των Επισκόπων! Είναι μια σιωπή που με πληγώνει και με αχρηστεύει.

Θέλω τη μάνα μου να βγει μπροστά όπως έκανε τόσους αιώνες. Να δώσει το έναυσμα του αγώνα, πρώτα για μετάνοια και πνευματική ζωή κι έπειτα για αντίσταση στις πάσης φύσεως εκτροπές και αφορμές. Να βροντοφωνάξει «Φτάνει! Ως εδώ!» Έτσι είχα μάθει. Έτσι διαβάζω στα συναξάρια των Πατέρων μου. Έτσι άκουγα από τον Γέροντα παπα-Ειρηναίο.

Το μικρό μου ποίμνιο στην αρχοντική Αρναία, όπως κάνει εκατοντάδες χρόνια τώρα, με κοιτά στα μάτια γεμάτο αγωνία και προσμονή. Περιμένει!

Θεέ μου! Τι να του πω;

Για γιορτές και πανηγύρια; Για πληθώρα στολισμένων αρχιερέων και αρχιμανδριτών που κάνουμε τις γλάστρες στον σολέα των Ναών μας; Για το πού έκανα τα άμφια και τα στολίδια μου; Για το τι έβαλα την Κυριακή ή για το πόσα πνευματικοπαίδια έχω; Για υποδοχές Ιερών Εικόνων και Σταυρούς; Για αδελφούς μου θαυματοποιούς; Για μεγαλόπνοα σχέδια και ιδέες; Για κονδύλια και προγράμματα; Για διενέξεις, τίνος είναι τα κτήματα και οι ιδιοκτησίες; Για υπακοή στους καθ’ ύλην αρμόδιους, να χειριστούν τα εθνικά μας ζητήματα; Για δήθεν σύνεση, εθνική συναίνεση, συνεννόηση και ομοψυχία;

Τι να του πω;

Τα παιδιά μου περιμένουν να πάρουν θάρρος από μένα, τον πατέρα τους. Τι να τους πω; Περιμένουν να μπω μπροστά και να τους δείξω τον δρόμο. Τι να τους πω;

Η σιωπή αυτή της μάνας, πονάει.

Που ‘ναι η μάνα μου διοικούσα Εκκλησία την ώρα που αποκαλούν, αδιάκριτα και συστηματικά, τα παιδιά μου, που αγαπούν άδολα την Πατρίδα μας και αγωνίζονται γι’ αυτή, «φασίστες», «μισαλλόδοξους» και «επαγγελματίες πατριώτες»;

Που ‘ναι η μάνα μου διοικούσα Εκκλησία να σταθεί και να κρατήσει το χέρι των παιδιών μου την ώρα που δακρυγόνα πέφτουν ανάμεσα τους, στα ειρηνικά καθημερινά συλλαλητήρια στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις;

Που ‘ναι η μάνα μου διοικούσα Εκκλησία να μπει μπροστά στα ΜΑΤ και να προστατεύσει τα παιδιά μου;

Που ‘ναι η μάνα μου διοικούσα Εκκλησία να νιώσει τον παλμό, τη ζέση και την αγωνία των παιδιών μου την ώρα που τραγουδούν, με μιά φωνή, το «Μακεδονία ξακουστή» και να γευτεί τα δάκρυα που κυλούν στα μάτια τους;

Που ‘ναι η μάνα μου διοικούσα Εκκλησία να δει και να αφουγκραστεί τον καημό και τον πόνο εκατοντάδων αδελφών μου ιερέων και μοναχών που αισθανόμαστε μόνοι κ’ έρημοι;

Τα πάντα γύρω μας τρέμουν κι εμείς έχουμε μεσάνυχτα, βυθισμένοι σ’ ένα τρελό όνειρο και ντυμένοι μ’ ένα ανόητο ψεύτικο χαμόγελο να ποζάρουμε στους φωτογράφους που μας περιτριγυρίζουν.

Το ποίμνιό μας σε λίγο δε θα θέλει να μας δει! Δε θα θέλει να μας ακούσει! Θα αισθάνεται πως το προδώσαμε, το πουλήσαμε, το χρησιμοποιήσαμε.

Μα τότε θα ‘ναι πολύ αργά!!!

Τότε θα μείνουμε μόνοι μας να ψάχνουμε ποιος μας φταίει!

Κι όλα αυτά γιατί;

Γιατί αγαπήσαμε περισσότερο την δόξα των ανθρώπων παρά την αλήθεια και την δόξα του Θεού.

Γιατί αφήσαμε τον συγκριτισμό, τη μασονία και τον οικουμενισμό να πειράξουν τη ζωή, το ήθος, την παιδεία και την πίστη μας.

Γιατί αφήνουμε τον προδοτικό συρφερτό των ραγιαδιζόντων εθνομηδενιστών πολιτικάντηδων να μας χρησιμοποιεί, να ξεπουλά και να ισοπεδώνει τα πάντα με τη δική μας αχνή, ασθενική, ίσως και ανύπαρκτη αντίσταση.

Γιατί η φωνή μας, αλλοίμονο!, γίνεται μαγκούρα (στήριγμα) των προσκυνημένων κάθε κομματικού χρώματος.

Γιατί πολλοί από εμάς, τρις αλλοίμονο!!!, επιλέξαμε να είμαστε καριερίστες κι όχι Πατέρες.

Βεβαίως, δεν χάθηκε το πάν. Ανθρωπίνως ναι, χάθηκαν πολλά και ίσως χαθούν περισσότερα! Αλλά «γνώτε έθνη και ηττάσθε, ότι μεθ’ ημών ο Θεός»!

Αυτό βάζω στο νου μου και δεν απογοητεύομαι!

Πάντοτε υπάρχει ελπίδα, αφού υπάρχει ο Χριστός. Και «ει ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ ημών»!

Αρκεί μετανοούντες να ανήκουμε σ’ Εκείνον!

Ο αγώνας άρχισε και οφείλουμε να σταθούμε στα ίχνη των Αγίων μας Πατέρων.

Έστω κι ένας παπάς να μείνει στα χώματα της Ελληνικότατης Μακεδονίας μας θα κηρύττει πάντοτε «Χριστό και Ελλάδα».

Εις πείσμα των καιρών! Εις πείσμα των πολλών! Εις πείσμα της σιωπής!

Αρχιμ. Παΐσιος Σουλτανικάς

Αρναία Χαλκιδικής

The post Εξομολόγηση πόνου κεγχριαίου λευίτου appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
http://neaflorina.gr/2018/07/exomologisi-ponoy-kegchriaioy-leyitoy/feed/ 0
Πρόσεχε, παιδί μου… http://neaflorina.gr/2018/07/proseche-paidi-moy/ http://neaflorina.gr/2018/07/proseche-paidi-moy/#respond Wed, 18 Jul 2018 21:04:57 +0000 http://neaflorina.gr/?p=57490 Είναι καιρός που μας προβληματίζουν οι απανωτές αυτοκτονίες σε διάφορα διαμερίσματα της χώρας μας. Κι όμως ήταν καιρός που στην πατρίδα μας ήταν άγνωστη ή σπανιότατη η αυτοκτονία. Τι να φταίει άραγε που τώρα δεν προλαβαίνουμε να τις μετρούμε; Ας δούμε γι΄αυτό ένα δύο κείμενα ενδεικτικά των αιτίων που οδηγούν σε μια τέτοια απόφαση. »Δεν […]

The post Πρόσεχε, παιδί μου… appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
Είναι καιρός που μας προβληματίζουν οι απανωτές αυτοκτονίες σε διάφορα διαμερίσματα της χώρας μας. Κι όμως ήταν καιρός που στην πατρίδα μας ήταν άγνωστη ή σπανιότατη η αυτοκτονία.

Τι να φταίει άραγε που τώρα δεν προλαβαίνουμε να τις μετρούμε;

Ας δούμε γι΄αυτό ένα δύο κείμενα ενδεικτικά των αιτίων που οδηγούν σε μια τέτοια απόφαση.

»Δεν αντέχω άλλο αυτήν τη ζωή. Κουράστηκα να αγωνίζομαι. Βαρέθηκα τους ψυχαναγκασμούς, τις σκέψεις, τον εγωισμό και τα ελαττώματα μου. Μισώ τον εαυτό μου. Ό,τι με περιβάλλει. Εκτός από τη φύση και τα γατάκια μου που δε μου έχουν φταίξει σε τίποτα. Αυτή η ζωή είναι ανυπόφορη. Χωρίς νόημα. Άδεια. Μακάρι να μπορούσα να διαγράψω τα τρία τελευταία χρόνια. Φοβάμαι την αυτοκτονία. Γι’αυτό στις δύο προηγούμενες απόπειρες δείλιασα. Ενημέρωσα τους γονείς μου. Πανικοβλήθηκα. Είμαι τόσο νέα ακόμα. Μόλις 16 ετών. Σε μία κρίσιμη περίοδο της ζωής μου κατέρρευσα. Δε φοβάμαι τον πόνο πολύ,ούτε το θάνατο. Τις συνέπειες αυτής μου της πράξης σκέφτομαι μόνο. Οι γονείς μου θα στενοχωρηθούν ,θα κλάψουν για ένα μικρό χρονικό διάστημα,όμως θα συνεχίσουν τη ζωή τους και θα αποτελέσω μία δυσάρεστη ανάμνηση για εκείνους. Η αυτοκτονία είναι αμαρτία. Δε θα κηδευτώ. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι το τι θα ακολουθήσει μετά το θάνατο. Θα γελάτε φαντάζομαι. Ίσως είμαι παρανοϊκή. Κουράστηκα πλέον. Δεν πρόκειται να καταφέρω τίποτα. Άδικα κουράζομαι. Περισσότερο με πληγώνει το γεγονός πως ο κόσμος προοδεύει, αγωνίζεται, ερωτεύεται . Ενώ εγώ παραμένω στάσιμη εδώ και δύο ολόκληρα χρόνια στην κατάθλιψη, τους ψυχαναγκασμούς, τα χάπια και τον ύπνο. Φθάνει πια. Τα υπνωτικά χάπια τα απέρριψα εξ’αρχής. Έχω βιώσει ήδη δύο φορές την εμπειρία της επίπονης πλύσης στομάχου. Τι να κάνω; Πότε θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης; Θα αναγκαστώ να δώσω ένα τέλος εγώ;»

(Από το ίντερνετ)

Κατ΄αρχήν, αν ζεις ακόμη, έλα, παιδί μου, ν΄ανοίξουμε ένα σύντομο διάλογο.

Μέσα στο κείμενό σου φαίνεται πως στη ζωή σου δεν είχες πνευματικά ερείσματα.

Ήσουν πεταμένη μεσοπέλαγα της ζωής, χωρίς προηγουμένως να σου μάθει κάποιος να κολυμπάς επιδέξια.

H ζωή όλων μας είναι μια ατέρμονη θάλασσα που εννιά φορές έχει φουρτούνα και μία νηνεμία.

Και σ΄αυτήν όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να παλέψουμε, για να φτάσουμε σε μια στεριά.

Αν μας αρπάξει στα βαθιά και δεν ξέρουμε κολύμπι ή είμαστε χωρίς σωσίβιο χάσαμε το παιχνίδι.

Και κολύμπι καλό σημαίνει να ξέρεις να ελίσσεσαι. Να της ξεφεύγεις, όταν σε απειλεί.

Να έχεις, να ψάχνεις και να βρίσκεις εναλλακτικές λύσεις, όταν σε απελπίζει.

Και αυτές μπορείς να τις δανείζεσαι από άλλους, που ψήθηκαν στις ιδιοτροπίες της.

Κι εσύ δε φαίνεται να είχες τέτοιες εμπειρίες.

Ύστερα πρέπει να ξέρεις ότι η ζωή είναι γεμάτη διλήμματα.

Έτσι είμαστε πλασμένοι, για διλήμματα , από την ελεύθερη βούλησή μας.

Ο Θεός βέβαια που παρακολουθεί τα πάντα, θα ήθελε να επιλέγουμε πάντοτε το δικό του θέλημα, για να στερεωθεί η βούλησή μας στο καλό και να αναπαυτούμε έτσι κοντά του, οπότε μ΄αυτόν τον τρόπο βρίσκουμε και τον αληθινό προορισμό μας στη γη.

Για όλα αυτά είναι προϋπόθεση μια παιδεία.

Των γονιών σου. Του σχολείου σου.Της κοινωνίας σου. Της μικρής πρώτα: των φίλων σου, των χώρων ψυχαγωγίας σου.

Άκου όμως κι εμάς.

Ίσως ορισμένες αλήθειες δεν τις άκουσες ποτέ ή σου φαίνονταν ανούσιες, όταν προσφέρθηκαν άνθρωποι να σου τις γνωρίσουν.

Να ξέρεις ότι ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για χαμερπή ζωή, για να σέρνεται σαν σαύρα, αλλά να σελαγίζει στα ύψη σαν τον αετό.

Μια κακή επιλογή όμως μέσα στην Εδέμ έμπλεξε τον αετό στα δίχτυα του διαβόλου κι από τότε δεν μπορεί να πετάξει χωρίς σκοντάματα.

Μανιάζει ο διάβολος και τον πολεμά.

Θέλει να τον μπλέξει στο κακό και στο δικό του θέλημα, κι άλλο κι άλλο.

Αν αυτό το πετύχει, η κατάθλιψη, η σκοτοδίνη, η αποθάρρυνση, η απελπισία είναι πολύ κοντά.

Κι αν δεν αγωνιστεί ο άνθρωπος να τα διώξει, το κακό θα γίνει βάση στην ψυχή του για το σατανά.

Κι ύστερα δε μένει παρά να παραδοθεί στο δήμιό του.

Το άλλο που πρέπει να ξέρεις, είναι ότι η ζωή στη γη είναι η κοιλάδα του κλαυθμώνος και των δακρύων.

Χρειάζεται ένα δυνατό χέρι να το βαστάς, για να μη ματώνεις από τις θλίψεις και τον πόνο που κερνάει.

Κι αυτό το στιβαρό χέρι είναι του Κυρίου σου.

Μη γελάσεις σαν να σου μιλούμε για κάτι που υπάρχει ή δεν υπάρχει.

Σε είδα να χτυπιέσαι άδικα χωρίς Αυτόν.

Στα μηδενικά της ζωής της γης είναι η μονάδα που καταξιώνει και το χρόνο και το καθετί που κάνεις σ’ αυτήν.

Δε φτάνεις ποτέ να φλερτάρεις με την αυτοκτονία, αν δώσεις το χέρι σου να σου το πιάνει σφιχτά ο Χριστός.

Γιατί τότε σου γεμίζει την ψυχή με αγαλλίαση Εκείνος, που το προσκλητήριό του είναι «Ελάτε κοντά μου όλοι οι κουρασμένοι της ζωής.. κι εγώ θα σας αναπαύσω. Μάθετε ότι είμαι πράος και ταπεινός και ό,τι σας ζητώ γίνεται μαζί μου ελαφρύ…».

Μη βιάζεσαι να πεις ότι τον ακολουθούν λίγοι, ότι χρειάζεται να σκύψεις πολύ για να τον βρεις ή ότι είναι δύσκολος ο δρόμος Του.

Και πού τα βρίσκεις εύκολα σ’ αυτή τη ζωή;

Κάθε άνθρωπος, καλός ή κακός, σέρνει το βαρύ σταυρό των δικών του παθών και του περίγυρού του.

Κι αν θελήσει να τον αλλάξει ή να τον πετάξει, άλλος σταυρός σύντομα θα έρθει να τον αντικαταστήσει.

Δεν υπάρχει άνθρωπος στη γη, που να μη βογγάει για κάτι.

Πάνω σ’ αυτό όμως άκου τι καταθέτει μια ομοιοπαθής σου.

Είναι απόσπασμα από ημερολόγιό της:

«Δεν έβλεπα αν περπατούσα ή αν στεκόμουν. Όλα γύρω μου ήταν θολά.

Θολό και το μάτι μου από το κλάμα.

Ή καλύτερα, κατακόκκινα από την αϋπνία.

Τα χάπια τα ηρεμιστικά δεν έφταναν να με χαροποιήσουν.

Μ’ έριχναν σε βαθύτερη κατάθλιψη.

Κι εγώ αγκομαχούσα κι αγωνιζόμουν για μια στάλα γαλήνη, ώσπου ξανά το αποφάσισα:θα έπεφτα στο κενό. Δεν ήθελα να ζω.

Έφτασα όμως, καθώς περπατούσα, έξω από μια εκκλησία. 

Ασυναίσθητα μπήκα μέσα.

Κάποιος αδιόρατα ένιωθα να με σπρώχνει για κει.

Πήγα ν’ ανάψω το τελευταίο κερί.

Δεν ξέρω τι μ’ έσπρωξε να ζητήσω έναν ιερέα.

Κάποιος τον φώναξε.

Μόλις τον είδα, του ‘πιασα ασυναίσθητα τα δυο χέρια, όπως άλλοτε τον πατέρα μου, και αναλύθηκα σε λυγμούς…

Σήμερα ζω χάρη σ’ εκείνη τη γνωριμία.

Του τα είπα όλα και μου τα είπε όλα.

Δόξα να έχει ο Θεός.

Την περίπτωσή μου δεν μπορεί να τη δικαιολογήσει λογική.

Βρήκα έναν αληθινό πατέρα.

Με πάλεψε εβδομάδες, μήνες, χρόνο.

Τον κούρασα….τον παίδεψα, αλλά με έσωσε.

Όχι με δικές του δυνάμεις μόνο. Δεν έφθαναν.

Αλλά και με τη Χάρη των Μυστηρίων και την αγάπη του Λυτρωτή και Κυρίου μου».

Πίστη, επομένως, παιδί μου, σου έλειπε στον Εσταυρωμένο, που για σένα και για τον καθένα ανέβηκε στο Σταυρό.

Καλλιέργησέ την και φύλαξε αυτή την πίστη σαν τα μάτια σου.

Να την προσέχεις να μη σου σβήσει.

Όσο είναι αναμμένη θα έχεις ζέστη, θα έχεις φως, θα έχεις χαρά.

Αν στρέψεις αλλού το βλέμμα σου θα σβήσει.

Το ίδιο θα συμβεί κι αν τη μπουκώσεις με άρρωστα εντάλματα ανθρώπων.

Πρέπει να της αφήσεις χώρο να αναπνέει.

Και πρέπει να την προστατέψεις από αέρηδες, από βροχή, από χιόνια.

Και τότε αντίο στις σκέψεις αυτοκτονίας, με την οποία δεν απαλλάσσεται ποτέ και κανείς από στενοχώριες και προβλήματα.

Αντίθετα προσπαθεί να φύγει από μία κόλαση στη γη και βυθίζεται στην αιώνια, μεταθανάτια.

Δε φαίνεται πουθενά να μας συγχωρεί την αυτοχειρία ο Θεός.

Αλλά, λέμε εμείς, είναι και απέραντα φιλάνθρωπος, και τα μπορεί όλα.

Γι’ αυτό, πρόσεχε, παιδί μου.

Ζιώγα Κατερίνα

The post Πρόσεχε, παιδί μου… appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
http://neaflorina.gr/2018/07/proseche-paidi-moy/feed/ 0
Οι ταυτότητες και η Συμφωνία των Πρεσπών http://neaflorina.gr/2018/07/oi-taytotites-kai-i-symfonia-ton-prespon/ http://neaflorina.gr/2018/07/oi-taytotites-kai-i-symfonia-ton-prespon/#respond Mon, 16 Jul 2018 08:04:47 +0000 http://neaflorina.gr/?p=57315 Σ. Ηλιάδου-Τάχου, Καθηγήτριας Νέας Ελληνικής Ιστορίας Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας   Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση τινών επιφυλλιδογράφων της έγκριτης εφημερίδας σας για «απροκατάληπτο επιστημονικό διάλογο» αναφορικά με τη συμφωνία των Πρεσπών θα μεταθέσω τον λόγο περί «ιθαγένειας (nationality)» και «εθνότητας (ethnicity)» στις «ταυτότητες» (identities), γιατί φρονώ ότι στο πλαίσιο μιας σύγχρονης συμφωνίας που επιχειρεί να επανακαθορίσει τις […]

The post Οι ταυτότητες και η Συμφωνία των Πρεσπών appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
Σ. Ηλιάδου-Τάχου,

Καθηγήτριας Νέας Ελληνικής Ιστορίας Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας

 

Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση τινών επιφυλλιδογράφων της έγκριτης εφημερίδας σας για «απροκατάληπτο επιστημονικό διάλογο» αναφορικά με τη συμφωνία των Πρεσπών θα μεταθέσω τον λόγο περί «ιθαγένειας (nationality)» και «εθνότητας (ethnicity)» στις «ταυτότητες» (identities), γιατί φρονώ ότι στο πλαίσιο μιας σύγχρονης συμφωνίας που επιχειρεί να επανακαθορίσει τις ταυτότητες του παρελθόντος, οφείλουμε να γνωρίζουμε την γένεση και την λειτουργία των ταυτοτήτων σε προηγούμενα πλαίσια. Γιατί πολλές φορές οι ταυτότητες αναβιώνουν, ανανοηματοδοτούνται μέσα στη δυναμική των συγκυριών και τότε η ιστορία μας εκδικείται για την άγνοιά μας και οι συμφωνίες μετατρέπονται σε θηλιές που μας πνίγουν..

Το σύνθημα για Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και άρα η γένεση ενός «μακεδονισμού» έλαβε χώρα το 1924, στο 5ο συνέδριο της Κομουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ) και της Βαλκανικής Κομουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ), με στήριξη του Κομουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, και με εισήγηση του κομουνιστικού κόμματος Βουλγαρίας (ΚΚΒ) και συνυπογράφηκε από τους εκπροσώπους του ΚΚΕ. Ο «μακεδονισμός» του 1924 όμως αντικαταστάθηκε από τον «σλαβομακεδονισμό» του 1935 από τα όργανα του ΚΚΕ, όταν υιοθετήθηκε η πλήρης ισοτιμία των μειονοτήτων εντός του ελληνικού κράτους όπως και η ισοτιμία της «σλαβομακεδονικής μειονότητας». Η μεταβολή υπαγορεύτηκε κυρίως από τις ανάγκες του αντιφασιστικού αγώνα που οδήγησε την ΚΔ στην υιοθέτηση της γραμμής των Ενιαίων μετώπων με τα λοιπά αστικά κόμματα, ενώ το ΚΚΕ ευθυγραμμίστηκε.

 Η επανεμφάνιση της νέας εκδοχής του «μακεδονισμού» ξεκίνησε την περίοδο 1943-1944 και είχε ως αιτία της την αυξημένη παρουσία εντός του ελληνικού εδάφους των παρτιζάνων του Τίτο, οι οποίοι υπόσχονταν την ένταξη των «σλαβομακεδόνων» σε μια βαλκανική ομοσπονδία. Τον Οκτώβριο του 1943 το ΕΑΜ/ΚΚΕ αποφάσισε την ίδρυση των ΣΝΟΦ, του ΕΑΜ δηλαδή των «σλαβομακεδόνων». Είναι σίγουρο πως η λήψη της απόφασης σχετιζόταν με την προσπάθεια-ανεπιτυχή όπως αποδείχτηκε- να ανακοπεί η αιμορραγία στελεχών του ΕΛΑΣ προς τον Τίτο.

 Ως περίοδος θεσμικών πια γενεθλίων του «μακεδονισμού» μπορεί να θεωρηθεί η 29η Νοεμβρίου 1943, οπότε πραγματοποιήθηκε η σύσκεψη στο Γιάιτσε της Βοσνίας και υπογράφηκε το ASNOM (Αντιφασιστικό Σύμφωνο Λαϊκής Απελευθέρωσης), ενώ ελήφθη η απόφαση για την ίδρυση Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας, με συμπερίληψη της υπό ίδρυση Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Μέσα στο πλαίσιο αυτό από τον Μάρτιο ως τον Οκτώβριο του 1944 δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για την απαρχή των αυτονομιστικών τάσεων στους κόλπους των «σλαβομακεδόνων» εκπροσώπων του «μακεδονισμού», όπως ο Ηλίας Δημάκης-Γκότσε και ολοκληρώθηκε η προσχώρησή τους στον Τίτο.

Ανακεφαλαιώνοντας εστιάζουμε λοιπόν στα εξής σημεία: α) η ιθαγένεια σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο απονέμεται από το κράτος στους πολίτες του. Γιατί όμως στο πλαίσιο της συμφωνίας των Πρεσπών ένα κράτος που έχει το συνταγματικό όνομα «Βόρεια Μακεδονία», αποδεχόμαστε να απονέμει στους πολίτες του αντί του ονόματος «Βόρειοι Μακεδόνες» το όνομα «Μακεδόνες»; β) Η εθνότητα (ethnicity) διέπεται από τις αρχές του αυτοπροσδιορισμού, αλλά εντούτοις Τσίπρας και Ζάεφ, κυρίως για να καθησυχάσουν ένθεν και ένθεν την κοινή γνώμη, αποδέχτηκαν στο πλαίσιο των αστερίσκων της συμφωνίας, πως οι «Μακεδόνες» της FYROM δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες. Αλλά ουδέν φαεινότερον τούτου. Αντίθετα και με βάση το δίκαιο θα έπρεπε να καταγραφεί πως η νομική/θεσμική γένεση των «Βορειομακεδόνων» άρχεται από την ψήφιση του Αντιφασιστικού Συμφώνου Λαϊκής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας που συνομολογήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1943, για να αποκλειστεί οποιαδήποτε σύγχυση με τους σλαβόφωνους της ελληνικής Μακεδονίας ή με τα μέλη των «σλαβομακεδόνων» του ΚΚΕ που δεν αυτονομήθηκαν εντασσόμενοι στην γιουγκοσλαβική εκδοχή του «μακεδονισμού» την περίοδο 1943-1944. Τότε θα είχαμε διασφάλιση από οποιαδήποτε απόπειρα αναβίωσης ενός «αλυτρωτικού μακεδονισμού». Επίσης αποδεχτήκαμε τον όρο «μακεδονική» για ένα από τα κατεξοχήν στοιχεία του εθνισμού (ethnicity), τη γλώσσα τους, Αν και θα είχα να πω πολλά για τις σχολές σκέψεις περί «έθνους» ή «ταυτοτήτων» μένω σε μια μάλλον απλοϊκή απορία: γιατί δεν ονομάσαμε την γλώσσα αυτή «σλαβομακεδονική» αφού οι Αλβανοί μιλάνε την άλλη κυρίαρχη γλώσσα του κράτους, την αλβανική και δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν;

Έτσι για να μην βάλουμε άλλους αστερίσκους, άλλες υποπαραγράφους, άλλες υποσημειώσεις… Να υπάρχει και κάτι «μη δημιουργικά σαφές» και όχι και άλλα «δημιουργικά ασαφή».

 

Εφημερίδα Καθημερινή, 14.7.2018

The post Οι ταυτότητες και η Συμφωνία των Πρεσπών appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
http://neaflorina.gr/2018/07/oi-taytotites-kai-i-symfonia-ton-prespon/feed/ 0
Ο φαντασμένος! http://neaflorina.gr/2018/07/o-fantasmenos/ http://neaflorina.gr/2018/07/o-fantasmenos/#respond Sun, 15 Jul 2018 21:36:08 +0000 http://neaflorina.gr/?p=57291 -Ένας νεαρός περηφανευόταν ότι είναι ο ομορφότερος των όλων, έλεγε ότι η γοητεία και η παρουσία του ήταν μοναδική! πίστευε ότι καμία γυναίκα δεν είναι «άξια» να σταθεί δίπλα του. -Οι φίλοι του για να τον συνετίσουν αποφάσισαν να του δώσουν ένα μάθημα, άρχισαν να του μιλάν μέρα νύχτα κάθε στιγμή κάθε λεπτό για μια […]

The post Ο φαντασμένος! appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
-Ένας νεαρός περηφανευόταν ότι είναι ο ομορφότερος των όλων, έλεγε ότι η γοητεία και η παρουσία του ήταν μοναδική! πίστευε ότι καμία γυναίκα δεν είναι «άξια» να σταθεί δίπλα του.

-Οι φίλοι του για να τον συνετίσουν αποφάσισαν να του δώσουν ένα μάθημα, άρχισαν να του μιλάν μέρα νύχτα κάθε στιγμή κάθε λεπτό για μια καλλονή! μια γυναίκα πεντάμορφη σαν τα κρύα τα νερά για μια θεϊκή ύπαρξη που στον κόσμο δεν υπάρχει άλλη, έτσι πέρασαν οι εβδομάδες και ο νεαρός την έπλασε μέσα στο μυαλό του όπως την ήθελε.

-Όταν οι φίλοι του βεβαιώθηκαν ότι του έβαλαν στο μυαλό την ιδέα· του γνώρισαν μια μέτρια και του είπαν: Δες τι γυναίκα σου δίνουμε, πες την αλήθεια είδες ομορφότερη;

-Ο νεαρός έχοντας την εικόνα που έπλασε στο μυαλό του την κοίταξε με απερίγραπτο θαυμασμό και είπε: «Αυτή είναι για μένα! ομορφότερη στον κόσμο δεν υπάρχει άλλη».-

Κεντρική ιδέα: Το πολύ πες πες σε κάνει να πιστέψεις πράγματα που δεν ισχύουν.
Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος  Εκδότης
iliadisspiros@hotmail.com

The post Ο φαντασμένος! appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
http://neaflorina.gr/2018/07/o-fantasmenos/feed/ 0
«Consesuspatrum»: Επιτακτική η ανάγκη για συνεννόηση στην αντιμετώπιση της αιρέσεως του οικουμενισμού http://neaflorina.gr/2018/07/quot-consesuspatrum-quot-epitaktiki-i-anagki-gia-synennoisi-stin-antimetopisi-tis-aireseos-toy-oikoymenismoy/ http://neaflorina.gr/2018/07/quot-consesuspatrum-quot-epitaktiki-i-anagki-gia-synennoisi-stin-antimetopisi-tis-aireseos-toy-oikoymenismoy/#respond Sun, 15 Jul 2018 08:21:57 +0000 http://neaflorina.gr/?p=57228 ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ   Έπειτα και από την ημερίδα στην Θεσσαλονίκη ομολογουμένως περνούμε σε μία άλλη φάση του αγώνα δεδομένου ότι έχουν αποκρυσταλωθεί «οι διαφορετικές απόψεις» σχετικά με τον τρόπο αποτείχισης των πιστών στις διάφορες εκκλησιαστικές συνάξεις που δημιουργήθηκαν ως πυρήνες αντίστασης και έχουν οργανωθεί προς αντιμετώπιση […]

The post «Consesuspatrum»: Επιτακτική η ανάγκη για συνεννόηση στην αντιμετώπιση της αιρέσεως του οικουμενισμού appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ,

ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

 

Έπειτα και από την ημερίδα στην Θεσσαλονίκη ομολογουμένως περνούμε σε μία άλλη φάση του αγώνα δεδομένου ότι έχουν αποκρυσταλωθεί «οι διαφορετικές απόψεις» σχετικά με τον τρόπο αποτείχισης των πιστών στις διάφορες εκκλησιαστικές συνάξεις που δημιουργήθηκαν ως πυρήνες αντίστασης και έχουν οργανωθεί προς αντιμετώπιση της παναίρεσης του Οικουμενισμού. Άλλωστε πέρασαν δύο έτη από την ψευτοσύνοδο του Κολυμβαρίου που αναγνώρισε ως Eκκλησίες τις ποικίλες αιρέσεις δημιουργώνταςεκκλησιολογικό πλέον δογματικά ζήτημα, επομένως, καισωτηριολογικό, όπως σωστά έχει επισημανθεί, γι’ αυτό και έχουν δημοσιευθεί τόσο παλλά κείμενα, που ξεπερνούν κατά πολύ σε πλήθος άλλα παλαιοτέρων εποχών σε περιόδους που η Εκκλησία εταλανίζετο από τις διάφορες αιρέσεις που ενεφανίζοντο.Το θέμα έχει αναλυθεί επαρκώς και το ζήτημα πλέον δεν είναι αν γνωρίζουμε -όσοι ενδιαφερθήκαμε να μάθουμε- αλλά ενώ γνωρίζουμε δεν κάνουμε εκείνο που επιτάσσει η ορθόδοξη Παράδοσή μας.

 Οταν κάθε ο επίσκοπος, ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για την τήρηση της εκκλησιαστικής Παραδόσεως και την διαφύλαξη της ορθόδοξης δογματικής διδασκαλίας δικαιολογεί τον εαυτό του αναλύοντας μεν αυτά που έγιναν στην Σύνοδο στο Κολυμβάρι αλλά δέχεται ως Αγία και Μεγάλη την ψευτοσύνοδο αυτή για να περάσει «αβρόχοις ποσί» το εκκλησιαστικό πρόβλημα και ισχυρίζεται ότι, επειδή η Εκκλησία πάντοτε έλυνε τα εκκλησιαστικά προβλήματα που ανέκυπταν με τις αιρέσεις, θα το λύσει και τώρα, χωρίς ο ίδιος να δημιουργεί τις συνθήκες όχι τις «ακαδημαϊκές προϋποθέσεις » αλλά τις εκκλησιαστικές, όπως οι άγοι Πατέρες, ξεχωρίζοντας την θέση του με διακοπή κοινωνίας, επειδή θεωρεί σχισματικές τάχα τέτοιες τάσεις, τότε ο επίσκοπος έχει αστοχήσει και είναι υπεύθυνος ενώπιον Θεού αλλά  και του πληρώματος της Εκκλησίας, διότι δεν έκανε τον καθήκον που του επιτάσσει η αρχιεροσύνη του. Η λογική της θεωρήσεως τέτοιων επισκόπων είναι, αφού η Εκκλησία λύνει τα προβλήματά της, άρα δεν χρειάζεται εμείς να κάνουμε κάτι άλλο παρά μόνο ακαδημαϊκά να λέμε και να δημοσιεύουμε άρθρα, και να γράφουμε βιβλία! Εν τάξει βγήκατε από την υποχρέωση! Τί πατερικό πνεύμα; Θαυμάζω!

Αν θα ρωτούσε κανείς σήμερα όλους τους συνειδητοποιημένους πιστούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας να εκφράσουν ποιά είναι εκείνα που δεν τους αρέσουν  σε σχέση με τον τρόπο της αντιμετώπισης του Οικουμενισμού το βέβαιο είναι ότι θα έθεταν:

1ον ως το πλέον σοβαρό πρόβλημα τηνασυμφωνία μεταξύ  -κυρίως των ποιμένων- για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να αντιμετωπισθεί η συγκεκριμένη παναίρεση.

2ον θα ρωτούσαν ποιό είναι αυτό που πρέπει να γίνει ως επόμενο βήμα, το οποίο ποτέ επισήμως δεν άκουσαν αυτά τα δύο χρόνια που πέρασαν μετά από την ψευτοσύνοδο του Κολυμβαρίου σε καμμία από τις ημερίδες που έγιναν.

3ον θα εξέφραζαν την εύλογη απορρία τουςπώς συμβαίνει μια Σύνοδος να θεωρείται Αγία και Μεγάλη και να σφάλλει συν εν Πνεύματι Αγίω, ώστε να μην αποφένεται ορθόδοξα; Αν πάλι δεν αποφάνθηκε ορθόδοξα υπήρχε περίπτωση να είναι Αγία και Μεγάλη;

Τα ζητήματα αυτά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους αλλά αλληλένδετα καθώς το ένα έθεσε τις εσφαλμένες προϋποθέσεις για το άλλο δημιουργώντας τελικά έναν φαύλο κύκλο, ο οποίος, αν δεν ανοίξει με τον εκκλησιαστικό έλεγχο και την διάπυρη προσευχή μας να επέμβει ο Θεός στα εκκλησιαστικά πράγματα, θα συνεχίζεται η επέλαση του Οικουμενισμού και η κατάσταση δεν θα έχει τελειωμό. Υπάρχει ασυμφωνία, διότι δεν υπάρχει σωστή καθοδήγηση, αφού οι επίσκοποι δικαιολογούν την αδράνειά τους. Όταν λοιπόν επίσκοποι που έχουν χρέος να υπερασπισθούν την ακεραιότητα της δογματικής διδασκαλίας φιλοσοφούν μετά ανέσεως χωρίς το κόστος του διωγμού, τότε, πώς να γνωρίζει ο πιστός λαός το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνει, αφού βλέπει ακόμη και αυτούς τους ιερείς και τους μοναχούς που τους είχε ως φως να ακολουθούν την αίρεση βολεμένοι χωρίς να διαμαρτύρονται; Και επειδή έχουν πέσει όλοι πάνω τους κυριολεκτικά να πνίξουν την αποτείχιση με τον ονειδισμό, την διαστροφή, την παραπληροφόρηση, το ψεύδος, τις ίντριγκες, τις διώξεις, την περιθωριοποίηση, και αυτές ακόμη οι λίγες οι ψυχές που αγωνίζονται, πέρα των πρακτικών προβλήματων που έχουν να αντιμετωπίσουν με την αποτείχιση, περιέρχονται επιπλέον και σε κρίση συνειδήσεως και έχουν αμφιβολίες για το δέον του αγώνα, αφού βλέπουν ότι έχει τελματώσει η κατάσταση και δεν προχωρά τίποτε. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν περιθώρια να αποτύχει ο αγώνας στη αποτείχιση; Αν ναι, θα υπάρξει ποτέ δυνατότητα αργότερα με τις συνθήκες που έχουν δημιουργήσει οι οικουμενιστές, στις θεολογιές σχολές, στις μητροπόλεις, στις ενορίες να γίνει αποτείχιηση απέναντι στην αίρεση; Οπωσδήποτε ΟΧΙ!

Το πλέον αποκαρδιωτικό για όσους έχουν βγει στον αγώνα δεν είναι απλώς  το να διαπιστώνουν τον σκεπτικισμό, μάλλον δε την δειλία των αδελφών τους και τις παιδαριώδεις προφάσεις όσων ακόμη ψάχνουν τα ίχνη του λέοντος, αλλά να βλέπουν και να απορρούν  κυρίως με την πολεμική εναντίον τους. Αυτό είναι το παράδοξο με τους μή αποτειχισμένους πλέον ότι όχι μόνο δεν βγήκαν στον αγώνα αλλά πέρασαν και στην πολεμική όσων αποτειχίστικαν.Τελικά διερωτάται κανείς με τις ανόητες, αστήρικτες πατερικά, αιτιάσεις τους που όχι μόνο σκανδαλίζουν και δημιουργούν σύγχιση στους πιστούς αλλά και δεν αφήνουν τον αγώνα να τελεσφορήσει με την πολεμική αυτών των κληρικών και μοναχών, με ποιούς έχουν συνταχθεί; Αποτάχθηκαν τον σατανά και την πομπή του κατά τις υποσχέσεις τους πριν το Βάπτισμα και τώρα τρέχουν πίσω από την αίρεση και κοινωνούν με τους Οικουμενιστές και με όσους τους μνημονεύουν; Και δεν θα δώσουν λόγο στον Θεό εν ημέρα Κρίσεως; Δεν σκανδαλίζουν το  λιγοστό ορθόδοξο ποίμνιο που γνωρίζει τι συμβαίνει, διότι όλοι οι άλλοι στις ενορίες και στις μητροπόλεις δεν γνωρίζουν τίποτε, αφού δεν ομιλεί κανείς; Πηγαίνουν στο άγιον  Όρος, πνευματικά μας παιδιά, και στα γύρω μοναστήρια και οι μοναχοί αυτοί -τί να πει κανείς- τα κατασκανδαλίζουν λέγοντάς τα, ότι είμαστε πλανεμένοι και ότι δεν πρέπει να έρχονται στις συνάξεις των αποτειχισμένων! Και όλοι αυτοί λέγονται ορθόδοξοι!

Η χειρότερη προϋπόθεση για έναν αγώνα είναι να εξαντληθούν οι δυνάμεις των αγωνιστών σε θεωρίες και απεραντολογίες που παρατείνουν την σύγχυση για το τι πρέπει να γίνει από την μια και από την άλλη με το να ενσπείρουν διαρκώς οι οικουμενίζοντες σενάρια συσχηματισμού τάχα των ήδη αγωνιζομένων κατά της αίρεσης με τους Οικουμενιστές μόνο και μόνο διασπάσουν τον αγώνα και για να αποπρασανατολίζουν το ποίμνιο που αγωνιά για την έκβαση των γεγονότων. Έπειτα, αν μόλις και μετά βίας κρατιέται σήμερα ένας αγώνας που υπάρχουν και κάποιες προϋποθέσεις τί θα γίνει τα επόμενα χρόνια που ήδη ετοιμάζεται στις θεολογικές σχολές η γεννιά των Οικουμενιστών; Τότε δεν θα υπάρχει καν φρονημα ορθόδοξο γιατί κανείς δεν θα ακούει ξεκάθαρη διδασκαλία. Να δούμε τότε οι ήδη νερόβραστοι Αγιορείτες που ενοχλούνται από την αποτείχιση με ποιούς θα αγωνισθούν; Ενθυμούμαι, κάποιοι πολύ πριν από την Σύνοδο του Κολυμβαρίου, τουλάχιστον μια δεκαετία μπροστά, σε μία σύναξη πατέρων ενδιαφερομένων για τον τρόπο αντιμετώπισης του Οικουμενισμού θέλησαν άκαιρα τότε να προβούν στην αποτείχιση. Έβλεπα εκείνο τον καιρό πολλούς ένθερμους «ζηλωτάς» της πίστεως, οι οποίοι έλεγαν πολλά περί αποτειχίσεως και με περισσό στόμφο και τώρα κακάρωσαν και όταν το είπα σε άλλη σύναξη αργότερα στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου ότι έτσι θα γίνει τότε κάποιοι εθίγησαν. Και ενώ τους είχε γίνει πολλά χρόνια νωρίτερα σε κάποια σύναξη η πρόταση από το πρόεδρο της συνάξεως ότι πρέπει να ξεκινήσει άμεσα η αποτείχιση στην συνέχεια όταν ερωτήθηκαν, αν διαφωνούν να γίνει κάτι τέτοιο, σιώπησαν όλοι! Γιατί άραγε; Μήπως, διότι δεν είχαν το θάρρος ούτε και να διαφωνήσουν – αφού θα παρουσιαζόταν ως δειλοί με την άρνησή τους να συμμετέχουν στην αποτείχιση- και προτίμησαν τότε κάποιοι απ’ αυτούς, χωρίς να εκδηλωθούν φανερά, να σταματήσουν αρχικά να παρουσιάζονται στις συνάξεις και σιγά σιγά, στα μουλωχτά, αποσύρθηκαν τελείως από το στάδιο του αγώνα. Κάποιοι άλλοι έμειναν αλλά δεν βγήκαν ποτέ ενώ είχαμε συνεννοηθεί ότι κόκκινη γραμμή θα είναι το Κολυμάριότι και πως δεν γίνεται άλλο να περιμένουμε αλλά πρέπει να βγούμε στην αποτείχιση. Αποδείχτηκε τελικά ότι μαζευόμασταν για να φιλοσοφούμε περί ζητημάτων και να χάνουμε άσκοπα τον καιρό μας. Διότι όταν κάποιος θέλει να αγωνισθεί δεν φλυαρεί αλλά μετρά τις δυνάμεις του, αν δεν έχει ζητά βοήθεια από τον Κύριο, και βγαίνει στον αγώνα. Τότε, ενώ κανείς από τους πατέρες δεν θεώρησε ότι πρέπει να πάρει θέση, σηκώθηκε ο μικρότερος πνευματικός σας αδελφός, και αφού πήρε τον λόγο, σας είπε ότι ένω τα πράγματα είναι τραγικά με την επέλαση του Οικουμενισμού δεν υπάρχουν ακόμη οι προϋποθέσεις αποτείχισης -διότι χρειαζόταν από κάπου να πιαστούμε – για να γίνει μία κίνηση, την οποία δεν θα αυτοαναιρούσαμε αργότερα με τη υπαναχώρησή μας. Διότι θα πρέπει να υπάρχουν τα εχέγγυα εκείνα που ως διαπιστευτήρια θα μας κρατήσουν σταθερούς και δεν θα επιτρέψουν -πρώτα στην συνείδησή μας- όταν θα ξεκινήσει ένας αγώνας έπειτα να κάνουμε πίσω κρίνοντας εκ των υστέρων ότι ήταν άκαιρη η ενέργεια διότι θα ξεθύμενε μπροστά στην προπαγάνδα και τους διώξεις που θα ασκούνταν, όπως ήδη συμβαίνει.

Οι αιρετικοί εξώκειλαν και θα λέγαμε κάνουν την δουλειά τους σύμφωνα με τα φρονήματα που έχουν. Το θέμα είναι ότι οι Ορθόξοι δεν αποφασίζουν να βγουν στον αγώνα! Και εδώ βρισκεται όλη η ευθύνη τους.Ας μας πουν όλοι αυτοί που περιμένουν το κοινό ποτήριογια να τους κεράσουν με αυτό το βδέλυγμα της αιρέσεως τώρα που και θεσμικά έχουν εμβαπτισθεί στην κοινή κολυμβύθρα του Οικουμενισμού της Κολυμβάριας αναγνώρισης του αιρετικού βαπτίσματος εκάστης κακόδοξης ομολογίας  τόσο φανερά δεν βλέπουν ακόμη οι τυφλοί ότι πηγαίνουν εκτός της Οδού της σωτηρίας; Δεν μας λέγουν όμως και κάτι ακόμη, τί άλλο θα πρέπει να γίνει εκ μέρους των Οικουμενιστών για να συνειδητοποιήσουν ότι ακολουθούν κατά πόδας την αίρεση;

  • Αφού πέρασε εκετονταετία πλέον με τον Οικουμενισμό,
  • Αφού συγκλήθηκε η Σύνοδος στο Κολυμβάρι και αναγνώρισε τις αιρέσεις ως εκκλησίες,
  • Αφού στις τοπικές Εκκλησίες με συνοδικές αποφάσεις της Ιεραρχίας τους επικυρώθηκε η αναγνώριση τους,
  • Αφού έκλεισε ο κύκλος της ορίμανσης του κακού με το συνοδικό κείμενο «Προς τον λαό».
  • Αφού βλέπουμε να συνεχίζεται η κατρακύλα με τέτοιους ρυθούς που δεν έχει όριο.

Και αυτοί ομιλούν για κοινό ποτήριο!!!

 Δεν έγινε ακόμη λέγουν το κοινό ποτήριο. Και εμείς ερωτούμε η κοινή κολυμβύθρα πού έγινε, εκφράζει άλλη πίστη ως δογματικό περιεχόμενο; Άλλο Σύμβολο πίστως ομολογούν κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και άλλο πριν από το Άγιο Βάπτισμα;

 Έπειτα, το άλλο επιχείρημα τους είναι: «Εμείς -λέει- κάναμε σπουδές! Μπορούσαμε να κάνουμε στον κόσμο καριέρα! Και όλα τα αφήσαμε για τον Χριστό! Ήθαμε και κλειστήκαμε στα μοναστήρια! Και τώρα γίναμε προδότες;». Το ότι αφιερώθηκε κάποιος στον Χριστό με την κουρά του ή με την ιεροσύνη του σημαίνει ότι δεν πρέπει να κάνει και αγώνα, και αυτόμάτως έχει αγιάσει και όλοι άλλοι πρέπει να τον ακολουθούν; Είναι αυτό «λογική» πιστού ανθρώπου, μάλιστα αφιερωμένου ως μοναχού που έχει επίγνωση, ότι μέχρι να κλείσει τα μάτια και η ψυχή του να φτάσει στα χέρια του Χριστού χρειάζεται να προσέχει και να αγωνίζεται αγρυπνώντας, όχι μόνο με το κομποσχοίνι και την ακολουθία, αλλά έχοντας και άγρυπνη την συνείδησή του να μην χάσει την πίστη του σ’ Αυτόν που σταυρώθηκε για εμάς; Η αυτονόμηση της ασκητικής από την δογματική διδασκαλία της Πίστεως είναι η μεγαλύτερη αίρεση των καλογήρων της εποχής μας και ότι καλύτερο για τους Οικουμενιστές να κάνουν το έργο τους. Η Θυσία του  Ιησού Χριστού που μας σώζει και η απαραχάρακτη πίστη που μας διασφαλίζει την μετοχή μας στην Χάρη για τον σύγχρονο μοναχισμό όπως αποδεικνύεται από την στάση τους πήγε στο περιθώριο! Δεν είμαστε όμως γκουρού για να κάνουμε άσκηση χωρίς ορθόδοξη πίστη και χωρίς να έχουμε την αναφορά μας στον Τριαδικό Θεό εις υπακοήν πίστεως! Τόση θεολογική αγραμματοσύνη; Αυτά δίδαξαν και εφάρμοσαν οι άγιοι Πατέρες; Αυτά γράφουν οι κανόνες της Εκκλησίας; Για να περιορισθώ εδώ και να μην χρειαστεί να αναφερθούμε στο ότι υπάρχουν πιστοί που αγωνίζονται περισσότερο από καλογήρους και έχουν εμπειρίες από την την ίδια την Παναγία μας, την Κυρία Θεοτόκο και άλλους αγίους και λαμβάνουν προσωπικές προσκλήσεις για να βγουν στον αγώνα και οι επίσκοποι μας και καλόγεροι κοιμούνται. Και ορισμένοι εξ υμών μας εξουδενώνουν στα πνευματικοπαίδια  μας ως πλανεμένους όταν πηγαίνουν προσκύνημα στο άγιον όρος και στα μοναστήρια τους. Θα έρθει η ώρα που φανερωθεί ποιοί βρίσκονται στην πλάνη. Εύχομαι να μην είναι σκληρός ο τρόπος που θα το καταλάβουν διότι όταν θα έρθεί η σειρά να καταργηθεί το άβατο του Αγίου Όρους ίσως τότε ξυπνήσουν!

Θα ανφερθώ εδώ στην Ιουδήθ, πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, και χήρα του Μανασσή, η οποία αν και γυναίκα και ενήργησε πιο συνετά από τους σημερινούς ορθοδόξους και μάλιστα τους πατέρες και δη τους αγιορείτες.

Η Ιουδήθ από τη Βαιτυλούα σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη έσωσε τους συμπατριώτες της, τους Ιουδαίους, από την επιδρομή των Ασσυρίων. Τον 4ο αι.πΧ, ο Ολοφέρνης, που ήταν στρατηγός του Ναβουχοδονόσορα, πολιορκούσε τη Βαιτυλούα με 170.000 στρατιώτες και 12.000 ιππείς. Οι πολιορκημένοι βρίσκονταν σε απελπιστική κατάσταση. Ο Ολοφέρνης είχε δώσει διαταγή να κόψουν την ύδρευση της πόλης, ελέγχοντας τις πηγές. Τριάντα τέσσερις μέρες άντεξαν την πολιορκία οι κάτοικοι της Βαιτυλούας. Η Ιουδήθ αναλαμβάνει πρωτοβουλία να σώσει την πόλη της με κάθε τίμημα. ΗΙουδήθ, χήρα του Μανασσή αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Η Βίβλος αναφέρει λεπτομέρειες της προετοιμασίας της για να γοητεύσει τον Ολοφέρνη αλλά και τον οποιοδήποτε θα συναντούσε στην προσπάθειά της να πετύχει το σκοπό της. Έτσι παρουσιάστηκε στο στρατόπεδο. Εντυπωσίασε τους πάντες στο πέρασμά της και ζήτησε να δει το στρατηγό. Οι φύλακες την οδήγησαν στον Ολοφέρνη. Του παρουσιάστηκε ως η σεμνή ιέρεια της πόλης που είχε αγανακτήσει με όσα γίνονταν στην πόλη της και γι’ αυτό και θα του έδινε τη λύση που κι εκείνος έψαχνε για την κατάληψή της. Ο Ολοφέρνης είχε ήδη γοητευτεί από αυτή την πανέμορφη γυναίκα. Του υποσχέθηκε να μείνει μαζί του και τον παρακάλεσε να την αφήσει μόνο να τελεί τα νυχτερινά της καθήκοντα, σαν ιέρεια που ήταν, σε ένα φαράγγι με νερό. Η Ιουδήθ του έδωσε όλες τις υποσχέσεις που ήθελε να ακούσει, ότι δηλαδή θα του χαρίσει την πολυπόθητη νίκη. Ο Ολοφέρνης υποκύπτει στη γοητεία της Χρησιμοποίησε τη γοητεία, τη διάνοια της και με κολακείες τον έπεισε ότι θα τον οδηγούσε όχι μόνο στην κατάληψη της Βαιτυλούας αλλά και ολόκληρης της Ιουδαίας μέχρι και την Ιερουσαλήμ. Ο Ολοφέρνης παραδόθηκε εύκολα στην μοιραία γοητεία και στην μαγική προσωπικότητα αυτής  της όμορφης και έξυπνης γυναίκας. Της υποσχέθηκε ότι, αν γίνουν όλα αυτά, θα την οδηγήσει στο ανάκτορο του Ναβουχοδονόσορα. Εκείνη σε ανταπόδοση του ζήτησε να του κάνει το τραπέζι με εδέσματα που η ίδια είχε φέρει μαζί της. Όλη αυτή η κατάσταση με τη γοητευτική ιέρεια είχε παγιδεύσει όχι μόνο τον Ολοφέρνη, αλλά όλους τους άντρες του στρατοπέδου. Την πρώτη νύχτα η Ιουδήθ κοιμήθηκε μόνη της μέχρι τα μεσάνυχτα, οπότε ζήτησε να της επιτρέψουν να τελέσει τη νυχτερινή λατρεία. Ο στρατηγός έδωσε την εντολή στους φύλακες να μην την εμποδίζουν από τα θρησκευτικά της καθήκοντα. Αυτή ήταν μια σημαντική επιτυχία για την Ιουδήθ, που είχε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, το οποίο πήγαινε πολύ καλά. Η δεύτερη νύχτα ήταν πιο συναρπαστική.   Το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή Ο Ολοφέρνης μη μπορώντας να κρατήσει άλλο τον πόθο του γι’ αυτή τη λάγνα γυναίκα, την προσκάλεσε σε δείπνο. Η Ιουδήθ τον άφησε να περιμένει από αυτή τα πάντα. Το δείπνο είχε άφθονο κρασί, που ο Ολοφέρνης το τίμησε. Όταν ήρθε η ώρα,  στρατιώτες και δούλοι  απομακρύνθηκαν για να μείνουν οι δυο τους. Το κρασί είχε κάνει τη δουλειά του. Ο στρατηγός  με τα μεγάλα σχέδια και το μεγάλο στρατό, βυθίστηκε σε λήθαργο με ένα χαμόγελο απόλυτης ευτυχίας. Εκείνη χωρίς κανέναν ενδοιασμό του έπιασε το κεφάλι από τα μαλλιά και με δύο χτυπήματα με το σπαθί του, έκοψε το κεφάλι του. Το επόμενο πρωί είπε στους φύλακες ότι ο στρατηγός κοιμόταν βαριά και είχε δώσει εντολή να μην τον ξυπνήσει κανείς. Οι φύλακες χαμογέλασαν με νόημα και έδειξαν κατανόηση. Εκείνη προχώρησε έχοντας στο ταγάρι της το κεφάλι του Ολοφέρνη. Με την εντολή που είχε δώσει ο στρατηγός να της επιτρέπουν να κάνει τις τελετές όπου ήθελε, βγήκε από το στρατόπεδο  και επέστρεψε στην πόλη της  με το κεφάλι του στρατηγού. Μόλις μαθεύτηκε το γεγονός και το κεφάλι του κρεμάστηκε στα τείχη της Βετιλούας, η ψυχολογία των επιτιθεμένων άλλαξε. Οι πολιορκητές τράπηκαν σε φυγή και οι Εβραίοι γλύτωσαν τη σφαγή. Οι Ιουδαίοι τίμησαν την Ιουδήθ και δόξασαν το Θεό για τη σωτηρία τους.

Γιατί το αναφέρω αυτό; Για να δείξω ότι όταν ένας άνθρωπος έχει πίστη θα βρει τον τρόπο να δράσει. Εδώ γυναίκα αδύναμο πλάσμα και με την προσευχή της βρήκε την δύναμη να πάρει την κατάσταση στα χέρια τη και σεις πατέρε δεν μπορείτε; Κια τί κάνετε τότε στο άγιο Όρος και στα άλλα μοναστήρια; Ελπίζω εν προκειμένω  μια γυναίκα να γίνει πηγή έμπνευσης για αγώνα!

Το ότι όλους τους συνειδητοποιημένους ορθόδοξους δεν τους εκφράζει ο Οικουμενισμός θεωρείται δεδομένο.  Το ότι όμως, υπάρχουν αδελφοί μας που ακόμη δεν έκαναν αποτείχιση, ενώ στον χώρο όπου πατέρες και λαϊκοί έχουν ξεχωρίσει την θέση τους από την αίρεση, υπάρχει ακόμη διαφωνία σχετικά με τον τρόπο της αποτείχισης, δεν μας καθιστά όλους υπεύθυνους γι’ αυτή την αδράνεια απέναντι στην παναίρεση αφ’ ενός και αφ’ ετέρου για την διάσπαση στο μέτωπο του αγώνα, αφού καθένας θεωρεί σωστή την άποψή του; Στην Εκκλησία όμως έχουμε απόψεις ή κρατούμε την Ιερά Παράδοση με το να είμαστε στιχημένοι πίσω από τους αγίους Πατέρες, όταν μάλιστα αυτή η αγία μας Παράδοση είναι ισόκυρη της Αγίας Γραφής; Έγραψε γι’ αυτήν στην «Περί Αγίου Πνεύματος» πραγματεία του ο Μέγας Βασίλειος καθώς και άλλοι άγιοι Πατέρες επεσήμαναν ότι στο χριστεπώνυμο πλήρωμα, στο Σώμα του Χριστού δεν ενεργεί κανείς αυθέρετα αλλά σύμφωνα με την προγενέστερη εκκλησιαστική Παράδοση! Όποιος δεν ακολουθεί την Οδό αυτή των αγίων Πατέρων δεν μπορεί να βαδίζει επί του ασφαλούς και δεν μπορεί να έχει την εξωφρενική απαίτηση να τον ακολουθούν οι άλλοι στην οδό της απωλείας.

Είναι πλέον καιρός να γίνει μία αποτίμηση στο τί θεωρούμε από κοινού ορθό ήτοι ποιό είναι το κοινά αποδεκτό  για να προχωρήσουμε αποτελεσματικά στην επίσημη και συνοδική καταδίκη του Οικουμενισμού.  Όσοι παρακολουθούμε την αρθρογραφία στα διάφορα ιστολογία διαπιστώνουμε τις τάσεις που αναπτύσσονται οι δυνάμεις μηχανικής. Αν γνωρίζουμε, έστω και λίγο, από φυσική κατανοούμε ότι πρέπει να βρούμε την συνισταμένη των δυνάμεων αυτών για να την αξιοποιήσουμε στην αποτείχιση ως την ώθηση εκείνη των εκκλησιαστικών πραγμάτων που μας παρέχει την δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε το σοβαρό πρόβλημα που δημιουργεί ο Οικουμενισμός, συνοδικά με την καταδίκη του, καθώς, και όλων εκείνων που περισσότερο από έναν αιώνα δεν θέλησαν να συμμορφωθούν με αυτά που μας ενεπιστεύθη η Εκκλησία. Είναι κάτι που μας διαφεύγει ότι ως αίρεση στερεί την δυνατότητα της σωτηρίας; Αραγε, δεν διαπιστώνουμε ότι ο Οικουμενισμός δημιουργεί διάσπαση στους κόλπους της Εκκλησίας καθώς η νωχέλεια των εκκλησιαστικών ταγών να αντιμετωπίσουν την σύγχρονη παναίρεση σκανδαλίζει τους πιστούς;Ας θυμηθούμε αυτό που έλεγε ο Αγ. Ιωάννης Μαξίμοβιτς και ας μετρήσουμε το χρέος μας απέναντι στις στρατιές των αγίων που θυσιάστηκαν για να μείνει απαραχάρακτη η πίστις, ότι «στα έσχατα χρόνια μας κάθε Χριστιανός είναι υπεύθυνος για το σύνολο της Χριστιανοσύνης»!

The post «Consesuspatrum»: Επιτακτική η ανάγκη για συνεννόηση στην αντιμετώπιση της αιρέσεως του οικουμενισμού appeared first on Νέα Φλώρινα.

]]>
http://neaflorina.gr/2018/07/quot-consesuspatrum-quot-epitaktiki-i-anagki-gia-synennoisi-stin-antimetopisi-tis-aireseos-toy-oikoymenismoy/feed/ 0