Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να φοβάται το σκοτάδι. Ίσα-ίσα που, όταν κοιμάμαι, προτιμώ και προτιμούσα το απόλυτο σκοτάδι. Κι απ’ ό,τι λένε οι «ειδικοί», αυτό είναι το καλύτερο για την κατάσταση του ύπνου.
Δεν θυμάμαι άσχημα όνειρα-εφιάλτες από τα παιδικά μου χρόνια. Μάλλον δεν υπήρχαν τέτοια -όλο και κάτι θα θυμόμουν- καθότι ακόμη και σήμερα θυμάμαι αμυδρώς όνειρα ακόμη κι από την πρώιμη παιδική μου ηλικία, που θα ήθελα πολύ να τα «ξαναδώ», αλλά πού τέτοια τύχη…
Το περίεργο(;) είναι ότι ορισμένα από τα πιο αγαπημένα κι αναπολούμενα παιδικά μου όνειρα ήταν «διασκευές» από τα παραμύθια που μου έλεγαν η γιαγιά μου και η μητέρα μου! Θυμάμαι ότι κάποια από εκείνα τα αγαπημένα όνειρα είχαν επαναληφθεί τότε, με τις όποιες παραλλαγές τους. Λέω «μου τα έλεγαν», δεν μου τα διάβαζαν. Ίσως και αυτό να έχει σημασία. Το διάβασμα παραμυθιών και λοιπών παιδικών εντύπων κατά κανόνα συνοδεύεται από εικόνες, αλλά η αφήγηση και οι παρεπόμενες εικόνες που σχηματίζονται στο μυαλό ενός παιδιού μάλλον είναι κάτι διαφορετικό.
Πλέον δεν «βλέπω» συχνά όνειρα ή, καλύτερα, δεν τα συγκρατώ (καθώς υποτίθεται ότι όλοι, σχεδόν κάθε βράδυ, βλέπουμε όνειρα). Προσφάτως «είδα» έναν ανείπωτο εφιάλτη. Μιλάμε για διεστραμμένο βασανισμό ανθρώπου από ανθρώπους με προφανή επιδίωξη και κατάληξη τον θάνατο. (Θεέ μου, «ευτυχώς», όχι μεταξύ παιδιών!!!) Πραγματικά ταράχτηκα, καθώς όλα αυτά ήταν απόρροια του νου μου. «Δεν πάω καλά» σκέφτηκα, ξυπνώντας έντρομος.
Και δεν παίζω καθόλου παιχνίδια, τα γνωστά ψηφιακά παιχνίδια που παίζουν μικροί και μεγάλοι. Οι δε λιγοστές ταινίες που βλέπω είναι στην πλειοψηφία τους κωμωδίες. Για σειρές, πόσο μάλλον για τις περίεργες του είδους, ούτε λόγος. Όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, παρακολουθώ τις εξελίξεις και την εξέλιξη της κοινωνίας.

Μήπως έχουν δίκιο ο Ανώνυμος και ο Νικ;