https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD_%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%87%CF%8E%CE%BD_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CF%89%CF%82

Λέτε επίσης: ” το 1804 ο ζάμπλουτος Πατριάρχης του Φαναρίου Καλλίνικος ο Δ΄, πρόδωσε στους Τούρκους εταίρους του, τις κινήσεις της Φιλικής Εταιρείας στην Πελοπόννησο”
Αυτό όμως είναι αδύνατο, επειδή η Φιλική Εταιρεία ιδρύθηκε το 1814, δηλαδή 10 έτη μετά(!!!)
(Εκτός και αν ο “ο ζάμπλουτος Πατριάρχης του Φαναρίου Καλλίνικος ο Δ΄” είχε τέτοιο προφητικό χάρισμα, που πρέπει να τον κατατάξουμε στην χορεία των προφητών, οπότε, πάσο)

Επίσης: Δεν υπάρχει “πατριάρχης Φαναρίου” αλλά “Οικουμενικός πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ή Νέας Ρώμης”. Μάλλον λοιπόν, εκτός από αντίχριστος και εμπαθής, είστε τραγικά άσχετος. Σας συμβουλεύω να διαβάζετε περισσότερο, και να ρωτάτε και κανένα που ξέρει, για να μην ρεζιλεύεστε.

γ. Πολλοί αρχιερείς που ήσαν στο περιβάλλον του Γρηγορίου Ε’ ανήκαν στην Φιλική Εταιρεία και οι κινήσεις της ήταν σε γνώση του.

δ. Οι σημαντικότεροι Διαφωτιστές ήταν κληρικοί όπως ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Ν.Θεοτόκης, ο Θ.Φαρμακίδης, ο Άνθιμος Γαζής και βέβαια ο πατρό Κοσμάς. Πατριάρχες όπως ο Κύριλλος Λούκαρης και ο Γρηγόριος ο Ε’ προσπάθησαν να συγκροτήσουν την παιδεία του υπόδουλου γένους. Ο Παπαφλέσσας ήταν ένας από τους πολλούς κληρικούς που έπαιξαν βασικό ρόλο στην επανάσταση
.
ε. Ιστορικοί όπως ο Ι.Φιλήμων, ο Δ.Κόκκινος, Α.Βακαλόπουλος αποδίδουν τον αφορισμό στην προσπάθεια του Γρηγορίου Ε’ να αποφευχθεί η γενική σφαγή όλων των χριστιανών(Γ.Κεκαυμένος,σελ.113). Θετικό ρόλο στον περιορισμό των σφαγών είχε ο θρησκευτικός ηγέτης των μουσουλμάνων.

στ. Ο Γιώργος Μαργαρίτης στο τελευταίο του βιβλίο “Ενάντια σε φρούρια και τείχη” γράφει: ” Σημαντικά πολιτικά πρόσωπα του Φαναρίου, σε συνδυασμό με υψηλόβαθμους ιεράρχες ήταν τα πρώτα θύματα. Οι εκτελέσεις αφορούσαν όχι μόνο άτομα που αναμείχθηκαν ή που υπήρχε υποψία ότι αναμείχθηκαν στο κίνημα, αλλά και συγγενείς τους, υπόπτους και μη .
Ταυτόχρονα, στις οθωμανικές επαρχίες διερχόμενοι και ταξιδιώτες για τους οποίους υπήρχε η υποψία ότι αποτελούσαν συνδέσμους της Φιλικής έπεφταν θύματα εκτελέσεων ή φυλακίσεων”(σελ.156). Συνεχίζει ο Γ.Μαργαρίτης:
“Στις 4 Απριλίου θανατώθηκε ο Μέγας Διερμηνέας της Πύλης, Κωνσταντίνος Μουρούζης, γόνος της πλέον επιφανούς οικογένειας του Φαναρίου. Ήταν μόλις τριάντα δύο χρονών και κατείχε την υψηλόβαθμη αυτή θέση για σαράντα μόνο ημέρες.
Στις 6 Μαίου ήρθε η σειρά του αδελφού του, Νικόλαου Μουρούζη, Διερμηνέα του Στόλου. Ακολούθησε μια σειρά εκτελέσεων υψηλόβαθνων χριστιανών αξιωματούχων της Πύλης.”(σελ.157). Στην συνέχεια “ο πρώην πατριάρχης Γρηγόριος μεταφέρθηκε από τις φυλακές όπου κρατούνταν μέχρι την ολοκλήρωση των θεσμικών διαδικασιών στο Φανάρι μπροστά από το Πατριαρχείο. Εκεί απαγχονίστηκε. Η πράξη ήταν συμβολική και βαθύτατα ουσιαστική.
Κατά κάποιον τρόπο αποτέλεσε τη δικαίωση της Φιλικής Εταιρείας μετά τον ουσιαστικό θάνατό της. Τελετουργικά η επιδεικτική θανάτωση του πατριάρχη αποτέλεσε -με τα μέτρα της εποχής- κήρυξη πολέμου της Υψηλής Πύλης ενάντια στο επαναστατημένο γένος των Ελλήνων. Η κήρυξη πιστοποίησε καλύτερα από κάθε άλλο γεγονός τη ρήξη σφραγίζοντας την καθολικότητα της επανάστασης(σελ.157,158).
Για να καταλήξει ο Γ.Μαργαρίτης: ” σε αντίθεση με τον αφορισμό του Υψηλάντη και την καταδίκη της επανάστασης που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, η θανάτωση έγινε από την πρώτη στιγμή λάβαρο αγώνα για τους επαναστατημένους. Επρόκειτο για την ολοκληρωτική ρήξη. Τo “Υπέρ Πατρίδος” μπορούσε τώρα άνετα να συμπληρωθεί με το “Υπέρ Πίστεως”! Και η ενωτική διάμεσος, η εθνική διάμεσος, περιέβαλε τον αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία. Η Φιλική Εταιρεία δεν θα μπορούσε να ελπίζει σε τέτοιο αποτέλεσμα ούτε στα πλέον παράτολμα σχέδια της”