Συχνά ακούμε για τον “ορθό λόγο” και νομίζουμε πως πρόκειται για κάτι ψυχρό, μια απόσταση από το συναίσθημα. Όμως, στην πραγματικότητα, ορθός λόγος είναι η ικανότητα να σκεφτόμαστε με καθαρό μυαλό, να βασιζόμαστε στην αλήθεια και να αναζητούμε λύσεις πέρα από προκαταλήψεις. Σημαίνει να προσπαθούμε να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον, να μιλάμε με σεβασμό και να ακούμε πραγματικά, αναζητώντας όσα μας ενώνουν και όχι τις αντιπαραθέσεις που μας εγκλωβίζουν. Γιατί η Φλώρινα δεν είναι μια έννοια στα χαρτιά, είναι οι άνθρωποί της. Ο εργαζόμενος που παλεύει με χαμηλούς μισθούς, ο νέος που αναρωτιέται αν έχει μέλλον εδώ, ο μεγαλύτερος που βλέπει τον τόπο να αλλάζει και ανησυχεί. Ζούμε όλοι στον ίδιο τόπο, μοιραζόμαστε τους ίδιους δρόμους και τις ίδιες αγωνίες.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, είναι απολύτως ανθρώπινο να υπάρχει θυμός, απογοήτευση και ένταση. Το βλέπουμε όλο και πιο συχνά στον δημόσιο διάλογο, ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι κουβέντες σκληραίνουν και οι διαφωνίες γίνονται προσωπικές. Πρέπει να αναλογιστούμε ότι συχνά ακούμε ή διαβάζουμε, μόνο για να απαντήσουμε, και όχι για να κατανοήσουμε. Όταν η επικοινωνία μας περιορίζεται στο να “νικήσουμε” τον άλλον, χάνουμε την ουσία. Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι λέξεις έχουν βάρος. Πολλές φορές διαβάζουμε χαρακτηρισμούς βαρείς, προσβολές, απόψεις που μπορεί να στεναχωρήσουν όχι μόνο εμάς αλλά και τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τους κοντινούς μας ανθρώπους. Αρκετές φορές αυτά γράφονται ανώνυμα, πίσω από μια “κουκούλα”, και εκεί χάνεται η ανθρώπινη διάσταση. Κάθε λέξη μετράει και μπορεί να χτίσει ή να γκρεμίσει γέφυρες.
Πολλές φορές η ένταση πηγάζει από την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου, αλλά και από μια παλιά, κακή συνήθεια του τόπου μας. Να αναζητάμε πάντα κάποιον για να του φορτώσουμε το κόστος της αποτυχίας ή κάποιον που θα σπεύσει να καρπωθεί τα εύσημα μιας επιτυχίας. Αυτή η στείρα διένεξη μας αποπροσανατολίζει. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η ταμπέλα γίνεται πιο σημαντική από τον κοινό στόχο και όταν χάνουμε το δάσος για το δέντρο. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια στην περιοχή μας, η μόνη μαθηματική πράξη που φαίνεται να κυριαρχεί είναι αυτή της αφαίρεσης. Λιγότερες θέσεις εργασίας, λιγότεροι νέοι, λιγότερες προσδοκίες. Πρέπει, λοιπόν, να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με όρους «εμείς και οι άλλοι». Ειλικρινά, δεν μπορώ να πιστέψω πως υπάρχει Φλωρινιώτης που θέλει το κακό της περιοχής. Η αγωνία για τον τόπο είναι κοινή και αυτή η κοινή αγωνία πρέπει να γίνει γέφυρα, όχι τείχος.
Η Φλώρινα τα τελευταία χρόνια πλήττεται από σοβαρά και συγκεκριμένα προβλήματα. Η απολιγνιτοποίηση οδήγησε στο κλείσιμο μονάδων ηλεκτροπαραγωγής και ορυχείων, με αποτέλεσμα την απώλεια σταθερών και καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας και μείωση του τοπικού ΑΕΠ κατά περίπου 28%. Πανεπιστημιακές σχολές, όπως το Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών, έφυγαν, πολλές επιχειρήσεις έκλεισαν και η περιοχή παραμένει απομονωμένη λόγω της έλλειψης σύγχρονων οδικών και σιδηροδρομικών υποδομών, ενώ το υψηλό κόστος θέρμανσης επιβαρύνει ιδιαίτερα τους κατοίκους.
Αν θέλουμε να αναστρέψουμε αυτή την κατάσταση, χρειάζεται δίκαιη μετάβαση με νέες και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, δεσμευτικές επενδύσεις που ενισχύουν την τοπική παραγωγή, υποδομές οδικές και σιδηροδρομικές ως προϋπόθεση για κάθε σχέδιο, μέτρα στήριξης για τη διατήρηση των νέων και των εργαζομένων στον τόπο, καθώς και επαναφορά ουσιαστικών πόρων για την περιοχή, αντίστοιχων με τον ΕΑΠ. Με ορθό λόγο, σεβασμό και ενωτική διάθεση, μπορούμε όλοι μαζί να χτίσουμε το μέλλον που αξίζει στη Φλώρινα.
Μιλώ όχι μόνο ως Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας, αλλά και ως άνθρωπος που έχει επιλέξει να ζει εδώ. Να εργάζεται και να μεγαλώνει τα παιδιά του σε αυτόν τον τόπο. Να πιστεύει ότι η Φλώρινα αξίζει να έχει μέλλον και να παλεύει καθημερινά γι’ αυτό. Σε αυτή την προσπάθεια έχουμε ρόλο και ευθύνη και εμείς ως θεσμός. Να διεκδικούμε, να παρεμβαίνουμε, αλλά και να ακούμε. Να μαθαίνουμε και να γινόμαστε καλύτεροι. Η αυτοκριτική δεν είναι αδυναμία, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσουμε μπροστά.
Η ιστορία μάς δείχνει ότι τίποτα ουσιαστικό δεν χαρίζεται. Όπως έγραφε ο Οδυσσέας Ελύτης, «Το μέλλον δεν είναι δώρο. Είναι κατάκτηση.»
Η Φλώρινα έχει αντέξει και σε άλλες δύσκολες εποχές, γιατί οι άνθρωποί της στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον. Μπορούμε να το ξανακάνουμε, σηκώνοντας τα μανίκια, δουλεύοντας μαζί με ειλικρίνεια και υπομονή, και θυμόμαστε ότι το μέλλον αυτού του τόπου δεν ανήκει σε κανέναν ξεχωριστά, ανήκει σε όλους μας. Ας το φροντίσουμε μαζί, με τη δουλειά μας, για εμάς και για τα παιδιά μας. Και ας μην ξεχνάμε ότι μόνο μέσα από καθαρό μυαλό, σεβασμό και ψύχραιμο διάλογο, με άλλα λόγια, με ορθό λόγο, μπορούμε πραγματικά να προχωρήσουμε μπροστά και να κατακτήσουμε το μέλλον που αξίζει στη Φλώρινα.
Κωνσταντίνος Σιάκος
Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Φλώρινας
