Ομορφιά ναι και πλούτος
ας το λένε κάποιοι φτώχεια
εγώ αγαπώ το χιόνι
χάδι είναι σαν από χέρι γυναίκας
που σε ακουμπά στην θλίψη
μεταμορφώνοντας την σε χαρά
και το μαύρο γίνεται λευκό
λευκότερο και από τον ήλιο
στο φέγγος του καταμεσήμερα
αφράτο σαν βαμβάκι
να κυλίεσαι επάνω
με τις νιφάδες να στολίζουν
τον νυμφώνα σου
πέπλο που αγκαλιάζει λυτρωτικά
κρυμμένοι οι κρύσταλλοι στην καρδιά του
σε όλες τις αποχρώσεις του έρωτα
περιμένουν τους σκιέρ να δαμάσουν
την συνοχή με την ορμή της κατάβασης
Ρηγίνος
