Το ξύπνημα βαρύ, το βλέφαρο μισοανοιγμένο
Το όνειρο ελαφρύ, το παντζούρι μισοκλεισμένο
Το ξυπνητήρι ηχεί,
Η πραγματικότητα τον καλεί!
Μηχανικά ετοιμάζεται το σώμα, σαν ξέρει από παλιά
Γοργά και με διθυραμβικό βηματισμό κατεβαίνει τα σκαλιά
Ανοίγει την εξώπορτα να βγει στον έξω κόσμο
Στην κίνηση και στην πίεση να αναμειχθεί με πόνο…
Κατηφορίζει το οκτάωρο ρίχνοντας πανιά
Ανηφορίζει η απογοήτευση στην καρδιά
Σβήνει η λάμψη στη ματιά
Το κουράγιο μόνο έχει απομείνει στου μυαλού την πλαγιά.
Σαν ήπιε το τσάι και άφησε την μελαγχολία
Βγήκε για βόλτα μέσα στα βιβλία
Μειλίχιο το ύφος και λίγο γελάκι
Αχ ονειρεύεται σαν μικρό παιδάκι!
Είναι ωραία η ζωή, μια σελίδα είναι θα περάσει
Το επόμενο κεφάλαιο άλλα θωρεί, ίσως και τον ξεγελάσει
Το αύριο θα έρθει ωραίο, η προσδοκία σαν ροδίζει
Μια δεύτερη ευκαιρία στη ψυχή του σαν ανθίζει…
ΛΕΝΙΩ
Το παρόν ποίημα διαθέτει πνευματικά δικαιώματα και ανήκει στον δημιουργό του.