Με αφορμή την δημοσίευση στον τύπο, ότι Έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 99 χρονών ο Χάιντς – Δάριο Κούνιο, ένας από τους τελευταίους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος, θέλω να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία για τον Άνθρωπο.
Είχα την εξαιρετικά μεγάλη τύχη, να είναι ο πρώτος μου εργοδότης, που σημάδεψε καθοριστικά την, κατά πολλούς, περίοπτη επαγγελματική μου πορεία.
Για μένα, η απώλεια του Χάιντς – Δάριο Κούνιο σηματοδοτεί το τέλος μιας σπουδαίας διαδρομής ζωής, μιας ζωής που συμπυκνώνει την ανθρώπινη αντοχή, τη μνήμη, τη δημιουργία και την προσφορά.
Ο Χάιντς Κούνιο γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου του 1927. Στα 15 του χρόνια μεταφέρθηκε στην αρχή με την οικογένειά του στο γκέτο του Βαρόνου Χιρς και στη συνέχεια στο κολαστήριο του Άουσβιτς, όπου παρέμεινε για 18 μήνες, με τον αριθμό 109565. Υπήρξε ένας από τους ελάχιστους επιζώντες του Άουσβιτς-Μπιργκενάου. Όταν απελευθερώθηκε ζύγιζε μόλις 35 κιλά.
Ένας άνθρωπος που έζησε τη φρίκη του Ολοκαυτώματος, που είδε την ανθρώπινη ύπαρξη να συνθλίβεται, αλλά δεν επέτρεψε ποτέ σε αυτή την εμπειρία να τον καθορίσει ως άνθρωπο πικρό ή ηττημένο.
Αντίθετα, επέλεξε,
- Να δημιουργήσει.
- Να σταθεί όρθιος.
- Να προχωρήσει μπροστά.
- Να δώσει νόημα στη ζωή, τη δική του και των άλλων.
Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη, ανέλαβε να ανασυστήσει, να συνεχίσει και να αναπτύξει την οικογενειακή επιχειρηματική δραστηριότητα, που είχε θεμελιώσει ήδη από το 1917 ο πρωτοπόρος για την εποχή του πατέρας του Σαλβαντόρ Κούνιο.
Υπό τη δική του καθοδήγηση, ο όμιλος «Κούνιο-Φωτογραφικά» εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες επιχειρήσεις φωτογραφικών ειδών στα Βαλκάνια.
Όμως το πραγματικό του μέγεθος δεν αποτυπώνεται μόνο στην επιχειρηματική επιτυχία.
Αποτυπώνεται στον τρόπο που διοικούσε.
Ήταν πρωτοπόρος. Εφάρμοσε σύγχρονες μεθόδους οργάνωσης και διοίκησης σε μια εποχή που αυτά ήταν σχεδόν άγνωστα στην ελληνική επιχειρηματική πραγματικότητα. Είχε διορατικότητα, έβλεπε μπροστά από την εποχή του. Επένδυε στη γνώση, στην εξέλιξη, στην καινοτομία.
Αλλά πάνω απ’ όλα… επένδυε στον άνθρωπο.
- Η έννοια της δικαιοσύνης δεν ήταν για εκείνον θεωρητική. Ήταν καθημερινή πράξη.
- Η αξιοκρατία δεν ήταν σύνθημα. Ήταν κριτήριο.
- Ο σεβασμός δεν ήταν επιλογή. Ήταν στάση ζωής.
Και γι’ αυτό, όσοι εργαστήκαμε κοντά του, δεν νιώθαμε απλώς εργαζόμενοι.
Νιώθαμε οικογένεια.
Αυτό δεν ήταν σχήμα λόγου.
Τα μέλη της οικογένειάς του εργάζονταν δίπλα μας, ισότιμα.
Χαρακτηριστική περίπτωση η μητέρα του, η αξέχαστη κυρία Χέλα! Μία μία Αρχόντισσα κοσμοπολίτισσα, ΓερμανοΤσεχοΕβραία,εντυπωσιακά απλή, με απίστευτο ταπεραμέντο και εκείνη επιζήσασα του Άουσβιτς,παρότι ήταν σύζυγος του Ιδρυτή της επιχείρησης, εργαζόταν ισότιμα μαζί μας και παρέμεινε ενεργή μέχρι τα βαθιά της γεράματα, δίνοντας καθημερινά το παράδειγμα αξιοπρέπειας και εργατικότητας. Ισότιμοι μαζί μας ήταν και όλα τα μέλη της οικογένειάς του (η σύζυγός του κ. Σέλι και τα 4 παιδιά του).
Η επιχείρηση δεν ήταν απλώς ένας χώρος εργασίας.
Ήταν μια κοινότητα ανθρώπων.
Μια προσωπική μαρτυρία και η επιμονή που αλλάζει ζωές
Η δική μου προσωπική μαρτυρία είναι ίσως ένα μικρό, αλλά χαρακτηριστικόπαράδειγμα.
Τέλη Απριλίου του 1979. Ήμουν ακόμη φαντάρος, παντρεμένος, με τη σύζυγό μου έγκυο στον έκτο μήνα του πρώτου μας παιδιού. Μετρούσα τις μέρες για την απόλυσή μου στις 10 Μαΐου, μετά από 28 μήνες θητείας.
Το άγχος για το αύριο τεράστιο.
Χωρίς καμία προϋπηρεσία, έψαχνα απεγνωσμένα δουλειά. Περνούσα από συνεντεύξεις, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μέχρι που είδα μια αγγελία της εταιρείας του ομίλου «Κούνιο-Φωτογραφικά», για θέση βοηθού λογιστή.
Έστειλα το βιογραφικό μου. Με ειλικρίνεια, αλλά και με λίγο… «θάρρος», για να καλύψω την έλλειψη εμπειρίας. Και έκλεισα τη συνοδευτική μου επιστολή με μια φράση που, όπως αποδείχθηκε, άλλαξε τη ζωή μου:
«Δεν έχω εμπειρία, αλλά έχω ανάγκη και πάθος για εργασία, και αν με προσλάβετε θα βρείτε έναν θερμό υποστηρικτή των συμφερόντων της επιχείρησής σας.»
Φαίνεται πως αυτή η φράση ήταν αρκετή για να του κάνει «κλικ».
Και τότε συνέβη κάτι που, ακόμη και σήμερα, μοιάζει απίστευτο.
Άρχισε να με ψάχνει ο ίδιος ο κ. Κούνιο προσωπικά.
Τηλεφώνησε στον τηλεφωνικό αριθμό, φιλικής οικογένειας, που είχα γράψει (τότε δεν υπήρχαν εύκολα τηλέφωνο) αλλά όταν πήρε τηλέφωνο απάντησε,ο λάθος άνθρωπος και δήλωσε ότι δεν με ξέρει. Απτόητος, πήγε στη διεύθυνση που είχα δηλώσει, Αντωνίου Μητούδη-Β.Ολγας, που ήταν κοντά στην γειτονιά του, αλλά το όνομά μου δεν υπήρχε πουθενά μια και η σύζυγός μου ήταν φιλοξενούμενη του αδερφού της, μέχρι να απολυθώ. Απογοητευμένος , ήταν έτοιμος να φύγει, όταν τελείως συμπτωματικά, εμφανίστηκε η σύζυγός μου, στην είσοδο της πολυκατοικίας.
Τη ρώτησε.Του απάντησε.Και έτσι… με βρήκε.
Αυτή η επιμονή του άλλαξε τη ζωή μου.
Αυτή η επιμονή δεν ήταν απλώς ένα περιστατικό.Ήταν στάση ζωής.
Αυτή η πράξη, από μόνη της, λέει πολλά για τον χαρακτήρα του.
Η ευκαιρία που έγινε πορεία ζωής
Ξεκινώντας ως βοηθός λογιστή, πολύ σύντομα μου δόθηκε η δυνατότητα, μέσα από διαδικασίες αξιολόγησης με τεστ ευφυΐας, να εκπαιδευτώ μεταξύ άλλων και στον προγραμματισμό υπολογιστών.
Ήταν το 1980, Σε μια εποχή που η πληροφορική στην Ελλάδα ήταν στα σπάργανα.
Κι όμως, εκείνος είχε ήδη δει το μέλλον.
Μου εμπιστεύτηκε τη μηχανογράφηση των επιχειρήσεών του σε ηλικία μόλις 25 ετών. Αυτή η επιλογή δεν αποτέλεσε απλώς μια επαγγελματική ευκαιρία, αλλά ένα καθοριστικό σημείο εκκίνησης.
Η γνώση και η εμπειρία εκείνης της περιόδου αποτέλεσαν τη βάση για όλη τη μετέπειτα επαγγελματική μου πορεία, τόσο στον τραπεζικό τομέα όσο και ως ιδιοκτήτης Γραφείου Συμβούλων Επιχειρήσεων και Λογιστικών υπηρεσιών, το οποίο λειτουργεί αδιάλειπτα από το 1983.
Το ήθος στην πράξη
Η ποιότητα του ανθρώπου φάνηκε ακόμη περισσότερο σε μια δύσκολη στιγμή.
Όταν, το 1981, πέτυχα πρώτος στον διαγωνισμό της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα μεγάλο ηθικό δίλημμα: να φύγω Τράπεζα «προδίδοντας» την εμπιστοσύνη και τις ευκαιρίες που μου έδωσε ή να μείνω στην επιχείρηση;
Η συνείδησή μου δεν άντεχε την ιδέα να αφήσω μια επιχείρηση που μου είχε δώσει τόσα πολλά, με μεγάλη θλίψη και ενοχές ακολούθησα την Τραπεζική καριέρα.
Κι όμως, μέχρι να προσληφθώ και όταν τελικά χρειάστηκε η στήριξή του, στάθηκε στο ύψος του.
Με κατανόηση. Με αξιοπρέπεια. Με ανθρωπιά.
Η συνέχεια στον χρόνο
Η ζωή κάνει κύκλους.
Σήμερα, δεκαετίες μετά, η επαγγελματική μου διαδρομή συνεχίζεται, και με έναν τρόπο που αποδεικνύει τη συνέχεια αυτής της ιστορίας.
Το γραφείο μας έχει την τιμή να χειρίζεται υποθέσεις των επιχειρήσεων της νεότερης γενιάς της οικογένειας Κούνιο, των εγγονών και των απογόνων του ιδρυτή.
Μια σχέση εμπιστοσύνης που δεν ξεκίνησε σήμερα.
Χτίστηκε τότε.
Στηριγμένη σε αξίες, σε ήθος και σε ανθρώπινες σχέσεις που άντεξαν στον χρόνο.
Η παρακαταθήκη
Ο Χάιντς-Δάριο Κούνιο δεν ήταν απλώς ένας επιζών του Άουσβιτς.
Για μένα υπήρξε δάσκαλος ζωής και δουλειάς.
Δίκαιος, οραματιστής, ανθρώπινος πρωτοπόρος. Ένας εργοδότης που έγινε παράδειγμα δουλειάς, ανθρώπινης και οικογενειακής συμπεριφοράς, γιατί όσοι εργαζόμασταν στον όμιλο επιχειρήσεων “Κούνιο-Φωτογραφικά” ήμασταν μία οικογένεια. Μπορεί να εργάστηκα μόνο 3 χρόνια στον όμιλο, για μένα μετράνε πολλές δεκάδες!
Καλό ταξίδι, αγαπημένε μου κ. Μπούμπη…
Δεν πρόλαβα να έρθω να σε δω… Σου οφείλω πολλά!
Ελπίζω τα παιδιά και τα εγγόνια σου, να σου μετέφεραν τα αισθήματα ευγνωμοσύνης, αγάπης και εκτίμησής μου.
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!
Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη ζωή… Αν υπάρχει, εκεί που πας να μεταφέρεις τα ίδια αισθήματα και στην αξιαγάπητη μητέρα σου, την αξέχαστη κυρία Χέλα.
Κυρία Shelly, τα παιδιά του και φίλοι μου, Τόρη, Σόλωνα, Χέλα και Ρεγγίνα και λοιπά μέλη της οικογένειας, δεχθείτε τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια !
Αιωνία του η μνήμη!
Στράτος Θ. Βασιλόπουλος (1)
- Ο Στράτος Θ. Βασιλόπουλος είναι:
- Οικονομολόγος, -Σύμβουλος Επιχειρήσεων,
- Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Ξενοδόχων Φλώρινας.
- Συνιδιοκτήτης του ξενοδοχειακού συγκροτήματος «Presparesort»
- Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Βιώσιμης Ανάπτυξης Πρεσπών.
- Πρώην Τραπεζικός,
- Ιδρυτής και πρώην Πρόεδρος της Ένωσης Τουριστικών και Συναφών Δραστηριοτήτων του Δήμου Πρεσπών.
ΥΓ.: Για όσους ενδιαφέρονται, παραθέτω βίντεο με συνεντεύσεις του κ. Χάιντς-Δάριο Κούνιο.
-Μία καταπλητκική συνέντευξή του κ. Χ. Κούνιο, που αξίζει να την δεί κανείς!
https://www.youtube.com/watch?v=UklgfYR5QxE
Αιωνία σου η μνήμη.