Η αποδοχή δεν είναι απλά μια ωραία λέξη για αναρτήσεις μιας ημέρας. Δεν είναι ένα όμορφο χρώμα σε κάποιο κτίριο, ούτε ένα σύνθημα που μας κάνει να νιώθουμε για λίγο καλύτεροι.
Η αληθινή συμπερίληψη αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ευκολία μας.
Αρχίζει όταν σταματάμε να ζητάμε από τον άλλο να χωρέσει με το ζόρι σε έναν κόσμο φτιαγμένο χωρίς να τον υπολογίζει. Όταν δεν του λέμε, άμεσα ή έμμεσα, «γίνε λίγο πιο σαν εμάς για να σε αντέξουμε». Όταν δεν βαφτίζουμε κατανόηση την πίεση, ούτε πρόοδο την καταπίεση.
Για τα άτομα στο φάσμα του αυτισμού, ο κόσμος πολύ συχνά είναι πιο δυνατός, πιο απότομος, πιο απαιτητικός από όσο φανταζόμαστε. Και γι’ αυτό ο σεβασμός δεν αποδεικνύεται με λόγια, αλλά με τις συνθήκες που δημιουργούμε: με χώρους ασφαλείς, με καθαρές οδηγίες, με σταθερότητα, με υπομονή, με λιγότερο θόρυβο, λιγότερη αυθαιρεσία, λιγότερη κριτική, με περισσότερη κατανόηση και περισσότερη φροντίδα.
Η κοινωνία δεν γίνεται δίκαιη όταν λέει «όλοι είναι ευπρόσδεκτοι». Γίνεται δίκαιη όταν φροντίζει ώστε κανείς να μην αισθάνεται ξένος μέσα της. Όταν κανένα παιδί δεν φοβάται να πάει σχολείο. Όταν κανένας άνθρωπος δεν νιώθει ότι πρέπει να κρύβει τον εαυτό του για να γίνει αποδεκτός. Όταν η διαφορετικότητα δεν αντιμετωπίζεται σαν πρόβλημα προς διόρθωση, αλλά σαν ανθρώπινη πραγματικότητα που αξίζει χώρο, αξιοπρέπεια και σεβασμό.
Σήμερα, στην Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού, δεν αρκεί να εκφράσουμε την ευαισθησία μας. Οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι αλλάζουμε, τι διορθώνουμε και τι κάνουμε έμπρακτα, ώστε η κοινωνία μας να είναι πιο ήπια, πιο δίκαιη και πιο φιλόξενη για όλους.
Το ζητούμενο δεν ήταν πότε μια απλή, στοιχειώδης συνύπαρξη, αλλά να μπορεί κάθε άνθρωπος να ζει, να εκφράζεται και να ανήκει, χωρίς φόβο, χωρίς ντροπή και χωρίς να χρειαστεί ποτέ να απολογηθεί για αυτό που είναι.
Ο Δήμαρχος Αμυνταίου
Ιωάννης Λιάσης