Με τη συμμετοχή πολιτικών, εκπροσώπων της αυτοδιοίκησης, εκπροσώπων φορέων, σωματείων, συνδικάτων και φοιτητών, πραγματοποιήθηκε η απεργιακή συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας για την Εργατική Πρωτομαγιά προκειμένου να αποτίσει φόρο τιμής στην ιστορία, στους αγώνες και στους νεκρούς της.
Στη συγκέντρωση απηύθυναν χαιρετισμό ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Κώστας Σιάκος, ο βουλευτής Φλώρινας Σταύρος Παπασωτηρίου, ο αντιπεριφερειάρχης Αθανάσιος Τάσκας, ο δήμαρχος Αμυνταίου Γιάννης Λιάσης, ο αντιδήμαρχος Φλώρινας Μιχάλης Χάτζιος και η πρόεδρος του νομαρχιακού τμήματος Φλώρινας της ΑΔΕΔΥ Μαρία Νεοκαζιώτη.
Στη συνέχεια, οι παρευρισκόμενοι κατευθύνθηκαν στο Μνημείο του Εργάτη, όπου έγινε κατάθεση στεφάνων.
Η ομιλία του Προέδρου του Εργατικού Κέντρου
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Εργαζόμενοι και εργαζόμενες της ακριτικής Φλώρινας, Νέες και νέοι που δικαιούστε ένα μέλλον με φως,
Σήμερα στεκόμαστε στο «Σπίτι του Εργαζόμενου».
Όχι μπροστά σε ένα απλό κτίριο.
Αλλά μπροστά στο δικό μας οχυρό.
Στο σημείο όπου η αγωνία του ενός γίνεται δύναμη των πολλών.
Η Φλώρινα σήμερα ενώνει τη φωνή της με τους εργαζόμενους όλου του κόσμου.
Γιατί η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία.
Είναι απεργία.
Είναι μνήμη.
Είναι ευθύνη.
Είναι αγώνας που συνεχίζεται.
Η σημερινή μέρα αποτελεί ημέρα ορόσημο για τους αγώνες των εργαζομένων.
Αγώνες που σφραγίστηκαν με αίμα και θυσίες και έβαλαν τα θεμέλια στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας που θα καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Είναι δύσκολο να χωρέσεις ολόκληρη την ιστορία και τις μάχες της εργατικής τάξης σε λίγα λόγια.
Είναι δύσκολο να περιγράψεις τους αγώνες των πρωτοπόρων που μάχονταν για το δίκιο, την ίδια ώρα που η υπόλοιπη κοινωνία αδιαφορούσε.
Το νήμα αυτού του αγώνα είναι μακρύ και ποτισμένο με θυσίες.
Ας αφήσουμε τη μνήμη μας να ταξιδέψει:
- Πηγαίνουμε 140 χρόνια πίσω, στο Σικάγο του 1886. Εκεί που η ανάσα της εργατιάς έγινε κραυγή για το οκτάωρο.
- Ερχόμαστε στην πατρίδα μας, στην Αθήνα του 1893, στον Σταύρο Καλλέργη, που φαινόταν «τρελός» στα μάτια των ισχυρών όταν ζήτησε τα αυτονόητα: 8 ώρες εργασία, Κυριακάτικη αργία, σύνταξη για όσους η δουλειά τους τσάκισε το κορμί.
- Θυμόμαστε το 1924 στην Πλατεία Κοτζιά. Εκεί, ο Σωτήρης Παρασκευαΐδης πέφτει νεκρός από τις σφαίρες της αστυμομίας. Ένας εργάτης που δεν ήθελε τίποτα παραπάνω από αξιοπρέπεια.
- Και μετά, το 1936 στη Θεσσαλονίκη. Οι καπνεργάτες που όρθωσαν ανάστημα, ο Τάσος Τούσης νεκρός, και ο Γιάννης Ρίτσος να γράφει τον «Επιτάφιο», το αιώνιο μοιρολόι της εργατικής τάξης.
- Και βέβαια, η Καισαριανή. Η 1η Μάη του 1944.
Οι 200 που σύρουν τον χορό μπροστά στις κάννες των ναζί.
Τιμή και δόξα σε εκείνους που μας έμαθαν πως ο εργάτης είναι η ίδια η συνείδηση του έθνους.
Πρόκειται για καθημερινούς ανθρώπους, που δεν είχαν την πρόθεση να γίνουν Ήρωες κι όμως σήκωσαν στους ώμους τους αυτό το βάρος.
Άνθρωποι που χωρίς να διαβάσουν ένα δράμι θεωρία, έκαναν πράξη όσα βιβλία κι αν ποτέ διαβάσουμε εμείς. Μας δίδαξαν ότι δεν σκύβουμε ποτέ το κεφάλι και ότι χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ.
Σήμερα, το 2026, δεν έχουμε εκτελεστικά αποσπάσματα, αλλά έχουμε την «αόρατη βία» της αγοράς.
Έναν «ψηφιακό καπιταλισμό» που προσπαθεί να μας πείσει πως τα δικαιώματα είναι «ξεπερασμένα».
Εμείς στη Φλώρινα
- ξέρουμε τι σημαίνει αυτή η βία.
- Ξέρουμε τι σημαίνει ακρίβεια.
- Ξέρουμε τι σημαίνει να μην μπορείς να ζεστάνεις το σπίτι σου.
- Ξέρουμε τι σημαίνει μια απολιγνιτοποίηση χωρίς σχέδιο, που αδειάζει τα χωριά μας και διώχνει τους νέους μας.
Δεν είμαστε αριθμοί σε λογιστικά φύλλα.
Είμαστε αυτοί που κρατάμε τον τόπο όρθιο.
Και γι’ αυτό διεκδικούμε:
- Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας παντού.
- Πραγματικές αυξήσεις μισθών, που να καλύπτουν τις ανάγκες μας.
- Δημόσια και Δωρεάν Υγεία. Δεν δεχόμαστε να κοστολογείται η ζωή μας.
Σε αυτόν τον αγώνα, το Εργατικό Κέντρο της Φλώρινας είναι και θα παραμείνει η ζωντανή καρδιά της διεκδίκησης.
Θα συνεχίσουμε να είμαστε ενεργοί, παρόντες σε κάθε μετερίζι, και ναι — θα συνεχίσουμε να είμαστε «ενοχλητικοί» για όσους βολεύονται με τη σιωπή μας ή ποντάρουν στην υποταγή μας.
Αλλά προσέξτε: Η δύναμή μας είναι η ενότητά μας. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να προτάξουμε την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος πέρα και πάνω από παραταξιακές και κομματικές λογικές.
Ο εχθρός μας δεν φοράει κομματικό χρώμα·
φοράει το πρόσωπο της αδικίας και της εκμετάλλευσης. Δεν μας περισσεύει κανείς.
Οι κομματικές ταυτότητες μένουν στην άκρη όταν πρόκειται για το μεροκάματο, για το μέλλον των παιδιών μας, για την επιβίωση της Φλώρινας.
Μόνο ενωμένοι, ως μία γροθιά, μπορούμε να νικήσουμε.
Και αυτή η ενότητα πρέπει να είναι παγκόσμια.
Το 2026 βρίσκει την ανθρωπότητα ξανά στη δίνη των πολέμων.
Ο πόλεμος τρέφει την ακρίβεια και την εξαθλίωση. Απαιτούμε ειρήνη τώρα!
Όπως είπε ο Τάσος Λειβαδίτης:
«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο…»
Οι ισχυροί φοβούνται την απουσία μας.
Φοβούνται τη στιγμή που θα τραβήξουμε το χέρι από τη μηχανή.
Η απουσία από την απεργία είναι η μεγαλύτερη παραχώρηση σε αυτούς που μας θέλουν αριθμούς. Σήμερα η Φλώρινα λέει: Δεν θα λείψουμε!
Κοιτάξτε γύρω σας.
Δείτε τον συνάδελφο δίπλα σας.
Δείτε τον νέο εργαζόμενο που ξεκινά με 700 ευρώ χωρίς ελπίδα.
Δείτε τον συνταξιούχο που μετράει τα ψιλά του για τα φάρμακα.
Αυτός ο πόνος, αυτή η αδικία, είναι που μας φέρνει σήμερα εδώ.
Γιατί η Πρωτομαγιά είναι η μέρα της Αλληλεγγύης.
Είναι η μέρα που λέμε:
«Δεν είσαι μόνος σου. Είμαστε μαζί».
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Σε λίγο θα σταθούμε μπροστά στο Μνημείο του Εργάτη. Θα δώσουμε υπόσχεση:
- Ότι δεν θα ξεχάσουμε.
- Ότι δεν θα υποχωρήσουμε.
Σηκώστε το κεφάλι!
Από τη μνήμη στον αγώνα!
Από τον αγώνα στο αύριο!
Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά!
Ζήτω οι εργαζόμενοι της Φλώρινας!
Ζήτω το Εργατικό μας Κέντρο!
