Μια ανθρωποκτονία με δόλο. Μια γυναικεία φιγούρα κείτεται χωρίς ζώσα πνοή στα κρύα πλακάκια ενός συνηθισμένου και πολυσύχναστου πεζοδρομίου. Δύο παιδιά, τα δικά της αγγελούδια, είναι εν δυνάμει ορφανά. Ένας άντρας, ο σύζυγος και ο πατέρας, κάθεται προς έκπληξη όλων στο εδώλιο του κατηγορουμένου ενώπιον του δικαστού. Ο δικαστής έμπειρος, ερχόμενος από την Αθήνα. Ήρθε να αποδώσει δικαιοσύνη, το αγαθό αυτό που υμνήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες ως μια σημαντική και πολύ δύσκολα αποκτηθείσα αρετή της ανθρώπινης ψυχής. Ο εισαγγελέας αντίθετα άπειρος, έχοντας χάσει άπειρες δίκες στο ενεργητικό του, έρχεται να διεκδικήσει τη νίκη ακόμη μια φορά με τον ίδιο ζήλο και δυναμισμό. Ένορκοι και κοινό, συγγενείς και από τις δύο μεριές. Οι δημοσιογράφοι σε αναμμένα κάρβουνα να καταγράψουν λεπτομερώς τα τεκταινόμενα. Ένας αστυνομικός που καταθέτει ως μάρτυρας, όχι ως μάρτυρας της δολοφονίας αλλά ως μάρτυρας του πως έδρασε η αστυνομία….. Ένας δικηγόρος, όχι νεοδιόριστος, αλλά λίγο πριν η καριέρα του φτάσει στο τέλος της, μειλίχιος στο ύφος αλλά αχρείος στη σκέψη. Τέλος, απομένει ένα ακόμα πρόσωπο για να ολοκληρώσει την εικόνα της δικαστικής αίθουσας, το οποίο συχνά περνάει απαρατήρητο στις αστυνομικές διηγήσεις. Ο ρόλος του μικρός αλλά καθοριστικός. Δεν είναι η λειτουργία του να ξεδιαλύνει την υπόθεση, αλλά να φέρει στο φως την ύπαρξή της. Να ανακαλύπτει τυχαία το πτώμα σε ανύποπτο χρόνο και χώρο, να καλεί τις αρχές, να τους υποδεικνύει το αιματοβαμμένο σημείο και μετά να χάνεται στα βουβά πρόσωπα του βιβλίου, της ταινίας και μιας αληθινής ιστορίας. Η καθιερωμένη βόλτα, η δυσοσμία, οι κηλίδες αίματος, το επίμονο γάβγισμα του σκύλου και το μισοφανερωμένο πτώμα που λούζεται από το φως της λάμπας του πεζοδρομίου είναι τα στοιχεία που κατέθεσε η γυναικά που βρήκε την εκλιπούσα. Σαν γυναίκα προς γυναίκα έκανε το τελευταίο χρέος της και ειδοποίησε την αστυνομία για την ανείπωτη τραγωδία που αντίκρισε. Μια θλιβερή εικόνα που έκρυβε ένα στυγερό έγκλημα… Ένα έγκλημα που έκρυβε ένα μυστήριο, ένα μυστήριο που έπρεπε να λυθεί και να αποκατασταθεί η τάξη και η ηρεμία στη φιλήσυχη γειτονιά αυτής της επαρχιακής πόλης… Το ερώτημα που ταλαντεύει όλους μέσα και έξω από το κτήριο της Θέμιδος είναι ένα και το αυτό, τη σκότωσε όντως ο άντρας της;
Η δίκη κράτησε καιρό, με αναβολές, και ενστάσεις… Όλα όμως καθορίστηκαν από τις ατυχείς ενέργειες της αστυνομίας. Η μη χρήση γαντιών σε ορισμένα σημεία, οι αμέλειες και οι ακούσιες ατασθαλίες των ανθρώπων που έφτασαν στο σημείο συσκότισε την έρευνα, αλλοίωσε στοιχεία, έκανε το έργο της εισαγγελίας μυθολογικό άθλο Ηρακλέους. Ήταν πεπεισμένοι όλοι ότι ο άντρας αυτός ήταν ο δολοφόνος, αλλά έπρεπε σε αυτή τη δίκη να αποδειχθεί ακράδαντα ακόμα και το αυτονόητο.
Τα παιδιά θρηνούν βλέποντας την όψη του πατέρα τους, σιωπηλός με σκυμμένο το κεφάλι, δακρυσμένος, να παλεύει να αθωωθεί. Να αποδείξει πρώτα σε αυτά και μετά στην αδυσώπητη κοινή γνώμη ότι δεν είναι ο υπαίτιος, ότι είναι η εύκολη λύση της εισαγγελίας, καθώς δεν μπορεί να εξιχνιάσει το έγκλημα. Κάποιος πρέπει να φταίει, και ο άντρας της είναι το τέλειο πρόσωπο, το κοντινότερο του θύματος. Ο κύριος Θρασύβουλος, έτσι λέγεται ο θύτης, είναι ένας ευκατάστατος επιχειρηματίας. Οι επιχειρήσεις του σχετίζονται με την υαλουργία και ειδικότερα με τις εξαγωγές παραδοσιακών γυάλινων διακοσμητικών παιχνιδιών. Τη γυναίκα του τη γνώρισε στο πανεπιστήμιο και έκτοτε ήταν αχώριστοι. Ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι. Τα παιδιά ήταν μεγαλωμένα με ήθος και αρχές. Εν συντομία πρόκειται για μια οικογένεια υπόδειγμα, που δεν είχε προκαλέσει ποτέ.
Τώρα όμως η βιτρίνα έπεσε, το γυαλί έσπασε, τα θραύσματα της Θέμιδος εκσφενδονίστηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις και όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω του. Η εισαγγελία τον κατηγορεί για ενδοοικογενειακή βία, που ήταν καλά κρυμμένη στη σχέση του ζευγαριού. Η ζήλια του τον οδήγησε στο να χάσει τον έλεγχο και να τη χτυπήσει ανελέητα. Η κάποτε αγάπη μετατράπηκε σε φθόνο, η κάποτε στοργή σε μίσος και τα χάδια σε γρονθοκοπήματα ενός γίγαντα απέναντι σε ένα απροστάτευτο πλάσμα. Οι ένορκοι είναι μπερδεμένοι… όντως το άλλοθι του κατηγορούμενου είναι υπαρκτό. Άλλα στοιχεία δείχνουν την εμπλοκή του, άλλα όχι, ενώ άλλα απορρίφτηκαν από το δικαστήριο, καθώς είχαν αλλοιωθεί. Σε τέτοιες στιγμές το ανθρώπινο μυαλό διχάζεται, η αλήθεια μοιάζει με άπιαστο όνειρο, και ο φόβος να μπει ένας αθώος στην ειρκτή καραδοκεί σε κάθε λεπτό της ώρας κατά τη διάρκεια της δίκης.
…
Τελικά, ο κύριος Θρασύβουλος αθωώθηκε. Ο εισαγγελέας για ακόμα μια φορά έχασε… Η κοινή γνώμη εξαγριώθηκε με την απόφαση αυτή, αλλά γρήγορα μέσα σε λίγους μήνες ξέχασε την υπόθεση εκ θεμελίων. Όλα ανήκουν στο παρελθόν.
…
Σε ένα παγκάκι κάθονται δύο αντρικές φιγούρες. Το φως λούζει τις σκιές τους. Αυτός με το κομψό καπέλο λέει σε αυτόν αριστερά:
-Σε ευχαριστώ για την τελευταία δόση, πλούτισα χάρη σε εσένα… και γελάει προκλητικά.
-Δεν κάνει τίποτα φίλε μου, χάρη σε εσένα βρίσκομαι εδώ και χαίρομαι το φως, έχοντας γλιτώσει την υγρασία και τα σίδερα… απαντάει χασκογελώντας ο αριστερά.
-Αλήθεια… είπα δεν θα σε ρωτήσω αλλά δεν αντέχω… πώς έκανες αυτό με το άλλοθι; Ήταν μεγάλη δεξιοτεχνία!
-Φίλε μου, αυτό δεν θα στο πω, θα παραμείνει μυστήριο πως τα κατάφερα και αφαίρεσα μια ζωή και ταυτόχρονα είχα άλλοθι! Εσύ έκανες εξαιρετική δουλειά! Ένα θα σου πω, όσο ο θεσμός της δικαιοσύνης παραπαίει, τέτοιοι τύποι σαν εμένα θα γλιτώνουν και θα αποτελούν έμπνευση για αστυνομικά διηγήματα που ο κακός όμως στο τέλος τη γλίτωσε… είπε ειρωνικά και γέλασε γοερά, έχοντας τη ψευδαίσθηση ότι είχε αποφύγει οριστικά την ανθρώπινη δικαιοσύνη…
ΛΕΝΙΩ
Το παρόν έργο διαθέτει πνευματικά δικαιώματα και ανήκει στον δημιουργό του.