Γυρίζουν οι σκέψεις πίσω
σε κάθε περιστροφή της Γης
νυχτώνει ξημερώνει
ίδιες παραστάσεις
αναπλάθονται ξανά και ξανά
προζύμι δώρο της φύσης ιερό
κρατάς
όπως γίνεται με το κρασί
το ξύδι το γιαούρτι
διαιωνίζοντας τους ζυμομύκητες
άρτιο παραδίδεται στους επόμενους
ψημένο στην αύρα της θράκας
καθώς φθίνουν οι εικόνες
με τα μοσχομυρισμένα ψωμιά
και τα κουλουράκια στο παραφουρνάκι
για να μην καούν
μαστόρισσες σε όλα η γιαγιά Σταυρίνα
και η θεία Θεορού στην Μηλιά
σπορά θέρος πλύσιμο στέγνωμα
μέχρι το άλεσμα στον μύλο
πώς να ξαναζωντανέψουμε τις εικόνες
όχι μόνο στα πανηγύρια για τους τουρίστες
που καρναβαλίζουμε κάθε φορά
με τις βράκες την τατσιά και τα ποτήρια
τώρα πετούν την κόρα που έπεσε κάτω
χωρίς να την φιλήσουν και να πουν Χριστός
Ρηγίνος
