Γνώσεις σε στρώσεις σαν παστόσυκα
σκαλίζεις κάθε τόσο ιδέες
που εξελίσσονται με γεωμετρική πρόοδο
με την ταχύτητα του σύμπαντος
καθώς διαστέλλεται
και η τεχνητή νοημοσύνη τρέχει
μα πιο πολύ μάς χαντακώνει
αφού ευνουχίζει την κριτική σκέψη
αλλού φυσά και αλλού αρμενίζουμε
έχοντας την αίσθηση πως νικούμε τα κύματα
χωρίς να υπολογίζουμε τα ρεύματα
και το βάθος του ωκεανού
κάτι σαν την αλληγορία του Σωκράτη
με το σπήλαιο
και καλούμασυε να βάλουμε τάξη
όταν ξέρουμε πως η εντροπία χάνει στροφές
κάθε τόσο αλλάζοντας την πορεία
κι εμείς Στρουμφάκια μεσ τα μανιταρόσπιτα
πιστεύουμε πως θα διορθώσουμε τον κόσμο
ρητορεύοντας χωρίς να μας ακούει κανείς
μόνο με κλειστά μάτια μπορούμε να κοινωνούμε
σαν τον Βούδα με τα χέρια σταυρωτά
αφήνοντας τον κάθε μούτσο και Μήτσο
να μας διαφεντεύει
