Οι μέρες κυλούν νωχελικά
άλλοτε γρήγορα σαν σίφουνας
ποτέ δεν τις μετρούσα
νομίζοντας πως είναι αθάνατες
τώρα τρέχεις να προκάμεις
αν σώζονται οι σκιές ποτέ
καθώς τα μηνύματα καμπυλώνονται
στον χώρο και στον χρόνο
ταυτίζοντας το άπειρο με το μηδέν
με την βαρύτητα να χαμηλώνει το μπόι μας
μαζί με όνειρα και ιδέες
δυο στήλοι έρημοι
ίδιοι με του Ολυμπίου Διός
δυο παλάμες απλωμένες
δέχονται το κοσμικό φως
ξεχνάς να πατήσεις τον διακόπτη
έτσι κατακτάς το άγνωστο
πασπατεύοντας στα σκοτεινά
σαν να ξεφυλλίζεις άδειες σελίδες
είδωλο ο Οδυσσέας σου
χάθηκε σε άλλη διάσταση
ποτέ δεν έφτασε στην Ιθάκη
και η Πηνελόπη ακόμα περιμένει
Ρηγίνος
