8 Νοεμβρίου 1912: Η επική κούρσα του Ελληνικού Ιππικού, η συντριβή της οθωμανικής παρουσίας και το αδιαπέραστο τείχος του Ελληνισμού στα βόρεια σύνορα.
Η 8η Νοεμβρίου 1912 δεν αποτελεί απλώς μια χρυσή σελίδα στα στρατιωτικά χρονικά του Έθνους. Είναι η στιγμή που η ιστορική δικαιοσύνη αποκαταστάθηκε στη γη της Μακεδονίας, η στιγμή που η Φλώρινα αποτίναξε οριστικά τον αιώνιο οθωμανικό ζυγό και ενώθηκε με τη μητέρα Ελλάδα.
Σε μια εποχή που το ελληνικό φρόνημα δοκιμαζόταν από τις επιβουλές νοσούντων αυτοκρατοριών και επίδοξων σφετεριστών, οι πρόγονοί μας απέδειξαν ότι η ελευθερία αυτής της γης γράφεται με αίμα, αυταπάρνηση και αλύγιστη εθνική βούληση.
Η κούρσα της τιμής: Όταν το Ιππικό έγραφε Ιστορία
Μετά τις περιφανείς νίκες στο Σαραντάπορο και τα Γιαννιτσά, και ενώ η Θεσσαλονίκη είχε ήδη στεφανωθεί ελεύθερη, το Γενικό Στρατηγείο έθεσε τον επόμενο μεγάλο στόχο: τη Δυτική Μακεδονία. Η κατοχή της Φλώρινας ήταν κομβικής σημασίας, καθώς αποτελούσε το κλειδί για τον έλεγχο ολόκληρης της περιοχής.
Υπό τις διαταγές της στρατιωτικής ηγεσίας και με την αιχμή του 1ου Συντάγματος και της Ταξιαρχίας Ιππικού (υπό τον Επίλαρχο Ιωάννη Άρτη και τον Συνταγματάρχη Αλέξιο Γαλλή), οι Έλληνες ιππείς ξεχύθηκαν σε έναν αδυσώπητο αγώνα δρόμου. Μέσα σε λάσπες, παγετό και εξαντλητικές πορείες, οι Έλληνες αξιωματικοί και οπλίτες ξεπέρασαν τα ανθρώπινα όρια. Πρόλαβαν τους σχεδιασμούς των ανταγωνιστών, ανέτρεψαν τις οθωμανικές οπισθοφυλακές και εισήλθαν νικηφόροι στην πόλη.
Η υποδοχή των Ηρώων και ο αγώνας των Ακριτών
Όταν οι πρώτοι Έλληνες ιππείς πάτησαν το χώμα της Φλώρινας, η πόλη σείστηκε από τους αλαλαγμούς χαράς. Οι καμπάνες των εκκλησιών ηχούσαν παιάνες Αναστάσεως. Οι Ακρίτες μας, που για αιώνες διατήρησαν αλώβητη τη γλωσσική, θρησκευτική και εθνική τους ταυτότητα απέναντι σε κάθε είδους καταπιέσεις και προπαγάνδες, υποδέχθηκαν τους ελευθερωτές τους υπό τον Μητροπολίτη Πολύκαρπο και τους τοπικούς προκρίτους με δάκρυα ευγνωμοσύνης.
Η ύψωση της Γαλανόλευκης στο διοικητήριο της Φλώρινας σφράγισε αμετάκλητα την ελληνικότητα της περιοχής. Ήταν η δικαίωση των Μακεδονομάχων, του Παύλου Μελά, των τοπικών οπλαρχηγών και κάθε ανώνυμου νησιώτη, Πελοποννήσιου και Μακεδόνα που θυσιάστηκε για να παραμείνει η Μακεδονία ελληνική.
Το διαχρονικό δίδαγμα για το Έθνος
Η απελευθέρωση της Φλώρινας μάς υπενθυμίζει ότι η ισχύς ενός Έθνους πηγάζει από τρεις αδιαμφισβήτητους πυλώνες:
- Την εθνική ενότητα και το υψηλό φρόνημα: Όταν ο Ελληνισμός βαδίζει συσπειρωμένος γύρω από τις αξίες και την ιστορία του, κανένα εμπόδιο δεν είναι ανυπέρβλητο.
- Την αποφασιστική στρατιωτική ισχύ: Η ειρήνη και η ελευθερία εξασφαλίζονται μόνο όταν διαθέτεις τις Ένοπλες Δυνάμεις και τη βούληση να προασπίσεις κάθε σπιθαμή πατρίου εδάφους.
- Την αμέριστη τιμή στους Ακρίτες: Η Φλώρινα ήταν, είναι και θα παραμείνει το αμετακίνητο βόρειο προπύργιο της πατρίδας μας.
«Η Ιστορία δεν χαρίζεται στους αδύναμους. Γράφεται από εκείνους που έχουν την τόλμη να διεκδικούν τα δίκαιά τους και την ανδρεία να τα υπερασπίζονται.»
Τιμούμε τους ήρωες του 1912. Κρατάμε την ιστορική μνήμη ζωντανή και δηλώνουμε με υπερηφάνεια ότι η ακριτική μας Μακεδονία θα παραμείνει για πάντα φάρος ελληνικής λεβεντιάς, ασφάλειας και εθνικής υπερηφάνειας.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ιστορικός – Φιλόλογος
Msc,Med,PhD
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΓΕΝΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΣΤΡΑΤΟΥ / ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΡΑΤΟΥ, Ο Ελληνικός Στρατός κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913, t. Α΄: Επιχειρήσεις κατά των Τούρκων στη Μακεδονία και τα Νησιά του Αιγαίου, Αθήνα, Εκδόσεις ΔΙΣ/ΓΕΣ, 1988.
ΔΑΣΚΑΡΟΛΗΣ, Ιωάννης Β., «Η απελευθέρωση της Φλώρινας (7-8 Νοεμβρίου 1912)», Ιστορικά Θέματα, τχ. 112, 2012, σ. 44-59.