Δεν μου τρώγεται δεν μου πίνεται
έτσι εκφράζουν οι Φλωρινιώτες
την θλίψη και την απογοήτευση
σαν τους μεταξοσκώληκες που νηστεύουν
προτού αρχίσουν να γνέθουν το κουκούλι τους
κάπως έτσι μεταμορφωνώμαστε
από σκουλίκια σε πουμπουρίες
αδυνατώντας κι αυτές να πετάξουν
φτάνει που επιτελούν το έργο τους
μια χαράδρα κι ένα ποτάμι
-όνομα κι αυτό….Σακουλέβας –
είναι αρκετά για να εκκολαφθούν
τα όνειρα
πλημμυρισμένοι από ενσυναίσθηση
με γεωμετρικό τόπο το κρύο του χειμώνα
καθώς ζητούμε λίγη ζεστασιά
στις χαραμάδες της ψυχής
που παραμένουν ακόμα ανοιχτές
αυτές να μην χάσουμε
Ρηγίνος
