Κεντρική στιγμή της ακολουθίας αποτέλεσε η ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου σε διάφορες γλώσσες: Ομηρική, Λατινική, Αγγλική, Γαλλική, Ιταλική, Γερμανική αναδεικνύοντας με σαφή τρόπο τον οικουμενικό χαρακτήρα της Αναστάσεως και το διαχρονικό μήνυμα της αγάπης προς κάθε άνθρωπο.

Πριν το τέλος του Εσπερινού ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε η Ανάσταση του Χριστού να αποτελεί το κέντρο της ζωής όλων και κάλεσε τους πιστούς να μεταφέρουν το φως της Αναστάσεως στην καθημερινότητά τους, με πνεύμα ενότητας, συγχωρήσεως και έμπρακτης αγάπης. Ολοκληρώνοντας τόνισε ότι η πίστη αποκτά ουσία όταν γίνεται βίωμα και πράξη, ιδιαίτερα σε μια εποχή που έχει ανάγκη από αλήθεια και ελπίδα.

Στο τέλος της ακολουθίας, διενεμήθησαν από τον Ποιμενάρχη μας τα καθιερωμένα κόκκινα αυγά στους πιστούς, ως σημείο της αναστάσιμης χαράς και της ευλογίας της ημέρας.

The post Το Αναστάσιμο Φως της Αγάπης στη Φλώρινα appeared first on Νέα Φλώρινα.

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΛΗΡΟ,
ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ, ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΕΣ,
ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ,
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς μου ἐν Κυρίῳ,

Χριστὸς Ἀνέστη!

Ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ γέμισε τὸν κόσμο φῶς, χαρά, ἐλπίδα καὶ σφράγισε ὁριστικὰ τὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητος. Ὁ θάνατος δὲν κυριαρχεῖ πλέον ὡς ἀπόλυτη δύναμη, ὁ φόβος δὲν δεσμεύει τὴν ἀνθρώπινη καρδιὰ καὶ ἡ ἀπελπισία δὲν ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο. Ἡ ζωή φανερώθηκε ἰσχυρότερη ἀπὸ κάθε μορφὴ φθορᾶς καὶ γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία ὁμολογεῖ μὲ παρρησία αὐτὴ τὴ χαρά. Ὄχι ἀπὸ συνήθεια, ἀλλὰ ἀπὸ βαθιὰ γνώση ὅτι ἡ ζωή ἐπικράτησε καὶ ὅτι τὸ φῶς ποὺ ἀνέτειλε ἀπὸ τὸν Τάφο φωτίζει τὸν δρόμο τοῦ ἀνθρώπου¹.

Τὸ Πάσχα δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ἑορταστικὴ ὑπενθύμιση τοῦ παρελθόντος οὔτε μία συγκινησιακὴ κορύφωση λίγων στιγμῶν. Εἶναι ἡ καρδιὰ καὶ τὸ θεμέλιο τῆς πίστεώς μας. Χωρὶς τὴν Ἀνάσταση, ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας θὰ ἦταν κενὸς καὶ ἡ μαρτυρία της ἀδύναμη². Τώρα ὅμως ὁ βίος μας ἀποκτᾶ σταθερὸ προσανατολισμό, ἡ ἱστορία βρίσκει νόημα καὶ ὁ ἄνθρωπος καλείται νὰ σταθεῖ ὄρθιος, μὲ πίστη, εὐθύνη καὶ ἐλπίδα.

Τί σημαίνει, ὅμως, αὐτὴ ἡ ἀναστάσιμη ἀλήθεια γιὰ τὸν καθέναν μας στὴν καθημερινὴ του πορεία; Μήπως περιορίζεται σὲ ἕναν πανηγυρικὸ χαιρετισμὸ καὶ σὲ λίγες στιγμὲς χαρᾶς ποὺ γρήγορα ξεχνιοῦνται; Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι καθαρὴ καὶ κατηγορηματική. Ὁ θάνατος ἔχασε τὴν ἐξουσία του καὶ δὲν ἔχει πλέον τὸν τελευταῖο λόγο πάνω στὸν ἄνθρωπο³. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ πιστὸς μπορεῖ νὰ πορεύεται μὲ θάρρος, χωρὶς φόβο, γνωρίζοντας ὅτι ἡ ζωή ἔχει νικήσει.

Ὁ κόσμος μας δοκιμάζεται ἔντονα. Κυριαρχεῖ ἡ ἀβεβαιότητα, ἡ διάσπαση καὶ ἡ πνευματικὴ κόπωση. Ὁ ἄνθρωπος χάνεται εὔκολα μέσα στὸν θόρυβο τῆς ἐποχῆς, στὴν ἀδιάκοπη ταχύτητα τῆς ζωῆς καὶ σὲ εἰκόνες ποὺ σκληραίνουν τὴν καρδιὰ καὶ θολώνουν τὸν νοῦ. Μέσα σὲ αὐτὲς τὶς συνθήκες, τὸ ἀναστάσιμο φῶς δὲν ἐπιβάλλεται, ἀλλὰ προσφέρεται ὡς βεβαιότητα.

Ὁ Θεὸς δὲν μας ἐγκαταλείπει, ἀλλὰ παραμένει κοντά μας, συνοδοιπόρος σὲ κάθε δυσκολία⁴. Ἡ χαρὰ ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ τὸν κενὸ Τάφο δὲν εἶναι πρόσκαιρη εὐφορία οὔτε στιγμιαία συναισθηματικὴ ἀνάταση. Εἶναι ἐσωτερικὴ δύναμη, εἰρήνη καρδιᾶς καὶ ἀντοχὴ στὸν χρόνο. Εἶναι ἡ δυνατότητα νὰ συγχωρεῖς, νὰ ἀντέχεις, νὰ ἐλπίζεις καὶ νὰ προχωρεῖς, ἀκόμη καὶ μέσα στὶς δυσκολίες. Αὐτὴ ἡ χαρὰ καλεί τὸν ἄνθρωπο σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς καὶ σὲ ἔμπρακτη μετάνοια⁵.

Ἡ ἀναστάσιμη ἐμπειρία δὲν βιώνεται ἀτομικά, ἀλλὰ ὡς κοινὴ πορεία καὶ ζωὴ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας⁶. Κέντρο τῆς παραμένει ἡ Θεία Εὐχαριστία, ὅπου ὁ Χριστὸς προσφέρεται ὡς  ἐφόδιο.  Δὲν πρόκειται γιὰ μία τυπικὴ συμμετοχὴ οὔτε γιὰ συνήθεια, ἀλλὰ γιὰ συνάντηση ποὺ μεταμορφώνει, στηρίζει καὶ ἀνακαινίζει τὸν ἄνθρωπο⁷.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς τονίζει μὲ σαφήνεια ὅτι ἡ πορεία περνᾶ μέσα ἀπὸ τὸν προσωπικὸ ἀγῶνα καὶ τὴ σταύρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, καθὼς  ἂν πεθάναμε μαζί Του, θὰ ζήσουμε καὶ μαζί Του⁸. Χωρὶς αὐτὴ τὴν πορεία, τὸ Πάσχα κινδυνεύει νὰ παραμείνει λόγος καὶ ὄχι βίωμα. Ὁ ἴδιος Ἀπόστολος μᾶς ὑπενθυμίζει ἀκόμη ὅτι ὅποιος ζεῖ ἐν Χριστῷ γίνεται νέα κτίση⁹. Ἡ ζωή δὲν μένει στάσιμη οὔτε ἐγκλωβίζεται στὸ παρελθόν, ἀλλὰ προχωρεῖ, μεταμορφώνεται καὶ φωτίζεται.

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἀνθρώπινο κατόρθωμα οὔτε ἀποτέλεσμα ἐξωτερικῆς ὀργάνωσης. Εἶναι καρπὸς πνευματικῆς ἐγρήγορσης καὶ εὐθύνης. Γι’ αὐτὸ καὶ καλούμαστε νὰ διαφυλάσσουμε με ὑπακοή, τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος¹⁰.

Ἡ ἀναστάσιμη ἐλπίδα δὲν ἐξαντλεῖται σὲ μία στιγμή, ἀλλὰ συνοδεύει τὸν πιστὸ σὲ ὅλη τὴν πορεία τῆς ζωῆς του, ὡς δύναμη ἀναγέννησης καὶ βεβαιότητα σωτηρίας¹¹. Ἐδῶ, ἂς θυμηθοῦμε τὰ λόγια τοῦ ποιητῆ: «ἡ ζωή καλεί, κι ὅποιος ἀκούει σηκώνεται»¹².

Ἡ ἀναστάσιμη ἀλήθεια, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη ἡ πορεία τῆς ζωῆς τοῦ πιστοῦ, θέτουν μπροστά μας τρία θεμελιώδη δεδομένα:

Πρῶτον, ὅτι ὁ φόβος καὶ ἡ ἀπελπισία δὲν ἔχουν πλέον ἐξουσία ἐπάνω στὸν ἄνθρωπο¹³.

Δεύτερον, ὅτι ὁ θάνατος, ὅπως κι ἂν ἐμφανισθεῖ, δὲν ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο¹⁴.

Τρίτον, ὅτι ἡ Ἀνάσταση δὲν ἀποτελεῖ στιγμιαῖο μήνυμα, ἀλλὰ τρόπο ζωῆς, σταθερὴ στάση καὶ καθημερινὴ μαρτυρία πίστεως¹⁵.

Ἀγαπητοί μου,

Νὰ μὴ φοβᾶστε τίποτε. Νὰ ἐμπιστεύεσθε τὴν Ἐκκλησία, νὰ κοινωνεῖτε τὸν Χριστό καὶ νὰ χαίρεσθε. Νὰ ὑπομένετε καὶ νὰ ἐλπίζετε πάντοτε.

Χριστὸς Ἀνέστη, ἀγαπητοί μου, Χριστὸς Ἀνέστη!

Με πατρικὲς εὐχές

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

Παραπομπές:

1. Α΄ Κορ. 15,20

2. Α΄ Κορ. 15,14

3. Ιω. 11,25

4. Ματθ. 28,20

5. Κολ. 3,1

6. Ρωμ. 12,5

7. Ιω. 6,56

8. Β΄ Τιμ. 2,11

9. Β΄ Κορ. 5,17

10. Εφ. 4,3

11. Α΄ Πέτρ. 1,3

12. Ἄγγελος Σικελιανός, Πνευματικὸ Ἐμβατήριο

13. Ρωμ. 8,15

14. Α΄ Κορ. 15,55

15. Κολ. 2,12

The post Εγκύκλιος Κυριακής Πάσχα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Φωτογραφίες – video: Γιώργος Νικολόπουλος

The post Η Ανάσταση στην κοινότητα Αχλάδας (video, pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Της πανηγυρικής Ακολουθίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίος, ενώ εκατοντάδες πιστοί κατέκλυσαν το Ναό, όπως και τους υπόλοιπους Ναούς της πόλης.

Το «Χριστός Ανέστη» εψάλη στο προαύλιο παρουσία της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του τόπου.

The post Το «Χριστός Ανέστη» στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Παντελεήμονα Φλώρινας (video, pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μεγάλο Σάββατο σήμερα. Η Εκκλησία στέκεται σε μια σιωπή γεμάτη νόημα και προσμονή, σε μια ησυχία που δεν δηλώνει απουσία, αλλά παρουσία που δεν έχει ακόμη φανερωθεί. Ο Χριστός βρίσκεται στον τάφο. Αυτό που φαίνεται ως τέλος, είναι στην πραγματικότητα το πέρασμα προς τη ζωή¹. Η ημέρα αυτή δεν εξηγείται εύκολα. Ζητά να τη ζήσει κανείς εσωτερικά, να μείνει μέσα στη σιωπή χωρίς να βιαστεί να μιλήσει άσκοπα.

Ο άνθρωπος βλέπει τον τάφο και νομίζει ότι όλα τελείωσαν. Βλέπει σιωπή και την εκλαμβάνει ως απουσία. Και όμως, η Εκκλησία γνωρίζει ότι αυτή η σιωπή είναι γεμάτη ενέργεια. Ο Χριστός κατέρχεται στον Άδη, όχι ως ηττημένος, αλλά ως ελευθερωτής. Δεν εισέρχεται στο σκοτάδι για να μείνει, αλλά για να το φωτίσει². Εκεί όπου ο άνθρωπος πιστεύει ότι δεν υπάρχει ελπίδα, εκεί ενεργεί ο Θεός.

Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, αναδύεται μια ακόμη αλήθεια, βαθιά και συχνά ξεχασμένη. Ο Χριστός στέκεται ως ξένος μέσα στον κόσμο. Έρχεται στον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος δεν Τον αναγνωρίζει. Δεν καταλαβαίνει ποιος είναι, ούτε τι ζητά. Τον βλέπει, αλλά δεν Τον γνωρίζει. Τον ακούει, αλλά δεν Τον κατανοεί. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο τότε, αλλά και σήμερα³.

Ο Χριστός παραμένει ο ξένος της ζωής μας, γιατί έρχεται χωρίς να επιβάλλεται, χωρίς να διεκδικεί και χωρίς να θορυβεί. Δεν ζητά να κυριαρχήσει, αλλά να γίνει δεκτός. Ο άνθρωπος, συνηθισμένος στον θόρυβο και στην έπαρση, δυσκολεύεται να Τον διακρίνει. Θέλει αποδείξεις, θέλει σιγουριά και θέλει άμεσα αποτελέσματα. Και όμως, ο Θεός εργάζεται αλλιώς. Σιωπηλά, βαθιά, αθόρυβα.

Το Μεγάλο Σάββατο αποκαλύπτει αυτόν τον τρόπο. Η μεγαλύτερη νίκη δεν γίνεται με φανερό τρόπο. Δεν συνοδεύεται από θόρυβο, αλλά συντελείται μέσα στην ησυχία. Εκεί όπου δεν φαίνεται τίποτε, εκεί αλλάζουν τα πάντα. Εκεί όπου ο άνθρωπος νομίζει ότι όλα έχουν τελειώσει, εκεί αρχίζει κάτι νέο.

Ο άνθρωπος της εποχής μας δυσκολεύεται να παραμείνει σε αυτή τη σιωπή. Έχει μάθει να γεμίζει κάθε στιγμή, να αποφεύγει το κενό και να μην αντέχει την αναμονή. Και όμως, η σιωπή του Μεγάλου Σαββάτου δεν είναι ένα κενό. Είναι χρόνος ωρίμανσης. Είναι ο χώρος μέσα στον οποίο γεννιέται η ελπίδα.

Πόσες φορές και στη δική μας ζωή περνάμε από τέτοιες στιγμές. Λεπτά της ώρας που μοιάζουν χωρίς νόημα, και καμιά προοπτική. Και όμως, τότε  εργάζεται ο Θεός στην ψυχή μας.

Μπορούμε άραγε να μείνουμε μέσα σε αυτή τη σιωπή; Μπορούμε να εμπιστευθούμε χωρίς να βλέπουμε; Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον Χριστό ακόμη και όταν έρχεται ως Ξένος στη ζωή μας;

Το Μεγάλο Σάββατο δεν δίνει εξηγήσεις. Δίνει κατεύθυνση. Μας προσκαλεί να μάθουμε να περιμένουμε, να εμπιστευόμαστε και να επιμένουμε. Γιατί αυτή η σιωπή δεν είναι το τέλος. Είναι η πιο ουσιαστική στιγμή πριν το φως.

Τότε γίνεται φανερό ότι τίποτε δεν είναι χαμένο. Ότι ακόμη και μέσα στο σκοτάδι, ο Θεός συνεχίζει να εργάζεται. Θα πει κάποιος και μέσα από τον τάφο; Ναι, ακόμη και εκεί, όταν δεν φαίνεται, η ζωή,  ο Νυμφίος της Εκκλησίας ετοιμάζεται να δώσει χαρά και να αναστηθεί⁴.

Το Μεγάλο Σάββατο σήμερα, μας αφήνει δύο στοιχεία που αξίζει να τα  κρατήσουμε στην ψυχή μας. Πρώτον, να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε Θεό ακόμη και μέσα στη σιωπή του. Και δεύτερον, να μην χάνουμε την ελπίδα μας όταν όλα φαίνονται να έχουν τελειώσει, γιατί τότε  πολύ απλά  αρχίζει η εορτή της Αναστάσεως.

Παραπομπές:

1. Ματθαῖος 27,59-60

2. Ἰω. Χρυσοστόμου, Κατηχητικός Λόγος εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα, PG 59, 723

3. Ἰωάν. 1,10-11

4. Ἰωάν. 11,25

The post Προσεγγίσεις | Μεγάλο Σάββατο – Η σιωπή πριν το φως appeared first on Νέα Φλώρινα.

Για τρίτη συνεχή χρονιά η συνάντηση των επιταφίων έγινε στο χώρο του Νέου Πάρκου, που γέμισε ασφυκτικά από χιλιάδες πιστούς των ενοριών Αγίου Παντελεήμονα, Αγίου Γεωργίου, Αγίου Δημητρίου και Αγίας Παρασκευής.

Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίος αναφέρθηκε στα βαθύτερα νοήματα της ημέρας και ευχήθηκε σε όλους Καλή Ανάσταση.

The post Η περιφορά των επιταφίων στη Φλώρινα – Συνάντηση τεσσάρων ενοριών στο Νέο Πάρκο (video, pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας εψάλησαν τα Εγκώμια, ενώ ακολούθησε η περιφορά του Επιταφίου εντός του χώρου των Κοιμητηρίων, σε κλίμα βαθιάς κατανύξεως και συγκίνησης.

Στο λόγο του, ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι ο Επιτάφιος δεν αποτελεί σύμβολο θανάτου, αλλά πέρασμα προς τη ζωή, υπογραμμίζοντας ότι η Ανάσταση του Χριστού αγκαλιάζει τόσο τους ζώντες όσο και τους κεκοιμημένους. Όπως ανέφερε, μέσα στη σιωπή του τάφου γεννάται η ελπίδα της αιωνιότητας και η βεβαιότητα ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο, καλώντας τους πιστούς να ζήσουν με πίστη και προσδοκία την Ανάσταση.

Ο Ποιμενάρχης μας ευχήθηκε καλή Ανάσταση για τους κεκοιμημένους αδελφούς μας, αλλά και για όλους τους πιστούς, μεταφέροντας το μήνυμα της ελπίδας και της νίκης της ζωής επί του θανάτου.

The post Η ακολουθία και η περιφορά του επιταφίου στα δημοτικά κοιμητήρια Φλώρινας (video, pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Δείτε φωτογραφίες από κοινότητες, όπως μας τις στείλατε, αλλά και βρήκαμε στο διαδίκτυο.

Καλή Ανάσταση!

The post Επιτάφιοι σε κοινότητες της Π.Ε. Φλώρινας (pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

ΙΕΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

The post Οι επιτάφιοι στην πόλη της Φλώρινας (pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα. Η Εκκλησία μάς φέρνει μπροστά στον Σταυρό, εκεί όπου τα λόγια λιγοστεύουν και μιλά μόνο η αγάπη. Δεν πρόκειται για μια απλή ανάμνηση ενός γεγονότος του παρελθόντος, αλλά για μια ζωντανή εμπειρία που καλεί τον άνθρωπο να σταθεί με ειλικρίνεια και να δει μέσα από τον Σταυρό την αλήθεια της ζωής του¹. Διότι εδώ δεν αποκαλύπτεται απλώς ο πόνος, αλλά η αγάπη του Χριστού στην πληρότητά της.

Πάνω στον Σταυρό ακούγεται ένας λόγος λιτός, αλλά συγκλονιστικός:

«Όλα έχουν ολοκληρωθεί»².

Δεν είναι λόγος ήττας ούτε παραίτησης. Είναι λόγος πληρότητας. Είναι η στιγμή κατά την οποία το έργο της σωτηρίας φτάνει στο αποκορύφωμά του. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει το τέλος, ο Θεός φανερώνει την ολοκλήρωση της αγάπης Του.

Το «τετέλεσται» δεν δηλώνει απλώς ότι κάτι τελείωσε. Δηλώνει ότι κάτι εκπληρώθηκε. Ότι η αποστολή ολοκληρώθηκε. Ότι η αγάπη έφτασε μέχρι το έσχατο σημείο, χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον εαυτό της. Ο Χριστός δεν αποσύρεται από τον πόνο, δεν κατεβαίνει από τον Σταυρό, αλλά παραμένει μέχρι τέλους, φανερώνοντας ότι η αληθινή αγάπη δεν εγκαταλείπει³.

Μέσα σε αυτή τη στιγμή, η Εκκλησία μας καλεί να σταθούμε και να αναρωτηθούμε. Τι σημαίνει για τη δική μας ζωή αυτή η ολοκλήρωση; Πόσα πράγματα αφήνουμε ανολοκλήρωτα. Πόσες σχέσεις διακόπτονται πριν ωριμάσουν. Πόσες φορές ξεκινούμε, αλλά δεν φτάνουμε μέχρι το τέλος. Ο Σταυρός γίνεται ένας καθρέφτης. Δεν δείχνει μόνο τον Χριστό, αλλά και τον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος της εποχής μας έχει μάθει να αποφεύγει το βάρος της συνέπειας. Να αποσύρεται όταν δυσκολεύεται. Να προστατεύει τον εαυτό του όταν πληγώνεται. Όλα θυσιάζονται στο βωμό του εγωισμού. Και όμως, το «τετέλεσται» φανερώνει έναν άλλο δρόμο. Τον δρόμο της υπομονής. Τον δρόμο της σταθερότητας. Τον δρόμο της αγάπης που δεν διακόπτεται όταν δοκιμάζεται.

Μπορούμε άραγε να αγαπήσουμε μέχρι τέλους; Μπορούμε να μείνουμε όταν όλα μας καλούν να φύγουμε; Μπορούμε να συνεχίσουμε όταν όλα φαίνονται να τελειώνουν; Μπορούμε να αντιγράψουμε την υπακοή του Δημιουργού μας;

Ο Σταυρός δεν δίνει εύκολες απαντήσεις. Δίνει όμως κατεύθυνση. Δείχνει ότι η αληθινή ζωή δεν βρίσκεται στην αποφυγή του πόνου, αλλά στη μεταμόρφωσή του. Ότι η αγάπη δεν είναι μια στιγμή, αλλά πορεία. Ότι η πίστη δεν είναι λόγος, αλλά στάση ζωής⁴.

Και τότε γίνεται φανερό ότι το «τετέλεσται» δεν είναι μια λέξη που αφορά μόνο τον Χριστό. Είναι μια πρόσκληση προς τον άνθρωπο να ζήσει με πληρότητα, με συνέπεια, με αλήθεια. Να μην μένει στην αρχή, αλλά να φτάνει μέχρι το τέλος εκεί όπου καλείται.

Μπροστά στο στολισμένο Επιτάφιο, ο άνθρωπος καλείται να σιωπήσει και να αναλογιστεί την πορεία του. Να δει τη ζωή του με καθαρότητα. Να αναρωτηθεί τι αξίζει να κρατήσει και τι πρέπει να αφήσει. Να αναζητήσει την αλήθεια που δεν φαίνεται εξωτερικά, αλλά γεννιέται μέσα στην καρδιά. Να κάνει μία πνευματική ενδοσκόπηση.

Μέσα σε αυτή τη σιωπή, γεννιέται η ελπίδα. Γιατί το «όλα έχουν ολοκληρωθεί» δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Είναι το κατώφλι της Αναστάσεως⁵.

Ίσως τελικά αυτό είναι το πιο δύσκολο για τον άνθρωπο της εποχής μας. Να μείνει κάτω από τον Σταυρό χωρίς να φύγει. Να αντέξει τη σιωπή μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο, να σταθεί με υπακοή μπροστά στην αγάπη που θυσιάζεται χωρίς να αναζητήσει εύκολες διεξόδους. Γιατί δυστυχώς, έχουμε μάθει να αλλάζουμε γρήγορα πορεία, να εγκαταλείπουμε ό,τι μας κουράζει και να αποφεύγουμε ό,τι μας πληγώνει. Και όμως, το σίγουρο είναι ότι εκεί, κάτω από τον Σταυρό, δεν αλλάζει ο Θεός. Αποκαλύπτεται ο άνθρωπος.

Η Μεγάλη Παρασκευή μας αφήνει δύο στοιχεία που αξίζει να κρατήσουμε μέσα μας.

Πρώτον, να μάθουμε να μην εγκαταλείπουμε την αγάπη όταν αυτή δοκιμάζεται μέχρι Σταυρού.

Και δεύτερον, να τολμήσουμε να ζούμε με υπακοή, φτάνοντας μέχρι το τέλος. Ένας τερματισμός που έχει το φώς της Αναστάσεως.

Παραπομπές:

1. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς τὸν Σταυρόν καὶ Λῃστήν, PG 49, 403

2. Ἰωάν. 19,30

3. Ματθ. 27,50

4. Λουκ. 23,46

5. Ἰωάν. 19,28

The post Προσεγγίσεις | Μεγάλη Παρασκευή – Τετέλεσται appeared first on Νέα Φλώρινα.