Ο Τσίπρας, πρόεδρος τότε ενός ανύπαρκτου αριστερού κόμματος ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλεύτηκε τον θυμό και την απογοήτευση των Ελλήνων και με μία εντυπωσιακή ψευτοπολιτικολογία , έκανε πρόταση εξουσίας. Ζήτησε να κυβερνήσει τη χώρα μας , για να σκίσει όπως έλεγε τα μνημόνια και να διώξει την ευρωπαϊκή επιτροπή “τρόικα”, που ήρθε να πάρει πίσω τα δανεικά. Η πλειοψηφία των Ελλήνων εμπιστεύθηκε την πολιτική του παλικαριά και ο Αλέξης έγινε πρωθυπουργός.

Όταν όμως ήρθε αντιμέτωπος με τους καλά εκπαιδευμένους δανειστές, κατάλαβε την μεγάλη του βλακεία να κάνει παλικάριές, με μία Ελλάδα “οικονομικά ξεβράκωτη “. Κατάλαβε πως έπρεπε να πειθαρχήσει για το καλό της χώρας μας και αναγκάστηκε από “κόκορας”, να γίνει “κότα”. Ακολούθησε κατα γράμμα τις οικονομικές οδηγίες.

“Χτύπαγε η τρόικα νταούλια και ζουρνάδες και ο Αλέξης έσερνε πρώτος τον χορό”.

Πρόσθεσε και αυτός ένα επιπλέον αχρείαστο μνημόνιο στις πλάτες των Ελλήνων , για να πληρώνει τα χρωστούμενα. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε τον αγάπησαν, η Ελλάδα απαλλάχτηκε από τα μνημόνια, η αριστερή κυβέρνηση του Τσίπρα ήταν πλέον ελεύθερη να οργανώσει τα οικονομικά προβλήματα των Ελλήνων.

Προσπάθησε όμως δεν τα κατάφερε . Το οικονομικό ξεζούμισμα συνεχίστηκε, οι μισθοί και οι συντάξεις παρέμειναν στον πάτο. Παρόλα αυτά , στις εκλογές του 2019 έχασε αξιοπρεπώς από τον Μητσοτάκη με 32%.

Η μετέπειτα πορεία του “ψευτοπαλικαρά” Αλέξη Τσίπρα ήταν απελπιστική. Ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τα έκανε μαντάρα . Ο Μητσοτάκης κυβέρνουσε χωρίς αντίπαλο. Τα κομματικά του στελέχη δεν τον υπολόγιζαν. Δημιουργούσαν στην Κουμουνδούρου κόμματα μέσα στο κόμμα “με ομπρέλες και ξαπλώστρες”. Ο κόσμος απογοητεύτηκε και τα εκλογικά ποσοστά της αριστερής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, έπιασαν πάτο.

Μετά από όλα αυτά ο Αλέξης, με μεγάλη πίκρα και θυμό παραιτήθηκε από πρόεδρος. Απομονώθηκε από τα πολιτικά δρώμενα και σχεδίαζε στα μουλουχτά τη διάλυση του κόμματος , για να επανέλθει ως μεσσίας και να ιδρύσει έναν νέο ΣΥΡΙΖΑ, αποκλειστικά δικό του. Τα σχέδια του όμως , τα θόλωσε ο νεαρός άγνωστος τότε Στέφανος Κασσελάκης, ο οποίος εξελέγη με δημοκρατικές διαδικασίες, από τα μέλη και τους φίλους του κόμματος.

Ο νέος πρόεδρος έδειξε από την πρώτη στιγμή τα ηγετικά του χαρίσματα και την πολιτική του σοβαρότητα. Ξεκίνησε να κάνει πράξη το σύνθημα που έλαβε από την βάση “Στέφανε άλλαξε τα όλα μέσα στο σάπιο κόμμα” . Ανέβασε τα χαμηλά εκλογικά ποσοστά και το πεσμένο ηθικό των Συριζαίων. Αυτά δεν άρεσαν στο Τσίπρα , που θεωρούσε τον εαυτό του αναντικατάστατο. Δεν άρεσαν και στους “καπεταναίους με το αριστερόμετρο ” , που θεωρούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ ιδιοκτησία τους και την κρατική επιχορήγηση των 4,5 εκατομμυριών το χρόνο, δικό τους κομματικό μεροκάματο.

Έτσι οργάνωσαν από κοινού το γνωστό σταλινοφασιστικό κομματικό πραξικόπημα. Έδιωξαν τον Κασσελάκη και στη θέση του , έβαλαν τον Φάμελο για να δρομολογήσει την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης με μεγάλη ικανοποίηση μπήκε τότε σε ένα πολιτικό φέρετρο και περίμενε να τον αναστήσουν. Παρίστανε για τρία χρόνια τον πεθαμένο και στις 26 Μαΐου του 2026, δύο ηθοποιοί ανέβηκαν σε μία θεατρική εξέδρα που έστησαν απέναντι από την Ακρόπολη και του φώναξαν με δύναμη “Αλέξη δεύρο έξω με φόρα” .

Το θαύμα έγινε! Αλέξης Ανέστη”! Βγήκε από το φέρετρο, ανέβηκε με φόρα στην εξέδρα, μιμούμενος τις κινήσεις και τη φωνή του αείμνηστου χαρισματικού ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου. Χαιρέτησε με υψωμένα χέρια τους ορθόδοξους αριστερούς που σταυροκοπιόνταν με δακρυσμένα τα μάτια. Τους χαιρέτησε και τους ενημέρωσε πως δεν είναι ο παλιός Αλέξης Τσίπρας που ήξεραν. Είναι ο νέος Αλέξης που μόλις τώρα γεννήθηκε και είναι τελείως διαφορετικός. Τους κάλεσε με έπαρση να ακολουθήσουν τα βήματα του, στο νέο ξεκίνημα της πολιτικής του καριέρας.

Τα λεγόμενά του πάντως στις δημόσιες εμφανίσεις , μας θυμίζουν τον παλιό “ψευτο-Αλέξη” που όλοι γνωρίσαμε. Το χάρισμα της ψευτιάς δεν ξεχνιέται. Μόνο οι ορθόδοξοι αριστεροί ξεχνάνε. Δεν Θυμούνται τα παλιά και θα κηρύξουν την 1ημέρα της 26ης Μαΐου αργία , για να γιορτάζουν κάθε χρόνο την ανάσταση του Αλέξη Τσίπρα και την ίδρυση του δικού του κόμματος “ΕΛΑΣ Ελλήνων Αριστερών “.

Γιάννης Χριστάκης

The post Η Ανάσταση του Αλέξη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πριν από κάθε ταξίδι αδειάζεις

μόνος στόχος ο προορισμός

όλα τα άλλα δευτερεύοντα

κυρίαρχη η διαδικασία

αποσκευές τα απαραίτητα

δεν κουβαλούμε το σπίτι μας

κάποιες σκέψεις στο συρτάρι

πάμε για αναβίωση αναμνήσεων

ψάχνοντας ομοιότητες και διαφορές

ένα παζλ που άφησες στην μέση

κομμάτια ζωής αξέχαστα

με όλες τις επιμέρους προεκτάσεις

που στα βάθη των αιώνων ενώνονται

τρία άκρα εκ διαμέτρου αντίθετα

μόνο στον χάρτη

Κύπρος Κρήτη Μακεδονία

ψάχνοντας την χρυσή τομή

ανάμεσα σε Λιπέρτη σε Κορνάρο

και Αναγνωστάκη

ανακατεύοντας λύρα φλογέρα

μαζί με βιολί λαγούτο και χάλκινα

The post Οδεύοντας νότια appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η δίκη κράτησε καιρό, με αναβολές, και ενστάσεις… Όλα όμως καθορίστηκαν από τις ατυχείς ενέργειες της αστυνομίας. Η μη χρήση γαντιών σε ορισμένα σημεία, οι αμέλειες και οι ακούσιες ατασθαλίες των ανθρώπων που έφτασαν στο σημείο συσκότισε την έρευνα, αλλοίωσε στοιχεία, έκανε το έργο της εισαγγελίας μυθολογικό άθλο Ηρακλέους. Ήταν πεπεισμένοι όλοι ότι ο άντρας αυτός ήταν ο δολοφόνος, αλλά έπρεπε σε αυτή τη δίκη να αποδειχθεί ακράδαντα ακόμα και το αυτονόητο.

Τα παιδιά θρηνούν βλέποντας την όψη του πατέρα τους, σιωπηλός με σκυμμένο το κεφάλι, δακρυσμένος, να παλεύει να αθωωθεί. Να αποδείξει πρώτα σε αυτά και μετά στην αδυσώπητη κοινή γνώμη ότι δεν είναι ο υπαίτιος, ότι είναι η εύκολη λύση της εισαγγελίας, καθώς δεν μπορεί να εξιχνιάσει το έγκλημα. Κάποιος πρέπει να φταίει, και ο άντρας της είναι το τέλειο πρόσωπο, το κοντινότερο του θύματος. Ο κύριος Θρασύβουλος, έτσι λέγεται ο θύτης, είναι ένας ευκατάστατος επιχειρηματίας. Οι επιχειρήσεις του σχετίζονται με την υαλουργία και ειδικότερα με τις εξαγωγές παραδοσιακών γυάλινων διακοσμητικών παιχνιδιών. Τη γυναίκα του τη γνώρισε στο πανεπιστήμιο και έκτοτε ήταν αχώριστοι.  Ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι. Τα παιδιά ήταν μεγαλωμένα με ήθος και αρχές. Εν συντομία πρόκειται για μια οικογένεια υπόδειγμα, που δεν είχε προκαλέσει ποτέ.

Τώρα όμως η βιτρίνα έπεσε, το γυαλί έσπασε, τα θραύσματα της Θέμιδος εκσφενδονίστηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις και όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω του. Η εισαγγελία τον κατηγορεί για ενδοοικογενειακή βία, που ήταν καλά κρυμμένη στη σχέση του ζευγαριού. Η ζήλια του τον οδήγησε στο να χάσει τον έλεγχο και να τη χτυπήσει ανελέητα. Η κάποτε αγάπη μετατράπηκε σε φθόνο, η κάποτε στοργή σε μίσος και τα χάδια σε γρονθοκοπήματα ενός γίγαντα απέναντι σε ένα απροστάτευτο πλάσμα. Οι ένορκοι είναι μπερδεμένοι… όντως το άλλοθι του κατηγορούμενου είναι υπαρκτό. Άλλα στοιχεία δείχνουν την εμπλοκή του, άλλα όχι, ενώ άλλα απορρίφτηκαν από το δικαστήριο, καθώς είχαν αλλοιωθεί. Σε τέτοιες στιγμές το ανθρώπινο μυαλό διχάζεται, η αλήθεια μοιάζει με άπιαστο όνειρο, και ο φόβος να μπει ένας αθώος στην ειρκτή καραδοκεί σε κάθε λεπτό της ώρας κατά τη διάρκεια της δίκης.

…

Τελικά, ο κύριος Θρασύβουλος αθωώθηκε. Ο εισαγγελέας για ακόμα μια φορά έχασε… Η κοινή γνώμη εξαγριώθηκε με την απόφαση αυτή, αλλά γρήγορα μέσα σε λίγους μήνες ξέχασε την υπόθεση εκ θεμελίων. Όλα ανήκουν στο παρελθόν.

…

Σε ένα παγκάκι κάθονται δύο αντρικές φιγούρες. Το φως λούζει τις σκιές τους. Αυτός με το κομψό καπέλο λέει σε αυτόν αριστερά:

-Σε ευχαριστώ για την τελευταία δόση, πλούτισα χάρη σε εσένα… και γελάει προκλητικά.

-Δεν κάνει τίποτα φίλε μου, χάρη σε εσένα βρίσκομαι εδώ και χαίρομαι το φως, έχοντας γλιτώσει την υγρασία και τα σίδερα… απαντάει χασκογελώντας ο αριστερά.

-Αλήθεια… είπα δεν θα σε ρωτήσω αλλά δεν αντέχω… πώς έκανες αυτό με το άλλοθι; Ήταν μεγάλη δεξιοτεχνία!

-Φίλε μου, αυτό δεν θα στο πω, θα παραμείνει μυστήριο πως τα κατάφερα και αφαίρεσα μια ζωή και ταυτόχρονα είχα άλλοθι! Εσύ έκανες εξαιρετική δουλειά! Ένα θα σου πω, όσο ο θεσμός της δικαιοσύνης παραπαίει, τέτοιοι τύποι σαν εμένα θα γλιτώνουν και θα αποτελούν έμπνευση για αστυνομικά διηγήματα που ο κακός όμως στο τέλος τη γλίτωσε… είπε ειρωνικά και γέλασε γοερά, έχοντας τη ψευδαίσθηση ότι είχε αποφύγει οριστικά την ανθρώπινη δικαιοσύνη…

ΛΕΝΙΩ

Το παρόν έργο διαθέτει πνευματικά δικαιώματα και ανήκει στον δημιουργό του.

The post Θραύσματα Θέμιδος appeared first on Νέα Φλώρινα.

Με τον αντίστοιχο επικονιαστή

γονιμοποιούνται τα φυτά

με την βοήθεια του ανέμου

και της μέλισσας

έτσι γεννιούνται και τα παιδιά

με ευλογία και αγάπη

η δύναμη της φύσης που εξημερώνει

ισορροπώντας τα πλάσματα

μεταξύ τους για αυτό που ετάχθηκαν

την διαιώνιση των ειδών

ο ερωτισμός παντού διάχυτος

σκορπά αρώματα άλλως φερομόνες

χτυπώντας το καμπανάκι της καρδιάς

εκεί που χτυπά εκκοφαντικά

και δεν μπορεί να κρυφτεί

μεταφρασμένο δημιουργικά

έστω με ένα χαμόγελο

μια καλημέρα

Ρηγίνος

The post Άνθη σκορπισμένα appeared first on Νέα Φλώρινα.

​Το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της κατάστασης δεν είναι η ίδια η κριτική η οποία είναι θεμιτή και απαραίτητη σε μια δημοκρατία αλλά η απόλυτη έλλειψη πολιτικού περιεχομένου που τη συνοδεύει.

Αν αφαιρέσει κανείς τον επικοινωνιακό θόρυβο, τι απομένει; Ενα φτιαχτό στερεότυπο: «Δεν τραβάει».

Χωρίς σοβαρή ανάλυση των θέσεών του.

Χωρίς αντιπρόταση στα όσα καταθέτει για την υγεία, την παιδεία ή την ακρίβεια.

Χωρίς ουσιαστικό διάλογο για το μέλλον της παράταξης και της χώρας.

​Πρόκειται για μια κλασική μέθοδο δολοφονίας χαρακτήρα. Όταν δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τον άλλον στο πεδίο των ιδεών, επιχειρείς να τον απαξιώσεις ως προσωπικότητα. Κατασκευάζεις μια εικόνα «ανεπάρκειας» και την επαναλαμβάνεις τόσες φορές, μέχρι το κοινό να την αποδεχτεί.

Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταλάβει κανείς τα κίνητρα πίσω από αυτή την αποδόμηση. Σε ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα που έχει συνηθίσει να ελέγχει, να κατευθύνει και να συνδιαλέγεται με όρους υποταγής, η ύπαρξη ενός αρχηγού που δεν «κρατιέται» από πουθενά αποτελεί πρόβλημα.

Η πραγματική αιτία της πολεμικής εναντίον του είναι ότι δεν είναι ελεγχόμενος. Επειδή δεν χρωστάει την εκλογή του σε μιντιακά συγκροτήματα ή οικονομικά τραστ, αλλά στη βάση του κόμματός του, αρνείται να παίξει με τους όρους του παρασκηνίου. Και το σύστημα εκδικείται όσους δεν μπορεί να ελέγξει.

Αυτή η διολίσθηση της πολιτικής ζωής σε ένα reality show προσωπικών απαξιώσεων είναι επικίνδυνη. Όταν τα ΜΜΕ και οι εσωκομματικοί επικριτές επιλέγουν τη λάσπη αντί για τον προγραμματικό λόγο, υποβαθμίζουν την ίδια τη Δημοκρατία.

​Η πολιτική δολοφονία του Νίκου Ανδρουλάκη δεν αφορά μόνο τον ίδιο. Αφορά το δικαίωμα κάθε πολιτικού να κρίνεται για τις ιδέες, το ήθος και το έργο του, και όχι για το πόσο αρεστός είναι σε όσους κρατούν τα κλειδιά της επικοινωνιακής εξουσίας.

Είναι καιρός να επιστρέψουμε στην ουσία και να κλείσουμε την πόρτα στον εύκολο, πολιτικό κανιβαλισμό.

Στάιος Ευάγγελος
Γραμματέας Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Φλώρινας

The post ​Το φαινόμενο της πολιτικής εξόντωσης: Όταν τα κλισέ αντικαθιστούν την Πολιτική appeared first on Νέα Φλώρινα.

Οι μεν επιλέγουν να μιλήσουν για το περιβάλλον, την απολιγνιτοποίηση, τις επενδύσεις, τις χαμένες ευκαιρίες και την έλλειψη στρατηγικού σχεδίου για τον τόπο.

Οι δε επιλέγουν να παρέμβουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, να θυμίσουν παλιές πολιτικές συγκρούσεις, να μιλήσουν για ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές και να τοποθετηθούν απέναντι σε πολιτικές εξελίξεις με σαφή κομματική στόχευση.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά…βρίσκονται οι υπόλοιποι.

Οι πολίτες ακούν εδώ και χρόνια τις ίδιες περίπου διαπιστώσεις, από διαφορετικά μικρόφωνα αλλά συχνά από τα ίδια πρόσωπα. Οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από ακόμη μία πολιτική ανάλυση ή μία ακόμη δημόσια «παρέμβαση ευθύνης», αλλά από συγκεκριμένες απαντήσεις για το πού πηγαίνει αυτός ο τόπος.

Γιατί εδώ υπάρχει μία ουσιαστική λεπτομέρεια που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Οι άνθρωποι που σήμερα εμφανίζονται ως σχολιαστές της πραγματικότητας δεν είναι πολιτικά άφθαρτοι παρατηρητές. Δεν εμφανίζονται πρώτη φορά στον δημόσιο βίο. Δεν είναι πρόσωπα έξω από το σύστημα ευθύνης. Αντιθέτως. Πέρασαν από θέσεις διοίκησης, εξουσίας και επιρροής. Διοίκησαν, συμμετείχαν, αποφάσισαν, στήριξαν επιλογές, άσκησαν πολιτική. Και το σημαντικότερο: κρίθηκαν ήδη από την κοινωνία και τους πολίτες.

Η πολιτική και αυτοδιοικητική διαδρομή του καθενός είναι γνωστή. Δεν ξεκινά σήμερα μέσα από άρθρα γνώμης και δημόσιες τοποθετήσεις. Γι’ αυτό και δημιουργεί εύλογο προβληματισμό η προσπάθεια ορισμένων να εμφανίζονται «περίπου» ως νέοι εκφραστές αγωνίας για προβλήματα που υπάρχουν εδώ και χρόνια — και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της δικής τους πολιτικής παρουσίας.

Γιατί η κοινωνία έχει μνήμη.

Θυμάται ποιοι διοίκησαν.

Θυμάται ποιοι είχαν ρόλο.

Θυμάται ποιοι είχαν ευκαιρίες να αλλάξουν πράγματα όταν υπήρχαν χρηματοδοτικά εργαλεία, πολιτική επιρροή και χρόνος.

Και κυρίως θυμάται ότι πολλά από τα σημερινά αδιέξοδα δεν δημιουργήθηκαν ξαφνικά.

Η απολιγνιτοποίηση δεν ξεκίνησε χθες.

Η έλλειψη παραγωγικού σχεδίου δεν εμφανίστηκε ξαφνικά.

Η πληθυσμιακή συρρίκνωση, η οικονομική αβεβαιότητα και η αίσθηση στασιμότητας δεν είναι καινούργια φαινόμενα.

Είναι αποτέλεσμα ετών.

Κι όμως, σήμερα παρακολουθούμε πρόσωπα από τον ίδιο πολιτικό και αυτοδιοικητικό χώρο να επιχειρούν παράλληλα μια νέα δημόσια επανεμφάνιση, ο καθένας με διαφορετικό ύφος αλλά με κοινή αφετηρία: την ανάγκη πολιτικής επανατοποθέτησης.

Γιατί όσο κι αν οι παρεμβάσεις εμφανίζονται διαφορετικές θεματικά, στην ουσία τους συγκλίνουν σε κάτι πολύ σαφές.

Οι μεν και οι δε προέρχονται από την ίδια πολιτική δεξαμενή. Από τον ίδιο χώρο εξουσίας που για χρόνια διαμόρφωσε συσχετισμούς, πρόσωπα και εξελίξεις στην περιοχή. Δεν εκπροσωπούν διαφορετικές αντιλήψεις για το μέλλον του τόπου. Εκπροσωπούν διαφορετικές εκδοχές παρουσίας μέσα στο ίδιο πολιτικό οικοσύστημα.

Ο ένας φαίνεται να κοιτάζει προς μία πιο κεντρική πολιτική διαδρομή, χτίζοντας δημόσιο λόγο με χαρακτηριστικά ευρύτερης πολιτικής παρουσίας. Ο άλλος μοιάζει να υπενθυμίζει ότι παραμένει ενεργός και διαθέσιμος για τον επόμενο αυτοδιοικητικό κύκλο.

Θεμιτό; Απολύτως.

Αλλά ας μην παρουσιάζεται ως κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι.

Γιατί οι πολίτες πλέον αντιλαμβάνονται πολύ εύκολα πότε μια δημόσια παρέμβαση γίνεται από πραγματική ανάγκη προσφοράς και πότε λειτουργεί ως πολιτικό μήνυμα παρουσίας ενόψει επόμενων εξελίξεων.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της συζήτησης.

Η κοινωνία δεν ζητά άλλες πολιτικές πρόβες επανεμφάνισης.

Δεν ζητά άλλους εσωτερικούς ανταγωνισμούς επιρροής μέσα στον ίδιο χώρο.

Δεν ζητά άλλες δημόσιες ασκήσεις πολιτικής επιβίωσης.

Ζητά αποτελέσματα.

Ζητά ανθρώπους που να μπορούν να μιλήσουν με ειλικρίνεια όχι μόνο για τα λάθη των άλλων, αλλά και για τις δικές τους ευθύνες.

Ζητά αυτοκριτική, σοβαρότητα και ουσιαστικό σχέδιο.

Ζητά λιγότερες πολιτικές αναλύσεις και περισσότερη αποτελεσματικότητα.

Γιατί όσο οι μεν και οι δε συνεχίζουν να χτίζουν δημόσιο λόγο, προσωπικό πολιτικό αποτύπωμα και επόμενες διαδρομές, στη μέση παραμένουν οι υπόλοιποι.

Οι πολίτες που δεν ενδιαφέρονται για πολιτικές επανατοποθετήσεις.

Οι νέοι που συνεχίζουν να φεύγουν.

Οι άνθρωποι που θέλουν να δουν τον τόπο να προχωρά και όχι να «ανακυκλώνει» διαρκώς τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες λογικές και τις ίδιες υποσχέσεις.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας: Ότι πολλοί εξακολουθούν να μιλούν σαν να μην κυβέρνησαν ποτέ, σαν να μην διοίκησαν ποτέ και σαν να μην κρίθηκαν ποτέ.

ΥΓ: Μόνο που η κοινωνία θυμάται.

Με εκτίμηση,
Πέτρος Γ. Μπερμπερίδης

The post Οι μεν και οι δε… και στη μέση οι υπόλοιποι appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ποιοί είμαστε

γενεαλογικό μας δέντρο ο άνθρωπος

όπως εξελίχθηκε από την θάλασσα στην γη

Ευρωπαίοι Αφρικανοί Ασιάτες

Μινωίτες Φοίνικες Αχαιοί

Ίωνες Σύριοι Αιγύπτιοι Ρωμαίοι

Τρώες Μυκηναίοι Δωριείς

γεννήματα της πέτρας του Δευκαλίωνα

και της Πύρας

λαοί του κατακλυσμού της Μεσογείου

μακάρι να σμίγαμε και με Κινέζους

Ιάπωνες Ινδιάνους της Αμερικής

ακόμα και με Βορήγινες της Αυστραλίας

καθώς εμπλουτίζονται τα γονίδια μας

αποφεύγοντας την αιμομιξία ώστε

να μην συμπίπτουν ετερόζυγα παθογόνα

το μεγαλύτερο πρόβλημα υγείας

σε όλο το ζωικό και φυτικό βασίλειο

να μην χαθεί η βιοποικιλότητα

αφού μέρος του οικοσυστήματος

είμαστε κι εμείς

The post Ευγονική appeared first on Νέα Φλώρινα.

Στις ημέρες μας επικρατεί τεράστια αβεβαιότητα στο παγκόσμιο σκηνικό, που δημιουργείται από τις στρατιωτικές συγκρούσεις, τις ασταθείς αγορές και τις πολιτικές εντάσεις, που συγκλονίζουν τον κόσμο καθημερινά,

Για δεκαετίες η Ευρώπη ζούσε με την πεποίθηση ότι η ιστορία της ανήκε. Ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία ήταν η κορύφωση της πολιτισμικής ανάπτυξης και ότι ο κόσμος πρέπει να οργανώνεται σύμφωνα με τους κανόνες της. Αυτή η αφήγηση συνοδευόταν από αυτοπεποίθηση, αλλά και από τη λήθη του δικού της παρελθόντος και των μεθόδων, με τις οποίες διατηρήθηκε αυτή η κυριαρχία.

Η ιστορία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, της οποίας ο ιδρυτής πατέρας ο Ζαν Μονέ δεν έκρυψε ποτέ τη φιλία του με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αμερικανική επιρροή. Στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έβλεπαν τη Γηραιά Ήπειρο ως στρατηγικό προπύργιο κατά του κομμουνισμού και οικονομική ευκαιρία για αυτές. Σήμερα οι ευρωπαϊκές χώρες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες για στρατιωτικές τεχνολογίες, συμπεριλαμβανομένης της επιτήρησης και αναγνώρισης, των πληροφοριών, της στρατηγικής μεταφοράς, της πυραυλικής άμυνας και των διαστημικών πόρων.

Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και το Ιράν σηματοδοτούν μια στροφή στην ιστορία του 21ου αιώνα  σε μια νέα εποχή εξουσιών. Η Ευρώπη άρχισε να συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται σε μια κρίσιμη κατάσταση. Βιώνει έναν συνδυασμό δημογραφικής κατάρρευσης, οικονομικής στασιμότητας και στρατηγικής τρωτότητας. Το πετρελαϊκό σοκ και ο αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ φαίνεται να έχουν καταφέρει ένα βαρύ χτύπημα. Ενώ αυτή παραμένει μακριά από στρατιωτικές επιχειρήσεις, ωστόσο είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένη, τόσο στις αυξανόμενες τιμές των υδρογονανθράκων, όσο και στις ελλείψεις στρατηγικών υλικών, καθώς και στον στασιμοπληθωρισμό, και το κλείσιμο ζωτικών ναυτιλιακών οδών.

Μια κομβική στιγμή στη σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης, είναι η κρίση της Covid-19 , που ανέδειξε τις υλικοτεχνικές αδυναμίες της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, οι Ευρωπαίοι συνειδητοποίησαν την εξάρτησή τους από τρίτες χώρες για την προμήθεια προϊόντων και  φαρμακευτικών υλικών.

Στις ημέρες μας η παγκόσμια οικονομία δεν είναι μόνο πιο ασταθής από ό,τι στο παρελθόν, αλλά και δομικά ευάλωτη στις γεωπολιτικές συγκρούσεις, στον κατακερματισμό του εμπορίου, στα κλιματικά σοκ, στις τεχνολογικές μεταλλάξεις και σε άλλες επικαλυπτόμενες και αλληλένδετες δυνάμεις. Η Ευρώπη εξαντλημένη από τις δικές της αντιφάσεις και από τη μακροχρόνια εξάρτησή της από την αμερικανική πολιτική, στρέφεται τώρα προς την ανεξαρτησία της, την αυτονομία της. Σε αγώνα δρόμου επιδίδονται ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και κυβερνήσεις προκειμένου να ανεξαρτητοποιηθούν από την αμερικάνικη τεχνολογία, τον στρατιωτικό εξοπλισμό.

Και ενώ η Ευρώπη, για να αποφύγει την αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει συμφωνήσει σε μονομερείς δασμούς, η αμερικανική κυβέρνηση εμπλέκεται σε μια διαρκή κλιμάκωση, όπως αποδεικνύεται από τις νέες απειλές για φορολόγηση των ευρωπαϊκών εξαγωγών με το πρόσχημα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ενθαρρύνει την καταναγκαστική εργασία.

Η έκφραση «Europa autonom» (αυτόνομη Ευρώπη) αναφέρεται στην ικανότητα της Ευρώπης να δρα, να αμύνεται και να διασφαλίζει την κυριαρχία της, χωρίς να εξαρτάται από εξουσίες τρίτων. Αυτή η γενική ιδέα έχει καταστεί ύψιστη προτεραιότητα σε διάφορους κρίσιμους τομείς.

 Η στρατηγική αυτονομία ορίζει ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι σε θέση να προστατεύει τους πολίτες της και να ανταποκρίνεται σε απειλές, χωρίς να βασίζεται αποκλειστικά σε εξωτερικές συμμαχίες. Η στρατηγική αυτονομία είναι ένας από τους πολιτικούς στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και της Ευρώπης γενικότερα. Η έννοια αναφέρεται στην ικανότητα της Ευρώπης να υπερασπίζεται τον εαυτό της και να δρα στρατιωτικά ανεξάρτητα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η έννοια συνδέεται στενά με την έννοια της κυριαρχίας.

Ωστόσο, θα πρέπει να τονισθεί με έμφαση ότι δεν υπάρχει πολιτική κυριαρχία χωρίς τεχνολογική κυριαρχία. Δεν μπορείς να είσαι πολιτικά κυρίαρχος, όταν εξαρτάσαι από ξένες χώρες για ημιαγωγούς, ηλεκτρικές μπαταρίες ή για τις αποστολές στο  διάστημα. Πρέπει να οικοδομήσουμε αυτήν την ευρωπαϊκή ανεξαρτησία μετεγκαθιστώντας τη βιομηχανική παραγωγή και κατασκευάζοντας νέες αλυσίδες αξίας σε τομείς όπως το υδρογόνο, την τεχνητή νοημοσύνη, τις ηλεκτρικές μπαταρίες, τη βιοτεχνολογία και την υγειονομική περίθαλψη. Θέλουμε να αγωνιστούμε για μια Ευρώπη, που θα κατέχει τη θέση της ως μεγάλη παγκόσμια δύναμη, δίπλα στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα και τη Ρωσία και που θα υπερασπίζεται μια σειρά των αξιών αυτών, όπως είναι η « αλληλεγγύη μεταξύ των εθνών και ένα περιβαλλοντικά υπεύθυνο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης.

Η Ευρώπη θα πρέπει να αλλάξει και αλλάζει! Αναζητά τη νέα της ταυτότητα σε ένα ταραγμένο διεθνές σκηνικό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πραγματοποιήσει ήδη μεγάλες συμφωνίες με την Κίνα, με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με ορισμένες από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής (MERCOSUR), με την Αυστραλία, και μια συμφωνία βρίσκεται σε διαδικασία ζύμωσης με το Μεξικό. Το Μεξικό και η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) υπέγραψαν την Παρασκευή 22 Μαΐου την αναθεώρηση της εμπορικής τους συμφωνίας στην Πόλη του Μεξικού, η οποία περιλαμβάνει μείωση των τελωνειακών δασμών τους, προκειμένου να διαφοροποιήσουν τις οικονομίες τους και να παρακάμψουν τον επιθετικό προστατευτισμό του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Η προσπάθεια απεξάρτησης βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο. Ας ελπίζουμε ότι έρχονται καλύτερες ημέρες για την Ευρώπη μας και τους κατοίκουs της.

The post Για μια ισχυρότερη και πιο ανεξάρτητη Ευρώπη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Διάβασα το μήνυμα του Δημάρχου Αμυνταίου για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Όμορφες λέξεις, γενικές διαπιστώσεις, ευχολόγια. Όσα ακούμε κάθε χρόνο. Αυτό όμως που λείπει είναι κάτι χειροπιαστό, κάτι που να έχει σχέση με τη σκληρή πραγματικότητα στον Δήμο Αμυνταίου.

Εδώ και δεκαετίες η περιοχή μας πλήρωσε βαρύ τίμημα για την ενεργειακή πολιτική της χώρας. Χιλιάδες στρέμματα καταστράφηκαν από τα ορυχεία, ο υδροφόρος ορίζοντας υποχώρησε, η Βεγορίτιδα δοκιμάστηκε, ολόκληροι οικισμοί μετακινήθηκαν και η τοπική κοινωνία έζησε τις συνέπειες μιας μονοδιάστατης ανάπτυξης.

Σήμερα, αντί να μιλάμε για αποκατάσταση του περιβάλλοντος, μιλάμε για μια νέα τεράστια επέμβαση στη γη μας. Φωτοβολταϊκά πάρκα δεκάδων χιλιάδων στρεμμάτων. Εγκαταστάσεις υδρογόνου. Σχεδιασμοί για μεγάλα datacenters με σημαντικές απαιτήσεις σε φυσικούς πόρους.

Και όμως… από τη Δημοτική Αρχή δεν ακούγεται ούτε μία ουσιαστική διεκδίκηση. Ούτε μία σοβαρή δημόσια συζήτηση για το τι θα μπορούσαμε να κερδίσουμε από όλα αυτά. Ούτε μία οργανωμένη κινητοποίηση για το μέλλον του τόπου. Μόνο δηλώσεις, φωτογραφίες και δημόσιες σχέσεις. Αρκεί να επισκεφθεί κανείς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Δημοτικής Αρχής και θα διαπιστώσει καθημερινά φωτογραφίες από εκδηλώσεις, συναντήσεις, επισκέψεις και χαιρετισμούς.

Πολύ εικόνα, ελάχιστο αποτέλεσμα!

Πολύ επικοινωνία, ελάχιστη πολιτική!

Βέβαια, δεν υπάρχει δικαιολογία γι’ αυτό διότι οι άνθρωποι που σήμερα διοικούν τον Δήμο δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά. Οι περισσότεροι συμμετέχουν στη διοίκηση του τόπου εδώ και δεκαετίες. Άλλοι ως δήμαρχοι, άλλοι ως αντιδήμαρχοι, άλλοι ως πρόεδροι δημοτικών συμβουλίων, άλλοι ως δημοτικοί σύμβουλοι. Οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις εναλλάσσονται στη διοίκηση του Δήμου επί είκοσι και πλέον χρόνια. Επομένως δεν μπορούν να εμφανίζονται ως απλοί παρατηρητές της σημερινής κατάστασης. Έχουν ευθύνη για όσα έγιναν και για όσα δεν έγιναν. Η πιο ανησυχητική αλήθεια είναι ότι παρά τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που πέρασαν από την περιοχή μέσω της λιγνιτικής δραστηριότητας, παρά τα μεγάλα λόγια περί ανάπτυξης, παρά τα ευρωπαϊκά προγράμματα, παρά τις υποσχέσεις για τη μεταλιγνιτική εποχή, το Αμύνταιο ακολουθεί εδώ και χρόνια μια σταθερά φθίνουσα πορεία. Ο πληθυσμός μειώνεται, οι νέοι φεύγουν, οι επιχειρήσεις κλείνουν, η αγροτική παραγωγή πιέζεται, η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώνεται και το μέλλον παραμένει αβέβαιο. Δυστυχώς, αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό αποτέλεσμα, εάν απομονώσουμε τις φωτογραφίες, τις ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου με τα ωραία λόγια. Και εννοείται ότι αυτό το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει όσους διοικούν ή συνδιοικούν τον τόπο επί δύο και πλέον δεκαετίες.

Ακόμη και σήμερα, την ώρα που η περιοχή αλλάζει βίαια χαρακτήρα, δεν βλέπουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πώς θα προστατευτεί το περιβάλλον, πώς θα ενισχυθεί η τοπική οικονομία, πώς θα συγκρατηθεί ο πληθυσμός και πώς θα διασφαλιστεί η ποιότητα ζωής των επόμενων γενεών. Βλέπουμε μόνο διαχείριση της καθημερινότητας και πολλές δημόσιες σχέσεις.

Το περιβάλλον δεν προστατεύεται με αναρτήσεις.

Η ανάπτυξη δεν έρχεται με φωτογραφίες.

Ο τόπος δεν προχωρά με επικοινωνιακές εκστρατείες.

Χρειάζεται όραμα, σχέδιο και διεκδίκηση. Χρειάζεται σύγκρουση όταν το συμφέρον της περιοχής το απαιτεί και κυρίως χρειάζεται αποτελέσματα. Γιατί μετά από τόσα χρόνια παρουσίας στα κοινά, οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από νέες υποσχέσεις. Έχουν ανάγκη από απαντήσεις. Και οι απαντήσεις δεν δίνονται με φωτογραφίες και ανακοινώσεις, αλλά μόνο μέσα από το έργο και το αποτέλεσμα.

Μάκης Ιωσηφίδης

Πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου

The post Δεν αρκούν τα ευχολόγια για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η φράση είναι “εντυπωσιακή” έχει αντίκτυπο αλλά και υπονοούμενα. Ίσως μάλιστα αρκετά εντυπωσιακή ώστε να μας κάνει να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τέτοιες υπηρεσίες ή να εναντιωνόμαστε υποσυνείδητα, να σχηματίζουμε μια αρνητική εικόνα. Πόσο κοντά βρίσκεται στην πραγματικότητα;

Η σύντομη απάντηση είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη πράγματι χρειάζεται ενέργεια για να λειτουργήσει. Οι ισχυροί υπολογιστές που επεξεργάζονται εκατομμύρια αιτήματα καθημερινά παράγουν θερμότητα και πρέπει να ψύχονται. Σε πολλά data centers η ψύξη αυτή συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με κατανάλωση νερού.

Από εκεί όμως μέχρι το «κάθε ερώτηση στην AI καταναλώνει μισό λίτρο» υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Η κατανάλωση εξαρτάται από δεκάδες παράγοντες. Άλλο ένα σύντομο ερώτημα λίγων λέξεων και άλλο μια μεγάλη συνομιλία. Άλλο ένα σύγχρονο κέντρο δεδομένων με αποδοτικά συστήματα ψύξης και άλλο μια παλαιότερη εγκατάσταση. Ακόμη και η εξωτερική θερμοκρασία μπορεί να επηρεάσει το συνολικό αποτύπωμα.

Το πιο ενδιαφέρον ίσως δεν είναι αν η ποσότητα είναι ακριβώς μισό λίτρο ή μεγαλύτερη ή μικρότερη. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν ως κοινωνία είμαστε πρόθυμοι να συζητήσουμε το κόστος της ψηφιακής μας ζωής, συνολικά όμως, για εμάς...

Γιατί στα data centers στηρίζονται τραπεζικά συστήματα, δίκτυα κινητής τηλεφωνίας, αλυσίδες σουπερ μαρκετ, ουσιαστικά κάθε επιχείρηση με POS, κρίσιμες υπηρεσίες όπως αεροδρόμια, λιμάνια κ.α. Εκτός από το κινητό μας δηλαδή, αν το αναλογιστούμε σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής μας απαιτεί data centers και άρα ενέργεια/πόρους (που καταναλώνονται ή/και παράγονται μακριά μας)…

Επίσης ας μη θεωρούμε ότι φταίει μόνο η τεχνητή νοημοσύνη. Ας μη κατακρίνουμε. Γενικά ας μη σκεφτόμαστε πλέον το διαδίκτυο ως κάτι «άυλο». Το καθημερινό scrolling στο φεις, ένα email, μια αναζήτηση, ένα βίντεο ή τα τελευταία χρόνια μια συνομιλία με AI.

Όλα αυτά χρειάζονται H/Y σε data centers που ψύχονται με διάφορους τρόπους (όχι μόνο νερό). Στην πραγματικότητα πίσω από κάθε ψηφιακή υπηρεσία υπάρχουν τεράστιες εγκαταστάσεις, χιλιάδες υπολογιστές, ηλεκτρική ενέργεια, συστήματα ψύξης και πολύπλοκες υποδομές.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το διαδίκτυο και κατά συνέπεια η τεχνητή νοημοσύνη είναι κάτι κακό επειδή είναι ενεργοβόρα. Όπως κάθε τεχνολογία, έχει οφέλη και κόστος. Μπορεί να εξοικονομεί χρόνο, να βοηθά στην εκπαίδευση, στην εργασία και στην έρευνα. Παράλληλα όμως καταναλώνει πόρους που δεν είναι ασήμαντοι.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος ίσως δεν είναι η ίδια η κατανάλωση νερού αλλά οι υπεραπλουστεύσεις αλλά και η υπερβολή. Όταν ένα σύνθετο θέμα χωράει σε ένα σύνθημα, συνήθως χάνεται ένα μέρος της αλήθειας.

Έτσι, την επόμενη φορά που θα δείτε έναν τίτλο που δηλώνει με βεβαιότητα ότι «κάθε ερώτηση στο ChatGPT καταναλώνει μισό λίτρο νερό», αξίζει να θυμηθείτε κάτι απλό: η πραγματικότητα είναι συνήθως πιο σύνθετη από ένα viral meme.

«Το viral meme είναι ταυτόχρονα σωστό και λάθος.»

Σωστό, γιατί η AI όντως καταναλώνει νερό.

Λάθος, γιατί η φράση αφήνει πολλά υπονοούμενα, πέρα από το ότι κάθε ερώτηση στην AI έχει μια σταθερή “ταρίφα” μισού λίτρου, π.χ. η μελέτη (πηγές) μιλά για εκτιμήσεις, εύρη τιμών, διαφορετικά data centers, διαφορετικές εποχές του χρόνου, τοποθεσίες και διαφορετικά μοντέλα ακόμα και για προηγμένα συστήματα ψύξης χωρίς νερό…

Ελπίζω να βρήκες χρήσιμο το κείμενο! Αν ναι, κοινοποίησε το στους φίλους σου στα social για διάδοση της πληροφορίας.

Λαζ. Γεωργούλας,
Διαδικτυακός Εξερευνητής – www.nextnet.gr

Πηγές:

• https://arxiv.org/abs/2304.03271

• https://www.reuters.com/business/energy/ai-double-data-centre-power-water-consumption-by-2030-un-researchers-say-2026-06-03/

The post Κάθε ερώτηση στο ChatGPT “πίνει” μισό λίτρο νερό; Η αλήθεια πίσω από έναν viral ισχυρισμό appeared first on Νέα Φλώρινα.