Μου δόθηκε η ευκαιρία ως Διευθύντρια της ΣΑΕΚ Αμυνταίου, το χρονικό διάστημα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα και πολύ νωρίτερα πριν την περίοδο των Χριστουγέννων, να συνοδέψω τους καταρτιζόμενους της ΣΑΕΚ Αμυνταίου στις δομές: Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Δ. Μακεδονίας και Αυγουστίνειο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο. Γέμισα από εικόνες, πρόσωπα, κινήσεις, γέλια, προβληματισμούς και τα κράτησα στην ψυχή μου.

Από τα συναισθήματα όμως που γεννήθηκαν μέσα μου, υποχρεώνομαι να εκφράσω τη χαρά και την ευγνωμοσύνη μου στις δομές, στους Προέδρους τους και στο υπαλληλικό τους προσωπικό. Όχι μόνο γιατί μας δέχθηκαν με χαρά και θέλησαν να μας κάνουν έστω για λίγο κοινωνούς στο έργο τους αλλά περισσότερο απ όλα γιατί είδα ιδίοις όμμασι πόσο καλά, σαν σε οικογένεια, ήταν τα παιδιά του Κέντρου αλλά και οι παππούδες πόσο καθαροί, περιποιημένοι και χαρούμενοι ήταν.

Ο πολιτισμός μίας κοινωνίας φαίνεται από την οικονομική της ανάπτυξη και αυτό είναι αποδεκτό γενικότερα. Προσωπικά όμως όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, πιστεύω στην ταύτιση του πολιτισμού με τον ίδιο τον άνθρωπο. Όσο περισσότερη αξία έχει η ζωή ενός ανθρώπου στην κοινωνία που ζει τόσο πιο ανεβασμένο είναι το επίπεδο του πολιτισμού του. Πιστεύω στις πολιτισμικές εκδηλώσεις που μαζεύουν γύρω τους ανθρώπους που χαμογελούν και αρνούνται να δούνε το μέλλον χωρίς τα εχέγγυα του παρελθόντος και της ιστορίας τους. Πιστεύω στις κινήσεις των ανθρώπων που αγκαλιάζουν τους πάντες και δεν αφήνουν κανέναν μόνο του να παλεύει ….

Σ’ αυτό τον δρόμο συνάντησα τη Σοφία Σελεμίδου, πρόεδρο του Κέντρου και τον ιερέα π. Χριστόδουλο Παπαδόπουλο, υπεύθυνο του Γηροκομείου.

Οι άνθρωποι για να επικοινωνήσουν την αξία τους πρέπει να συναντιούνται σε… συνεχόμενα σταυροδρόμια. Πρέπει να αναφέρουν τι κάνουν και πόσο σπουδαίο είναι αυτό που κάνουν. Πρέπει να το φωνάζουν όσο πιο δυνατά μπορούν. Κάποια στιγμή, κάποιοι θ’ ακούσουν και θα φωνάξουν μαζί τους. Στο τέλος, μέσα από τον αγώνα της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας θα φτάσουμε και στο πολύ δύσκολο «την αναγνώριση της αξιοσύνης του άλλου» και στη μίμηση ελληνικών προτύπων. Θα αγγίξουμε τον πόνο και τη χαρά των συνανθρώπων μας.. Αυτό για το οποίο πάντα ζήλευαν τους Έλληνες και χάθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά την περίοδο του κορωνοϊού….

Οι υπάλληλοι των δύο ιδρυμάτων διακονούν τους συνανθρώπους μας σε περιβάλλοντα που δημιούργησαν χωρίς μιζέρια και θυμίζουν την κανονική, καθημερινή ζωή. Από την άλλη, ανοίγουν την πόρτα τους και μας προτείνουν το χέρι για να πορευτούμε μαζί όπου μπορούμε στο δύσκολο αυτό δρόμο της ανθρωπιάς. Ο βαθμός δυσκολίας της εργασίας αυτής είναι ο αξιακός βαθμός της ανθρωπιάς που απαιτείται είτε για να εργαστείς είτε για να τείνεις χείρα βοηθείας απ έξω…. Αν θέλει κάποιος να διαπιστώσει μέχρι που φτάνουν οι «ανώτεροι βαθμοί ανθρωπιάς» δεν έχει παρά να σηκώσει το τηλέφωνο και να κλείσει ραντεβού με τους υπευθύνους των παραπάνω δομών…

Τυχερή η Φλώρινα … Αλήθεια…

The post Σκέψεις… από τις επισκέψεις… στο Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας και στο Αυγουστίνειο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Φλώρινας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κλεμμένα τριαντάφυλλα

από τον δημόσιο κήπο

της Αμμοχώστου

τα έριχνα κρυφά

στην βεράντα της

τα βράδια αθόρυβα

όταν τα φώτα έσβηναν

ίσως να υποψιαζόταν

και να καμωνόταν την ανίδεη

ίσως πάλιν να νόμιζε

πως ήταν άλλος

σαν το έργο της Αλίκης

που έπαιζε την Μανταλένα

ποτέ δεν το έμαθα

μόνο μια φορά που ανταμώσαμε

αργότερα όταν σπουδάζαμε

μου φάνηκε πως κρυφογελούσε

με την φίλη της και κάτι λέγανε

εγώ πρωτοετής το έπαιζα γιατρός

κι αυτή φοιτήτρια φιλοσοφικής

το έπαιζε καθηγήτρια

έκτοτε χαθήκαμε

The post Καμώματα appeared first on Νέα Φλώρινα.

Αυτό που σήμερα λείπει δεν είναι οι διακηρύξεις ούτε οι επικοινωνιακές εξάρσεις. Είναι η ποιότητα. Είναι το παράδειγμα.

Ο τόπος χρειάζεται μια διαφορετική αντίληψη εκπροσώπησης, μια παρουσία που να εμπνέει εμπιστοσύνη μέσα από τη σοβαρότητα και όχι μέσα από τον θόρυβο. Χρειάζεται ανθρώπους που να σέβονται τους θεσμούς και να αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική δεν είναι αρένα εντυπώσεων αλλά πεδίο ευθύνης. Που να γνωρίζουν τα όρια του ρόλου τους και να τα υπηρετούν με συνέπεια, χωρίς παλινωδίες και αντιφατικές τοποθετήσεις.

Σε μια περίοδο όπου η δημόσια εικόνα έχει σε ορισμένες περιπτώσεις τραυματιστεί από συμπεριφορές που διχάζουν, μπερδεύουν ή απομάκρυναν τους πολίτες, η ανάγκη για καθαρό λόγο και θεσμική στάση γίνεται επιτακτική. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο την ένταση χωρίς περιεχόμενο και τις προσωπικές στρατηγικές που υποκαθιστούν τη συλλογική ευθύνη. Η κοινωνία δεν αντέχειάλλο την αδυναμία οικοδόμησης συναινέσεων. Αναζητά σταθερότητα, μετριοπάθεια και ταυτόχρονα αποφασιστικότητα.

Η σύγχρονη εκπροσώπηση απαιτεί επάρκεια. Η επίτευξη στόχων, απαιτεί γνώση των νομικών, διοικητικών και οικονομικών εργαλείων που καθορίζουν την πορεία ενός τόπου. Δεν αρκεί η παρουσία σε δημόσιες εμφανίσεις, απαιτείται τεκμηρίωση, ικανότητα διαπραγμάτευσης και αποτελεσματική διεκδίκηση. Η πολιτική ευθύνη δεν ασκείται με γενικόλογες καταγγελίες αλλά με επεξεργασμένες προτάσεις και ρεαλιστικές λύσεις.

Παράλληλα, η ουσιαστική σχέση με την τοπική κοινωνία δεν οικοδομείται προεκλογικά. Χτίζεται διαρκώς, μέσα από συνεχή επαφή με τους επαγγελματίες, τους αγρότες, τους εργαζομένους, τους νέους που αναζητούν προοπτική. Μέσα από την κατανόηση των προβλημάτων από κοντά και όχι από απόσταση.Οι ξενόφερτοι, «φυτεμένοι» δήθεν σωτήρες δεν αποτέλεσαν ποτέ κι αυτοί, λύση. Η αυθεντικότητα αναγνωρίζεται, δεν επιβάλλεται.

Ο δημόσιος λόγος οφείλει να αποπνέει νηφαλιότητα, να ενώνει αντί να πολώνει και να διαμορφώνει γέφυρες προς ευρύτερα κοινωνικά στρώματα που αναζητούν σταθερότητα και σοβαρότητα. Η μετριοπάθεια είναι στρατηγική δύναμη,δεν είναι υποχώρηση. Η αποφασιστικότητα ταυτίζεται με τη συνέπεια, δεν ταυτίζεται με την επιθετικότητα.

Η πολιτική δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως πεδίο προσωπικών ανταγωνισμών. Οφείλει να επανακτήσει τον παιδευτικό και θεσμικό της ρόλο. Να εμπνεύσει ξανά τους νέους, να μετατρέψει την αγανάκτηση σε συμμετοχή και την απογοήτευση σε δημιουργική διεκδίκηση.

Η κοινωνία δεν ζητά αλάνθαστους ανθρώπους. Ζητά αξιόπιστους. Δεν ζητά θόρυβο και υποσχέσεις που εντυπωσιάζουν Ζητά καθαρή φωνή, συνεχή παρουσία και συνέπεια που πείθει.

Και αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα της επόμενης ημέρας για τον τόπο, μια εκπροσώπηση που να συνδυάζει γνώση, ήθος, κοινωνική αναφορά και ειλικρινή διάθεση προσφοράς. Μια παρουσία που να μπορεί να αποκαταστήσει το κύρος της πολιτικής και να επαναφέρει την εμπιστοσύνη εκεί όπου σήμερα κυριαρχεί η επιφύλαξη.

Με τιμή

Γιώργος Τσιρώνης

Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Αμυνταίου

The post Η Ώρα της Αξιοπιστίας. Ανάγκη για Νέα Ποιότητα Εκπροσώπησης appeared first on Νέα Φλώρινα.

The post Από τη Φλώρινα στη ΓΣΕΕ: Μια διαδρομή ευθύνης και μια κατάθεση ψυχής appeared first on Νέα Φλώρινα.

konmmpalo@otenet.gr

Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος

Η μερική ή πλήρης αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα αποτελούσε ιστορική καμπή για το διεθνές σύστημα ασφάλειας, υπονομεύοντας τη διατλαντική αρχιτεκτονική που διαμορφώθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Χωρίς την αμερικανική παρουσία, η Συμμαχία θα στερούνταν τον βασικό πυλώνα στρατιωτικής ισχύος, αποτροπής και πολιτικής συνοχής, ενώ η απώλεια κρίσιμων δυνατοτήτων όπως οι στρατηγικές και δορυφορικές πληροφορίες, η επιτήρηση και αναγνώριση,η πυρηνική αποτροπή και η τεχνολογική υπεροχή στην αεροπορική και πυραυλική άμυνα θα περιόριζε δραστικά την επιχειρησιακή της αποτελεσματικότητα.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η γεωπολιτική ρευστότητα θα εντεινόταν, δημιουργώντας κενά ισχύος που θα επιδίωκαν να εκμεταλλευτούν ανταγωνιστικές δυνάμεις, επανακαθορίζοντας τους συσχετισμούς ισχύος στην Ευρώπη.

Παράλληλα, η απουσία των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να οδηγήσει σε σταδιακή αναζωπύρωση ενδοσυμμαχικών ανταγωνισμών, καθώς τα κράτη-μέλη θα επιχειρούσαν να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο και τη βαρύτητα τους στο νέο περιβάλλον ισχύος.

Για παράδειγμα, χώρες με περιφερειακές φιλοδοξίες, όπως η Τουρκία, θα επιδίωκαν να αξιοποιήσουν το κενό ηγεσίας, προβάλλοντας έναν πιο αυτόνομο και αναβαθμισμένο στρατηγικό ρόλο εντός της Συμμαχίας και στο ευρύτερο περιφερειακό της περιβάλλον.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς θα αναδιαμορφωθεί το ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας, αλλά και ποια θα είναι η θέση χωρών όπως η Ελλάδα σε αυτό το νέο, ρευστό και ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Συγκεκριμένα, για την Ελλάδα, μια τέτοια εξέλιξη θα έχει άμεσες και πολυεπίπεδες στρατηγικές επιπτώσεις.

Λόγω της γεωγραφικής της θέσης και του ρόλου της ως πυλώνα σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων, καλούμενη να διαχειριστεί ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας.

Ειδικότερα, ως κρίσιμος γεωστρατηγικός παράγοντας στη νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας, η Ελλάδα αποκτά ιδιαίτερη επιχειρησιακή και πολιτική βαρύτητα, ιδίως σε μια συγκυρία όπου η ευρωπαϊκή ασφάλεια θα πρέπει να αναδομηθεί χωρίς την άμεση αμερικανική εγγύηση.

Η απουσία των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ είναι βέβαιο επίσης, ότι θα μετατοπίσει το βάρος της αποτροπής προς τα ευρωπαϊκά κράτη, αναδεικνύοντας την ανάγκη για αυξημένη στρατιωτική ικανότητα, ταχύτερη λήψη αποφάσεων και βαθύτερη επιχειρησιακή ενοποίηση. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα θα κληθεί να διαδραματίσει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, όχι μόνο ως καταναλωτής ασφάλειας, αλλά ως παράγοντας σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου όπου διασταυρώνονται ενεργειακά, γεωπολιτικά και στρατιωτικά συμφέροντα.

Συγκεκριμένα, ως χώρα που διαθέτει σημαντικές κρίσιμες υποδομές και δυνατότητες προβολής ισχύος, μπορεί να λειτουργήσει ως κόμβος επιχειρησιακής υποστήριξης και περιφερειακής αποτροπής. Ωστόσο, ο ρόλος αυτός δεν είναι αυτονόητος ούτε χωρίς προκλήσεις, καθώς συνδέεται άμεσα με τη συνολική ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή και τις σχέσεις με γειτονικά κράτη.

Ειδικότερα, η αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα αναδιαμορφώσει ριζικά τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή, που εκτείνεται από τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο έως τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία είναι πιθανό να επιδιώξει την περαιτέρω ενίσχυση του ρόλου της ως περιφερειακής δύναμης, γεγονός που θα αυξήσει τις πιέσεις στο περιβάλλον ασφάλειας της Ελλάδας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η αποτρεπτική ισχύς της χώρας δεν θα εξαρτηθεί μόνο από τις επιχειρησιακές της δυνατότητες, αλλά κυρίως από την ικανότητά της να διαμορφώνει συμμαχίες και να επηρεάζει ενεργά τους συσχετισμούς ισχύος, τόσο εντός όσο και εκτός του ΝΑΤΟ.

Την ίδια στιγμή, η ευρύτερη περιφερειακή αστάθεια αναμένεται να ενταθεί.

Ειδικότερα, στην Ανατολική Μεσόγειο, η μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής εμπλοκής θα μπορούσε να ενισχύσει τη δράση ανταγωνιστικών δυνάμεων, διευρύνοντας τα περιθώρια ρωσικής επιρροής και επιβαρύνοντας περαιτέρω ένα ήδη σύνθετο και ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον.

Παράλληλα, στα Δυτικά Βαλκάνια, η απουσία της αμερικανικής πολιτικής και στρατιωτικής παρουσίαςενδέχεται να οδηγήσει σε αναζωπύρωση εθνικιστικών τάσεων, επαναφέροντας δυναμικές αποσταθεροποίησης σε μια περιοχή ζωτικής σημασίας για την  ασφάλεια της Ελλάδας.

Σε μια τέτοια εξέλιξη, η Ελλάδα θα κληθεί να δεσμεύσει πόρους στα βόρεια σύνορά της και να εστιάσει την προσοχή της σε περισσότερα του ενός στρατηγικά μέτωπα.

Πέραν των γεωπολιτικών παραμέτρων, είναι βέβαιο ότι θα ανακύψουν και κρίσιμα ζητήματα επιχειρησιακού χαρακτήρα, δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών οπλικών συστημάτων βασίζεται σε αμερικανικής προέλευσης τεχνολογία και υποστήριξη.

Συνεπώς, μια ενδεχόμενη αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να επηρεάσει την αλυσίδα υποστήριξης, τη διαθεσιμότητα ανταλλακτικών και τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα κρίσιμων μέσων, δημιουργώντας την ανάγκη για ταχεία προσαρμογή και αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων.

Ταυτόχρονα, το καθεστώς λειτουργίας και αξιοποίησης στρατηγικών υποδομών, όπως οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, θα εισερχόταν σε μια νέα φάση επαναπροσδιορισμού, με άμεσες συνέπειες για τη στρατηγική ισορροπία στην περιοχή.

Ωστόσο, το νέο αυτό περιβάλλον δεν δημιουργεί μόνο προκλήσεις, αλλά και σημαντικές ευκαιρίες.

Η ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας, η οποία ήδη συζητείται εντατικά σε πολιτικό και στρατηγικό επίπεδο, ενδέχεται να αναδείξει την Ελλάδα σε κρίσιμο πυλώνα της νότιας πτέρυγας ενός περισσότερο αυτόνομου ευρωπαϊκού συστήματος ασφάλειας.

Η γεωστρατηγική της θέση, σε συνδυασμό με τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεων και τη διαχρονική της συμμετοχή σε αποστολές της Συμμαχίας, της προσδίδουν συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Σε αυτό το πλαίσιο, καθίσταται σαφές ότι η διατήρηση και ενίσχυση κρίσιμων δομών διοίκησης και ελέγχου αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τη θέση και τον ρόλο της Ελλάδας στο νέο περιβάλλον ασφάλειας.

Η σημασία αυτή καθίσταται ακόμη πιο εμφανής, αν ληφθεί υπόψη η διεθνής πρακτική.

Είναι χαρακτηριστικό ότι χώρες με αναθεωρητικές  φιλοδοξίες επιδιώκουν συστηματικά την αναβάθμιση του ρόλου τους μέσω της δημιουργίας ή φιλοξενίας νέων στρατηγικών δομώνδιοίκησης και ελέγχου επιδιώκοντας να καλύψουν πιθανά κενά ισχύος και να ενισχύσουν τη θεσμική τους επιρροή εντός της Συμμαχίας.

Ενδεικτική είναι η πρωτοβουλία της Τουρκίας, η οποία στα τέλη Μαρτίου 2026 ανακοίνωσε την ίδρυση νέας Πολυεθνικής Ναυτικής Διοίκησης /Στρατηγείου του ΝΑΤΟ (NATO Maritime Component Command – MCC) στην περιοχή Anadolukavagi (Αναντολού Καβαγί) στο Μπέικοζ της Κωνσταντινούπολης με στόχο τον έλεγχο των στενών του Βοσπόρου στο πλαίσιο του Νοτιοανατολικού Περιφερειακού Σχεδίου της Συμμαχίας και υπό τουρκική διοίκηση.

Υπό τις συνθήκες αυτές, αναδεικνύεται η σημασία της προσεκτικής στάθμισης των επιλογών που επηρεάζουν τη στρατηγική βαρύτητα της Ελλάδας,ιδίως σε ό,τι αφορά τη διατήρηση και ενίσχυση κρίσιμων δομών διοίκησης και ελέγχου, οι οποίες συνδέονται άμεσα με τη θέση της χώρας στο υπό διαμόρφωση νέο ευρωπαϊκό και συμμαχικό αρχιτεκτονικό πλαίσιο ασφάλειας.

Παράλληλα, η εμβάθυνση διμερών και πολυμερών συνεργασιών, ιδίως με ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Πολωνία και η Ρουμανία, αλλά και με περιφερειακούς εταίρους στην Ανατολική Μεσόγειο, μπορεί να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής ισχύος.

Επιπλέον, σχήματα συνεργασίας όπως οι τριμερείς ή τετραμερείς πρωτοβουλίες με την Κύπρο και άλλες χώρες της περιοχής αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς μπορούν να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός πλέγματος ασφάλειας πέραν των παραδοσιακών δομών.

Εν κατακλείδι, σε ένα ενδεχόμενο αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, η Ελλάδα μετατρέπεται σε βασικό πυλώνα της υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Η εξέλιξη αυτή συνεπάγεται αυξημένες ευθύνες, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και αντικειμενική δυνατότητα αναβάθμισης του διεθνούς της ρόλου, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει έγκαιρη στρατηγική προσαρμογή.

Το κρίσιμο, ωστόσο, ζητούμενο παραμένει η ικανότητα της Ευρώπης να κινηθεί με την απαιτούμενη ταχύτητα, συνοχή και πολιτική βούληση, ώστε να καλύψει το κενό ισχύος που ενδεχομένως θα αφήσει μια αμερικανική αποχώρηση.

Οι συζητήσεις περί ενός «ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ» ή μιας ενισχυμένης ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας καταδεικνύουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε τεκτονικές αλλαγές όπου η Ελλάδα καλείται να αξιολογήσει στρατηγικά και να κινηθεί άμεσα και με στρατηγική ευελιξία (όπως έπραξε με την πρόσφατη αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο, συμπαρασύροντας και τους εταίρους της), με στόχο την ενίσχυση του γεωπολιτικού της ρόλου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τέλος, θα πρέπει να επισημανθεί ότι για την Ελλάδα, η αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ δημιουργεί ένα σύνθετο, αλλά όχι απαραίτητα αρνητικό στρατηγικό περιβάλλον.

Η ήδη ανεπτυγμένη διμερής στρατηγική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η αυξημένη γεωπολιτική σημασία της χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και ο ρόλος της ως κόμβου ενέργειας και ασφάλειας, συνθέτουν ένα πλαίσιο στο οποίο η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει σημαντικός εταίρος των ΗΠΑ, ακόμη και σε συνθήκες αναπροσαρμογής της αμερικανικής παρουσίας στο ΝΑΤΟ.

Υπό αυτή την οπτική, η σχέση Ελλάδας–ΗΠΑ δεν αποδυναμώνεται, αλλά μετασχηματίζεται, αποκτώντας περισσότερο διμερή, επιχειρησιακό και γεωστρατηγικό χαρακτήρα, πέραν της αυστηρής θεσμικής διάστασης της Συμμαχίας.

Η Ελλάδα άλλωστε, σύμφωνα με το νέο αμερικανικό δόγμα που περιγράφεται στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ πληροί τις προϋποθέσεις που έχει θέσει ο Αμερικανός Πρόεδρος κ. Τράμπ για να αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η υψηλή συμμετοχή της στις αμυντικές δαπάνες του ΝΑΤΟ, η ενεργός εμπλοκή της σε περιφερειακά σχήματα ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, η στρατηγική της σχέση με το Ισραήλ καθώς και η συνεπής της στάση ως αξιόπιστου συμμάχου, ενισχύουν τη θέση της στη νέα αμερικανική στρατηγική ασφαλείας.

Στο πλαίσιο αυτό, η στρατηγική επιλογή του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη να παράσχει στρατιωτικές διευκολύνσεις στις ΗΠΑ(παρά τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας) για τον πόλεμο κατά του Ιράν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη διάθεση της βάσης της Σούδας, καθιστούν την Ελλάδα παράγοντα αυξημένης γεωπολιτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το γεγονός άλλωστε, ότι σε δηλώσεις του ο Πρόεδρος Τράμπ έχει εκφράσει την ικανοποίησή του για χώρες όπως η Ελλάδα που παρείχαν στήριξη στην αμερικανική στρατιωτική εκστρατεία κατά του Ιράν επιβεβαιώνει την ανωτέρω επιχειρηματολογία.

Κοντολογίς, ένας ενδεχόμενος μετασχηματισμός του ΝΑΤΟ λόγω της αμερικανικής αποδέσμευσης συνιστά καθοριστικό παράγοντα αναδιαμόρφωσης της στρατηγικής θέσης της Ελλάδας στο νέο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον ασφάλειας.

Για την Ελλάδα, ο νέος γεωστρατηγικός της ρόλος δεν θα κριθεί από την παθητική προσαρμογή στις εξελίξεις, αλλά από την ικανότητά της να λειτουργήσει ως ενεργός διαμορφωτής τους.

Υπό αυτό το πρίσμα, η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει τα νέα δεδομένα ασφαλείας όχι ως απειλή, αλλά ως πεδίο στρατηγικής αναδιάταξης και ευκαιριών.

Η θέση της στο νέο ευρωπαϊκό και διεθνές σύστημα ασφάλειας δεν θα είναι προκαθορισμένη, αλλά θα είναι αποτέλεσμα επιλογών, συμμαχιών και διαρκούς ενίσχυσης της εθνικής στρατηγικής της παρουσίας.

Το διακύβευμα, επομένως, δεν είναι απλώς η προσαρμογή στη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, αλλά η ενεργή συμμετοχή στη διαμόρφωσή της.

Η Ελλάδα διαθέτοντας σαφή στρατηγικό προσανατολισμό, σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική ηγεσία, αξιόπιστη και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ, καθώς και την ικανότητα να διαμορφώνει κρίσιμες συμμαχίες σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, δύναται να αναδειχθεί σε καθοριστικό παράγοντα σταθερότητας και ισχύος στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο.

The post Ο ρόλος της Ελλάδας σε ένα ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πόσο μας χρειάζεται μια Άνοιξη

χωρίς απατηλά αρώματα

υποσχέσεις που μένουν ανεκπλήρωτες

και το χαμόγελο προϊδεάζεται πικρό

προτού προλάβει ν ανθίσει

πλάσμα ενεργό χωρίς άρθρωση λόγου

χωρίς γραφή ούτε κάν νοηματική

το φωτοστέφανο του καθενός μας

όπως η μοίρα το καθόρισε

ανάλογα με την ικανότητα

να ελέγχεις τις κινήσεις

κάθε που σε ταλανίζουν

θετικά και αρνητικά πνεύματα

η αυλή στολισμένη για σένα

να χαίρεσαι το μονοπάτι της καρδιάς σου

The post Αχ αυτή η Άνοιξη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Με αφορμή την δημοσίευση στον τύπο, ότι Έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 99 χρονών

Είχα την εξαιρετικά μεγάλη τύχη, να είναι ο πρώτος μου εργοδότης, που σημάδεψε καθοριστικά την, κατά πολλούς, περίοπτη επαγγελματική μου πορεία.

Για μένα, η απώλεια του Χάιντς – Δάριο Κούνιο σηματοδοτεί το τέλος μιας σπουδαίας διαδρομής ζωής, μιας ζωής που συμπυκνώνει την ανθρώπινη αντοχή, τη μνήμη, τη δημιουργία και την προσφορά.

Ο Χάιντς Κούνιο γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου του 1927.  Στα 15 του χρόνια μεταφέρθηκε στην αρχή με την οικογένειά του στο γκέτο του Βαρόνου Χιρς και στη συνέχεια στο κολαστήριο του Άουσβιτς, όπου παρέμεινε για 18 μήνες, με τον αριθμό 109565. Υπήρξε ένας από τους ελάχιστους επιζώντες του Άουσβιτς-Μπιργκενάου. Όταν απελευθερώθηκε ζύγιζε μόλις 35 κιλά.

Ένας άνθρωπος που έζησε τη φρίκη του Ολοκαυτώματος, που είδε την ανθρώπινη ύπαρξη να συνθλίβεται, αλλά δεν επέτρεψε ποτέ σε αυτή την εμπειρία να τον καθορίσει ως άνθρωπο πικρό ή ηττημένο.

Αντίθετα, επέλεξε,

• Να δημιουργήσει.
• Να σταθεί όρθιος.
• Να προχωρήσει μπροστά.
• Να δώσει νόημα στη ζωή, τη δική του και των άλλων.

Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη, ανέλαβε να ανασυστήσει, να συνεχίσει και να αναπτύξει την οικογενειακή επιχειρηματική δραστηριότητα, που είχε θεμελιώσει ήδη από το 1917 ο πρωτοπόρος για την εποχή του πατέρας του Σαλβαντόρ Κούνιο.

Υπό τη δική του καθοδήγηση, ο όμιλος «Κούνιο-Φωτογραφικά» εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες επιχειρήσεις φωτογραφικών ειδών στα Βαλκάνια.

Όμως το πραγματικό του μέγεθος δεν αποτυπώνεται μόνο στην επιχειρηματική επιτυχία.

Αποτυπώνεται στον τρόπο που διοικούσε.

Ήταν πρωτοπόρος. Εφάρμοσε σύγχρονες μεθόδους οργάνωσης και διοίκησης σε μια εποχή που αυτά ήταν σχεδόν άγνωστα στην ελληνική επιχειρηματική πραγματικότητα. Είχε διορατικότητα, έβλεπε μπροστά από την εποχή του. Επένδυε στη γνώση, στην εξέλιξη, στην καινοτομία.

Αλλά πάνω απ’ όλα… επένδυε στον άνθρωπο.

• Η έννοια της δικαιοσύνης δεν ήταν για εκείνον θεωρητική. Ήταν καθημερινή πράξη.
• Η αξιοκρατία δεν ήταν σύνθημα. Ήταν κριτήριο.
• Ο σεβασμός δεν ήταν επιλογή. Ήταν στάση ζωής.

Και γι’ αυτό, όσοι εργαστήκαμε κοντά του, δεν νιώθαμε απλώς εργαζόμενοι.

Νιώθαμε οικογένεια.

Αυτό δεν ήταν σχήμα λόγου.

Τα μέλη της οικογένειάς του εργάζονταν δίπλα μας, ισότιμα.

Χαρακτηριστική περίπτωση η μητέρα του, η αξέχαστη κυρία Χέλα!  Μία μία Αρχόντισσα κοσμοπολίτισσα, ΓερμανοΤσεχοΕβραία,εντυπωσιακά απλή, με απίστευτο ταπεραμέντο και εκείνη επιζήσασα του Άουσβιτς,παρότι ήταν σύζυγος του Ιδρυτή της επιχείρησης, εργαζόταν ισότιμα μαζί μας και παρέμεινε ενεργή μέχρι τα βαθιά της γεράματα, δίνοντας καθημερινά το παράδειγμα αξιοπρέπειας και εργατικότητας. Ισότιμοι μαζί μας ήταν και όλα τα μέλη της οικογένειάς του (η σύζυγός του κ. Σέλι και τα 4 παιδιά του).

Η επιχείρηση δεν ήταν απλώς ένας χώρος εργασίας.

Ήταν μια κοινότητα ανθρώπων.

Μια προσωπική μαρτυρία και η επιμονή που αλλάζει ζωές

Η δική μου προσωπική μαρτυρία είναι ίσως ένα μικρό, αλλά χαρακτηριστικόπαράδειγμα.

Τέλη Απριλίου του 1979. Ήμουν ακόμη φαντάρος, παντρεμένος, με τη σύζυγό μου έγκυο στον έκτο μήνα του πρώτου μας παιδιού. Μετρούσα τις μέρες για την απόλυσή μου στις 10 Μαΐου, μετά από 28 μήνες θητείας.

Το άγχος για το αύριο τεράστιο.

Χωρίς καμία προϋπηρεσία, έψαχνα απεγνωσμένα δουλειά. Περνούσα από συνεντεύξεις, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μέχρι που είδα μια αγγελία της εταιρείας του ομίλου «Κούνιο-Φωτογραφικά», για θέση βοηθού λογιστή.

Έστειλα το βιογραφικό μου. Με ειλικρίνεια, αλλά και με λίγο… «θάρρος», για να καλύψω την έλλειψη εμπειρίας. Και έκλεισα τη συνοδευτική μου επιστολή με μια φράση που, όπως αποδείχθηκε, άλλαξε τη ζωή μου:

«Δεν έχω εμπειρία, αλλά έχω ανάγκη και πάθος για εργασία, και αν με προσλάβετε θα βρείτε έναν θερμό υποστηρικτή των συμφερόντων της επιχείρησής σας.»

Φαίνεται πως αυτή η φράση ήταν αρκετή για να του κάνει «κλικ».

Και τότε συνέβη κάτι που, ακόμη και σήμερα, μοιάζει απίστευτο.

Άρχισε να με ψάχνει ο ίδιος ο κ. Κούνιο προσωπικά.

Τηλεφώνησε στον τηλεφωνικό αριθμό,  φιλικής οικογένειας,  που είχα γράψει (τότε δεν υπήρχαν εύκολα τηλέφωνο) αλλά όταν πήρε τηλέφωνο απάντησε,ο λάθος άνθρωπος και δήλωσε ότι δεν με ξέρει.  Απτόητος, πήγε στη διεύθυνση που είχα δηλώσει, Αντωνίου Μητούδη-Β.Ολγας, που ήταν κοντά στην γειτονιά του, αλλά το όνομά μου δεν υπήρχε πουθενά μια και η σύζυγός μου ήταν φιλοξενούμενη του αδερφού της, μέχρι να απολυθώ.  Απογοητευμένος , ήταν έτοιμος να φύγει, όταν τελείως συμπτωματικά, εμφανίστηκε η σύζυγός μου, στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Τη ρώτησε.Του απάντησε.Και έτσι… με βρήκε.

Αυτή η επιμονή του άλλαξε τη ζωή μου.

Αυτή η επιμονή δεν ήταν απλώς ένα περιστατικό.Ήταν στάση ζωής.

Αυτή η πράξη, από μόνη της, λέει πολλά για τον χαρακτήρα του.

Η ευκαιρία που έγινε πορεία ζωής

Ξεκινώντας ως βοηθός λογιστή, πολύ σύντομα μου δόθηκε η δυνατότητα, μέσα από διαδικασίες αξιολόγησης με τεστ ευφυΐας, να εκπαιδευτώ μεταξύ άλλων και στον προγραμματισμό υπολογιστών.

Ήταν το 1980, Σε μια εποχή που η πληροφορική στην Ελλάδα ήταν στα σπάργανα.

Κι όμως, εκείνος είχε ήδη δει το μέλλον.

Μου εμπιστεύτηκε τη μηχανογράφηση των επιχειρήσεών του σε ηλικία μόλις 25 ετών. Αυτή η επιλογή δεν αποτέλεσε απλώς μια επαγγελματική ευκαιρία, αλλά ένα καθοριστικό σημείο εκκίνησης.

Η γνώση και η εμπειρία εκείνης της περιόδου αποτέλεσαν τη βάση για όλη τη μετέπειτα επαγγελματική μου πορεία, τόσο στον τραπεζικό τομέα όσο και ως ιδιοκτήτης Γραφείου Συμβούλων Επιχειρήσεων και Λογιστικών υπηρεσιών, το οποίο λειτουργεί αδιάλειπτα από το 1983.

Το ήθος στην πράξη

Η ποιότητα του ανθρώπου φάνηκε ακόμη περισσότερο σε μια δύσκολη στιγμή.

Όταν, το 1981, πέτυχα πρώτος στον διαγωνισμό της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα μεγάλο ηθικό δίλημμα: να φύγω Τράπεζα «προδίδοντας» την εμπιστοσύνη και τις ευκαιρίες που μου έδωσε ή να μείνω στην επιχείρηση;

Η συνείδησή μου δεν άντεχε την ιδέα να αφήσω μια επιχείρηση που μου είχε δώσει τόσα πολλά, με μεγάλη θλίψη και ενοχές ακολούθησα την Τραπεζική καριέρα.

Κι όμως, μέχρι να προσληφθώ και όταν τελικά χρειάστηκε η στήριξή του, στάθηκε στο ύψος του.

Με κατανόηση. Με αξιοπρέπεια. Με ανθρωπιά.

Η συνέχεια στον χρόνο

Η ζωή κάνει κύκλους.

Σήμερα, δεκαετίες μετά, η επαγγελματική μου διαδρομή συνεχίζεται, και με έναν τρόπο που αποδεικνύει τη συνέχεια αυτής της ιστορίας.

Το γραφείο μας έχει την τιμή να χειρίζεται υποθέσεις των επιχειρήσεων της νεότερης γενιάς της οικογένειας Κούνιο, των εγγονών και των απογόνων του ιδρυτή.

Μια σχέση εμπιστοσύνης που δεν ξεκίνησε σήμερα.

Χτίστηκε τότε.

Στηριγμένη σε αξίες, σε ήθος και σε ανθρώπινες σχέσεις που άντεξαν στον χρόνο.

Η παρακαταθήκη

Ο Χάιντς-Δάριο Κούνιο δεν ήταν απλώς ένας επιζών του Άουσβιτς.

Για μένα υπήρξε δάσκαλος ζωής και δουλειάς.

Δίκαιος, οραματιστής, ανθρώπινος πρωτοπόρος. Ένας εργοδότης που έγινε παράδειγμα δουλειάς, ανθρώπινης και οικογενειακής συμπεριφοράς, γιατί όσοι εργαζόμασταν στον όμιλο επιχειρήσεων “Κούνιο-Φωτογραφικά” ήμασταν μία οικογένεια. Μπορεί να εργάστηκα μόνο 3 χρόνια στον όμιλο, για μένα μετράνε πολλές δεκάδες!

Καλό ταξίδι, αγαπημένε μου κ. Μπούμπη…

Δεν πρόλαβα να έρθω να σε δω… Σου οφείλω πολλά!

Ελπίζω τα παιδιά και τα εγγόνια σου, να σου μετέφεραν τα αισθήματα ευγνωμοσύνης, αγάπης και εκτίμησής μου.

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη ζωή… Αν υπάρχει, εκεί που πας να μεταφέρεις τα ίδια αισθήματα και στην αξιαγάπητη μητέρα σου, την αξέχαστη κυρία Χέλα.

Κυρία Shelly, τα παιδιά του και φίλοι μου, Τόρη, Σόλωνα, Χέλα και Ρεγγίνα και λοιπά μέλη της οικογένειας, δεχθείτε τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια !

Αιωνία του η μνήμη!

Στράτος Θ. Βασιλόπουλος (1)

• Ο Στράτος Θ. Βασιλόπουλος είναι:
• Οικονομολόγος, -Σύμβουλος Επιχειρήσεων,
• Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Ξενοδόχων Φλώρινας.
• Συνιδιοκτήτης του ξενοδοχειακού συγκροτήματος «Presparesort»
• Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Βιώσιμης Ανάπτυξης Πρεσπών.
• Πρώην Τραπεζικός,
• Ιδρυτής και πρώην Πρόεδρος της Ένωσης Τουριστικών και Συναφών Δραστηριοτήτων του Δήμου Πρεσπών.

ΥΓ.: Για όσους ενδιαφέρονται, παραθέτω βίντεο με συνεντεύσεις του κ. Χάιντς-Δάριο Κούνιο.

-Μία καταπλητκική συνέντευξή του κ. Χ. Κούνιο, που αξίζει να την δεί κανείς!

https://www.youtube.com/watch?v=UklgfYR5QxE

Αιωνία σου η μνήμη.

The post Αφιέρωμα στον Χάιντς-Δάριο Κούνιο: Από τη φρίκη του Άουσβιτς στη δημιουργία, μια ζωή που έγινε παράδειγμα και η προσωπική μου εμπειρία appeared first on Νέα Φλώρινα.

“Η Αμμόχωστος. Πόσο την πεθύμησα. Τίποτα δεν υπάρχει στον κόσμο να μου δίδει την αίσθηση της Γυναίκας όσο η Αμμόχωστος. Είναι από τα ωραιότερα μέρη της γης. Δεν θα ήθελα να πεθάνω πριν ξαναπάω στην Αμμόχωστο”

Ν. Καζαντζάκης “Ταξιδεύοντας”

Και εμείς οι Αμμοχωστιανοί το ίδιο λέμε,

πριν πεθάνουμε θέλουμε να σε ξαναδούμε

αγαπημένη μας πόλη, Αναστημένη και ελεύθερη.

Ρηγίνος Μέσσιος του Παναγιώτη και της Γεωργίας

The post Η Αμμόχωστος appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τα σοκαριστικά γεγονότα της 14ης και 15ης Απριλίου 2026 στην Τουρκία κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Μέσα σε 28 ώρες, δύο σχολεία (σε Σανλιούρφα και Καχραμανμαράς) έγιναν θέατρα ένοπλης βίας, με τον απολογισμό στη δεύτερη περίπτωση να είναι τραγικός: 9 νεκροί και 13 τραυματίες από τα πυρά ενός 14χρονου μαθητή.

Όταν η κρίση χτυπά την πόρτα της γειτονιάς μας, η ακαδημαϊκή ανάλυση δεν αρκεί. Απαιτείται επιχειρησιακή θωράκιση των σχολικών μας μονάδων με ρεαλιστικά μέτρα:

5 Πυλώνες Άμεσης Εφαρμογής για το Ελληνικό Σχολείο:

1. Ο Σχολικός Φύλακας ως Θεσμός Ασφαλείας: Η επαναφορά και αναβάθμιση του ρόλου του σχολικού φύλακα είναι επιβεβλημένη. Δεν μιλάμε για απλή επίβλεψη εισόδου, αλλά για εκπαιδευμένο προσωπικό ικανό να εφαρμόζει πρωτόκολλα ελέγχου και να αποτρέπει την είσοδο εξωσχολικών στοιχείων.
2. Ασκήσεις “Active Shooter” & Πολιτικής Προστασίας: Όπως μάθαμε να κάνουμε ασκήσεις σεισμού, πρέπει πλέον να εκπαιδεύσουμε μαθητές και εκπαιδευτικούς σε σενάρια εισβολής ένοπλου δράστη (Lock down drills). Η γνώση του «πού να κρυφτώ» και «πώς να αντιδράσω» σώζει ζωές σε δευτερόλεπτα.
3. Τεχνολογική Επιτήρηση (Κάμερες & Συστήματα Ελέγχου): Η τοποθέτηση καμερών στους εξωτερικούς χώρους και τα σημεία εισόδου (με πλήρη σεβασμό στα προσωπικά δεδομένα) λειτουργεί αποτρεπτικά και παρέχει κρίσιμη εικόνα σε πραγματικό χρόνο κατά τη διάρκεια μιας κρίσης.
4. Συνέργεια με Σώματα Ασφαλείας & Πρώτες Βοήθειες: Θεσμοθέτηση τακτικών σεμιναρίων μέσα στα σχολεία από την Αστυνομία, το ΕΚΑΒ και την Πυροσβεστική. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γνωρίζουν βασικές αρχές τραυματολογίας (π.χ. χρήση τουρνικέ) και οι αρχές να γνωρίζουν τη χωροταξία του σχολείου.
5. Πρωτόκολλα Έγκαιρης Προειδοποίησης: Στο περιστατικό της Σανλιούρφα, ο δράστης είχε προειδοποιήσει στα social media. Χρειαζόμαστε δίκτυα επικοινωνίας μεταξύ σχολείου και Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος για τον εντοπισμό τέτοιων απειλών.

Το Νομικό Πλαίσιο στην Ελλάδα

Αυτή τη στιγμή, το Μνημόνιο Ενεργειών για τη Διαχείριση του Σεισμικού Κινδύνου (ΟΑΣΠ) και τα αντίστοιχα πρωτόκολλα για πυρκαγιές και πλημμύρες είναι τα μόνα υποχρεωτικά.

1. Το Κενό στο “Active Shooter”: Η ελληνική νομοθεσία (Ν. 4662/2020 για την Πολιτική Προστασία) δεν περιλαμβάνει ρητά την «ένοπλη εισβολή» ή τον «ενεργό σκοπευτή» στα υποχρεωτικά σενάρια ασκήσεων των σχολικών μονάδων. Οι ασκήσεις που γίνονται σήμερα αφορούν κυρίως φυσικές καταστροφές.
2. Η Ευθύνη του Διευθυντή: Σύμφωνα με το καθηκοντολόγιο, ο Διευθυντής είναι υπεύθυνος για την «ασφάλεια των μαθητών». Αυτό δίνει ένα περιθώριο πρωτοβουλιών, αλλά χωρίς θεσμοθετημένο πρωτόκολλο για ένοπλη απειλή, ο Διευθυντής παραμένει νομικά εκτεθειμένος αν συμβεί κάτι κατά τη διάρκεια μιας «αυθαίρετης» άσκησης (π.χ. τραυματισμός ή ψυχολογικό σοκ μαθητή).
3. Προστασία Προσωπικών Δεδομένων (GDPR): Η χρήση καμερών (CCTV) σε ώρες λειτουργίας του σχολείου παραμένει εξαιρετικά αυστηρή. Χρειάζεται τεκμηριωμένη απόφαση του Σχολικού Συμβουλίου και συχνά γνωμοδότηση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων, καθώς η νομοθεσία δίνει προτεραιότητα στην ιδιωτικότητα του ανηλίκου έναντι της διαρκούς επιτήρησης.

Τι πρέπει να γίνει

• Επικαιροποίηση του Άρθρου 31 του Ν. 4823/2021: Να συμπεριληφθεί η «διαχείριση ανθρωπογενών κρίσεων βίας» στους τομείς αξιολόγησης και δράσης της σχολικής μονάδας.
• Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ): Μεταξύ των Υπουργείων Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη για τη δημιουργία «Πρωτοκόλλου Lockdown». Αυτό θα επιτρέπει τη συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ. για ασκήσεις χωρίς τον φόβο διοικητικών κυρώσεων.
• Πιστοποίηση Σχολικών Φυλάκων: Νομοθετική πρόβλεψη ώστε οι φύλακες να περνούν από την εκπαίδευση που λαμβάνει το προσωπικό Ιδιωτικής Ασφάλειας (Security) με εξειδίκευση σε σχολικά περιβάλλοντα.

Η ασφάλεια των παιδιών μας δεν είναι κόστος, είναι επένδυση. Ως διευθυντές και παιδαγωγοί, οφείλουμε να διεκδικήσουμε ένα περιβάλλον όπου η μάθηση δεν θα απειλείται από τον φόβο.

The post Σχολική Ασφάλεια: Από τη Θεωρία στην Επιχειρησιακή Θωράκιση appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τα αυγά στους τάφους

των αρχαίων Ελλήνων

σύμβολα αθανασίας

όπως ξεπουπουλιάζονται τα όνειρα

θαμμένα με την ελπίδα μιας ανάστασης

ομφάλιος λώρος

μέσα στο νεφέλωμα του Γαλαξία

και πόσων άλλων κόσμων ακόμα

που περιμένουν να ξαναγεννηθούν

έτσι τάζουν στα μικρά παιδιά

να ευοδωθούν τα θελήματα τους

την Κόκκινη Πέμπτη

και όταν ερχόταν η μέρα τα ξεχνούσαν

όμως αυτά πάντα περιμένουν

ένα ζευγάρι παπούτσια

μα φτάνει και μια μεγάλη αγκαλιά

χωρίς την φρίκη του πολέμου

και της πείνας

The post Η κόκκινη Πέμπτη appeared first on Νέα Φλώρινα.