Τα Όρια των Αηδονιών

Η εγκατάσταση και η παρουσίαση του εικαστικού έργου θα πραγματοποιηθούν στην Αίθουσα Παλαιού Παρθεναγωγείου Έδεσσας, στο πλαίσιο του 33ου Εικαστικού Μήνα Μαΐου, από τις 23 έως τις 29 Μαΐου 2026. Συνεργούν οι  Χριστόφορος Γεωργιάδης, Χάρης Κοντοσφύρης, Νίκη Παλούμπη, Χρυσα Τσαλκούτη

Εγκαίνια:  Σάββατο, 23 Μαΐου 2026, ώρα 20:00

Η διοργάνωση πραγματοποιείται από τον Φιλοπρόοδο Σύλλογο Έδεσσας «Μέγας Αλέξανδρος», υπό την αιγίδα του Δήμου Έδεσσας.

Η μεγάλη υδατογραφία των 30 μέτρων αναπτύσσεται ως ένα πανοραμικό πεδίο θέασης, όπου το βλέμμα κινείται αδιάρρηκτα κατά μήκος της λιμναίας περιμέτρου της Πρέσπας. Το τοπίο δεν αποδίδεται ως στατική εικόνα, αλλά ως ένα συνεχές οπτικό πεδίο μακρόσυρτης πινελιάς — μια ροή «μ᾿ ἀστροφεγγιὲς ὁλόβαθες» και «φεγγαρομαλάματα», όπου το νερό και ο ουρανός, ηλιάγγιχτα, συναντώνται σε έναν ορίζοντα γεγονότων.

Εδώ, το βλέμμα διασχίζει «τριανταφυλλιὰ χαράματα», ενώ η εικαστική επιφάνεια λειτουργεί ως οπτική αναπνοή, μέσα στην οποία η φύση μετασχηματίζεται σε ρευστή αφήγηση αηδονισμάτων, μουσικοτοπίων και κιναισθητικής παρουσίας. Σαν να «βρέχει οὐρανὸς σὲ μιὰ μεριὰ κι᾿ ἠλιοφωτάει στὴν ἄλλη», η ζωγραφική κινείται ανάμεσα στο φως και τη σιωπή, στα περάσματα της προσφυγιάς, στις καταβόθρες των εκτοπισμών και στα σιωπηλά ασκηταριά των πελεκάνων.

Το έργο κορυφώνεται στο Παρθεναγωγείο της Έδεσσας, όπου η υδατογραφία μετασχηματίζεται σε συνεργατική εγκατάσταση της Σοφίας Αντωνακάκη με τους Χριστόφορο Γεωργιάδη, Χάρη Κοντοσφύρη, Νίκη Παλούμπη και Χρύσα Τσαλκούτη. Εκεί, η φωνή του τοπίου αποκτά σώμα και ρυθμό· «τοῦ λαρυγγιοῦ δονεῖται ἀψηλά ἡ φουσκωμένη φλέβα» και «ὁ ἀχὸς ἀνεβαίνει, ὅλο καὶ πιὸ μεστώνει», διαποτίζοντας την εικαστική επιφάνεια.

Ηχοτοπία, ηχοποιητική μουσική και περφόρμανς ενεργοποιούν τον χώρο, επεκτείνοντας την αναγνώριση «ἀπὸ σπιθαμὴ σὲ σπιθαμή» του βλέμματος. Οι ήχοι λειτουργούν ως αόρατα νήματα που διασχίζουν τη μεγάλη υδατογραφία και εκβάλλουν συμβολικά στις όχθες της λίμνης Πρέσπας, καθώς «τὸν ἀγέρα, ξέχειλον ἀπὸ ἡδονές, ματώνει» η ένταση της εμπειρίας.

Το τοπίο παραμένει ορατό — και γίνεται ακουστό, ποιητικά βαρναλικό.

Υδατογραφία / Ηχοτοπία: Σοφία Αντωνακάκη
Ηχητική σύνθεση / Μουσική σύνθεση: Χριστόφορος Γεωργιάδης
Κατασκευές / Αλληλεπίδραση: Χάρης Κοντοσφύρης
Κιναισθητική επιτέλεση / Φωνητικά : Νίκη Παλούμπη
Ενδυματολογία: Χρύσα Τσαλκούτη

The post Συνεργατική έκθεση της Σοφίας Αντωνακάκη στο Παλαιό Παρθεναγωγείο της Έδεσσας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μη με αξιώσετε ποτέ σεβάσμιες Μοίρες είχα αδελφάκι τον Επιμηθέα

Συνεργατική εγκατάσταση των Σοφία Αντωνακάκη και Χάρη Κοντοσφύρη στο πλαίσιο της OSTEN Biennial Skopje.

6 Φεβρουαρίου  2025  | 7 p.m. | National Gallery of N. Macedonia – Chifte Hammam, Skopje. 80 χρόνια παρουσίας του εικαστικού οργανισμού OSTEN | OSTEN Biennial Skopje 2024.

Η εγκατάσταση “Προ-Μήτις” αναπαριστά τη συμβολική πορεία του Προμηθέα από την παιδική του ηλικία μέχρι την τιμωρία του στον Καύκασο, εξετάζοντας τη σύνδεση μεταξύ φωτός και σκοταδιού, ήλιου και σκοτεινού σύμπαντος. Ο Προμηθέας, αρχικά παιδί που κατασκευάζει αγαλματίδια και εξερευνά τα άστρα, κλέβει τη φωτιά για να τη χαρίσει στους ανθρώπους, εγκαινιάζοντας τον πολιτισμό. Παρά την προνοητικότητα και τη σοφία του, τιμωρείται με αιώνια βασανιστήρια από τον Δία.

Η εγκατάσταση συνδυάζει βίντεο, ήχο και σχέδια για να αποτυπώσει την ένταση της τιμωρίας του. Η  εγκατάσταση στο παλιό χαμάμ εκπληρώνει την ανάγκη καθαρμού και επιμόλυνσης, δημιουργώντας μια αλληγορία για την ανθρώπινη φύση, την αγωνία και την εξουσία. Ο ήλιος, ως βασικός παράγοντας, καταστρέφει και αναγεννά, ενώ η πληγή του Προμηθέα αναδημιουργείται διαρκώς. Το έργο φέρνει σε επαφή το ανέφικτο της ενηλικίωσης μέσα από τα καθορισμένα της εξουσίας .

Η συνεργασία των καλλιτεχνών Σοφίας Αντωνακάκη και Χάρη Κοντοσφύρη έχει ως αποτέλεσμα μια τριπλή οπτική εμπειρία που ενσωματώνει 2D και 3D σχέδια, mapping βίντεο και ηχητικά στοιχεία. Το ήπαρ αποτέλεσε την αποθήκη οιωνών, το καθαρτήριο του σώματος. Ο μικρός Προμηθέας ανάξιος είναι ένα εκτόπλασμα. Κλείνει τα μάτια, βλέπει να ξεκινά από μακριά μια ανθρώπινη αγέλη, μετά ακολουθούν ένας ντόρος μύγες και όταν πέφτει το σκοτάδι έρχεται ο θάνατος να του ζυγώνει το συκώτι.

Με την αμέριστη υποστήριξη: Λιγνιτωρυχεία Αχλάδας ΑΕ

The post “Ο μικρός Προμηθέας”: Εικαστική εγκατάσταση Σοφίας Αντωνακάκη και Χάρη Κοντοσφύρη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο οργανισμός OSTEN (1945) είναι πιο αναγνωρίσιμος πολιτιστικός φορέας στα Βαλκάνια για την τέχνη, την απερίσπαστη σκέψη και την ελεύθερη δημιουργικότητα. Ο οργανισμός εγκολπώνεται την τέχνη και συλλέγει και αρχειοθετεί συστηματικά μέσω των θεσμών του: World Gallery of Cartoons και της OSTEN BIENNIAL of Drawing δικτυώνοντας καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο.

Δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στις νέες τάσεις και στους νέους αναδυόμενους καλλιτέχνες, ωστόσο απονέμουν το βραβείο Grand Prix for Life Achievement (ως επίτευγμα ζωής)με ολοκληρωμένο παραδομένο έργο τους Ilya & Emilia KABAKOV. Στην Osten ο χρόνος είναι σημαντικός και το μέλλον είναι ήδη εδώ, ως εκ τούτου αποτείνουν φόρο τιμής σε αυτούς που έχουν συλλάβει τη συλλογική πολιτιστική κληρονομιά χορηγώντας το Παγκόσμιο Βραβείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς (Oskar KOKOSCHKA)

Βραβευμένοι καλλιτέχνες στο OSTEN BIENNIAL ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ Skopje 2020 είναι:

GRAND PRIX για Επίτευγμα Ζωής

Ilya & Emilia KABAKOV

Βραβείο ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

Oskar KOKOSCHKA (1886 – 1980)

Ειδικό GRAND PRIX για Αξιοσημείωτα Καλλιτεχνικά Επιτεύγματα

Georgios XENOS

Ειδικό GRAND PRIX για Αξιοσημείωτα Καλλιτεχνικά Επιτεύγματα

Taki PAVLOVSKI

Βραβείο Καλλιτέχνης του Κόσμου από την WAVA (World Association of Visual Arts)

Ezio GRIBAUDO

Βραβείο Rembrandt για Υπεροχή στην Τέχνη από την WAVA (World Association of Visual Arts)

MICKO Mice Jankulovski

ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ – Lubos PLNY, Czechia

ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΚΤΥΠΩΣΗΣ –  Andreas TOMBLIN, Cyprus

ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑΣ – Atanas ATANASOSKI, N. Macedonia

ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑΣ – Eva FRANCOVA, Czechia

ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΕΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ – Maciej IGNATOWSKY, Poland

ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ από την ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Katarzyna LYSZKOWSKA, Poland

Monika WANYURA-KUROSAD, Poland

Michael ZHENG, USA

ΕΙΔΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ από την ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Lidia PEROTTI, Italy

Strahil PETROVSKI, N. Macedonia

ΧΡΥΣΟ ΒΡΑΒΕΙΟ OSTEN

Mustafa ARAPI, Albania

Marion CALLIES, Germany

Kenryo HARA, Japan

Zoran MISHE, Bulgaria

Teja TEGELJ, Slovenia

BRABEIO OSTEN

Sofia ANTONAKAKI, Greece

Eva HNATOVA, Slovakia

Biljana JEVTIC, Serbia

Uschi LÜDEMANN, Germany

Vladimir PAUN VRAPCIU, Romania

ΒΡΑΒΕΙΟ OSTEN για ΑΤΟΜΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Goce BOZURSKI, N. Macedonia

ΒΡΑΒΕΙΟ OSTEN για ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ – ΕΛΛΑΔΑ

National Selector: Marina GONTA

ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ OSTEN από την επίτροπο για την  Ελλάδα

Harris KONDOSPHYRIS

Stavros PANAGIOTAKIS

Η κατάδυση στο υπερπέραν της μεταναστευτικής ροής ανθρώπων και πτηνών!

 Φωτογραφική εγκατάσταση με βιντεοπροβολές της Σοφίας Αντωνάκη στον πολιτιστικό οργανισμό Osten

Η μετανάστευση είναι ένα σύνθετο, ρυθμιστικό και δυναμικό φαινόμενο του οικονομικού και κοινωνικού πεδίου. Η λειτουργία της ατομικής και της μαζικής μετακίνησης, σε συνθήκες ροής, είναι ο τρόπος που αναπτύσσεται το διαχρονικό φαινόμενο στις μέρες μας. Η εκτατικότητα, η επεκτατικότητα, η αποεδαφοποίηση, η παλιννόστηση, η αποικιοποίηση, η αποαποικιοποίηση, η αποδημία, η εξορία είναι έκδοχα των συνεχών μετακινήσεων πληθυσμών, με ομοιογενή ή ετερογενή, αναγκαστικά ή προαιρετικά χαρακτηριστικά. Όλο το φαινόμενο εξαντλείται και ολοκληρώνεται, ως παγκοσμιοποιημένη αναδιάρθρωση χώρων και οργανώνεται, επίσης, ως επιλογή εφαρμοσμένης γεωγραφίας και διαχείρισης του τόπου. Η σωρευτικότητα που δημιουργεί η μετανάστευση εκποιεί, μέσα από την τοπική, την περιφερειακή, την εθνική, την διεθνή, την διατλαντική χωρικότητα, μια προσωρινή, πιθανώς, κυκλική ή και μόνιμη μετακίνηση. Τα πουλιά μετανάστες της Σοφίας Αντωνακάκη εμπλέκονται σε εποχικά φαινόμενα, σε ανοιχτές, ενδεχομενικές, χρονικές ανασυστάσεις, πάνω σε κλαδιά άφαντων δέντρων. Τα πουλιά της μετακινούνται, με βιολογικούς δείκτες, ξεπερνώντας την οριακότητα των συνόρων. Οι μετανάστες, ωσάν πλήθος ανθρώπων, χρησιμοποιούν σαν δείκτες κίνησης αλληλοεπικαλυπτόμενες συναρμογές πολιτισμικών, οικονομικών και στρατιωτικών επικρατειών, από τόπο σε τόπο, από λαό σε λαό, από έθνος σε έθνος, από χώρα σε χώρα, από σύνορο σε σύνολο, τελικά από όριο σε όριο.

Το Ούλτραμαρίν μπλε των φωτογραφιών της, σαν ανάκλαση ηλεκτρομαγνητικού ανακλαστήρα και σαν εξίσωση του έναστρου ουρανού στα έργα του Van Gogh, επικαλούνται το ασύμπτωτο όριο της ελεύθερης μετακίνησης, διασταυρούμενων γραμμών και φυλλοβόλων κλαδιών. Γραμμές ακμών, συνόρων, στρατοπέδων και κτηρίων μπερδεύονται με περιγράμματα ανθρώπων και ερειπίων. Το χρώμα αυτό, με την τηλεματική του αίσθηση, αποσυμπιέζει την αρχιτεκτονική που προβάλεται και συμπιέζει την σκιαγραφική ανάπτυξη κλαδιών και πουλιών, σε αναμονή πετάγματος. Μπερδεμένες γραμμές.

Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις τα συμβάντα από τα γεγονότα. Τα γεγονότα, για παράδειγμα οι πόλεμοι, είναι συστάδες καταστάσεων, των οποίων η ομοιογένεια οφείλεται στις σχέσεις αιτιότητας της βίας. Η γειτνίαση και ο προπηλακισμός στην χώρα διαμονής των μεταναστών, υλοποιούν, το ίδιο συμβάν: την μετανάστευση ως συστάδα της βίας. Κατά τον Κωσταντίνο Β. Μπούντα, μεταφραστή του Gille Deleuze, συμβάν είναι κάτι το εξαιρετικό, κάτι εκτός σειράς που σημαδεύει την καμπή μιας ευθείας γραμμής, φτιαγμένης με τους απόηχους ενός άλλου συμβάντος, και μια σειρά ομοιογενών γεγονότων συνδεδεμένων με αιτιότητα γραμμική ή δομική. Τα συμβάντα, στην προσωπική ιστορία ενός μετανάστη, αναδιαρθρώνουν την ευθεία ζωή που είχε στην χώρα διαμονής και η τεθλασμένη μετακίνηση γίνεται μετανάστευση. Η αποδήμηση αποτελεί ένα σύνολο διαρθρώσεων, που η συμβολική εγκαρτέρηση των εικόνων της Αντωνακάκη συνταιριάζει στην αποδημητικότητα των πουλιών και στην προσωρινή στάση τους σε ένα κλαδί που, φωτογραφικά, προβάλλεται πάνω σε πλήθος κτηρίων. Τα τσιμεντένια κλαδιά με τα πουλιά είναι η πρότυπη γλυπτική εγκατάσταση «Νέο Ερείπιο» του Χάρη Κοντοσφύρη. Η επαναφωτογράφιση επαναφέρει σε δισδιάστατη εικόνα ό,τι, από την αρχή, προτάθηκε εικαστικά από τον Κοντοσφύρη. Τα εικαστικά συμβάντα αποϋλοποιούνται και επανέρχονται, ως εικόνες υλοποιημένες, μαινόμενες την Ειρήνη.

Η σίγαση της τέχνης προμηνύει τίποτα; Η Ειρήνη είναι η αντιστροφή της υλοποίησης γεγονότων, όπως των πολεμικών, που είναι πλήρη με βίαια συμβάντα υποχρεωτικών μετακινήσεων. Παρόμοια και η Αντωνακάκη υποστηρίζει ότι, σε μια αταξική κοινωνία, κυριαρχεί η Ειρήνη. Η αταξία των διάσπαρτων γραμμών και ακμών, αν προτείνονταν σαν γραμμική αταξικότητα, ως μια συνύπαρξη πολλών μορφοποιήσεων, τότε η Ειρήνη είναι παρούσα, τότε η ειρηνική συνύπαρξη είναι εκεί. Σε αντίθετη περίπτωση, συμβαίνουν συρράξεις και πόλεμοι.

Η πολιτική καλλιτέχνης Αντωνακάκη, με κοινωνικό πρόσημο και απλό ύφος, αποδίδει, χωρίς περιττά στολίδια, τις απόψεις ενός αξιοπρεπούς ανθρώπου. Τα εικαστικά έργα της παρουσιάζουν αναγκαστικά τα τεκταινόμενα ως συμβεβηκότα συμβάντων, ως την ίδια την διαδικασία της αποπλαισίωσης του αυτόπτη μάρτυρα που φαινομενικά εκφράζει γνώμη. Τα γεγονότα και οι μαρτυρίες μιας ολάκερης ζωής στην μεταπολεμική Ευρώπη εμφανίζονται ως ενδιαφέροντες καταγραφές και περιγραφές, πέραν της αριστερής αγένειας ή της δεξιάς υποκρισίας, ως αναπόφευκτη, περίπλοκη πραγματικότητα μιας απραγματοποίητης ζωής. Πρέπει άραγε να συνειδητοποιήσουμε ποιος μηχανισμός εξουσίας τοποθετεί καλλιτέχνες στην θέση του παρατηρητή και πώς ενσκήπτει αυτός στην δυνατότητα να αναπαριστά τον κόσμο, ως να επρόκειτο για λειτούργημα που συνιστάται στην άνετη έκφραση ενδιαφέροντος; Οι επιλογές πολλών καλλιτεχνών άρονται, όταν το ύφος είναι πολύ πιο ύπουλο, άδικο πολύ, πιο αδιόρατα υποκριτικό, όταν αφορά τη σύνδεσή τους με την εξουσία, σε σχέση με οποιαδήποτε πολιτική ρητορική. Η περίπτωση της βιωματικότητας και της εμπλοκής είναι η λειτουργία του βραβευμένου έργου της.

Η Αντωνακάκη μορφοποιεί την κατανόηση εκείνης της ιδιαίτερης δομικής αντίληψης, ώστε να εκλαμβάνουμε το έργο τέχνης ως υποκατάστατο του αισθήματος του ιστορικού βάθους και της ιστορικής συνέχειας. Ενεργοποιεί την εμπειρία του ισχύοντος, υπονομεύοντας την ειδησιολατρεία που προσφέρεται ως στεγανό προϊόν ή καθαρή πληροφορία και απρόσβλητο γεγονός. Αυτή την ειδησιογραφικότητα προσέβαλε ο Κινέζος καλλιτέχνης ÀiWèiwèi, το Φεβρουάριο του 2016, κλείνοντας τα μάτια του και ξαπλώνοντας μπρούμυτα σε μια παραλία του νησιού Μυτιλήνη, αναπαριστώντας τον μικρό AylanKurdi -το τρίχρονο αγόρι από τη Συρία, του οποίου το νεκρό κορμάκι ξεβράστηκε σε μια τουρκική ακτή και θυματοποιήθηκε από τα άνευρα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Ο Wèiwèiαντάλλαξε τον τόπο θανάτου με τον τόπο προσδοκώμενης άφιξης, υποκατέστησε την ανήλικη, ανολοκλήρωτη ζωή με την ενήλικη δική του. Κατά αναλογία, ο ErnestHemingway στο Θάνατο το απομεσήμερο, είτε ως ανταποκριτής, είτε ως λογοτέχνης υποβάλει τα γεγονότα, ως γνωστικιστική διαδικασία, η οποία αγγίζει, πολλές φορές, την εγκυκλοπαιδική αφήγηση. Το γεγονός αντικειμενοποιείται και συναποτελεί υλικό της βιομηχανίας της γνώσης, ως πληροφορία που πακετάρει πραγματικότητες κάθε λογής, απαλλάσσοντας τες από την υποκειμενικότητα. Η στρέβλωση της σημασίας των εικόνων σε μια πολιτισμική ακηδία, με απόληξη την ασυνάρτητη λογοκριτική παρουσίαση ταυτοχρονικών γεγονότων, συμβάλει στον μαρασμό της κριτικής και σε έναν λαϊκισμό φιλόξενο, στην άνθιση της συνωμοσιολογίας και της βίας στην κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση, η Αντωνακάκη ανανοηματοδοτεί τις εικόνες γλαφυρότητας και υποσχόμενης γαλήνης,μέσω των συνεχών επαναφωτογραφίσεων, όπου το πραγματικό και ψηφιακό συμψηφίζονται, διαστέλλοντας τα όρια της κοσμιότητας και του επιτρεπτούσε αχειραγώγηταβλέμματα, σε σκιώδης εντυπώσεις. Η εικονογραφική ακηδία δυσχεραίνει την διαχείριση της οδύνης, των ανασφαλειών και των φόβων.Οι θεατές μετατρέπονταισε δημαγωγούς της ιστορίας και οι καλλιτέχνες σε επαίσχυντους λογοκλόπους. Η Αντωνακάκη διενεργεί συνεχείς εφαρμογές σημασίας και υπερβάσεις της αυστηρής περιχαρακωμένης περιοχής της δημιουργίας εικόνων, σε μια εποχή εικόνων. Προτείνει μια μετασχηματική γραμματική εργοληψίας άλλων καλλιτεχνών, με στρουκτουραλιστικούς και αποδομητικούς τρόπους εικονικής θέασης, στο «νόημα του νοήματος». Εκκινεί από την αποσύνδεση της εικαστικής εικόνας από μια δημοσιογραφική πληροφορία αναφοράς και με την ποιητική και πειραματική πρακτικήτης καθηλώνει την άλλως απροσδιόριστη,ασύλληπτη υφή των πραγμάτων και των γεγονότων. Η διάταξη προτείνεται απεριόριστα, συνεκδοχικά και ανανεωτικά, έτσι ώστε το καταδυτικό βλέμμα να μπορέσει να ενώσει ετυμολογικές και ρηματικές συνδέσεις του φαινομένου της μετανάστευσης.

Η βράβευση του έργου της Σοφίας Αντωνακάκη συνάδει ως αναστοχαστοχασμός της εξορίας, καθώς η σημασιολογική πυκνότητα των εικόνων της, ως πολιτισμός πληρότητας αποτεθειμένος μέσα στην ύπαρξη, αποτελεί πολιτική πράξη λογικής και ευαισθησίας.

Ο πολιτιστικός οργανισμός Osten συλλέγει την λόγια γνώση των χεριών, ιδέες δημιουργικές και εικόνες αντιπροσωπευτικές για την πυκνή εικαστική νοητικότητα τους.

Αντωνακάκη Σοφία – Βιογραφικό

Γεννήθηκε Πρέσπα. Παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας και video στην Γερμανία, όπου παράλληλα δούλεψε στην βάση της δημιουργικής φωτογραφίας στο Fotolabor του Πανεπιστημίου του Mainz.

Καλοκαίρι 1994 έκδίδεται το λεύκωμα “Ξύλινες πόρτες της Φλώρινας” από τον Οργανισμό Πρέσπες

Δεκέμβρη 2012  ολοκληρώνει το ντοκιμαντερ «Φλώρινα των τεχνών και των παθών» Mάρτιο του 2013 το ντοκιμαντερ προβάλλεται στην Ταινιοθήκη της Αθήνας.

Έργα της, έχουνε πάρει μέρος, σε διεθνή και ελληνικά φεστιβάλ ντοκιμαντερ.

Νοέμβρη 2014  Η  ταινία “Υπάρχει λόγος”, επιλέγεται ως υποψήφια στο “Φεστιβάλ  Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας”, στην κατηγορία των ταινιών μικρού μήκους.

2016 Ομαδική έκθεση ECHOES FROM THE CAVE Dialogues with a Time and a Place…The Crypt Gallery,London / Ψυχή στο Λαιμό 2016

2018 Παίρνει μέρος στην Οsten Biennale of Drawing και έργο της καταχωρείται στον Κατάλογο του οργανισμού

Έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις,  σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες  και με το 3^ο Εργαστήρι ζωγραφικής του ΤΕΕΤ Δ.Μακεδονίας Φλώρινας.

Ζει και δημιουργεί στην Φλώρινα.

The post Βράβευση της εικαστικού Σοφίας Αντωνακάκη από τον διεθνή οργανισμό Osten appeared first on Νέα Φλώρινα.