Οι πανδημίες έχουν πλήξει πολιτισμούς σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, με την πρώτη εστία – γνωστή και ως «ο λοιμός της Αθήνας» – να εμφανίζεται το 430 π.Χ. , ενώ υπολογίζεται πως σκότωσε το ένα τρίτο των κατοίκων.

Η προέλευση της κάθε πανδημίας διαφοροποιείται μέσα στο χρόνο. Ωστόσο, το σίγουρο είναι πως συνέπειες αυτής είναι τόσο η οικονομική καταστροφή, η οποία έπεται, όσο και οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις – πολλές φορές μέχρι και κατάρρευση των εκάστοτε κυβερνήσεων, ανεξάρτητα με το πώς χειρίστηκαν την κατάσταση -, καθώς όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης οι άνθρωποι προσαρμόζουν τη μνήμη τους σε αυτά που υπέφεραν. (σ.σ τον Σεπτέμβριο του 430 π.Χ. οι Αθηναίοι έπαυσαν τον Περικλή από το αξίωμα του στρατηγού για να τον δικάσουν με την κατηγορία της κατάχρησης, ενώ λίγους μήνες αργότερα τον έχρισαν στο ίδιο αξίωμα).

Κατά τις πανδημικές περιόδους, αλλά και με τη λήξη τους σημαντική είναι η κλίση που παρατηρείται στον πολιτισμό (ζωγραφική, τέχνες κτλ) καθώς και η στροφή προς τη Θρησκεία ως ανάγκη ψυχικής στήριξης αλλά και αιτιολογίας (ίσως) των δεινών που ήρθαν ως «θεϊκό μήνυμα» ή ως αποτέλεσμα της απομάκρυνσης του ανθρώπου από το Θεό. (σ.σ Πανδημία 1348 – 1353, µαύρη πανώλη ή µαύρος θάνατος, η οποία ήταν από τις πλέον καταστροφικές στην παγκόσμια ιστορία. Ο αριθμός νεκρών υπολογίζεται σε 100 έως 200 εκατομμύρια σε Ευρώπη και Ασία. Μάλιστα εκτιμάται ότι μείωσε τότε τον παγκόσμιο πληθυσμό από 450 εκατομμύρια σε 350 – 375 εκατομμύρια. Η κοσμική εξουσία χάνει το κύρος της λόγω της αδυναμίας της να περιορίσει την πανδημία. Προκειμένου να το ανακτήσουν έριξαν την ευθύνη για τον όλεθρο στους Εβραίους. Η θεωρία αυτή πυροδότησε ένα γενικότερο κύμα διωγμών εναντίον των Εβραίων σε ολόκληρη την Ευρώπη.)

Τελευταία πολλά ακούμε για την προέλευση του Covid-19. Καμία θεωρία δεν πρέπει αβίαστα να απορριφθεί, αλλά ούτε και να γίνει αποδεκτή χωρίς δεύτερη σκέψη. Όπως και στις πανδημίες του παρελθόντος, έτσι και σήμερα θα υπάρξουν σημαντικές επιπτώσεις στην κοινωνία, ενώ είναι βέβαιο πως όλοι μας θα δούμε με άλλο μάτι την αξία και την ποιότητα της ζωής, ενώ θα αναθεωρήσουμε για πολλά.

Όποιος λοιπόν και αν είναι ο υπαίτιος της προέλευσης της πανδημίας αυτής, άνθρωπος, φύση ή Θεός, το βέβαιο είναι ότι θα αλλάξει τον κόσμο, όπως μέχρι σήμερα τον ξέραμε. Αυτή η αλλαγή θα γίνει πραγματικά αντιληπτή στη καθημερινότητά μας όταν η κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας, ως συνέπεια της πανδημίας, θα επιβάλλει στην κοινωνία νέες μορφές απαιτούμενων «μέτρων ασφάλειας» για το παρόν και το μέλλον…

Ο συγκεκριμένος ιός έχει πολλά κρυμμένα μυστικά αλλά και κοινωνιολογικές-κοινωνικές προεκτάσεις που ίσως και να αποκαλυφθούν το προσεχές διάστημα, ενώ άλλες θα τις δούμε  μελλοντικά. Το πιο σημαντικό όμως για όσους είναι  σε θέση να παρατηρούν ψύχραιμα είναι ότι επιχειρείται για άλλη μια φορά, από τη γνωστή ελίτ, η παρουσίαση ενός μονόδρομου Παγκοσμιοποίησης στο όνομα της οποίας θα βρει καταφύγιο κάθε ακραίο κοινωνικό σενάριο το οποίο λίγα χρόνια πριν θα φάνταζε ταινία φαντασίας ή συνωμοσία. Είναι σχεδόν βέβαιο πως θα ακούσουμε στο εγγύς μέλλον για εφαρμογή μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, με κύριο επιχείρημα πως όλα τα κράτη αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα λόγω του ιού, ενώ κρίνεται απαραίτητη μια συλλογική προσπάθεια που θα οδηγήσει στην επίλυση αυτού του ζητήματος και των συνεπειών του καθώς και στη θωράκιση μας για το μέλλον (κοινά μέτρα, κοινή πολιτική και διακυβέρνηση από το Βερολίνο έως τη Νέα Υόρκη έως τη φτωχή Καμπούλ).

Το μέλλον μοιάζει αβέβαιο. Η Ευρώπη και οι αξίες της (αλληλεγγύη, ανθρωπισμός κα) που οραματίστηκαν και υπερασπίστηκαν Έλληνες πολιτικοί ηγέτες του παρελθόντος,  αναμφισβήτητα έχουν κλονιστεί. Διοικητικά όργανα όπως το Eurogroup με αμφισβητούμενη από πολλούς μορφή διοίκησης, αλλά με παντοδυναμία και συγκεκριμένη ηγεμονία είναι σε θέση με μια τους απόφαση να βυθίσουν στη δίνη εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες, προκειμένου να περισωθεί η «τραπεζική αξία». Όμως αν κάτι έχουμε διδαχτεί από την ιστορία μας είναι πως όποτε οι Έλληνες υπήρξαν ενωμένοι δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα.

Φτάνει αύριο να ξαναβρεθούμε, να μετρηθούμε και να μη λείπει κανείς…

The post Ο Covid-19 έχει πολλά κρυμμένα μυστικά appeared first on Νέα Φλώρινα.

Σε λιγότερο από 2 μήνες καλούμαστε να αποφασίσουμε για την Ευρώπη που θέλουμε, χωρίς ωστόσο να έχουν δοθεί σαφείς απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα που τίθενται σε κάθε σχετική συζήτηση, από άτομα μάλιστα όλων των ηλικιών.

Τι είναι η Ευρώπη; Ποιος την κυβερνάει;

Ίσως αξίζει να ανατρέξουμε στο έτος 1995 στα λόγια μιας αδιαμφισβήτητα εμβληματικής πολιτικής  προσωπικότητας  αυτής του κ. Ανδρέα Παπανδρέου όταν ο ίδιος με φόντο τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ευρισκόμενος σε στιγμή έντονης συναισθηματικής φόρτισης, μετά το πέρας της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. στις Κάννες, εξέφρασε μεταξύ άλλων τα ίδια με σήμερα ερωτήματα, δίνοντας όμως και μια προφητική (?) απάντηση.

«… Τι είναι η  Ευρώπη; Ποιος την κυβερνάει; Τι ρόλο παίζουμε πλέον εμείς οι κυβερνήσεις;…»  ξεκινώντας κάπως έτσι την ομιλία του, τόνισε τα καίρια αυτά ερωτήματα. «…Πάμε σε ένα είδος συρρίκνωσης της Εθνικής δύναμης, αλλά όχι στο βωμό μιας συλλογικής Δημοκρατικής διαδικασίας, αλλά στο βωμό των κρίσεων και των συμφερόντων, συμφερόντων όταν λέω ρητά, δεν θέλω να αποκαλύψω ονόματα, ποιο μίλησαν και τι είπαν, λέγω όμως εδώ υπάρχει σαφές σχέδιο για τη μηδενοποίηση των εθνικών κυβερνήσεων, οι οποίες δεν θα μπορούν να παίξουν δημοκρατικά αποτελεσματικό ρόλο αλλά θα υπόκεινται στις κατευθύνσεις που θα μας δίνει το Διευθυντήριο …»

Το διευθυντήριο; Τι εννοούσε άραγε;

Στις 22/12/1978 ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε παραθέσει ένα ιστορικό για την εποχή διάγγελμα αναφορικά με την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, ενώ μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην ισότιμη συμμέτοχη της χώρας μας σε μια ισχυρή οικογένεια, ελεύθερων, ανεξάρτητων και δημοκρατικών λαών όπως θα είναι η Ενωμένη Ευρώπη, αλλά και για την κατοχύρωση της Εθνικής μας ανεξαρτησίας. Ενώ λίγο καιρό αργότερα το 1979 ο ίδιος πολιτικός ηγέτης σε μια συγκλονιστική ομιλία, την οποία παρέθεσε στο Ζάππειο, ανέφερε μεταξύ άλλων : « …η Ευρώπη να οργανώσει την οικονομία γύρω από τον άνθρωπο και όχι τον άνθρωπο γύρω από την οικονομία… », δίνοντας ένα καθαρό στίγμα του οράματος της Ευρώπης των αξιών και των αρχών που η συντριπτική πλειοψηφία αγκάλιασε.

Τι συμβαίνει όμως σήμερα; Τι είδους αποφάσεις λαμβάνει ένα όργανο όπως είναι για παράδειγμα το Eurogroup, το οποίο φαίνεται να καθορίζει μάλιστα την τύχη εκατομμυρίων ευρωπαίων πολιτών;

Φαίνεται να φουντώνουν οι παρεμβάσεις- εμφανίσεις των λεγόμενων συστημικών εκπροσώπων (των Διευθυντηρίων ?) στα ΜΜΕ, σε μια επιχειρούμενη προσπάθεια από μέρους τους, να πείσουν το ακροατήριό τους πως Ευρωσκεπτικισμός σημαίνει απομόνωση της ίδιας της Χώρας, αλλά και απομάκρυνση από τα ιδεώδη της Ευρώπης της ισονομίας και των ίσων ευκαιριών για όλους, στροφή προς τα άκρα της δεξιάς ή της αριστεράς, κάτι που όπως λένε θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην υποβάθμιση της οικονομικής ζωής των πολιτών και όχι μόνο. Οι λιγότερο πολέμιοι του Ευρωσκεπτικισμού αναφέρονται απλώς σε μια τάση που λειτούργει ως τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια που γίνεται ώστε να ξεπεραστεί η οποιαδήποτε κρίση.

Και ενώ οι πολέμιοι του Ευρωσκεπτικισμού ισχυρίζονται τα ανωτέρω τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να επιβάλλουν μια ψυχρή, αντικοινωνική λιτότητα στις χώρες του Νότου σε μια προσπάθεια, όπως ισχυρίζονται, δημοσιονομικής σταθερότητας και ανάκαμψης των χωρών αυτών.

Σε αντίθεση με τους εκφραστές της λιτότητας και της αντικοινωνικής πολιτικής κάθε μέρα όλο και περισσότερο κερδίζει έδαφος και αυξάνει τη δημοφιλία του ο δημοκρατικά εκλεγμένος ηγέτης, Ματεο Σαλβίνι, γνήσιος εκφραστής του Ευρωσκεπτικισμού, ο οποίος μόλις πριν έναν χρόνο -2018- δήλωσε: «Πιστεύω στην Ευρώπη. Ήταν ένα φανταστικό όνειρο που βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Θα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να σώσουμε την Ευρώπη».

Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε σε αυτές τις κρίσιμες Ευρωεκλογές να μιλήσουμε με τη συμμετοχή μας και όχι με την αποχή, έχοντας ως σύμμαχο την καθαρή σκέψη. Αξίζει να παλέψουμε για τις αρχές και τις αξίες της Ευρώπης που οραματίστηκε ο Εθνάρχης Καραμανλής, ακόμη και αν χρειαστεί να τοποθετηθούμε με σθένος απέναντι στους σημερινούς εκπροσώπους των Διευθυντηρίων και των συντηρητικών πλειοψηφικών δυνάμεων.

The post Τι είναι η Ευρώπη; Ποιος την κυβερνάει; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κοινωνιολόγος, blogger – Freelance writer

Οι Ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις δεν είναι απλώς ένα «καπρίτσιο» και αυτό αρχίζει πλέον να γίνεται κατανοητό, αφού σύμφωνα με την πρώτη επίσημη πρόβλεψη του ίδιου του Ευρωκοινοβουλίου, η οποία είδε το φως της δημοσιότητας προ ολίγων ημερών, εκθέτονται σημαντικά δεδομένα που χρήζουν αξιολόγησης (οι προβλέψεις προκύπτουν βάσει διασταυρώσεων των εθνικών δημοσκοπήσεων για τη σύνθεση του επόμενου -9^ου– Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου).

Συγκεκριμένα η πτέρυγα της Ιταλίας υπό τον Matteo Salvini αναμένεται να παρουσιάσει εντυπωσιακά αυξημένα ποσοστά σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πολιτικό κόμμα στις Ευρωεκλογές του Μαΐου, ενώ οι Ευρωσκεπτικιστές στο σύνολό τους αναμένεται να κατέχουν περισσότερο από το ένα πέμπτο των εδρών στο επόμενο κοινοβούλιο, αυξάνοντας έτσι τη δύναμή τους. Στον αντίποδα οι κεντροαριστερές και κεντροδεξιές ομάδες, οι οποίες κυριαρχούσαν τα τελευταία συναπτά έτη, αναμένεται να χάσουν την απόλυτη υπεροχή τους.

Σύμφωνα με τις ίδιες προβλέψεις, οι ομάδες του Ευρωσκεπτικισμού αναμένεται να διατηρήσουν τις 153 έδρες, αν και ο συνολικός αριθμός των εδρών θα μειωθεί από 751 σε 705, λαμβάνοντας υπόψη την αναμενόμενη έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ.

Το Ευρωκοινοβούλιο δημοσίευσε μια πρώτη εικόνα για το πώς θα μοιάζει το επόμενο Κοινοβούλιο με βάση τα στοιχεία των εθνικών εκλογών που ελήφθησαν μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου 2019. Τα δεδομένα βασίζονται σε μια σειρά αξιόπιστων, όπως χαρακτηρίζουν, δημοσκοπήσεων που διεξάγονται από Εθνικά Ινστιτούτα δημοσκοπήσεων στα κράτη μέλη και συγκεντρώθηκαν για λογαριασμό του Κοινοβουλίου.

Καθώς υψώνει το ανάστημά του ο Σαλβίνι, συρρικνώνονται οι δυνάμεις των μέχρι χτες μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών ομάδων οδηγώντας τους σοσιαλιστές και τους συντηρητικούς στο να κατέχουν κάτω από το 50% των εδρών, αφού το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (σσ στην Ελλάδα εντάσσεται η Ν.Δ) αναμένεται να μειώσει τις έδρες του από 217 σε 183, ενώ ο κεντροαριστερός Σοσιαλδημοκρατικός συνασπισμός αναμένεται να χάσει σχεδόν το ένα τρίτο των εδρών του, μειώνοντας από 186 σε 135.

Την ίδια στιγμή που ένας λαοφιλής και δημοκρατικά εκλεγμένος ηγέτης όπως είναι ο Σαλβίνι, γνήσιος εκφραστής του Ευρωσκεπτικισμού, μιλά ξεκάθαρα για μια αναδιοργανωμένη Ευρώπη φαίνεται να καταρρέει το αφήγημα πως Ευρωσκεπτικισμός σημαίνει κλειστά σύνορα, ρατσισμός, ξενοφοβία και διάλυση της Ε.Ε. Μια Ευρώπη της οποίας όχι μόνο δε θέλει να διαλύσει τις δομές, αλλά να τις εξυγιάνει.

Τι συμβαίνει όμως στην Ελλάδα της κυριαρχίας των Τραπεζικών συμφερόντων και της λιτότητας που επιβάλλεται τα τελευταία χρόνια από το κυβερνείο της Δύσης, της Μέρκελ, του Σόιμπλε και των ομοϊδεατών τους;

Αλήθεια, αρκεί μια ακόμη συγγνώμη ή μια δήλωση αυτοκριτικής όπως αυτή που έγινε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σχετικά με τα λάθη του στο πρώτο χρηματοδοτικό πρόγραμμα της Ελλάδας ;

Ενώ λοιπόν η απάντηση είναι προφανής, γεννάται ένα επιπλέον και κρίσιμο ερώτημα. Εάν, δηλαδή, έχουν πλέον ωριμάσει αρκετά οι συνθήκες ώστε να αντιληφθούν οι Έλληνες ως Ευρωπαίοι πολίτες ότι στις επικείμενες Ευρωεκλογές έχουν μια μεγάλη δύναμη στα χέρια τους που λέγεται επιλογή και όχι αποχή.

The post Ο Ευρωσκεπτικισμός κερδίζει έδαφος στην Ευρώπη της λιτότητας! appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κοινωνιολόγος, blogger – Freelance writer

Εν όψη των επικείμενων Ευρωεκλογών ολοένα και φουντώνουν οι συζητήσεις των λεγόμενων συστημικών εκπροσώπων που παρεμβαίνουν στα ΜΜΕ, σε μια επιχειρούμενη προσπάθεια από μέρους τους, προκειμένου να πείσουν το ακροατήριό τους πως Ευρωσκεπτικισμός σημαίνει απομόνωση της ίδιας της Χώρας, αλλά και απομάκρυνση από τα ιδεώδη της Ευρώπης της ισονομίας και των ίσων ευκαιριών για όλους, στροφή προς τα άκρα της δεξιάς ή της αριστεράς, κάτι που όπως λένε θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην υποβάθμιση της οικονομικής ζωής των πολιτών και όχι μόνο. Οι λιγότεροι πολέμιοι του Ευρωσκεπτικισμού αναφέρονται απλώς σε μια τάση που λειτούργει ως τροχοπέδη σε κάθε κεντρική προσπάθεια που γίνεται ώστε να ξεπεραστεί η οποιαδήποτε κρίση.

The post Ο Ευρωσκεπτικισμός τρέφεται από τη Δύση appeared first on Νέα Φλώρινα.

Δίχως αναμενόμενες εκπλήξεις στη Βουλή κυρώθηκε το πρωτόκολλο ένταξης της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ , αφού υπερψήφισαν 153 βουλευτές, ενώ αμέσως μετά ο Ζόραν Ζάεφ καλωσόρισε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας με ένα μήνυμά του στο Twitter, στο οποίο ανέφερε: «Η φίλη μας, η Δημοκρατία της Ελλάδας, είναι η πρώτη χώρα που επικυρώνει το πρωτόκολλο ένταξης στο ΝΑΤΟ. Προχωράμε για εγγυημένη επιτυχία. Είναι πιο εύκολο με τους συμμάχους, με υπερηφάνεια να λέμε ότι είμαστε ΝΑΤΟ!».

Πλέον απομένουν τα τυπικά βήματα της αποστολής των εκατερωθεν ρηματικών διακοινώσεων από την Αθήνα στα Σκόπια (έχει ήδη αποσταλεί) με την οποία η Ελληνική κυβέρνηση θα ενημερώνει ότι ολοκληρώθηκε η κύρωση Συμφωνίας και Πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ και από τα Σκόπια προς την Ελλάδα και τον ΟΗΕ ότι η Συμφωνία των Πρεσπών τίθεται σε ισχύ. Αμέσως μετά θα αποσταλεί από τα Σκόπια επιστολή προς τα κράτη – μέλη των Ηνωμένων Εθνών και τους διεθνείς οργανισμούς ότι η χώρα ονομάζεται «Βόρεια Μακεδονία», ενώ θα απομένει η υπογραφή του Πρωτοκόλλου Εισδοχής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και αποστολή του κυρωτικού οργάνου στις ΗΠΑ.

Το ξεχασμένο δημοψήφισμα της πΓΔΜ

Η Ελληνική Δημοκρατία πράττοντας κατά τις επιταγές του ν.4588/2019 άρθρο 4 §β(ii) γνωστοποιεί πλέον στο Γενικό Γραμματέα του NATO ότι είναι υπέρ του να απευθυνθεί από το NATO προς το Δεύτερο Μέρος/πΓΔΜ πρόσκληση προσχώρησης. Ενώ η εν λόγω υποστήριξη εκ μέρους της Χώρας μας, σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, πρέπει να τελεί υπό 2 όρους :

(α) Της έκβασης δημοψηφίσματος συνάδουσας με την παρούσα Συμφωνία, εάν το Δεύτερο

Μέρος (πΓΔΜ) αποφασίσει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος και,

(β) Της ολοκλήρωσης των συνταγματικών τροποποιήσεων, που προβλέπονται στην παρούσα Συμφωνία.

Έτσι λοιπόν, παρόλο που με σαφήνεια ορίζεται στον (α) όρο το δημοψήφισμα, κάτι που τελικά η πΓΔΜ αποφάσισε να διεξάγει, μοιάζει να έχει ξεχαστεί και να αγνοείται πλέον το αποτύπωμα του ( σ.σ με βάση το άρθρο 73 του Συντάγματος της χώρας η απαιτούμενη συμμέτοχη ορίζεται το 50+1% και το αποτέλεσμα του είναι δεσμευτικό).

Το βέτο, οι δοκιμασίες και η ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Τον τελευταίο καιρό και αφού πλέον κυρώθηκε από τη Ελληνική Βουλή η συμφωνία των Πρεσπών ν.4588/2019, ακούγεται έντονα ένα νέο πολίτικο αφήγημα -σ.σ δεν αποκλείεται να το δούμε και ως προεκλογικό σποτ- πως δεν απεμπολείται το δικαίωμα του «βέτο» στην ένταξη των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση», καθώς η ακύρωση μιας διεθνούς συμφωνίας όπως αυτή των Πρεσπών καθίσταται πλέον απαγορευτική. Την ίδια στιγμή όμως για κάποιον που έχει διαβάσει προσεκτικά το ν.4588/2019 διαπιστώνει πως στο άρθρο 2 §1 προβλέπει ότι η Ελλάδα έχει συμφωνήσει να μην αντιταχθεί στην ένταξη των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υπό το όνομα βόρειο Μακεδονία. Ενώ, στην §4β (i) αναφέρει πως η χώρα μας γνωστοποιεί στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Ε.Ε ότι υποστηρίζει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων του Δεύτερου Μέρους στην Ε.Ε υπό τo όνομα και τις ορολογίες του άρθρου 1 της παρούσας Συμφωνίας που είναι βόρειος Μακεδονία. Συνεπώς δεν μπορεί να τεθεί θέμα για ένα ουσιαστικό ζήτημα όπως αυτό του ονόματος, παρά μόνο για την ενταξιακή πρόοδο της γείτονος χώρα όταν αυτή εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, κάτι που μεταξύ άλλων απάντησε πρόσφατα η Μάγια Κοτσίγιανσιτς, αρμόδια για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ερωτηθείσα σχετικά με την ευρωπαϊκή πορεία της γειτονικής χώρας μετά την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από το Ελληνικό Κοινοβούλιο (σ.σ. παραμένει άγνωστος ο απαιτούμενος χρόνος υλοποίησης των στόχων). Επιπρόσθετα ο ν.4588/2019 της συμφωνίας των Πρεσπών, προβλέπει δεκάδες προαπαιτούμενα τα οποία πρέπει να παρακολουθούνται σχετικά με το εάν τηρούνται τα οποία μια μελλοντική κυβέρνηση θα μπορούσε να αμφισβητήσει με στοιχεία για την μη εφαρμογή τους, ενεργοποιώντας εάν χρειαστεί το άρθρο 19 §3 του ν.4588/2019 (επίλυση διαφόρων) που δύναται να οδηγήσει ακόμη και σε μονομερή προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο «…Οποιαδήποτε διαφορά προκύψει μεταξύ των Μερών σχετικά με την ερμηνεία ή εφαρμογή της παρούσας Συμφωνίας και δεν έχει επιλυθεί σύμφωνα με τις διαδικασίες που αναφέρονται στο Άρθρο 19(2), μπορεί να υποβληθεί στο Διεθνές Δικαστήριο. Τα Μέρη θα πρέπει πρώτα να προσπαθήσουν να συμφωνήσουν σε κοινή υποβολή κάθε τέτοιας διαφοράς στο εν λόγω Δικαστήριο. Ωστόσο, εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία εντός έξι μηνών ή μεγαλύτερου χρονικού διαστήματος όπως τα Μέρη αμοιβαία θα συμφωνήσουν, τότε κάθε τέτοιου είδους διαφορά δύναται να υποβληθεί από οποιοδήποτε από τα Μέρη μονομερώς…».

Μεταξύ άλλων οριζόμενων στη συμφωνία των Πρεσπών, άραγε αρκούν κάποιες αλυτρωτικές δηλώσεις, (βλ. άρθρο 4.§2), κάποιο είδος προπαγάνδας (βλ. Άρθρο 6§1) ή ακόμη και κάποια διαφωνία αναφορικά με χρήση συμβόλου το όποιο συνιστά μέρος της ιστορικής ή πολιτιστικής κληρονομιάς για κάποιο από τα συμβαλλόμενα μέρη, (βλ. άρθρο 8§1. ), ώστε οι ηγέτες των δυο χωρών να οδηγηθούν στο εγγύς μέλλον από κοινού ή και μονομερώς σε αμφισβήτηση της συμφωνίας ; Προτού αναζητήσουμε απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει να παρακολουθήσουμε στενά το πολίτικο σύστημα της χώρας μας που αντιτίθεται ουσιαστικά στη συμφωνία των Πρεσπών, και εάν θα εφαρμοστεί η συμφωνία από Σήμερα κιόλας, από τα Σκόπια και όχι μετά από άγνωστο χρονικό διάστημα όπου θα κριθεί η είσοδος της γείτονος χώρας στην Ε.Ε, η κατά κεραία εφαρμογή του άρθρο 8. ν.4588/2019 που ορίζει ότι «…Εντός έξι μηνών από τη θέση σε ισχύ της παρούσης Συμφωνίας, το Δεύτερο Μέρος θα επανεξετάσει το καθεστώς των μνημείων, δημόσιων κτιρίων και υποδομών στην επικράτειά του, και στο μέτρο που αυτά αναφέρονται καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην αρχαία ελληνική ιστορία και πολιτισμό που συνιστούν αναπόσπαστο συστατικό της ιστορικής ή πολιτιστικής κληρονομιάς του Πρώτου Μέρους / Ελληνική Δημοκρατία, θα προβεί στις κατάλληλες διορθωτικές ενέργειες για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το ζήτημα και να διασφαλίσει τον σεβασμό στην προαναφερόμενη κληρονομιά. Το Δεύτερο Μέρος / πΓΔΜ δεν θα χρησιμοποιήσει ξανά καθ’ οιονδήποτε τρόπο και σε όλες τις μορφές του το σύμβολο που πριν απεικονιζόταν στην προηγούμενη εθνική σημαία του. Εντός έξι μηνών από τη θέση σε ισχύ της παρούσης Συμφωνίας, το Δεύτερο Μέρος θα προβεί στην αφαίρεση του συμβόλου που απεικονιζόταν στην προηγούμενη εθνική σημαία του από όλους τους δημόσιους χώρους και δημόσιες χρήσεις στην επικράτεια του. Αρχαιολογικά τεχνουργήματα δεν εντάσσονται στο πεδίο αυτής της διάταξης…».

Το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας.

Για όσους παρακολούθησαν τα κοινοβουλευτικά δρώμενα κατά το προηγούμενο διάστημα, καθώς και τις αντιπαραθέσεις των πολιτικών αρχηγών, ίσως να μην άκουσαν να αναδεικνύονται τα οριζόμενα των άρθρων 12§2-3 της Διεθνούς συμφωνίας των Πρεσπών (ν.4588/2019), τα οποία υπό συνθήκες μοιάζουν ως μελλοντικό εφιαλτικό σενάριο που θα πρέπει όμως να απαντηθεί Σήμερα από τους «διεκδικητές» του αύριο. Πιο συγκεκριμένα, το εν λόγω άρθρο αναφέρει πως «…τα Μέρη θα θεσπίσουν Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας (ΑΣΣ) των Κυβερνήσεών τους, με από κοινού επικεφαλείς τους Πρωθυπουργούς τους. Το ΑΣΣ θα συνέρχεται τουλάχιστον μία φορά το χρόνο και θα είναι το αρμόδιο όργανο για τη σωστή και αποτελεσματική εφαρμογή αυτής της Συμφωνίας και του απορρέοντος εξ αυτής Σχεδίου Δράσης…».

Είναι βέβαιο πως η συμφωνία των Πρεσπών θα μονοπωλεί για αρκετό καιρό το κοινό ενδιαφέρον, ενώ ίσως δούμε σύντομα σχετικές εξελίξεις να γκρεμίζουν μια σειρά αφηγημάτων της εκάστοτε πολιτικής πλευράς, γιατί πολύ απλά από Σήμερα κιόλας ξεκινά η ώρα των πράξεων για ένα γειτονικό λαό που κάνεις δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πως έχει αποβάλλει πλήρως όλες τις προκαταλήψεις του παρελθόντος.

* Η Αθηνά Αντωνιάδου είναι κοινωνιολόγος – freelance writer

The post Το βέτο, οι δοκιμασίες και η ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών appeared first on Νέα Φλώρινα.