Για την ειδικότητα ΥΕ ΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ δείτε εδώ

Για την ειδικότητα ΠΕ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΩΝ) δείτε εδώ

Για την ειδικότητα ΔΕ ΣΥΝΤΗΡΗΤΩΝ) δείτε εδώ

Για την ειδικότητα ΤΕ ΣΥΝΤΗΡΗΤΩΝ) δείτε εδώ

Για την ειδικότητα ΠΕ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΩΝ ΜΕ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΟΣΤΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ δείτε εδώ

Για την ειδικότητα ΤΕ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ δείτε εδώ

The post Aναρτήθηκαν τα αποτελέσματα στην αρχαιολογία appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η ανασκαφική δραστηριότητα της Εφορείας Αρχαιοτήτων Φλώρινας στο λεκανοπέδιο Αμυνταίου, είχε κατά το παρελθόν έτος δίμηνη διάρκεια και σωστικό χαρακτήρα, και εστιάστηκε κυρίως σε γνωστές θέσεις των ιστορικών χρόνων, όπως το Φαράγγι, τη Βεγόρα, τον Αετό και το Αμύνταιο.

Η ανασκαφή στη Βεγόρα αποκάλυψε, στην περιφέρεια μιας κώμης ρωμαϊκών χρόνων, ένα τετράγωνο κτίσμα με περίστυλη αυλή και ένα καλοκτισμένο λουτρό με ψηφιδωτά δάπεδα διακοσμημένα με γεωμετρικά σχέδια και δελφίνια.

Η απρόσμενη όμως ανακάλυψη προήλθε από το Αμύνταιο και αφορούσε σε μια ασυνήθιστα μεγάλη ιδιωτική έπαυλη έκτασης πέντε και πλέον στρεμμάτων.

Η αστική έπαυλη του Αλεξάνδρου, έτσι όπως αναγνωρίστηκε, εντασσόταν στη δυτική περίμετρο μιας ακμάζουσας ρωμαϊκής πόλης 250 στρεμμάτων κοντά στην Εγνατία Οδό.

Στο κτιριακό συγκρότημα, που η αρχική φάση κατασκευής του χρονολογείται στο τέλος του β΄ αι. μ.Χ., συμπεριλαμβάνονταν λουτρά, μικρά και μεγάλα δωμάτια, διάδρομοι ή στοές και εσωτερικές αυλές. Οι τοίχοι και τα δάπεδα ήταν κατασκευασμένα με επιμέλεια, ενώ τα πολυτελή δωμάτια στρώνονταν με λευκό κονίαμα και επενδύονταν με πολύχρωμα μάρμαρα ή κοσμούνταν με αγάλματα και με εξαιρετικής ποιότητας ψηφιδωτά δάπεδα.

 Η ψηφιδωτή διακόσμηση κάλυπτε συνολική επιφάνεια 360 τ.μ. και βρέθηκε σε 11 από τους 96 χώρους.

 Στην αίθουσα της Ευρώπης, ή οποία ανήκει στις καλύτερα σωζόμενες από αυτές, εικονίζονται μυθολογικά θέματα όπως: η Αρπαγή της Ευρώπης, ο Απόλλωνας σε γρύπα, ο Πάνας με Νύμφη, η Αρπαγή της Διώνης (;) και άλλες συνθέσεις σε διάχωρα, που δεν σώζονται ή δεν έχουν συντηρηθεί ακόμη. Όλες οι σκηνές συνοδεύονταν από το όνομα της κύριας μορφής. Ωστόσο, είναι ευανάγνωστα μόνο τα ονόματα ΕΥΡΩΠΗ, ΑΠΟΛΛΩΝ και ΦΑΙΔΡΑ.

Μία από τις ζώνες παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον επειδή στην τετράστιχη επιγραφή της δηλώνονται οι ιδιοκτήτες της έπαυλης (Αλέξανδρος και Μεμμία).

 Η αίθουσα του θηριομάχου ονομάστηκε έτσι από την κεντρική παράσταση, που απεικονίζει μια ανδρική μορφή (bestiaries) με μαχαίρι να δέχεται την επίθεση ενός λιονταριού. Γύρω από αυτήν υπήρχαν τετράγωνα επαναλαμβανόμενα απλά ή σύνθετα γεωμετρικά σχέδια.

 Στη μεγαλύτερη αίθουσα απ’ όλες, την «αίθουσα των Νηρηίδων», εμβαδού 90 τ.μ., συναντάται η πλέον εντυπωσιακή και σύνθετη ψηφιδωτή διακόσμηση, η οποία αναπτύσσεται σε ενότητες γύρω από την κεντρική ελλειψοειδή δεξαμενή του χώρου. Στο θεματολόγιο των παραστάσεων περιλαμβάνονται Νηρηίδες πάνω σε ιππόκαμπους, έρωτες πάνω σε δελφίνια, σκηνή ψαρέματος, ψάρια και πουλιά και η προσωποποίηση των τεσσάρων Εποχών. Συμμετρικά προς τη δεξαμενή υπάρχουν σε δυο τετράγωνα διάχωρα, επίσης επιγραφές, που αναγράφουν τους μεταγενέστερους ιδιοκτήτες ή τους ψηφιδογράφους κάποιων από τις πολυτελείς αίθουσες.

 Οι ξεχωριστοί χώροι, όπου περνούσαν τον χρόνο τους οι ένοικοι της έπαυλης μαζί με τους καλεσμένους τους, ήταν διακοσμημένοι και με αγάλματα θεοτήτων, όπως τεκμηριώνεται από τα πρόσφατα ευρήματα των ανασκαφών. Οι μορφές, αν και δεν σώζονται ακέραιες αποδίδουν τον Ερμή Κερδώο και ίσως την Αθηνά και τον Ποσειδώνα. Η παρουσία του τελευταίου μπορεί να αιτιολογηθεί από ιδιότητά του ως θεού του υδάτινου στοιχείου (των πηγών, των ποταμών και των λιμνών της περιοχής). Ήταν εξαιρετικής τέχνης ρωμαϊκά αντίγραφα ελληνιστικών ή κλασικών πρωτοτύπων και προέρχονταν από αττικά εργαστήρια. Η ανεύρεση επίσης τμήματος μαρμάρινης αφιερωματικής στήλης, η οποία σώζει ανάγλυφο αετό, επιβεβαιώνει τη λατρεία στους χώρους της έπαυλης του Δία Ύψιστου.

 Εκτός από τα ψηφιδωτά δάπεδα και τα αγάλματα θεοτήτων, από το χώρο του συγκροτήματος συνελέγησαν πλούσια κινητά ευρήματα όπως, θραύσματα από πήλινα ή χάλκινα ειδώλια, χάλκινα ελάσματα, οστέινες περόνες, θραύσματα από γυάλινα μυροδοχεία, κεραμική και πολυάριθμα ασημένια και χάλκινα νομίσματα.

 Το επιβλητικό μέγεθος του συγκροτήματος, αλλά και η επιλογή του θεματολογίου του γλυπτικού και ψηφιδωτού διακόσμου του, δηλώνουν ότι οι ιδιοκτήτες της έπαυλης, ανάμεσα τους και ο Αλέξανδρος, που έζησε στα μέσα περίπου του 3^ου μ.Χ., ήταν πλούσιοι πιθανόν εκλατινισμένοι έλληνες, με εξέχουσα θέση στην τοπική κοινωνία και ενδεχομένως και στη ρωμαϊκή διοίκηση.

 Η επιλογή της σκηνής της θηριομαχίας, αν και αποτελεί εικονιστική κοινοτυπία της εποχής, μπορεί να σχετίζεται με το αξίωμα τους και να απηχεί ένα πραγματικό γεγονός, ως μέρος μιας επιχορηγούμενης ενότητας θεαμάτων προς τιμή του αυτοκράτορα ή προς τέρψιν και εύνοια των κατοίκων της ρωμαϊκής πόλης του Αμυνταίου.

 Τα πρόσφατα πλούσια ευρήματα και τα αποτελέσματα της ανασκαφικής προσπάθειας των τελευταίων χρόνων, έρχονται να προστεθούν στο πολύ σπουδαίο έργο των προηγούμενων συναδέλφων στο Λεκανοπέδιο Αμυνταίου. Η σύνθεση του συνόλου αυτών των στοιχείων θα εμπλουτίζει σε σημαντικό βαθμό την έρευνα και θα αλλάξει ουσιαστικά την εικόνα μας για την ιστορική και αρχαιολογική τοπογραφία των ιστορικών χρόνων στην περιοχή της βόρειας Εορδαίας.

Δρ. Πανίκος Χρυσοστόμου

Αρχαιολόγος με βαθμό Α΄

Προϊστάμενος Τμήματος

Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και Μουσείων

Εφορεία Αρχαιοτήτων Φλώρινας

ΑΝΑΣΚΑΦΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ 2017

(ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΕΜΘ 2018)

ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ  ΕΙΚΟΝΩΝ

1. Χρυσό ενώτιο με γυμνό έρωτα προσαρτημένο σε στέλεχος με λεπτά περιδινούμενα ελάσματα. Βρέθηκε στο Φαράγγι (αρχαία πόλη Βοκερία και χρονολογείται στο τέλος του 3^ου αι. π.Χ.
2. Ο αρχαιολογικός χώρος της Βεγόρας στη θέση «Τσαΐρια της Εκκλησίας» με τη σωστική ανασκαφή σε εξέλιξη.
3. Ο αρχαιολογικός χώρος της ρωμαϊκής πόλης του Αμυνταίου. Η ανατολική και βόρεια πτέρυγα της Έπαυλης του Αλεξάνδρου (3^ος αι. μ.Χ.)
4. Τρισδιάστατη αποκατάσταση των χώρων της μεγαλειώδους Έπαυλης του Αλεξάνδρου. Αριστερά κάτω αποδίδεται η προγενέστερη λουτρική εγκατάσταση.
5. Η ψηφιδωτή διακόσμηση του δαπέδου της κόγχης της «Αίθουσας του κισσού».
6. Η προσωποποίηση του Καλοκαιριού (μέρος από την συμμετρική απεικόνιση των Τεσσάρων Εποχών) από την «Αίθουσα των Νηρηίδων».
7. Σκηνή ψαρέματος από το διάχωρο της κεντρικής διακόσμησης της «Αίθουσας των Νηρηίδων».
8. Νηρηίδα πάνω σε ιππόκαμπο από το νότιο τοξωτό διάχωρο της «Αίθουσας των Νηρηίδων».
9. Νηρηίδα πάνω σε ιππόκαμπο από το ανατολικό τοξωτό διάχωρο της «Αίθουσας των Νηρηίδων».
10. Ανατολικό τοξωτό διάχωρο της «Αίθουσας των Νηρηίδων». Απόσπασμα της μορφής της Νηρηίδας.
11. Διακοσμητικό περιμετρικό διάχωρο από την «Αίθουσα των Νηρηίδων» με πέρδικα.
12. Μαρμάρινο άγαλμα της Αθηνάς(;) από την Έπαυλη του Αλεξάνδρου (3^ος αι. μ.Χ.)
13. Μαρμάρινη κεφαλή Ποσειδώνα (;) από την Έπαυλη του Αλεξάνδρου (3^ος αι. μ.Χ.)

The post Τα αποτελέσματα των ανασκαφών στο Λεκανοπέδιο του Αμυνταίου (pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Δείτε τα αποτελέσματα εδώ.

The post Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα στην αρχαιολογία appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τον Δεκέμβρη του 2014, κάτω από οικοδομικά κατάλοιπα ρωμαϊκών χρόνων, εντοπίστηκε οργανωμένο νεκροταφείο με ευρήματα εντυπωσιακά, που φωτίζουν άγνωστες μέχρι σήμερα πτυχές του πολιτισμού που αναπτύχθηκε στη Λυγκηστίδα κατά την Αρχαϊκή και Κλασική Εποχή.

Την ύπαρξη αρχαίου οικισμού και ταφών στην αριστερή όχθη του Γεροπόταμου είχαν επισημάνει από παλιά οι ερευνητές. Ο χώρος ήταν γνωστός στην αρχαιολογική υπηρεσία ως νεκροταφείο ρωμαϊκών χρόνων, από τα οστά ανθρώπινων σκελετών που διακρίνονταν στην κοίτη ενός ρέματος, καθώς και από τις ταφικές ενεπίγραφες στήλες του 2^ου και 3^ου αι. μ.Χ που βρέθηκαν στην περιοχή, πολλές από τις οποίες εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Φλώρινας. Οι αναφορές των γραμματειακών πηγών στην αρχαία Λυγκηστίδα είναι ελάχιστες, ενώ έλλειπαν και τα αρχαιολογικά ευρήματα  που θα συμπλήρωναν τις ιστορικές μας γνώσεις για την περιοχή, ιδιαίτερα κατά την περίοδο που προηγήθηκε της ενοποίησης του μακεδονικού κράτους από τον Φίλιππο Β΄. Μέχρι πρόσφατα, λόγω έλλειψης δεδομένων, επικρατούσε η λανθασμένη αντίληψη ότι η  περιοχή ήταν κοινωνικά και πολιτισμικά απομονωμένη.

Από τους αρχαίους συγγραφείς γνωρίζουμε τον διαχωρισμό της Μακεδονίας σε ορεινή – Άνω– και πεδινή –Κάτω- Μακεδονία. Οι σύγχρονοι νομοί Καστοριάς, Φλώρινας, Κοζάνης και Γρεβενών ανήκαν στην Άνω Μακεδονία. Μέσα στα γεωγραφικά όρια των παραπάνω νομών κατοικούσαν οι Ορέστες, οι Λυγκηστές, οι Εορδοί, οι Τυμφαίοι και οι Ελιμιώτες. Η Άνω Μακεδονία, απαρτιζόταν από ιδιαίτερα βασίλεια που τα αποτελούσαν συγγενικές φυλετικές ομάδες – έθνη, οργανωμένα με κοινωνικό και πολιτικό σύστημα. Η μακεδονική κοινωνία παρέμεινε βασισμένη στην αριστοκρατική δομή των γενών με άξονα συνοχής τη βασιλική εξουσία και διατήρησε τη φυλετική οργάνωση σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, ακόμα και μετά την ενσωμάτωση των τοπικών βασιλείων στο κράτος των Αιγών το 358 π.Χ από τον Φίλιππο Β’. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, οι Λυγκηστές κατάγονται από τους Βακχιάδες, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από την Κόρινθο στα μέσα του 7^ου αι. π.Χ. Πρώτος γνωστός βασιλιάς της Λυγκηστίδας στα μέσα του 5^ου αι. π.Χ., είναι ο γιος του Βρομερού, Αρραβαίος Α΄, εγγονή του οποίου θεωρείται η Ευρυδίκη, η μητέρα του Φίλιππου του Β΄. Η παράδοση αυτή έχει καταγραφεί στους μύθους και προβάλλει τη σχέση των κατοίκων της ορεινής Μακεδονίας με τη βορειανατολική Πελοπόννησο και την καταγωγή των βασιλικών οίκων (Τημενίδες των Αιγών, Βακχιάδες των Λυγκηστών) από τον Ηρακλή και το Άργος ή την Κόρινθο αντίστοιχα.

Η ανασκαφή στην Αχλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη και οι ταφές έχουν ξεπεράσει τις 170. Πρόκειται για ενταφιασμούς, με τα οστά κατά κανόνα σε κακή κατάσταση διατήρησης. Εκτείνονται χρονολογικά από τον 6ο μέχρι τον 4ο αι. π.Χ. και τα έθιμα ταφής παρουσιάζουν σαφέστατες ομοιότητες με άλλα νεκροταφεία της ίδιας περιόδου στη Μακεδονία, όπως στη Σίνδο, στις Αιγές, στο Αρχοντικό της Πέλλας και στην Αιανή. Σύμφωνα με τα ταφικά έθιμα των Μακεδόνων, ο νεκρός θάβεται με τα προσωπικά του κοσμήματα και αντικείμενα, που αποτελούν σύμβολα κύρους, αλλά και με αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τις ταφικές τελετές και παραπέμπουν σε δοξασίες για τη μετά θάνατον ζωή.

Οι άνδρες θάβονται με τα όπλα τους προβάλλοντας το ιδεώδες του πολεμιστή και οι γυναίκες με τα κοσμήματά τους. Οι πολεμιστές συνοδεύονται από ένα ή δύο δόρατα ή ακόντια, από σιδερένια ξίφη και μαχαίρια, οπλισμό που υπαινίσσεται πραγματικούς ανταγωνισμούς για κυριαρχία και κατοχύρωση εδαφικών κτήσεων. Τα όπλα, τα κοσμήματα, τα χρυσά ελάσματα χαρακτηρίζουν το φύλο και την κοινωνική υπόσταση του νεκρού, ενώ τα πήλινα και χάλκινα αγγεία, ειδώλια και σκεύη, σχετίζονται με ταφικές τελετουργίες και αντιλήψεις για τη μεταθανάτια ζωή. Βρέθηκαν χρυσά επιστόμια και εποφθάλμια με έκτυπη και στικτή διακόσμηση, χρυσοί ρόδακες και δισκάρια για τη διακόσμηση της ενδυμασίας, χρυσά και επάργυρα σκουλαρίκια. Τα επιστόμια, τα εποφθάλμια και τα υπόλοιπα ελάσματα συνδέονται πιθανότατα με τη διαδεδομένη αντίληψη ότι ο χρυσός έχει προστατευτική δύναμη. Λόγω της αφθαρσίας του είχε από πολύ νωρίς συνδεθεί με την έννοια της αθανασίας και της αιωνιότητας.

Μεγάλος είναι ο αριθμός των χάλκινων κοσμημάτων, στα οποία περιλαμβάνονται πόρπες και περόνες για τη συγκράτηση των ενδυμάτων, δαχτυλίδια απλά ή με παραστάσεις στη σφενδόνη, σκουλαρίκια και βραχιόλια απλά, αλλά και πολύσπειρα.

Τα αγγεία, πήλινα και χάλκινα, βρίσκονται συνήθως τοποθετημένα κοντά στα πόδια. Στις πρωιμότερες ταφές τα πήλινα αγγεία προέρχονται κυρίως από τοπικά εργαστήρια και περιλαμβάνουν σχήματα που έχουν  μεγάλη  διάρκεια και μακρά παράδοση στον Βορειοελλαδικό χώρο κατά τους αρχαϊκούς και κλασικούς χρόνους.Τα αρχαιότερα μέχρι στιγμής εισαγμένα πήλινα αγγεία είναι προϊόντα του κορινθιακού κεραμικού εργαστηρίου, προορίζονται για αρωματικά έλαια και αλοιφές και χρονολογούνται στον 6^ο και τον πρώιμο 5^ο αι. π.Χ. Από το σύνολο της κεραμικής της Αχλάδας προκύπτει ότι η πλειονότητα των τεχνιτών ήταν ντόπιοι που δέχτηκαν  επιρροές από μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα, όπως της Ιωνίας, της Κορίνθου και της Αθήνας, περιοχές με τις οποίες οι Μακεδόνες είχαν στενές εμπορικές σχέσεις. Οι ντόπιοι τεχνίτες υιοθετούσαν κοινούς τύπους  και μοτίβα, η απόδοση των οποίων υπήρξε ανάλογη με το βαθμό αφομοίωσης των καλλιτεχνικών ρευμάτων σε συνδυασμό με τις τοπικές ιδιομορφίες και παραδόσεις. Στη Μακεδονία δρούσαν κατά τα αρχαϊκά χρόνια και ξένοι τεχνίτες, χρυσοχόοι, κεραμείς, κοροπλάστες, οπλουργοί κ.λπ.

Οι ταφές του 4^ου αι. π.Χ. συνοδεύονται από πολλά αττικά αγγεία, με σχήματα ιδιαίτερα δημοφιλή πανελλαδικά σε νεκροταφεία αυτής της περιόδου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένας μελαμβαφής κάδος με πλαστικό διάκοσμο, με ανάγλυφη κεφαλή στην απόληξη της λαβής και σουρωτήρι στην εκροή, ο οποίος μιμείται μεταλλικά πρότυπα. Επίσης, ένα πλαστικό αγγείο σε σχήμα κεφαλής κριού και ερυθρόμορφη διακόσμηση με φύλλα κισσού στον λαιμό.

Τα ευρήματα της Αχλάδας πιστοποιούν συστηματικές εμπορικές και πολιτιστικές επαφές με σημαντικά κέντρα της νότιας Ελλάδας και των αποικιών, επαφές που επηρεάζουν εμφανώς την εγχώρια παραγωγή και αναδεικνύουν μια εικόνα χωρίς διαφορές σε σχέση με τα νεκροταφεία της ίδιας χρονολογικής περιόδου στον υπόλοιπο μακεδονικό χώρο.

Όπως αποδείχτηκε, η γη της Αχλάδας έκρυβε πολλές απαντήσεις και η τρέχουσα έρευνα συμπληρώνει με μοναδικό τρόπο τα κενά των πηγών για την ιστορία της Μακεδονίας και την εθνική ταυτότητα των Μακεδόνων. Από κοινού με τα ευρήματα της γειτονικής Αιανής, το ταφικό σύνολο της Αχλάδας εμπλουτίζει τον αρχαιολογικό χάρτη της περιοχής, τεκμηριώνει την ιστορική γνώση και σκιαγραφεί τη φυσιογνωμία του ελληνισμού της Άνω Μακεδονίας. Τα πρόσφατα μοναδικά για την περιοχή ευρήματα προβάλλουν γλαφυρά τον ενιαίο χαρακτήρα του ελληνικού πολιτισμού και αποδεικνύουν ότι, παράλληλα με τους Μακεδόνες της Κάτω Μακεδονίας, τα βασίλεια της Άνω Μακεδονίας, χαρακτηρίζονται στον 6ο και 5ο π.Χ. αι. από εύρωστη οικονομία και υψηλό βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο.

Λιάνα Γκέλου,

αρχαιολόγος Εφ. Α. Φλώρινας

The post Μοναδικές αρχαιολογικές μαρτυρίες για τη Λύγκο των αρχαϊκών και κλασικών χρόνων (pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.