Κάθε φορά που ένας εκπαιδευτικός φεύγει από τη ζωή έπειτα από χρόνια πίεσης, εξουθένωσης, άγχους και συνεχούς εργασιακής ασφυξίας, η κοινωνία αντιδρά για λίγες μέρες. Ένα συλλυπητήριο μήνυμα, λίγες αναρτήσεις, λίγες υποκριτικές δηλώσεις για τη «σημασία του λειτουργήματος». Και μετά σιωπή. Μέχρι τον επόμενο…

Γιατί ο εκπαιδευτικός στην Ελλάδα δεν είναι πια μόνο εκπαιδευτικός.

Πρέπει να είναι δάσκαλος, επιστήμονας, παιδαγωγός, ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός, αστυνόμος, δικηγόρος, διαμεσολαβητής οικογενειακών κρίσεων, ειδικός στις μαθησιακές δυσκολίες, ειδικός στην τεχνολογία, γραμματέας, λογιστής, υπεύθυνος εκδηλώσεων, υπεύθυνος δράσεων, υπεύθυνος αξιολόγησης και διαρκώς διαθέσιμος υπάλληλος ενός συστήματος που ποτέ δεν χορταίνει απαιτήσεις.

Ταυτόχρονα πρέπει να είναι και… μετανάστης μέσα στην ίδια του τη χώρα. Ο αναπληρωτής εκπαιδευτικός κουβαλά μια βαλίτσα και μια ζωή μισή. Σεπτέμβρη στη Ρόδο, Γενάρη στη Φλώρινα, του χρόνου ίσως σε κάποιο νησί χωρίς σπίτι, χωρίς γιατρό, χωρίς στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Να πληρώνει ενοίκια που καταβροχθίζουν τον μισό μισθό του, να ζει μακριά από οικογένεια, φίλους, παιδιά, σύντροφο. Να ξεριζώνεται συνεχώς και να του ζητούν ταυτόχρονα “πάθος για την εκπαίδευση”.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το κράτος απαιτεί διαρκώς περισσότερα προσόντα. Μεταπτυχιακά, διδακτορικά, σεμινάρια, πιστοποιήσεις, ξένες γλώσσες, ψηφιακές δεξιότητες, ατελείωτη επιμόρφωση. Σε λίγο ο εκπαιδευτικός θα χρειάζεται βιογραφικό ανώτερο από επιστήμονα της NASA για να διδάξει σε μια τάξη με σπασμένα καλοριφέρ και τριάντα παιδιά στοιβαγμένα σαν αριθμοί.

Και τι παίρνει ως αντάλλαγμα;

Έναν μισθό που δεν φτάνει ούτε για αξιοπρεπή επιβίωση. Δώρα κομμένα. Ακρίβεια ασταμάτητη. Υποχρεώσεις που πολλαπλασιάζονται. Αξιολογήσεις επί αξιολογήσεων. Δράσεις, πλατφόρμες, φακέλους, αποδείξεις “παραγωγικότητας”, λες και ο δάσκαλος είναι υπάλληλος πολυεθνικής και όχι άνθρωπος που δουλεύει με ψυχές παιδιών.

Και μέσα σε όλα αυτά, ο εκπαιδευτικός βρίσκεται μόνος.

Οι γονείς συχνά απέναντι, έτοιμοι να καταγγείλουν, να απειλήσουν, να απαιτήσουν. Οι διοικητικές δομές απέναντι, αντιμετωπίζοντας τον άνθρωπο της τάξης σαν ύποπτο ανεπάρκειας που πρέπει διαρκώς να αποδεικνύει ότι αξίζει να υπάρχει. Η κοινωνία απέναντι, με το γνωστό δηλητήριο: «Τι δουλειά κάνουν; Τρεις μήνες διακοπές έχουν».

Κανείς όμως δεν βλέπει τον εκπαιδευτικό που επιστρέφει σπίτι διαλυμένος ψυχικά. Που κουβαλά τα προβλήματα δεκάδων παιδιών στο μυαλό του. Που φοβάται ακόμη και να δείξει ανθρώπινη αγάπη, μήπως παρεξηγηθεί. Που διστάζει να βάλει όρια, μήπως βρεθεί κατηγορούμενος. Που εργάζεται μέσα σε μια διαρκή απειλή: μη μιλήσεις πολύ, μη φωνάξεις, μη συγκινηθείς, μην αντιδράσεις, μη γίνεις στόχος.

Και τελικά; Μη λυγίσεις. Μην αρρωστήσεις. Μη… πεθάνεις…

Η μοναδική “παροχή” που έχει απομείνει είναι οι άδειες. Κι αυτές δεν είναι προνόμιο. Είναι ανάγκη επιβίωσης. Είναι ο ελάχιστος χρόνος που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να επουλώσει το σώμα και το μυαλό του πριν επιστρέψει ξανά στον ίδιο μηχανισμό εξάντλησης.

Η μεγαλύτερη υποκρισία όμως είναι άλλη: όλοι δηλώνουν ότι η παιδεία είναι “ο πυλώνας της κοινωνίας”, αλλά κανείς δεν αντέχει να κοιτάξει πώς ζουν εκείνοι που τη στηρίζουν καθημερινά. Θέλουμε σχολεία σύγχρονα χωρίς να στηρίζουμε τους ανθρώπους τους. Θέλουμε παιδιά με αξίες χωρίς να σεβόμαστε αυτούς που τις διδάσκουν. Θέλουμε εκπαιδευτικούς-ήρωες, αλλά τους πληρώνουμε και τους αντιμετωπίζουμε σαν αναλώσιμους.

Και ενώ κανείς δεν παίρνει πρέφα,  χαμένοι όλοι πίσω από αξιολογήσεις, μετακινήσεις, φόβο, οικονομική ασφυξία και ψυχική εξουθένωση, χάνονται άνθρωποι.

Όχι από “κακή στιγμή”.

Όχι από “ατυχία”.

Αλλά από ένα σύστημα που έχει μάθει να απαιτεί τα πάντα και να μην προσφέρει σχεδόν τίποτα.

Κι αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα δεν θα ψάχνουμε τρόπους να βελτιώσουμε την εκπαίδευση.

Θα ψάχνουμε ανθρώπους πρόθυμους να θυσιαστούν για να τη διατηρήσουν ζωντανή.

Χριστοπούλου Ελευθερία

The post Στο «βωμό» της εκπαίδευσης appeared first on Νέα Φλώρινα.

 Με λένε Γιάννη και πάω δημοτικό στη Φλώρινα. Έχει χιόνι. Πολύ χιόνι. Από τον Νοέμβρη μέχρι την άνοιξη.

 Το πρωί φοράω δύο ζευγάρια κάλτσες. Η μαμά φωνάζει να βιαστώ γιατί θα χτυπήσει το κουδούνι. Βγαίνω έξω και το χιόνι φτάνει μέχρι το γόνατο. Γλιστράω. Γελάω. Ο φίλος μου με πετυχαίνει με μια χιονόμπαλα. Ανταποδίδω.

 Το σχολείο είναι ανοιχτό. Πάντα είναι, εκτός αν κλείσουν οι δρόμοι.

Κανείς δεν το συζητάει. Έτσι είναι ο χειμώνας.

 Στην αυλή τα χέρια παγώνουν, αλλά δεν μας νοιάζει. Το καλοριφέρ μέσα καίει. Οι μπότες στεγνώνουν πάνω στα σώματα. Το διάλειμμα μυρίζει βρεγμένο μπουφάν και κιμωλία.

 Δεν σκέφτομαι αν είναι επικίνδυνα.

Δεν σκέφτομαι αν «έπρεπε».

Ζω.

Τώρα

Με λένε Νίκο και πάω στο ίδιο σχολείο.

Το πρωί δεν ξύπνησα από ξυπνητήρι, αλλά από το κινητό της μαμάς.

«Κλειστά τα σχολεία», είπε ο δήμος.

Σήμερα έριξε λίγο χιόνι. Κόλλησα στο τζάμι να χαζέψω τις νυφάδες, παχιές, να στρώνουν ένα πουπουλένιο λευκό στρώμα στην άσφαλτο. Δεν το βλέπουμε συχνά.

Η μαμά δουλεύει. Είναι μόνη της. Μιλάει χαμηλόφωνα στο τηλέφωνο. Λέει “δεν ξέρω τι θα κάνω”. Εγώ κάθομαι στον καναπέ.

Πόσο θα ‘θελα να κάνω αγγελάκια στο λευκό αφράτο αυτό στρώμα, πριν προλάβει να λιώσει. Αλλά δε γίνεται.

Η μαμά αγχώνεται.

Εγώ ανοίγω το τάμπλετ.

 Το σχολείο είναι κλειστό «για λόγους ασφάλειας».

Δεν ξέρω από τι ακριβώς με προστατεύουν.

Δεν παίζω.

Δεν γελάω.

Κολλάω στην οθόνη προσπαθώντας να μιλήσω με τους συμμαθητές μου.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν

Με λένε Μάριο και ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Σήμερα χιόνισε λίγο και το σχολείο έκλεισε.

Όχι επειδή κανείς φοβήθηκε, αλλά επειδή έτσι έπρεπε.

Η μαμά πήρε άδεια ειδικού σκοπού. Δεν αγχώθηκε. Δεν απολογήθηκε σε κανέναν. Ο δήμος είχε καθαρίσει τους δρόμους, αλλά είπε: σήμερα είναι μέρα για παιδιά.

Βγήκαμε έξω.

Το χιόνι είναι λίγο πια και δεν κρατάει όπως παλιά.

Το ξέρουμε και γι΄ αυτό το χαίρομαστε.

Φτιάξαμε έναν μικρό χιονάνθρωπο. Τα χέρια μου πάγωσαν. Τα μάγουλά μου κοκκίνισαν. Γυρίσαμε σπίτι κουρασμένοι και χαρούμενοι. Η μαμά μου έπαιζε κι αυτή σαν μικρό παιδί.

Αύριο το σχολείο θα είναι ανοιχτό.

Κανονικά.

Σοβαρά.

Όπως πρέπει.

Και τα τρία παιδιά είμαστε το ίδιο

Μόνο που ζούμε σε παράλληλα σύμπαντα.

Σε εκείνο που άντεχε.

Σε εκείνο που κλείνει εύκολα.

Και σε εκείνο που θα μπορούσε να υπάρχει, αν κάποιος αναλάμβανε την ευθύνη αντί να τη μεταφέρει.

Το χιόνι δεν άλλαξε τόσο πολύ.

Εμείς αλλάξαμε.

Και κάπου ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, ξεχάσαμε ότι το σχολείο δεν είναι διακόπτης. Είναι θεσμός.

Το ερώτημα δεν είναι αν αγαπάμε τα παιδιά μας.

Το ερώτημα είναι αν έχουμε φτιάξει θεσμούς που να αντέχουν έναν χειμώνα, έστω κι αν πια χιονίζει λιγότερο.

Χριστοπούλου Ελευθερία

The post Σε ένα παράλληλο σύμπαν appeared first on Νέα Φλώρινα.

Online μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Η ιστορία απευθύνεται σε παιδιά 3-9 ετών.

Ο Ζαν είναι μονομάχος… αλλά δεν του αρέσει να μονομαχεί! Προτιμά να ακούει μουσική και να κάνει βόλτες στη λιμνούλα του. Όμως μια μέρα, ένα τεράστιο, τρομακτικό πλάσμα εμφανίζεται! Τότε ο Ζαν πρέπει να διαλέξει: να κρυφτεί ή να γίνει ήρωας; Ένα παραμύθι γεμάτο περιπέτεια, χιούμορ και μαθήματα για το θάρρος και τη φιλία!

The post «Ζαν ο Μονομάχος»: Κυκλοφορεί το παραμύθι της Ελευθερίας Χριστοπούλου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Το παραμύθι θα είναι διαθέσιμο εντελώς δωρεάν σε μορφή ebook από τις 15 έως τις 19 Απριλίου στο Amazon, στο παρακάτω link: https://a.co/d/4fmPrVv.

Όπως αναφέρει η συγγραφέας “αυτό το παραμύθι είναι μια μικρή προσπάθεια να φέρω χαμόγελα και φαντασία στα παιδιά, και θα ήταν μεγάλη μου χαρά να λάβω στήριξη μέσα από μια απλή κριτική στο Amazon. Οι πρώτες εντυπώσεις και η ενθάρρυνση του κόσμου είναι πολύτιμες για κάθε νέο δημιουργό”.

The post “Jean the… fighter”: Το παραμύθι της Ελευθερίας Χριστοπούλου, στα αγγλικά, κυκλοφορεί δωρεάν στο Amazon appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ολόκληρο το κτίριο έχει σκεπαστεί από έναν αδιάσπαστο κισσό, λες και η ίδια η φύση το καταδίκασε στη λήθη. Οι ιστορίες για το τι συνέβη μέσα του είναι πολλές, μα καμία δεν είναι πιο φρικτή από εκείνη της Ισαβέλλας.

Η Ισαβέλλα ήταν η πιο όμορφη γυναίκα της πόλης. Τα ξανθά μαλλιά της κυμάτιζαν σαν χρυσό στον ήλιο, τα μάτια της είχαν το πράσινο του νεαρού φύλλου, και το δέρμα της ήταν αλαβάστρινο, λείο σαν μετάξι. Όλοι οι άντρες της Φλώρινας έστρεφαν το βλέμμα τους όταν περνούσε, αλλά εκείνη ανήκε σε έναν μόνο – στον άντρα της, τον Αλέξανδρο.

Το αρχοντικό τους ήταν αληθινό κόσμημα. Οι τοίχοι του, σε αποχρώσεις του κόκκινου και της ώχρας, στόλιζαν την κεντρική οδό. Στο εσωτερικό του, πολυτελή χαλιά από την Ανατολή σκέπαζαν τα ξύλινα πατώματα, οι βαριές κουρτίνες από μπλε βελούδο κρατούσαν το φως έξω, ενώ στους τοίχους κρέμονταν πίνακες με μορφές που σε κοιτούσαν αμίλητες, σαν να έκρυβαν μυστικά. Στο βάθος του σπιτιού υπήρχε μια κρυφή αυλή, ένα μέρος γεμάτο τριανταφυλλιές και κρίνα, όπου οι δυο τους περπατούσαν τα βράδια κάτω από το φως των φαναριών.

Τα πρώτα χρόνια ο Αλέξανδρος λάτρευε την Ισαβέλλα. Δεν υπήρχε μέρα που να μην της φέρει λουλούδια, που να μην θαυμάσει την ομορφιά της. Όμως ο χρόνος δεν συγχωρεί κανέναν. Ο Αλέξανδρος άρχισε να γερνά, τα μαλλιά του γέμισαν λευκές τρίχες, οι ρυτίδες αυλάκωσαν το πρόσωπό του. Και μαζί με τον χρόνο, η αγάπη του ξεθώριασε.

Δεν την κοιτούσε πια όπως παλιά.

Η Ισαβέλλα, όμως, παρέμενε όμορφη παρόλο που μεγάλωνε. Δεν είχε ούτε μία ρυτίδα, ήταν ολόιδια όπως τότε, την ημέρα που τον παντρεύτηκε. Όμως εκείνος έδειχνε να μην τη βλέπει. Ή μήπως δεν ήθελε; Μήπως το να την κοιτάξει θα του υπενθύμιζε τη δική του φθορά;

Η Ισαβέλλα μαράζωσε. Ένα πρωί, στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη της και αναρωτήθηκε:

Αν δεν με κοιτάζει πια, τότε τι σημασία έχει η ομορφιά μου;

Και τότε θυμήθηκε.

Θυμήθηκε πως η μητέρα της ήξερε παλιές τέχνες. Θυμήθηκε ψιθύρους σε σκοτεινά δωμάτια, μαγικά σημάδια χαραγμένα σε κεριά. Θυμήθηκε λόγια απαγορευμένα που φυλάσσονταν μόνο για τις γυναίκες που είχαν χάσει ό,τι αγαπούσαν.

Έτσι, ένα βράδυ, με το κερί να τρεμοπαίζει μπροστά της, ψιθύρισε τις αρχαίες λέξεις.

Ο αέρας μέσα στο αρχοντικό άλλαξε. Οι βαριές κουρτίνες ανέμισαν σαν να φυσούσε από μέσα τους ένας αόρατος άνεμος. Οι πίνακες στους τοίχους μαύρισαν, το ξύλινο πάτωμα έτριξε βαθιά, σαν να πονούσε το ίδιο το σπίτι.

Και τότε ο κισσός ξεκίνησε να αναρριχάται.

Στην αρχή, ήταν λεπτές κλωστές πρασίνου που γλίστρησαν από το παράθυρο. Έπειτα, πάχυνε, απέκτησε αγκάθια και δυνάμωσε. Μέσα σε λίγα λεπτά, αγκάλιασε τους τοίχους, σκέπασε τις πόρτες, έκλεισε κάθε έξοδο. Σαν να κατάλαβε η ίδια η φύση το ξόρκι της, αποφάσισε να την κρατήσει για πάντα εκεί, μέσα στο σπίτι που την είδε να ανθίζει και να μαραίνεται. Και από τη στενοχώρια της άρχισε κ αυτή να γερνάει. Τα μαλλιά της έγιναν ασημένια, χαρακιές γέμισε το άλλοτε αλαβάστρινο πρόσωπο της και τα μάτια της ; Ξεθώριαζαν και αυτά σιγά σιγά, ώσπου έχασαν τελείως το φως τους.

Ο Αλέξανδρος στεκόταν καθημερινά  μπροστά από το απροσπέλαστο τείχος από φύλλα και αγκάθια που είχαν καταπιεί το αρχοντικό. Ούτε ένα παράθυρο δεν φαινόταν πια. Προσπαθούσε να βρει τρόπο να σώσει τη γυναίκα του. Πολλοί ξυλοκόποι προσπάθησαν να κόψουν τον κισσό, μα οι λεπίδες των τσεκουριών έσπαγαν πάνω του σαν να ήταν από πέτρα. Το σπίτι είχε χαθεί για πάντα μέσα στο πράσινο πέπλο του.

Όσο κι αν έψαξε, όσο κι αν φώναξε, η Ισαβέλλα δεν ξαναφάνηκε.

Λένε πως ακόμα και σήμερα αν ακούσεις προσεκτικά μπορεί να ξεχωρίσεις ένα πνιχτό κλάμα να ταξιδεύει μέσα από το αρχοντικό. Είναι αυτό της Ισαβέλλας που θρηνεί όλα τα ωραία που χάθηκαν…

Ίσως τελικά η Ισαβέλλα να μην είναι άλλη από το ίδιο το αρχοντικό.Το σπίτι που στέκει σιωπηλό, τυλιγμένο στον κισσό, είναι εκείνη. Είναι η ομορφιά που αγνοήθηκε, η ιστορία που ξεχάστηκε.

Και εμείς οι «παρατηρητές», είμαστε ο Αλέξανδρος – αδιάφοροι καθώς τα παλιά αρχοντικά γερνούν μπροστά μας, καθώς ξεθωριάζουν, καθώς σκεπάζονται από αγκάθια και αδιαφορία.

Γιατί κάθε παλιό σπίτι που καταρρέει, δεν είναι μόνο ένα κτίριο που χάνεται.

Είναι η ψυχή της πόλης που σβήνει. Είναι η γραφικότητα που ξεχωρίζει τον τόπο μας.

Κάποτε, αυτά τα αρχοντικά ήταν γεμάτα ζωή. Άνθρωποι γέλαγαν στα σαλόνια τους, χόρευαν στις μυστικές αυλές τους, κοιτούσαν τον κόσμο μέσα από τα παράθυρά τους.

Σήμερα, τα βλέπουμε να ρημάζουν, να ξεφλουδίζουν, να θάβονται κάτω από τα σημάδια του χρόνου.

Μα δεν είναι πολύ αργά. Εμείς μπορούμε να κόψουμε με τα τσεκούρια μας τον αγκαθωτό κισσό!

Η ομορφιά τους δεν έχει χαθεί—είναι απλώς κρυμμένη πίσω από την αδιαφορία μας.

Και αν δεν κάνουμε κάτι, τότε δεν θα φταίει ο χρόνος που τα πήρε μαζί του.

Θα φταίμε εμείς, που τα αφήσαμε να ξεχαστούν.

Χριστοπούλου Ελευθερία

The post Το στοιχειωμένο αρχοντικό της Φλώρινας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κάπου στην πόλη μας λοιπόν, μεγαλώνει ο Γιάννης. Ένα χαρούμενο παιδί, που πάει στην πέμπτη τάξη του δημοτικού. Ο Γιάννης είναι έξυπνος αγαπάει τη μάθηση και θέλει να είναι πάντα πρώτος. Μπορεί καμιά φορά να θέλει να δείξει ότι ξέρει πολλά ή ότι είναι καλύτερος από τους άλλους. Κι αυτό είναι το μεγάλο «σφάλμα» του. Ή μήπως όχι;

Σταδιακά, μια συμμαθήτριά του, η Αλίκη, άρχισε να τον περιπαίζει. Στην αρχή, ήταν μικρές κοροϊδίες· όμως, αυτό γρήγορα κλιμακώθηκε. Η Αλίκη δεν σταματούσε, της είχε γίνει έμμονη ιδέα ο Γιάννης.  Ένιωσε δυνατή· άρχισε να παίρνει και άλλους με το μέρος της.

«Το φυτό της τάξης ξαναχτυπά!»

«Δείτε τον ψηλό, άχαρο τύπο!»

«Μυρίζει άσχημα!»

Ο Γιάννης έκανε υπομονή. Στην αρχή προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά σύντομα κατάλαβε πως δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Η Αλίκη γινόταν όλο και πιο επιθετική.

Η κατάσταση δεν άλλαξε όταν πήγε στο γυμνάσιο· αντιθέτως, χειροτέρεψε. Ούτε ένα παιδί από το σχολείο δεν ήθελε να τον κάνει παρέα.

Και τότε, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, έγινε ένα ακόμη περιστατικό. Στην τάξη, τα παιδιά συζητούσαν χαλαρά μεταξύ τους. Ο Γιάννης, μόνος στο θρανίο, έγραφε κάτι στο τετράδιό του. Ήθελε να συνομιλήσει και αυτός με κάποιον ή μήπως ήθελε να κρύψει την αμηχανία της μοναξιάς μέσα στις χαρούμενες παρέες; Αυτός το ξέρει. Και ξαφνικά, μια συμμαθήτριά του άρχισε να του φωνάζει και να τον προσβάλλει με σκληρά, απαράδεκτα λόγια, χωρίς λόγο.

Ο Γιάννης έσκυψε το κεφάλι και περίμενε να τελειώσει.

Η καθηγήτρια επενέβη, κάλεσε σύλλογο διδασκόντων για τα συνεχή περιστατικά που αφορούσαν τον Γιάννη. Έπρεπε κάτι να γίνει. Μίλησε με τον ίδιο τον Γιάννη και είδε έναν έφηβο, δυο μέτρα παλικάρι, να βουρκώνει:

«Κάνω υπομονή, κυρία. Λίγος καιρός έμεινε ακόμα», είπε.

Κρατούσε την ελπίδα πως στο λύκειο τα πράγματα θα αλλάξουν· πως οι συμμαθητές του θα ωριμάσουν και θα τον δεχτούν. Οι καθηγητές μίλησαν με τους γονείς όλων των παιδιών, ακόμη και της δικής του οικογένειας. Κι όμως, τίποτα δεν άλλαξε.

Και τότε, εκεί που κανείς δεν το περίμενε, έγινε το θαύμα.

Η Μαρία ένα ήσυχο κορίτσι της πρώτης γυμνασίου που μέχρι τώρα έβλεπε αμέτοχη έκανε την αλλαγή.

Ενα διάλειμμα πλησίασε τον Γιάννη, όχι από λύπηση αλλά από πραγματική περιέργεια. «Θέλω πολύ να τον γνωρίσω», μουρμούρισε, «γιατί κανείς δε θέλει να κάνει παρέα μαζί του, φαίνεται μια χαρά», σκέφτηκε.

Τι παράξενο όσο και αν προσπάθησε η Μαρία δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί κανείς δεν τον συμπαθεί.

Η Μαρία σύντομα συνειδητοποίησε πως ο Γιάννης δεν ήταν όπως τον περιέγραφαν. Ήταν απλώς ένα εξαιρετικό παιδί που δεν είχε κανέναν να τον στηρίξει. Οι δυο τους έγιναν φίλοι και, σιγά σιγά, ο Γιάννης άρχισε να βρίσκει μια θέση στο σχολείο.

Τα χρόνια πέρασαν και ο Γιάννης πέρασε στο πανεπιστήμιο, γνώρισε νέους ανθρώπους και άφησε πίσω του το παρελθόν. Είναι πλέον ευτυχισμένος και απολαμβάνει τη ζωή του.

Ειλικρινά λυπάμαι πολύ για αυτή την ιστορία. Και ξέρετε γιατί ; Γιατί δεν είναι αληθινή!

Ο Γιάννης όντως υπάρχει στα αλήθεια, όμως η Μαρία δεν έχει βρεθεί ακόμα. Ο Γιάννης περιμένει ακόμα το θαύμα του. Το μαρτύριό του συνεχίζεται και θα συνεχίζεται για πολλά χρόνια ακόμα, γιατί όλοι εμείς – γονείς, δάσκαλοι, συμμαθητές – παραμένουμε αμέτοχοι.

Σήμερα είναι το παιδί μου. Αύριο μπορεί να είναι το δικό σου.

Σήμερα είναι ο αδερφός μου. Αύριο μπορεί να είναι ο δικός σου.

Σήμερα είναι ο συμμαθητής σου. Αύριο μπορεί να είσαι ΕΣΥ.

Γονείς, δάσκαλοι και όλη η κοινωνία μαζί: σταματήστε να σκέφτεστε «μακριά από εμάς» και κάντε πραγματικότητα το «μακριά από όλους». Μαζί έχουμε τη δύναμη!

Εσείς όμως, παιδιά μου, ΕΙΣΤΕ η δύναμη! Αγαπήστε τον συμμαθητή σας. Μην τον κρίνετε από τη φήμη του, αλλά από την καρδιά του. Θυμηθείτε ότι από τύχη δεν είστε εσείς ο Γιάννης.

Πιστεύω σε εσάς, τη νέα γενιά. Είμαι σίγουρη ότι μπορείτε να αλλάξετε τον κόσμο προς το καλύτερο. Αυτό που μένει μόνο, είναι να το πιστέψετε κι εσείς…

Stop bullying.

Χριστοπούλου Ελευθερία

The post Γίνε το θαύμα – Stop bullying appeared first on Νέα Φλώρινα.