ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΛΗΡΟ, ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ
ΜΟΝΑΧΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ
ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ,
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ
ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ξημέρωσε ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Παναγίας μας. Μπροστά μας βρίσκεται ἡ εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, στολισμένη μὲ τὰ λουλούδια τοῦ καλοκαιριοῦ. Γύρω ἀπὸ τὴν κλίνη τῆς Θεοτόκου στέκονται οἱ Ἀπόστολοι καὶ στὸ κέντρο ὁ Χριστὸς κρατᾶ στὰ χέρια Του τὴν ψυχὴ τῆς Μητέρας Του. Μία εἰκόνα ποὺ δὲν μιλᾶ γιὰ θάνατο, ἀλλὰ κυρίως γιὰ ζωή. Ὁ Δεκαπενταύγουστος φέρνει πάντοτε μαζί του αὐτὴ τὴν ἐλπίδα. Καὶ ἡ Μάνα μας δὲν παύει ποτέ νὰ βρίσκεται κοντὰ στὰ παιδιά της. Στὶς χαρὲς καὶ στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς πάντοτε καταφεύγουμε στὴ μητρική της προστασία.

«Κι ἡ Παναγία χαίρεται, ἡ Παναγία χαμογελά», γράφει ὁ ποιητής¹. Ὁ στίχος συναντᾶ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς σημερινῆς ἡμέρας. Γιατί, ἄραγε, χαρὰ μπροστὰ σὲ μία Κοίμηση; Διότι, γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὁ θάνατος δὲν ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο. Ἐκείνη μεταβαίνει πρὸς τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της.Τὸ πέρασμά της στὴν αἰώνια ζωή, ὅμως, δὲν σημαίνει ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν κόσμο οὔτε παύση τῆς μητρικῆς της μέριμνας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία ψάλλει· «Ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε»². Τὸ μυστήριο αὐτὸ φωτίζεται ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος νίκησε τὸν θάνατο καὶ βεβαιώνει· «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή»³. Γι’ αὐτὸ ἡ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου δὲν εἶναι τέλος, ἀλλὰ μετοχὴ στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ.

Τὴν ἐλπίδα αὐτὴ μαρτυροῦν καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς βλέπει στὴ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου τὴ μετοχή της, διὰ τοῦ θανάτου, στὴν αἰώνια ζωὴ τοῦ Χριστοῦ⁴.

Ἡ Κεχαριτωμένη Παρθένος ὑπῆρξε σὲ ὁλόκληρη τὴν ἐπίγεια πορεία της μία ἀθόρυβη, ἀλλὰ ἀδιάλειπτη παρουσία ἀγάπης καὶ προσφορᾶς. Δὲν ἀναζήτησε ποτέ τὴν προβολή της ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Παρέμεινε ταπεινὴ καὶ ὁλοκληρωτικὰ παραδομένη στὸ θέλημά Του. Κρατοῦσε μέσα στὴν καρδιά της ὅσα συνέβαιναν καὶ τὰ μελετοῦσε⁵. Στὴ Βηθλεὲμ πρόσφερε στὸν κόσμο τὸν Χριστό. Στὴ Ναζαρὲτ ἁγίασε τὴν καθημερινότητα. Στὴν Κανὰ διέκρινε τὴν ἀνάγκη τῶν ἀνθρώπων πρὶν ἀκόμη τῆς ζητηθεῖ καὶ παρενέβη ἱκετευτικὰ πρὸς τὸν Υἱό της λέγοντας· «Οἶνον οὐκ ἔχουσι»⁶. Στὸν Γολγοθὰ παρέμεινε κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρό⁷. Ἐκεῖ, ὅπου ὁ πόνος κορυφώθηκε, δὲν ἐγκατέλειψε τὸν Υἱό της. Ἐκεῖ μᾶς δίδαξε ὅτι ἡ γνήσια ἀγάπη δὲν ἐγκαταλείπει τὸν δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο. Ἀκόμη καὶ ὅταν δὲν μπορεῖ νὰ ἀφαιρέσει τὸν σταυρό του, μένει κοντά του, συμπάσχει καὶ τὸν στηρίζει. Πολλὲς φορὲς ἡ μεγαλύτερη ἀγάπη εἶναι νὰ παραμένεις δίπλα στὸν ἐσταυρωμένο ἀδελφό σου.

Θὰ μποροῦσε, λοιπόν, ἐκείνη ποὺ σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή της δὲν ἐγκατέλειψε τὸν δρόμο τῆς ἀγάπης, μὲ τὴν εἴσοδό της στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ νὰ πάψει νὰ βρίσκεται κοντὰ στὸν ἄνθρωπο; Ὄχι. Ἡ
ἐπίγεια πορεία της ὁλοκληρώνεται, ἀλλὰ ἡ μητρική της μέριμνα συνεχίζεται. Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης βλέπει στὴ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου τὴ μετάβασή της ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα στὰ αἰώνια⁸. Ἡ σχέση της μὲ τὸν κόσμο συνεχίζεται διὰ τῆς μητρικῆς της πρεσβείας. Ἡ ἑορτὴ φανερώνει συγχρόνως καὶ τὴ νίκη τῆς ζωῆς ἀπέναντι στὸν θάνατο. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τονίζει ὅτι ἐκείνη ποὺ γέννησε τὸν Ἀρχηγὸ τῆς ζωῆς μετέβη διὰ τοῦ θανάτου στὴν ἀθάνατη ζωή⁹. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία δὲν θρηνεῖ, ἀλλὰ πανηγυρίζει. Καὶ ἐκείνη ποὺ ἔφερε τὸν Χριστὸ στὸν κόσμο ἐξακολουθεῖ νὰ δείχνει καὶ σὲ ἐμᾶς τὸ θέλημά Του· «Ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε»¹⁰.

Ἀδελφοί μου,

Τί σημαίνουν, λοιπόν, ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ δική μας ζωή; Ἡ σημερινὴ ἑορτὴ δὲν μᾶς καλεῖ μόνο νὰ θαυμάσουμε τὴν Ἀειπάρθενο Μαρία, ἀλλὰ καὶ νὰ μιμηθοῦμε τὸ παράδειγμά της. Ἡ ταπείνωσή της, ἡ ὑπακοή της στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀγάπη της καὶ ἡ σταθερὴ παρουσία της δίπλα στὸν δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο ἀποτελοῦν δρόμο ζωῆς γιὰ κάθε χριστιανό.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ τιμὴ πρὸς Ἐκείνη δὲν μπορεῖ νὰ περιορίζεται στὸ κερί, στὴν Παράκληση καὶ στὸ προσκύνημα. Ἡ εὐλάβεια καλείται νὰ γίνεται πράξη. Τὸ κερί νὰ γίνεται φῶς γιὰ τὸν πλησίον.
Ἡ Παράκληση νὰ μᾶς μαθαίνει νὰ ἀκοῦμε τὴν παράκληση τοῦ ἀδελφοῦ μας. Καὶ τὸ χέρι μὲ τὸ ὁποῖο κάνουμε τὸν σταυρό μας νὰ ἀπλώνεται πρὸς ἐκεῖνον ποὺ χρειάζεται τὴ βοήθειά μας.

Τὶς ἡμέρες ποὺ προηγήθηκαν συμμετείχαμε στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες τῶν Παρακλήσεων, καταθέτοντας μπροστὰ στὸ ἱερὸ της εἰκόνισμα ἀγωνίες, θλίψεις καὶ ἐλπίδες. Ἡ σημερινὴ ἑορτὴ μᾶς καλεῖ νὰ μὴ μείνουμε μόνο στὸν τύπο τῆς πανηγύρεως, ἀλλὰ νὰ προχωρήσουμε στὴν οὐσία, ποὺ εἶναι ἡ ἕνωσή μας μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

Γι᾿ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσκαλεῖ νὰ προσέλθουμε μὲ μετάνοια, ἐξομολόγηση καὶ τὴν κατάλληλη πνευματικὴ προετοιμασία στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς, γιὰ νὰ κοινωνήσουμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου. Ἐκείνη, ποὺ ἡ Ἐκκλησία ὑμνεῖ ὡς «ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον»¹¹, δὲν παύει νὰ ἱκετεύει τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Ἂς μὴ φύγουμε, λοιπόν, ἀπὸ τὴ σημερινὴ πανήγυρη μόνο ὡς προσκυνητές. Ἂς φύγουμε ὡς κοινωνοὶ τοῦ Χριστοῦ.

Μέσα ἀπὸ τὴ χαρὰ τῆς σημερινῆς ἑορτῆς ἀς κρατήσουμε δύο πολύτιμες πνευματικὲς παρακαταθῆκες.

Πρῶτον, νὰ ἐμπιστευόμαστε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τὸ «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου»¹⁰ δὲν ὑπῆρξε γιὰ τὴν Παναγία μία ἀπόφαση τῆς στιγμῆς, ἀλλὰ ὁ τρόπος ὁλόκληρης τῆς ζωῆς της. Ἂς γίνει καὶ γιὰ ἐμᾶς στάση ζωῆς, ἰδιαίτερα ὅταν δὲν κατανοοῦμε τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ.

Δεύτερον, νὰ στεκόμαστε δίπλα στὸν συνάνθρωπό μας. Ὅπως Ἐκείνη παρέμεινε κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρό, ἔτσι καὶ ἐμεῖς νὰ μὴν ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀδελφό μας στὴ δοκιμασία του. Νὰ ἔχουμε χρόνο νὰ ἀκοῦμε, καρδιὰ νὰ συμπονοῦμε καὶ δύναμη νὰ συμπαραστεκόμαστε. Ὅσο πλησιάζουμε τὸν Χριστό, τόσο περισσότερο χωρᾶ ὁ συνάνθρωπός μας μέσα στὴν καρδιά μας.

Ἀγαπητοί μου,

Εὔχομαι ὁ ἐφετινὸς Δεκαπενταύγουστος νὰ γίνει γιὰ ὅλους μας ἀφετηρία μιᾶς βαθύτερης σχέσεως μὲ τὸν Χριστό. Μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μας, εἴθε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ζοῦμε μὲ περισσότερη πίστη, ταπείνωση καὶ ἀγάπη, ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμά της καὶ βαδίζοντας στὸν δρόμο τῆς σωτηρίας.

Χρόνια πολλὰ, εὐλογημένα καὶ παναγιοσκέπαστα.

Με πατρικὲς εὐχὲς καὶ ἀγάπη ἐν Χριστῷ

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
¹ Ὀδυσσεὺς Ἐλύτης, Ἥλιος ὁ Πρῶτος, Ἀθήνα, 1943, «Ναυτάκι τοῦ Περιβολιοῦ».
² Ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
³ Ἰω. 11,25.
⁴ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Λόγοι εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, PG 96.
⁵ Λουκ. 2,19.
⁶ Ἰω. 2,3.
⁷ Ἰω. 19,25.
⁸ Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης, Λόγος εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, PG 97.
⁹ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ὁμιλία ΛΖ΄. Εἰς τὴν πάνσεπτον Κοίμησιν τῆς Ὑπεραγίας
Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, PG 151.
¹⁰ Λουκ. 1,38.
¹¹ Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

The post Εγκύκλιος Εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Για εμάς τους Έλληνες, η Παναγία είναι βαθιά συνδεδεμένη με την πίστη, την οικογένεια, την παράδοσή αλλά και με τις δύσκολες στιγμές που σημάδεψαν την πορεία του έθνους μας. Σε κάθε γενιά, οι άνθρωποι προσέτρεξαν στη χάρη Της, αναζητώντας παρηγοριά, προστασία, ελπίδα και δύναμη.

Τη σημερινή ημέρα ας στρέψουμε ιδιαίτερα τη σκέψη μας σε όσους δοκιμάζονται, σε όσους βρίσκονται μακριά από τους αγαπημένους τους και σε κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη από μια πράξη στήριξης, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς.

Εύχομαι ολόψυχα η Χάρη της Παναγίας να καθοδηγεί τα βήματα όλων και να μας προστατεύει.

Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες, με υγεία, ειρήνη και ευλογία!

The post Μήνυμα του βουλευτή Στ. Παπασωτηρίου για τον εορτασμό του Δεκαπενταύγουστου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Βρισκόμαστε στους Ψαράδες, έναν ορεινό παραδοσιακό οικισμό του νομού Φλώρινας που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νομού, στη νότια όχθη της λίμνης της Μεγάλης Πρέσπας 59 χλμ. ΒΔ της Φλώρινας. Το φιλμ ανοίγει με ένα πανοραμικό του χωριού. Βλέπουμε την λίμνη καθώς και τα σπίτια. Ο φακός εστιάζει σε δύο άντρες που προχωρούν κατά μήκος της ακτής κι έπειτα μας δείχνει πανοραμικά της λίμνης. Η εικόνα αλλάζει με πλάνα από την πλατεία του χωριού οπού οι κάτοικοι γιορτάζουν χορεύοντας για την γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. Το φιλμ κλείνει με ψαρόβαρκες στη λίμνη, αυτοκίνητα εκείνης της εποχής παρκαρισμένα στο δρόμο και κόσμο να πηγαινοέρχεται.

Στο φιλμ ακούγονται ο “Συρτός” και το “Στης νύχτας τη σιγαλιά” από την μπάντα χάλκινων “Τοπική παράδοση” της Φλώρινας.

Δείτε περισσότερα γι’ αυτό το φιλμ:
http://www.aylonfilmarchives.com/aylon/dl/el/item.html?id=2554

Εγγραφείτε στο κανάλι μας στο YouTube για περισσότερα παλιά φιλμ από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο!
https://www.youtube.com/channel/UCRJv70kZPMU8ctHMZvGf_ZQ

The post Πρέσπες 1979: Δεκαπενταύγουστος στους Ψαράδες appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τους παρευρισκόμενους καλωσόρισε ο πρόεδρος του Συλλόγου Νίκος Γκώγκος, ο πρόεδρος της κοινότητας Τόλης Ραδιμίσης και η πρόεδρος των Φλωρινιωτών Αθηνών Ελευθερία Παναγιωτίδου.

Ξεχωριστή στιγμή της εκδήλωσης ήταν η βράβευση της Φλαμπουριώτισσας παιδιάτρου Όλγας Τζέτζη από τον Δήμο Φλώρινας. Την πλακέτα επέδωσε ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Κώστας Μαραγγός.

Στην έναρξη της βραδιάς εμφανίστηκε το παιδικό χορευτικό τμήμα του Συλλόγου.

The post Το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου στο Φλάμπουρο (video, pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κατά το κήρυγμά του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο πάνσεπτο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, υπογραμμίζοντας ότι η Παναγία αποτελεί τη γέφυρα που ενώνει τον Ουρανό με τη γη, τον άνθρωπο με τον Θεό. «Η Κοίμησή Της δεν είναι τέλος, αλλά πέρασμα στη ζωή την αιώνιο· είναι μετάσταση, ώστε να στέκεται ακοίμητος φρουρός και θερμή πρέσβειρα για όλο το ανθρώπινο γένος», τόνισε χαρακτηριστικά.

Σε άλλο σημείο  επεσήμανε ότι η Παναγία είναι η μητέρα όλων μας, η οποία γνωρίζει τον πόνο, τη δοκιμασία και τον μόχθο της καθημερινότητας. «Όποιος καταφεύγει σ’ Εκείνη, βρίσκει παρηγοριά και ελπίδα· όποιος την επικαλείται με πίστη, δεν μένει αβοήθητος. Γι’ αυτό και κάθε γιορτή Της είναι ευκαιρία να ανανεώνουμε τη σχέση μας μαζί Της», υπογράμμισε.

Τέλος, κάλεσε τους πιστούς να μιμηθούν την ταπείνωση και την υπακοή Της στο θείο θέλημα, στοιχεία που την κατέστησαν «τιμιωτέραν των Χερουβείμ». «Η Παναγία μάς διδάσκει ότι η αληθινή δόξα δεν βρίσκεται στην ανθρώπινη ισχύ ή στη δόξα του κόσμου, αλλά στην ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό».

The post Δεκαπενταύγουστος στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλαδοράχης (video, pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ,

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΛΗΡΟ, ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΕΣ

ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ,

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Κάθε Δεκαπενταύγουστο ο ουρανός χαμηλώνει στη γη. Κι η γη, μ’ ευλάβεια, σηκώνει τα μάτια της στον ουρανό. Αν η Ανάσταση του Χριστού είναι η νίκη της ζωής, τότε η Κοίμηση της Παναγίας είναι η απόδειξη ότι κι εμείς μπορούμε να ζήσουμε αυτή τη νίκη. Δεν υπάρχει ελληνικό σπίτι χωρίς εικόνα της Παναγίας. Δεν υπάρχει χριστιανική καρδιά που να μην έχει ψιθυρίσει: «Παναγία μου, βοήθα». Δεν υπάρχει τόπος χωρίς εκκλησία αφιερωμένη στο όνομά της. Ο λαός μας την υμνεί και την αγαπά. Όμως τη Θεοτόκο δεν πρέπει να την τιμούμε μονάχα με λόγια. Την τιμούμε με το βίωμά μας. Με τη στάση της καρδιάς μας και με την ανάσα της ψυχής μας. Όταν κτυπούν οι καμπάνες του Δεκαπενταυγούστου, δεν προαναγγέλλουν θρήνο, αλλά δοξολογία. Δεν μεταδίδουν πένθος, αλλά βεβαίωση ότι ο θάνατος δεν είναι τέλος, αλλά πέρασμα στην αιώνια ζωή. Δεν είναι ήττα, αλλά η αρχή της αιώνιας χαράς. Η Κοίμησή της είναι η θριαμβευτική είσοδος της από τον χρόνο στην αιωνιότητα. Αυτό είναι η επισφράγιση της δόξας που δεν έρχεται από τον κόσμο, αλλά από τον ίδιο τον Θεό. Είναι η επιβεβαίωση της υπόσχεσης πως ο θάνατος, όταν συναντήσει την αγιότητα, νικιέται.

Δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία δεν μιλά για θάνατο, αλλά για κοίμηση. Δεν την κήδεψε, την ύμνησε. Δεν την έκλαψε, τη δόξασε. Το απολυτίκιο μάς τονίζει«ἘντῇΚοιμήσειτόνκόσμονοὐκατέλιπες, Θεοτόκε»(1). Εδώ μας εκφράζει ολόκληρη τη θεολογία της Εκκλησίας για το πρόσωπο που έφερε στα σπλάγχνα της, Εκείνον που κρατεί τα σύμπαντα. Η Κοίμηση της Παναγίας είναι πρώτον το θεμέλιο της ελπίδας κάθε πιστού και δεύτερον η εγγύηση της σωτηρίας του. Αν Εκείνη, η Πάναγνη και πλήρης Χάριτος, μετεστάθη, τότε και εμείς, με τον αγώνα της μετάνοιας και της ταπείνωσης  μπορούμε να ακολουθήσουμε τα βήματά της. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός σημειώνει στα κείμενά του:«Το τίμημα της αγιότητος είναι η μέθεξη του ουρανού. Και η Παναγία δεν υπήρξε απλώς αγία. Η ρίζα του απείρου στη φθαρτή φύση. Από σένα Δέσποινα προήλθε, η αλήθεια, η φωτιά της θεότητος, η απεικόνιση και έκφραση του πατέρα, το ολόγλυκο και ουρανόσταλτο μάννα, το ανώνυμο όνομα που είναι επάνω από όλα τα ονόματα, το ανέσπερο και απρόσιτο φως της ζωής, ο άρτος ο ουράνιος, ο αγεώργητος καρπός από σένα σωματικά ανεβλάστησε»(2).

Η Παναγία όμως δεν είναι μόνο η Μητέρα του Χριστού. Είναι και η Μητέρα του κόσμου. Η Μητέρα της Εκκλησίας. Η Μητέρα της σιωπής, της αγρυπνίας και της παρακλήσεως. Η μορφή της κατοικεί σε κάθε εικόνισμα και σε κάθε καρδιά που πονά και παρακαλεί. Στο παιδί που ζητά προστασία, στον στρατιώτη που φυλά τα σύνορα, στη μάνα που προσεύχεται, στον πατέρα που μοχθεί, στον αγρότη και κτηνοτρόφο που εργάζονται σκληρά και στον άνεργο που βασανίζεται περιμένοντας ένα καλύτερο αύριο . Η Παναγία είναι η μητρική φωνή του Ευαγγελίου, το φίλτρο της θλίψεως και το χαμόγελο της ελπίδας. Δεν είναι απλώς μια γυναίκα ευλογημένη είναι η «Κεχαριτωμένη»(3). Είναι το δοχείο του Αχωρήτου, το δοχείο της χάριτος, η κιβωτός που έφερε τον Θεό στον κόσμο ως άνθρωπο.

Όταν ο Χριστός την παρέδωσε στον αγαπημένο του μαθητή λέγοντας: «Ἴδε ἡ μήτηρ σου»(4), δεν την παρέδωσε μόνο σε εκείνον. Την παρέδωσε σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έκτοτε η Παναγία είναι η σκέπη των Χριστιανών, το ιερότερο πρόσωπο, το αδιάψευστο τεκμήριο ότι ο Θεός ζει μέσα μας. Όπου η Παναγία, εκεί η στοργή. Όπου η Παναγία, εκεί και η φιλανθρωπία του Θεού. Γι’ αυτό και ο λαός την αγαπά. Γι’ αυτό την έχει συνδέσει με κάθε τοπωνύμιο, με κάθε χωριό και με κάθε προσκύνημα της πατρίδας μας. Δεν υπάρχει άλλη λέξη πιο τρυφερή στην ελληνική γλώσσα απ’ το “Παναγιά μου”. Είναι η προσευχή των χριστιανών, η ικεσία των μανάδων, ο θησαυρός των μοναχών και ο στεναγμός των δοκιμαζομένων ανθρώπων.

Στην Κοίμησή της βλέπουμε τη δύναμη της αγάπης του Θεού. Ο Χριστός δεν επιτρέπει στον θάνατο να έχει την τελευταία λέξη. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι όταν ο Απόστολος Θωμάς, σύμφωνα με την παράδοση, ζήτησε να δει το σώμα της Παναγίας μετά τον ενταφιασμό της, ο τάφος  βρέθηκε κενός. Οι υμνογράφοι της Εκκλησίας μας δεν θρηνούν αλλά ψάλλουν με αγαλλίαση. Γιατί η Παναγία είναι η εγγύηση πως δεν θα μείνουμε στο σκοτάδι, πως ακόμη κι αν η ζωή πλημμυρίσει από τα δάκρυα στο τέλος θα ανατείλει το φως της χαράς.

Η εορτή αυτή μάς αποκαλύπτει το μεγαλείο της μητρότητας, της αγνότητας και της ταπεινώσεως. Η Μαριάμ έγινε το πιο καθαρό δοχείο του Πνεύματος διότι δεν υπερηφανεύθηκεαλλά υπηρέτησε τους πάντες. Δεν ζήτησε αξιώματα, αλλά υπέμεινε σταύρωση ψυχής. Ο Συμεών το είχε προφητεύσει: «καὶσοῦαὐτῆςτὴνψυχὴνδιελεύσεταιρομφαία»(5). Όλη της η ζωή μια προσφορά. Πόνεσε βλέποντας το Παιδί της στο Σταυρό. Αλλά δεν οργίστηκε. Δεν απελπίστηκε. Στάθηκε,όρθια,σιωπηλή,σαν βράχος. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ηρωίδα της ιστορίας. Η μάνα του πόνου και της προσμονής. Η Μητέρα όλου του κόσμου.

Και αλήθεια, πώς να μην την τιμήσουμε; Πώς να μείνουμε αδιάφοροι μπροστά σε μια τέτοια παρουσία; Πώς να περάσει Αύγουστος χωρίς Ακολουθίες; Δεν υπάρχει άλλος μήνας σαν τον Αύγουστο στον τόπο μας. Είναι το Πάσχα του καλοκαιριού. Είναι η ανάσταση κάθε μάνας που  πονά. Είναι το άγγιγμα της Θεοτόκου σε κάθε πονεμένη καρδιά που ξεφυσά και ψελλίζει: «Παναγιά μου, βοήθα με». Δεν υπάρχει άλλη λέξη τόσο δυνατή όσο το όνομά της. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας, με σοφία, καθιέρωσε νηστεία δεκατεσσάρων ημερών. Γιατί, πριν γιορτάσουμε το αγιασμένο πρόσωπό της, πρέπει να καθαρίσουμε το δικό μας πρόσωπο. Να κοινωνήσουμε των Αχράντων Μυστηρίων για να μπορέσουμε να την αντικρίσουμε και να συνομιλήσουμε μαζί της.

Όσοι την γνώρισαν αληθινά, την αγάπησαν βαθιά. Οι Άγιοι δεν την υμνούν φιλολογικά και στοχαστικά. Τη γνωρίζουν προσωπικά. Εκείνη εμφανίζεται σε όσους την επικαλούνται με συντριβή. Είναι η παρηγοριά των γερόντων, το χαμόγελο των παιδιών, η ακρόαση κάθε προσευχής που λέγεται από καρδιάς. Γι’ αυτό και ο ιερός υμνογράφος τη χαρακτηρίζει ως «γέφυρα μετάγουσα τούς ἐκγῆςπρόςοὐρανόν»(6).

Γράφει ο σύγχρονος Όσιος, Ιουστίνος ο Πόποβιτς:  «Αφού η Παναγία γέννησε τον Σωτήρα του κόσμου και την κεφαλή της Εκκλησίας, η ίδια είναι η Εκκλησία»(7). Το έργο, λοιπόν, το οποίο άρχισε η Θεοτόκος με τη Σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού, συνεχίζεται από την Εκκλησία, προκειμένου να σωθεί ο κόσμος και να γίνουν οι άνθρωποι υιοί του Υψίστου, σύμφωνα με τον λόγο του Προφήτου Δαυίδ : «Ἐγώεἶπα, ὑμεῖς θεοί ἐστέκαίυἱοίὙψίστου πάντες»(8).

Αδελφοί μου και αδελφές μου, σε έναν κόσμο που παραπαίει, που βυθίζεται στην αμφισβήτηση, που πορεύεται χωρίς φως και σκοπό, η Παναγία είναι η τελευταία μας ελπίδα. Όχι ενός συναισθηματισμού, αλλά της αληθινής ζωής. Της καθαρής, τίμιας και αγιασμένης. Σε έναν κόσμο που χλευάζονται τα πάντα, Εκείνη στέκεται ως το ακλόνητο πρότυπο. Στην καθημερινότητα της ζωής μας που οι θλίψεις περισσεύουν και οι ελπίδες λιγοστεύουν, εκείνη είναι η Πύλη του Ουρανού. Η μόνη γέφυρα που δεν καταρρέει και η μόνη μάνα που δεν ξεχνά κανέναν.

Ας μην αφήσουμε λοιπόν αγαπητοί μου τον φετινό Δεκαπενταύγουστο να περάσει ανεκμετάλλευτος. Ας γονατίσουμε μπροστά της. Ας ανάψουμε κερί. Ας πούμε με όλη μας την ψυχή: «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσονἡμᾶς». Και τότε να είστε βέβαιοι ότι θα τη νιώσουμε δίπλα μας. Θα αγγίξει την ύπαρξή μας. Θα μας πάρει απ’ το χέρι και θα μας οδηγήσει στον Υιό της. Και αυτή είναι η μεγάλη υπόσχεση της Κοιμήσεως της, ότι Εκείνη η Μητέρα της Ζωής, δεν θα μας αφήσει ποτέ.

Χρόνια πολλά και ευλογημένα!

Ευχέτης όλων προς την Παναγία μας,

Ο Επίσκοπός σας,

 † Ο Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

Παραπομπές:

1. Απολυτίκιον Κοιμήσεως.
2. Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Εγκώμιον εις την κοίμησιν της πανυμνήτου και υπερενδόξου ευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, PG 96,712.
3. Κατά Λουκάν 1,28.
4. Κατά Ιωάννην 19,27.
5. Κατά Λουκάν 2,35.
6. Χαιρετισμοί εις την ΥπεραγίανΘεοτόκον.
7. Γεωργία Κουνάβη, Παναγία και Εκκλησία, εκδ. Ιερός Ναός Τιμίου Σταυρού Χολαργού, Αθήνα 1986, σ. 26.
8. Ψαλμ. 81,6.

The post Εγκύκλιος Εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Χθες, παραμονή της εορτής, τελέστηκε μέγας πανηγυρικός εσπερινός  και σήμερα το πρωί, ανήμερα της εορτής του Δεκαπενταύγουστου, τελέστηκε όρθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Μητροπολίτη Φλωρίνης κ. Ειρηναίου.

The post Ο Δεκαπενταύγουστος στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλαδοράχης (video, pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ,

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΛΗΡΟ, ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΕΣ

ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ,

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ω, Εσύ των Ουρανών η πλατυτέρα,

που αγκάλιασες τα έθνη και τους λαούς,

των λαών και των εθνών η θεία Μητέρα,

π’ όλους της γης ξεχείλισες τους ναούς! [1]

Αγαπητοί μου αδελφοί και αγαπητές μου αδελφές εν Χριστώ,

Γιορτάζουμε σήμερα τον θάνατο της πλατυτέρας των Ουρανών, της αγκαλιάς και της Μητέρας όλων των εθνών και των λαών, που η παρουσία της ξεχείλισε τους ναούς, όπως στοχαστικά έγραψε στους στίχους του ο ποιητής μας Άγγελος Σικελιανός. Γιορτάζουμε τον θάνατο της γυναίκας που έφερε στον κόσμο την όντως ζωή, τον Χριστό, και μας απελευθέρωσε από τα δεσμά του θανάτου και της φθοράς. Ο θάνατός της, όμως, αποδείχτηκε ένας απλός ύπνος· γι’ αυτό τον ονομάζουμε «κοίμηση».

«Πώς εκείνη που γέννησε την πηγή της ζωής μεταφέρεται διά μέσου του θανάτου προς τη ζωή; Να ονομάσουμε θάνατο αυτό το μυστήριο που συμβαίνει; Αλλά, αν και χωρίστηκε η παναγία και μακαρία ψυχή της Θεοτόκου από το πανευτυχές και αμόλυντο σώμα της –όπως συμβαίνει με τον θάνατο κάθε ανθρώπου–, το σώμα της δεν παραμένει μόνιμα στον θάνατο ούτε διαλύεται από την φθορά. […] Διότι, αυτής της οποίας η παρθενία έμεινε άθικτη όταν γεννούσε τον Θεάνθρωπο, αυτής και το σώμα –όταν ήλθε η ώρα να αναχωρήσει από τον παρόντα κόσμο– φυλάχτηκε αδιάλυτο και μετατέθηκε προς καλύτερη και θειότερη ζωή στους απέραντους αιώνες», κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό.[2]

H Εκκλησία ονομάζει «κοίμηση» τον θάνατο της Θεοτόκου. Είναι ο πρώτος θάνατος που ονομάστηκε κοίμηση, καθώς η Εκκλησία στο πρόσωπο της Θεοτόκου είδε να εφαρμόζεται απόλυτα ο λόγος του Κυρίου για τον θάνατο ως ύπνο, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του φίλου του Λαζάρου· «Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνίσω αὐτὸν» (Ιω 11:11): «Ο φίλος μας Λάζαρος έχει κοιμηθεί, αλλά εγώ πηγαίνω να τον ξυπνήσω».

Ο θάνατος της Θεοτόκου ήταν κοίμηση και ύπνος· αυτό απέδειξε η ίδια, με τη χαρά και τη μακαριότητα που τον υποδέχθηκε. Όμως, ο θάνατος της Παναγίας μαρτυρείται ως απλή κοίμηση, κυρίως, από την ένδοξη μετάσταση του σώματός της στον ουρανό, τρεις ημέρες μετά τον θάνατό της. Κατά την παράδοση και τη διδασκαλία πολλών εκκλησιαστικών συγγραφέων, δύο παράδοξα και θαυμαστά γεγονότα ακολούθησαν την Κοίμηση της Θεοτόκου: πρώτον, ότι το σώμα της δεν γνώρισε τη φθορά του τάφου· δεύτερον, ότι, την τρίτη ημέρα, μετά τον χωρισμό του από το πνεύμα, το πανάγιο σώμα της μετέστη –μεταφέρθηκε, δηλαδή, και αναλήφθηκε– στον ουρανό, αφού ενώθηκε με την ψυχή της.

Η Ανάσταση του Χριστού νίκησε όχι μόνο τον θάνατο αλλά και τη φθορά του ανθρώπινου σώματος. Η αφθαρσία του σώματος της Θεοτόκου είναι συνέπεια της Ανάστασης του Χριστού και του αγιασμού της ως μήτρας από την οποία γεννήθηκε ο Ιησούς. Κανένας τάφος και κανένα σημείο της γης δεν θα μπορούσαν να κρατήσουν ενταφιασμένο και φυλακισμένο το σώμα που γέννησε τη ζωή, έγινε θρόνος της θεότητας και δοχείο των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος. Το νεκρό σώμα της Θεοτόκου μετέστη προς τη Ζωή και η ίδια έγινε σύνοικος της Ζωής, του Υιού της, στα ουράνια.[3] «Ὁ οὐρανὸς τῶν οὐρανῶν», η ουράνια βασιλεία, είναι η πιο προσφιλής κατοικία για το θεοδόχο σώμα της Θεοτόκου, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά.[4]

Η Θεοτόκος έφυγε ειρηνικά, αναχώρησε από τα γήινα στον Κύριο, τον οποίο ικετεύει και παρακαλεί για όλους τους ανθρώπους.[5] Γι’ αυτό, στο απολυτίκιο της εορτής ψάλλουμε: «ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε», διότι η Θεοτόκος είναι παρούσα στη ζωή και τον κόσμο ως μεσίτρια στον θρόνο του Θεού· συνδέει την Κτίση με τον θρόνο του Δημιουργού, τον άνθρωπο με την αιωνιότητα.

Αυτός είναι ο λόγος που ονομάζουμε τη σημερινή ημέρα «Πάσχα» και όλοι πανηγυρίζουμε. Είναι ημέρα χαράς και ανάστασης. Είναι ημέρα νίκης και θριάμβου της ανθρώπινης φύσης εναντίον του θανάτου και της απόκτησης παντοτινής μεσιτείας στον θρόνο του Θεού.

Η κοίμηση και η μετάσταση της Θεοτόκου, μετά από τρεις ημέρες, είναι η Ανάστασή της. Η Παναγία γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που βιώνει το επίγειο τέλος –τον θάνατο– και ανασταίνεται, για να ζήσει στη Βασιλεία των Ουρανών.[6] Όμως, η Εκκλησία μας δεν χρησιμοποιεί τον όρο «Ανάσταση της Θεοτόκου»· πρωτίστως, σεβόμενη την Ανάσταση του Χριστού[7] και, δευτερευόντως, για να δείξει ότι η Παναγία υπήρξε φυσιολογικός άνθρωπος.

Η μετάσταση της Θεοτόκου συνδέεται και με τον δοξασμό της στον ουρανό. Η Εκκλησία μας δέχεται και η Θεολογία μας διδάσκει ότι η Παναγία, μετά την Κοίμηση και τη Μετάστασή της, τοποθετήθηκε από τον Υιό της σε ιδιαίτερα τιμητική θέση, υψηλότερη και των αγγελικών δυνάμεων.[8]

Ο Δαβίδ θεωρώντας την ιεραρχική θέση του ανθρώπου μέσα στη δημιουργία έλεγε: «Κύριε, έπλασες τον άνθρωπο λίγο κατώτερο από τους αγγέλους» (Ψαλμ 8:6). Τώρα, όμως, με την μετάσταση της Παναγίας και την τιμητική ύψωσή της πάνω από τους αγγέλους, η δημιουργική ιεραρχία αλλάζει. Η Θεομήτωρ είναι η «τιμιωτέρα τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ». Της δόθηκε θρόνος βασιλικός και εκπληρώθηκε κατά γράμμα η προφητική ρήση του Δαβίδ: «παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου» (Ψαλμ 44:10). Τη βασιλική θέση της Παναγίας στη ζωή της Εκκλησίας τη βλέπουμε παντού· στη λατρεία δεν υπάρχει ακολουθία χωρίς αναφορά στο πρόσωπό της, στην εικονογραφία το πρόσωπο της βρίσκεται σε κεντρική θέση· η προσευχή της Εκκλησίας ζητά έντονα τις πρεσβείες της· στην υμνολογία δεσπόζει η «Ωδή της Θεοτόκου» και οι γιορτές της στολίζουν το ετήσιο στεφάνι του εκκλησιαστικού εορτολογίου. Δεσπόζει στο Άγιο Όρος, όπου τιμάται έξοχα και καθολικά, το όνομά της ακούγεται σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, ιδιαίτερα, στην πατρίδα μας, ενώ οι ποιητές και οι πεζογράφοι μας την ύμνησαν με ιδιαίτερο θαυμασμό.

Η Θεοτόκος τιμάται και δοξάζεται σήμερα στον ουρανό και τη γη ως η «Βασίλισσα πάντων»,[9] η Μητέρα, η Κυρία, η υπέρμαχος Στρατηγός, η αιώνια απαντοχή μας, «ἡ μετὰ τὸν Θεὸ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας».[10]

Αγαπητοί μου αδελφοί και αγαπητές μου αδελφές,

Ας αποστείλουμε τις ευλαβικές ευχές και προσευχές μας στην Κυρία Θεοτόκο με το μελωδικότατο δοξαστικό «Θεαρχίῳ νεύματι» του Εσπερινού της εορτής, ένα υπέροχο ποίημα, που υμνεί, δοξάζει και παρακαλεί την Παναγία:

«Με θεία εντολή, οι θεοφόροι απόστολοι συνελήφθησαν και με σύννεφα μεταφέρθηκαν από όλο τον κόσμο, και καταφτάνοντας στο πανάγιο και αμόλυντο νεκρό σκήνωμά σου, που είναι η πηγή της ζωής, το καταφίλησαν ευλαβικά. 

Οι κορυφαίες ουράνιες δυνάμεις στάθηκαν δίπλα στο σώμα σου με τον δικό τους Κύριο. Και σαν ήταν κυριευμένες από ευλαβικό φόβο, ξεπροβόδιζαν το άσπιλο σώμα σου που δέχτηκε στα σπλάγχνα του τον Θεό, προπορεύονταν με τρόπο που δεν ήταν του κόσμου αυτού και αόρατα βοούσαν στις τάξεις των αγγέλων που βρίσκονταν πάνω τους:

“Να, κοιτάξτε! Η Βασίλισσα των πάντων, το παιδί του Θεού, ήρθε. Σηκώστε τις πύλες και με τρόπο υπερκόσμιο υποδεχτείτε τη μητέρα του αιώνιου και ατελείωτου φωτός, διότι μέσω αυτής ήρθε η σωτηρία όλου του γένους των θνητών. Δεν έχουμε τη δύναμη να στρέψουμε το βλέμμα μας πάνω της και είναι αδύνατο να της αποδώσουμε άξια τιμή, καθώς η υπεροχή της ξεπερνά κάθε λογική.”

Γι’ αυτό, άσπιλη και αμόλυντη μητέρα του Θεού, εσύ που ζεις αιώνια με τον ζωοδότη Βασιλιά και τέκνο σου, να προσεύχεσαι αδιάλειπτα να περιφρουρεί και να σώζει τα νέα σου τέκνα, τον λαό σου, από κάθε εχθρική επίθεση, γιατί έχουμε κερδίσει την προστασία σου. 

Σε ευλογούμε λαμπρά μέχρι τα βάθη των αιώνων».

Χρόνια πολλά και ευλογημένα!

Ευχέτης όλων προς την Παναγία μας,

Ο Επίσκοπός σας,

† Ο Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

Υποσημειώσεις:

[1] Άγγελος Σικελιανός, «Δεκαπενταύγουστος του 1940», Λυρικός βίος, τόμ. Ε´, Αθήνα 1968, 123-124

[2] Ιωάννου Δαμασκηνού, Εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, Ἐγκώμιον Α´, ΡG 96, 713D-716B.

[3] Βλ. Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, Εἰς τὴν πάνσεπτον κοίμησιν τῆς ἁγίας Θεοτόκου, Λόγος Α´, PG 97, 345B-348C.

[4] Βλ. Γρηγορίου Παλαμά, Λόγος ΛΖ´. Εἰς τὴν πάνσεπτον κοίμησιν τῆς Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, PG 151, 465C.

[5] Βλ. Ανδρέου Κρήτης, Εἰς τὴν κοίμησιν τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, PG 97, 1100BC.

[6] Βλ. Ιωάννου Δαμασκηνού, Εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, Ἐγκώμιον Α´, ΡG 96, 713D-716B.

[7] Βλ. Νικολάου Καβάσιλα, «Λόγος εἰς τὴν Πάνδοξον Κοίμησιν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν καὶ Παναχράντου Θεοτόκου», Η Θεομήτωρ, Αθήνα: Αποστολική Διακονία 1995.

[8] Βλ. ό.π.

[9] Γρηγορίου Παλαμά, Λόγος ΛΖ´. Εἰς τὴν πάνσεπτον κοίμησιν τῆς Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, PG 151, 465B.

[10] Ηλία Μηνιάτη, Διδαχαί και Λόγοι (1716), Αθήνα: Άρτος Ζωής 2002, 657-658.

The post Εγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίου για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η Παναγία ως αστείρευτη πηγή θάρρους και δύναμης είναι βαθιά ριζωμένη στις καρδιές των Χριστιανών,μητέρα Θεού και ανθρώπων, προσφεύγουμε σε αυτή για παρηγοριά και προστασία. Η ανιδιοτέλεια της, η ταπεινότητα και υπομονή της αποτελούν παράδειγμα για τις ζωές όλων μας.

Η Υπεραγία Θεοτόκος όμως είναι άρτια συνδεδεμένη και με την εθνική μας υπόσταση.Προστάτιδα του Ελληνισμού ανά τους αιώνες, κινητήριος δύναμη καθοδήγησε την πατρίδα μας σε δύσκολες περιόδους.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή μέσα μας την πίστη και την ελπίδα που μας εμπνέει, να μην ξεχνάμε τον συνάνθρωπο μας και να πορευόμαστε από κοινού για το καλό του τόπου μας.

Είθε η Μεγαλόχαρη να γεμίσει την ψυχή μας με αγάπη, ελπίδα και σθένος, με φιλαλληλία και αλληλεγγύη που τόσο χρειαζόμαστε σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές.

Χρόνια πολλά για τη μεγάλη αυτή μέρα, ιδιαίτερα στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες.

The post Μήνυμα Βουλευτή Π.Ε. Φλώρινας Στ. Παπασωτηρίου για τον Δεκαπενταύγουστο appeared first on Νέα Φλώρινα.

The post Αμοιβή αργίας 15ης Αυγούστου appeared first on Νέα Φλώρινα.