Ζούμε το καλοκαίρι της ευθυμίας. Μια επίπλαστη και όμορφα -με κινηματογραφικό τρόπο- παρουσιαζόμενη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εικόνα χαράς και ευημερίας, ευτυχίας μα και γλεντιού.

Κατακλυζόμαστε από εικόνες πασαρέλας των διάφορων πανηγυριών όπου φαίνεται πως ο απλός λαός ξεδίνει-ξεφεύγει ίσως για μια στιγμή από τα σημαντικά προβλήματα κάνοντας πράξη την από αιώνων συνήθεια του Έλληνα, το ξέσπασμα στον χορό και το τραγούδι. Μην ξεχνάμε ότι αυτά τα δύο είναι που κράτησαν επί αιώνες, όρθιο το γένος των Ρωμιών.

Το παράδοξο είναι ότι τα κάποτε ¨λαϊκά¨ πανηγύρια της συμμετοχής των όλων, έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο. Επιχορηγούνται  από τους κατά τόπους δήμους και φορείς με διάφορους τρόπους, η πασαρέλα πάει και έρχεται (είμαι διακριτικός) και το κουστούμι πάλι εμείς το πληρώνουμε.

Στον αντίποδα παρακολουθούμε με δέος διάφορες περιοχές της Ελλάδας μας να κατακαίονται, καταστροφές περιουσιών και αλήστου κάλλους δασικές εκτάσεις παραδίδονται στον δαίμονα της φωτιάς. Εκεί έχουμε ένα άλλο παράδοξο. Από τη μια τις ηρωικές προσπάθειες κατοίκων, εθελοντών και πυροσβεστών να πολεμούν νυχθημερόν και από την άλλη πολιτικάντηδες να απαξιώνουν το έργο τους, με  προκλητικά και εριστικά έως υβριστικά λόγια τα οποία δεν θα σχολιάσω τώρα. Όλα αυτά στο κινηματοθέατρο Ελλάς, σε πρώτη προβολή.

Στην ίδια προβολή παρακολουθούμε να έχουν ξεπουληθεί τα πάντα, στο όνομα του κέρδους των λίγων η χώρα έχασε τους οργανισμούς κοινής ωφέλειας (ενέργεια-νερά-υγεία) με το ερώτημα να παραμένει Γιατί;

 Τα νιάτα μας, ο ανθός, το μέλλον της Ελλάδας είτε έχουν ξενιτευτεί ή έχουν μετατραπεί σε γκαρσόνια των γειτόνων και άλλων παραθεριστών. Τελικά είχε δίκιο ο Α. Παπανδρέου.

 Λυπηρό αλλά αλήθεια είναι εξίσου το γεγονός, ότι  σήμερα η φτωχοποίηση έχει επιβληθεί στην κοινωνία μας. Υπάρχουν  Έλληνες που παλεύουν για ένα πιάτο φαγητό ή το ψάχνουν σε κάδους απορριμμάτων ή στα υπολείμματα των λαϊκών αγορών… ενώ την ίδια στιγμή χιλιάδες λαθρομετανάστες απολαμβάνουν την ελληνική φιλοξενία με τσάμπα χαλάλ κέτερινγκ….

Αυτοί είμαστε αδέρφια. Ζούμε επίπλαστες στιγμές χαράς και ξεγνοιασιάς.

Δεν πειράζει ας ζήσουμε το σήμερα. Το σίγουρο είναι ότι άλλοι θα έχουν καλύτερες ημέρες στο μέλλον σίγουρα όχι εμείς και τα παιδιά μας…..

Πέτρος Γ. Γώγος

The post Στιγμές επίπλαστης «Ευφορίας» appeared first on Νέα Φλώρινα.

Οι φήμες αυτές διογκώθηκαν μάλιστα έπειτα και από την παραίτηση του μητροπολίτου Ανθίμου (της Θεσσαλονίκης), με την σχεδόν ταυτόχρονη παραίτηση ενός ακόμα ανήμπορου, κατά γενική ομολογία, μητροπολίτου, του Παραμυθίας Τίτου. Τίποτα παράξενο ή τυχαίο με αυτές τις δυό παραιτήσεις, Ήταν αναμενόμενες, μιας και η εικόνα και των δύο ιεραρχών είναι και η πλήρης αποτύπωση της υγείας των. Αναμενόμενες όμως είναι και οι εκλησιαστικές καραμπόλες που φέρνουν αυτές οι παραιτήσεις με πολύφερνη την θέση στην νύφη του Θερμαϊκού και λιγότερη αυτήν της Παραμυθίας…ίσως όμως δεν τους βγαίνουν οι υποσχετικές…

Μου προξενεί εντύπωση η μανία με την οποία στο μικρό διάστημα «παραιτησιολογίας» κάποιοι αυθόρμητα και εντελώς απροκάλυπτα έθεσαν επι τάπητος και το όνομα του μητροπολίτη μας κ.κ.Θεοκλήτου.

Παράδοξο, ηθικά ανάρμοστο και εκκλησιαστικά απαράδεκτο το παιχνίδι εις το όνομα της μητρόπολης που έπειτα από τον μητροπολίτη Βασίλειο (την ποίμαινε εξ αποστάσεως από την Αθήνα…), ήρθε στην κυριολεξία ως ανεμοστρόβιλος ο Άγιος επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης(τα δεκατρία χρόνια της κοιμήσεως θα τιμήσουμε σε λίγες ημέρες). Οργάνωσε, κατήχησε, χειροτόνησε δεκάδες ιερείς μα, το πρώτιστο και κυριότερο, άφησε «μαγιά καλή», με τον πύρινο λόγο του και τον άγιο βίο του, ζωντάνεψε μιά περιοχή έπειτα απο χρόνια δίσεκτα σκληρά και πονηρά.

Ένα απο τα τέκνα αυτής της «μαγιάς είναι και ο Πατέρας Θεόκλητος, δικό του παιδί, σπλάχνο από τα σπλάχνα της εκκλησιαστικής του πορείας. Ο Πατέρας μας Θεόκλητος δεν είναι απλά άξιος διάδοχος, με την πραότητα και την ηρεμία στο πρόσωπο και στις πράξεις του, με την Αγάπη έκδηλη στο πρόσωπό του, με πολλά καλά και μόνο καλά -και άς τον πληγώσαμε κάποιοι με τις συμπεριφορές μας (ως παιδιά του). Έχει πολλά παιδιά ακόμα αυτή η «μαγιά», απλά κάποιοι ενοχλούνται και δεν θέλουν –ίσως– άλλους με αυτήν την ουσία και το ήθος μέσα τους, κάποιοι ίσως θέλουν νεομοντερνιστές γκλαμουράτους….

Δεν γράφω ως πνευματικοπαίδι του μιας και έχω χάσει εδώ και καιρό αυτό το δικαίωμα. Μπορώ όμως να βροντοφωνάξω “κάτω τα χέρια απο τον επίσκοπό μας”. Δεν είναι μόνος του –ποτέ δεν ήταν. Έχω το δικαίωμα να γράψω ως παιδί που οφείλει να υπερασπιστεί τον πατέρα, όταν κάποιοι προσπαθούν να τον μειώσουν.

Και εάν κάποιοι θέλουν να παίξουν πάλι παιχνίδια με πολιτικές σκοπιμότητες με τις νέες εκκλησιαστικές «Πρέσπες», όπως αναφέρθηκε και αναδείχθηκε από τον έγκυρο και καταξιωμένο δημοσιογράφο και διευθυντή της εφημερίδας ΕΣΤΙΑ Μ. Κοττάκη (9-6-2023, «Πρέσπες» καί στήν Ἐκκλησία ἐν ὄψει!) πάλι θα φωνάξω ως γιός του:

Γράφω ως αγανακτισμένος γιός ενός πατέρα που δηλητηριάζονται τα γεράματά του απο ανθρώπους που τελικά δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, που ενώ όφειλαν να τον προστατέψουν αφήνουν άλλους να τον εκθέτουν! Αυτούς που ούτε καν περιμένουν την Θεία Χάρη (εκκλησιαστικά) να δώσει λύση σε κάποιο θέμα αλλά, ως άλλοι λυκοποιμένες περιμένουν να γευτούν το νέκταρ του δικού τους θεού, αυτού της εξουσίας…

Είμαι σκληρός αλλά δεν γράφω άλλο. Θα επανέλθω. Ελπίζω ο Θεός να συνεχίσει να δίνει δύναμη υγεία και διαύγεια σε ένα σώμα που μπορεί μεν να γέρασε, αλλά η ψυχή το σθένος και το μυαλό συνεχίζουν να στέκουν .

Μία ευχή λοιπόν: Χριστέ βοήθει επισκόπω Θεοκλήτω.

«Θεοκλήτου του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΕΤΗ!!!»

Πέτρος Γ. Γώγος

Υ.Γ. Μέχρι την ώρα που συντάσσεται το κείμενο,πληροφορούμαι ότι  υπογραφή σε παραίτηση δεν υπάρχει. Με λυπεί το γεγονός ότι δημοσιεύματα εξ Αθηνών ισχυρίζονται το αντίθετο…να υποψιαστώ ότι είναι ή κατευθυνόμενα, ή επιβεβαιώνονται οι φόβοι μου ότι κάποιοι πιέζουν – θέλουν διακαώς+ τούτη την παραίτηση. Είμαι πεπεισμένος ότι ο πατέρας Θεόκλητος θα πράξει όπως αυτός θα κρίνει…όταν το κρίνει ! Ο Θεός Πάντων ένεκεν!

The post Περίεργα παιχνίδια στην Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Άρθρο του Πέτρου Γ. Γώγου

Με μαθηματική ακρίβεια πάμε σε εκλογές. Αναμένουμε την επίσημη έναρξη του προεκλογικού αγώνα που άρχισε άτυπα, με περιοδείες του πρωθυπουργού ανά την επικράτεια, με βαρύγδουπες εξαγγελίες, με στημένες φιέστες στα βουνά, στα ποτάμια, με εγκαίνια έργων-όλα δείχνουν ότι η περίοδος ξεκίνησε νωρίτερα. Δυστυχώς, κοινό όλων των παραστάσεων είναι η παρουσία λίγων κομματικών εκλεκτών και η απουσία του λαού. Εμφανής πλέον η δυσκολία με την οποία κινείται στα πέριξ ο πρωθυπουργός και οι εκλεκτοί του, με τους σκοπέλους που έχει να ξεπεράσει.

Πραγματικό ναρκοπέδιο η πολιτική σκηνή σήμερα, με το σκάνδαλο των υποκλοπών σε εξέλιξη, με τις παράξενες συμπτώσεις πλουτισμού και συμμετοχής στελεχών και βουλευτών της ΝΔ σε founds που εφορμούν στην εκποίηση της περιουσίας του λαού και σε εξωχώριες offshores, με ανοιχτές καταγγελίες για νέα οικονομικά σκάνδαλα στελεχών και φίλων τους, με μιά ταχύτατη δικαστική απόφαση για τους πλειστηριασμούς, με πολλά ακόμα ερωτηματικά για το κέρδος των φαρμακευτικών σε μια πανδημία, και άλλα πολλά, που ίσως δεν έχουν προλάβει να αποκαλυφθούν…

Αντίστοιχες του αρνητικού κλίματος θεωρώ ότι είναι και οι παράξενες δηλώσεις εθνικής υποτέλειας και υποχώρησης της Ντόρας Μπακογιάννη, αδελφής του πρωθυπουργού, με την γκεστ-επανεμφάνιση του άλλου μνημονιακού (Λαος-πλάνου) Καρατζαφέρη, οι οποίες ως δια μαγείας υπερθεματίζονται από αριστερόστροφους καθηγητάδες (Ν.Μαραντζίδης, Καθημερινή 26-2-23). Όλοι τους ταυτίζονται σε μια «συνεκμετάλευση στο Αιγαίο» χωρίς σύνορα, εντέχνως αναφέρονται σε «ταμπού» και «ανικανότητα συνεννόησης και διατήρησης νηφάλιων προσεγγίσεων»

Ειλικρινά φοβάμαι για το μέλλον. Με φοβίζουν οι μικροελλαδικές αντιλήψεις, που απ’ ό,τι φαίνεται καθορίζονται από τις βαθιές εξαρτήσεις κάποιων. Με υποκριτική αγωνία, προαναγγέλλουν θανάτους σε μια πιθανή σύρραξη με την Τουρκία πριν καν γίνει… σπέρνουν τον φόβο για την πιθανή καταστροφή που έρχεται -εκτός Αν…

Είναι τόσο όμορφα μασκαρεμένα τα προσωπεία τους που συγκαλύπτουν τις εθνομηδενιστικές τους απόψεις. Το ερώτημα είναι γιατί τώρα! Γιατί αυτοί οι δήθεν υποστηριχτές της ευημερίας και της ειρήνης των λαών συμπορεύονται με ετερόκλητους εταίρους σε απόψεις καθαρής υποτέλειας-συμπτώσεις είναι και οι συνεχείς αναφορές τους σε κάθε τι πατριωτικό ως εθνικιστική συμπεριφορά;

«Είναι το χρήμα αγαπητέ μου που κινεί τα πάντα» ανέφερε ο καθόλα αγαπητός συνομιλητής μου. Υπάρχει κάποιος που πιστεύει το αντίθετο; Για τα λεφτά δεν γίνονται όλα; Για την δύναμη του ισχυρού με τους πακτωλούς χρημάτων που τον συνοδεύουν; Τόσα σκάνδαλα με ΜΚΟ και άλλα συναφή εθνομηδενιστικά ευαγή ιδρύματα, δεν μας κάνουν να υποψιαστούμε;

Δεν βάζουμε μυαλό. Τα παθήματα του παρελθόντος δεν μας δίδαξαν. Τα λεφτά πάντοτε θα μετακινούνται σε βαλίτσες, με σακούλες σε κουτιά πάμπερς ή σε χαρτοφύλακες ή ακόμα και σε δωράκια με ανθοδέσμες, με μία μοναδική σταθερά. Κατευθύνονται πάντα σε αυτούς που έχουν την προδιάθεση να το κάνουν με την βεβαιότητα ότι αυτοί Δεν είναι Πατριώτες! Ποτέ δεν ήταν…

 Το έχω ξαναγράψει. Οι εκλογές που έρχονται είναι ένα στοίχημα για την Πατρίδα μας. Είναι η αφορμή για επανακαθορισμό της πορείας της πλεύσης της Ελλάδας προς το μέλλον. Ο σχεδιασμός και η εξέλιξη θα σημάνουν την επανάκαμψη ή τη διάλυση της Ελλάδας που γνωρίσαμε.

Σε κάθε περίπτωση, ας μην ξεχνάμε τούτο: είμαστε περαστικοί, οι κληρονόμοι όλων αυτών που μας παρέδωσαν τη Γη που ζούμε και οφείλουμε να την παραδώσουμε καλύτερη απ’ ό,τι την πήραμε -ούτε μικρότερη γεωγραφικά, μα ούτε και φτωχότερη σε δυναμικό ανθρώπων… Και αυτό θα το επιτύχουμε με συμπόρευση όλων των υγιών πατριωτικών δυνάμεων.

Μας χρειάζονται περισσότεροι Λεωνίδες και όχι εφιάλτες… παραφράζω τα λόγια του…«Αν δεν ασχοληθούμε με την πατρίδα δεν θα έχουμε πλέον Πατρίδα»

«Όσοι Δυνατοί Προσέλθετε»…Φορέστε τη γαλανόλευκη φανέλα, πετάξτε τις άλλες.

αλλά τό θέμα όμως όταν δηλώνεις επισήμως τήν χώρα σου εἶναι ἕνα: Ποιά φανέλλα φορᾶς; Τήν δική σου γαλάζια ἤ τοῦ ἀντιπάλου»

The post Επιτέλους φορέστε την Γαλανόλευκη Φανέλα! appeared first on Νέα Φλώρινα.

Του Πέτρου Γ. Γώγου

Προφητικά  αποδείχθηκαν όσα απηύθυνε η Άννα Ψ. Μπενάκη στον Κάρολο Παπούλια. Από το «ευχαριστούμε τους Αμερικανούς» και το  «κατέβασμα της σημαίας» στα Ίμια, επί μια εικοσιπενταετία και πλέον  βιώνουμε την πλήρη υποταγή του ελληνικού πολιτικού συστήματος με  την πιστή εφαρμογή των επιταγών των «άλλων».

Τελικά το «ανήκομεν εις την δύσιν» (Κ. Καραμανλής, 12-6-1976)εφαρμόζεται με κάθε κόστος για την Ελλάδα, η οποία έχει καταστεί έρμαιο των ξένων συμφερόντων.

Το ζήσαμε με την πτώση της κυβέρνησης του Κ. Καραμανλή το 2009, οι κινήσεις του οποίου έγιναν, ομολογουμένως, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον στρατηγικές. Ιδιαιτέρως η προσέγγιση με την Ρωσία και ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη προκάλεσαν την οργή των δυτικών (αμερικανοευρωπαίων), που δεν του το συγχώρησαν.

Το ζήσαμε και έπειτα με τα λεφτά που δεν υπήρχαν, με τα σκληρά μνημόνια τα οποία επιβλήθηκαν – πάντα για το καλό μας- με τη συνέργεια δικών μας (τότε άσπονδων εχθρών, μετέπειτα συνεταίρων και πλέον σημερινών υπουργών, που μεταπήδησαν από το ένα κόμμα στο άλλο…).

Το είδαμε και με την κυβέρνηση Σαμαρά και τα πεπραγμένα της, μα ακόμα περισσότερο το ζήσαμε με την κυβέρνηση Τσίπρα –Καμμένου η οποία κατάφερε το καθολικό ΟΧΙ των Ελλήνων να το μεταλλάξει σε ΝΑΙ της υποτέλειας, κατά τις επιταγές των ξένων συμφερόντων, με κατάληξη την επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών, όπου  παραδώσαμε αμαχητί την Μακεδονία σε όλα τα επίπεδα – και, πλέον, οι κάτοικοι της Πραγματικής, της μίας Μακεδονίας θεωρούμαστε κάτοικοι της Βόρειας περιοχής του πρώτου μέρους της συμφωνίας.

Πρόσφατα είδαμε και την αναγνώριση συλλόγου διάδοσης της «μακεδονικής γλώσσας», με απώτερο σκοπό την εξασφάλιση δημιουργίας σλαυογενούς μειονότητας στην ελλάδα, και ίσως και κάποιας άλλης…

Τα αρπαχτικά που διέλυσαν κράτη όπως η Γιουγκοσλαυία, η Λιβύη, ο Λίβανος, η Συρία, είναι τα ίδια που επιβάλλουν την αστάθεια στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο και ανέχονται τον προκλητικό Τούρκο, χωρίς καμία αναφορά στην εισβολή στην Κύπρο και στη Συρία. Οι ίδιοι που κατηγορούν τη Ρωσία ως εισβολέα – αλλά αν το καλοσκεφτούμε…πόσες εισβολές έχουν κάνει στο όνομα της ευημερίας και της δημοκρατίας; Σε πόσες χώρες επέφεραν την καταστροφή για να τις «ξαναχτίσουν» καταληστεύοντας τους πόρους των; Πόσα όπλα «στρώνονται» στο βρωμερό παζάρι του κάθε πολέμου, πόσα χρήματα ξοδεύονται – χρήματα που κάλλιστα θα μπορούσαν να σώσουν ανθρώπινες ζωές, πόσα πολλά γιατί…

Είναι τα ίδια αρπαχτικά που ευνοούν και υποστηρίζουν τη δημιουργία διαφόρων ΜΚΟ (εντός και εκτός της ΕΕ) με σκοπό τη διάδοση των αρχών της νέας τάξης (και την αύξηση της περιουσίας κάποιων…).Είναι οι ίδιοι που χρηματοδοτούν όσους κάνουν την δουλειά για λογαριασμό τους – τους πρώτους που θα θυσιάσουν, ως χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος που τους εκκόλαψε, πετώντας τους στον κάλαθο των αχρήστων με βαρύγδουπο τρόπο (Qatargate) .

Είναι τα ίδια αρπαχτικά που δεν θέλουν ένα Υγιές Πολιτικό Σύστημα με ικανούς και άξιους, ηθικούς και τίμιους ανθρώπους, παρά μόνο εξαρτημένους άβουλους, άχρωμους, ιταμούς χαρακτήρες, με τους οποίους και ελέγχουν τις καταστάσεις και το πόπολο.

Είναι οι «οικονομικοί δολοφόνοι» διαφόρων funds που καθημερινά εκποιούν, καταληστεύουν περιουσίες αθώων ανθρώπων. Είναι και οι μεγαλοκαρχαρίες, ντόπιοι και ξένοι που συνεχώς ρουφούν τον κόπο και τον μόχθο του ελληνικού λαού προσφέροντας προστασία και προβολή σε πολιτικές μαριονέτες. Δικοί τους  επίσης και οι κάθε είδους πολιτικοί προβοκάτορες του πατριωτικού χώρου, οι οποίοι ως δούρειος ίππος παρεισδύουν στις πατριωτικές οργανώσεις με ένα και μόνο σκοπό και στόχο, την αποτροπή της Ένωσης των υγιών πατριωτικών δυνάμεων της Ελλάδας προς όφελος των συστημικών ελεγχόμενων κομμάτων. Τους είδαμε και τους ζήσαμε στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, τους γνωρίσαμε από κοντά με άλλα προσωπεία, μα είναι η ώρα να τους ξεμπροστιάσουμε.

Οι επόμενες εκλογές είναι μια ευκαιρία συσπείρωσης και εθνικής συνείδησης.

Η απλή αναλογική, έστω και για μια φορά, είναι η μέγιστη πρόκληση. Χωρίς «φίρμες», αυτόφωτους αρχηγούς, πρωτεία και δαχτυλίδια, δίχως ευλογίες «ευαγών ιδρυμάτων» ή ό,τι άλλο. Καθαροί άνθρωποι με αληθινό πατριωτικό ζήλο, φρόνιμα και ευθύνη. Χωρίς φανφάρες, βεντετισμούς, φρου-φρου και αρώματα.

Η μεγάλη πρόκληση της Πατριωτικής Ανάγκης επιβάλλει σήμερα Συσπείρωση, Συναίνεση και Σύμπνοια.

Οι δήθεν που ευρέθηκαν λειψοί στο ζύγι της πατρίδας να πάνε σπίτι τους…

The post Εθνική ταπείνωση ή εθνική Επιλογή; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Άρθρο του Πέτρου Γ. Γώγου

Είναι πλέον κοινό μυστικό, ακόμα και στους πιο αδαείς, ότι η περιλάλητη «μακεδονολαγνεία» των ολίγων σλαυοκίνητων και όποιων άλλων υποστηρικτών της εν λόγω κίνησης έχει απώτερο στόχο την αναγνώριση καταπιεσμένης σλαβομακεδονικής μειονότητας (κατά τα λεγόμενα της μάρτυρος στην τριτανακοπή την 16^η -2-2023) στην Ελλάδα, με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον.

Η ιστορία είναι δυστυχώς αδιάψευστος μάρτυρας, δεν εθελοτυφλεί, μας καταδεικνύει την αλήθεια, όπως αυτή έχει καταγραφεί στον χρόνο, για ανθρώπους που ξεκίνησαν σε άλλους αιώνες την προσπάθειά τους για τη δημιουργία της «Μακεδονίας του Πιρίν ή του Αιγαίου», με καθαρά βουλγαρικό πρόσημο.

Την τελευταία τριακονταετία η «ανασφαλής δύση» προσπάθησε με κάθε τρόπο να ελέγξει τα βαλκάνια, μειώνοντας την ρωσική επιρροή, με τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαυίας στα γνωστά κράτη με τις μέγιστες διαφορές και με πολεμικές τάσεις με ξεσπάσματα και κρίσεις στο Κόσσοβο και αλλού, και φυσικά με τη δημιουργία της μεγαλύτερης παγκοσμίως αμερικανικής βάσης («Camp Bondsteel»), μόλις 150 χλμ. από τα ελληνικά σύνορα. Ταυτόχρονα η μετατροπή της Αλεξανδρούπολης σε λιμάνι του ΝΑΤΟ παραχωρεί άλλο ένα κομμάτι της Ελλάδας στη Δύση. Και όλα αυτά μέσα σε ένα ταραγμένο τοπίο, με την Ευρώπη σε αναβρασμό, με έναν πόλεμο σε εξέλιξη, με ενεργειακή κρίση και δυσβάσταχτες οικονομικές συνέπειες για τους αδυνάτους, με…

Θα μου πείτε πώς είναι δυνατόν να συσχετίζονται οι βάσεις του ΝΑΤΟ, ένας πόλεμος, μια ενεργειακή κρίση, με ένα υπο ίδρυση σωματείο. Είναι απλό: εάν τους συμφέρει και θέλουν να βάλουν χέρι στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας θα το κάνουν, παρεμβαίνοντας ακόμα και σε αυτό που μπορεί σήμερα να φαίνεται μικρό και λίγο, αλλά έχει ενορχηστρωθεί προ πολλού από καλούς μαέστρους της πολιτικής, αδίσταχτα παμφάγα σαρκοβόρα των λαών και των εθνών.

Επανέρχομαι. με τον υπέροχο λόγο του Ελύτη:«Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου…», με την ηχηρή δέσμευση του Αυγουστίνου Καντιώτη: «Η Μακεδονία ήταν είναι και θα μείνει εις πείσμα των δαιμόνων Ελληνική», με την πατριωτική φωνή του Μίκη Θεοδωράκη: «Εγώ δεν ντρέπομαι όπως οι εθνομηδενιστές που μας κυβερνούν να παραμείνω πιστός στις ιερές σκιές των προγόνων μας που μας δίδαξαν την αγάπη και τη θυσία για το Έθνος και την Πατρίδα -μια πατρίδα που σέβεται και αγαπά όλες τις πατρίδες του κόσμου- να είμαι πατριώτης διεθνιστής και συνάμα να περιφρονώ και να μάχομαι τον φασισμό σε όλες του τις μορφές και προ παντός στην πιο πονηρή, απατηλή και επικίνδυνη μορφή του, την «αριστερίστικη»….προφητεύοντας για το μέλλον…Η περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας είναι νωπή. Το επόμενο θύμα θα είναι η χώρα μας.»https://www.lifo.gr/now/greece/oli-i-omilia-toy-miki-theodoraki-sto-syllalitirio-gia-ti-makedonia.

Ήδη οι συμμετέχοντες, φανεροί και μη, του εν λόγω σωματείου, παλαιοί γνωστοί ζευγολάτες αλλά και επίδοξοι νέοι μπροστάρηδες, αλαλάζουν στο διαδίκτυο και όχι μόνο, μιλούν για μειονοτικά χωριά και μειονότητες. Συνεχίζουν να προκαλούν τραγουδώντας το τραγούδι του Γιάννη με τον λευκό λαιμό που τον σκότωσαν, αλλά δεν λένε ποιος είναι (μήπως ο Σαντάνσκυ;) και ποιοί τον σκότωσαν…

Καμία ανοχή λοιπόν σε κερκόπορτες που θα επιφέρουν ακόμα μία άλωση.

Καμία υποχώρηση στα εθνικά δίκαια, το οφείλουμε και έχουμε χρέος απέναντι σε αυτούς που έχυσαν το αίμα τους για εμάς.

Καμία δουλοπρεπής απόφαση η οποία θα είναι εις βάρος της Ελλάδας επειδή Μακεδονία σημαίνει Ελλάδα-και σε όποιον αρέσει….

The post Πατριδογνωσία και «μακεδονολαγνεία» appeared first on Νέα Φλώρινα.

Από τον Πέτρο Γ. Γώγο

Το  ίδιο ισχύει και για όσους περιδιαβαίνουν τον δημόσιο βίο, πολιτικούς και μη, όσους δηλαδή έχουν σχεδιάσει την ζωή τους ακολουθώντας τα μονοπάτια από τα οποία ελπίζουν ότι θα ανέλθουν σε ανώτερα αξιώματα, ελπίζοντας ότι θα έχουν την επαγγελματική αναγνώριση, με ταυτόχρονη την κοινωνική καταξίωση. Όπως  και τα συμπαθή μουλάρια ακολουθούν το μονοπάτι τους, άλλοι, επειδή τους το έχουν ήδη «χαράξει», μερικοί πάλι, προσπαθούν να χαράξουν το δικό τους αλλάζοντας δρομολόγιο ή αγωγιάτη (βλ. Aριστερά). Το σίγουρο είναι ότι διαπιστώνουμε την ίδια συμπεριφορά ακριβώς στους ανθρώπους όπως και στα μουλάρια.

Είναι πολύ δύσκολο για κάποιον που έχει γαλουχηθεί από μικρό παιδί μέσα στην αθεία, στην επιλεκτική δημοκρατία με ιδιοτέλεια, με διφορούμενες σχέσεις, να μπορεί να έχει την ικανότητα να διακρίνει πότε προσβάλει το αισθητήριο ενός έθνους. Ίσως όμως και οι «δάσκαλοι» οι οποίοι τον μύησαν στις αρχές τους να του έδειξαν τον δρόμο για την καλύτερη αναρρίχηση προς την εξουσία, αλλά με πονηριά.

Εκ του πονηρού λοιπόν (επειδή δεν είναι βλάξ) ο πρώην συνοδοιπόρος της αριστεράς και νυν συνεργάτης του Κούλη, καθηγητής Μόσιαλος, προσέβαλε αισχρώς την Παναγία μας και τους Χριστιανούς. Εκ του πονηρού και γνωρίζοντας ότι δεν θα υποστεί καμία απολύτως αρνητική συνέπεια στην ζωή του μιας και γνωρίζει καλά ότι όποιος βλασφημεί τα Θεία στην Ελλάδα δεν παθαίνει απολύτως τίποτα.

Μια «λάιτ» ανακοίνωση από την ιεραρχία, καμία απολύτως νομική ή πολιτική συνέπεια. Η, δε, διαφήμιση στους κύκλους τους οποίους κινείται… έπιασε. Το θέμα όμως είναι, ότι ο λαός μπορεί να σου συγχωρήσει πολλά αλλά την προσβολή στα Θεία δεν την σηκώνει, δεν την λησμονεί και αυτό το ξέχασε ο κατά τα άλλα λαλίστατος «καθηγητής».

 Για  τον «φόβο Θεού» δεν συζητάμε καν, μιας και το παρελθόν του δεν έχει τέτοιο υπόβαθρο, όμως, αν έχει τόσο μεγάλα κότσια ας τολμήσει να κάνει κάποιο αρνητικό σχόλιο επί οποιουδήποτε θέματος που να αφορά τα αριστεροδεξιά τάγματα εφόδου, τους ΛΟΑΤΚΙ, τους μουσουλμάνους, τους εβραίους, ή τις πολυεθνικές… εκεί φοβάται, κότα λυράτη.

Όσο για τον πρωθυπουργό  ο οποίος είναι ο πολιτικός προϊστάμενος του εν λόγω κυρίου, έδειξε το πόσο τον επηρέασε η εκτροπή του Μόσιαλου με νέα εξόρμηση για άλλο ένα τριήμερο διακοπών, αυτή την φορά στα χιόνια για σκί…

Δυστυχώς αυτή είναι η  σημερινή πολιτική εικόνα που θα εξετάσει ο ιστορικός ερευνητής του μέλλοντος. Μια ασεβέστατη πολιτική σκηνή από κακομαθημένους γόνους, ή πρώην ευνοημένους αριστερούς, με ατομικιστικές νοοτροπίες, διδαγμένες στα «χρυσά κλουβιά» των κάθε είδους αριστεροδεξιών «ελίτ», δίχως κανένα αίσθημα ανθρωπιάς, ευαισθησίας, μα πάνω από όλα δίχως συναίσθηση της πραγματικότητας και του υπαρκτού κόσμου του οποίου υποσχέθηκαν να υπηρετούν, υφαρπάζοντας την ψήφο του με δόλιο τρόπο και πρακτικές, μιας και όλες οι πολιτικές υποσχέσεις τους γίνανε σκόνη και τα λόγια τους αποδείχθηκαν λόγια αέρα, λόγια φαιδρά.

Δεν ξέρω αν σήμερα έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, θεωρώ όμως ότι οι έλληνες αξίζουμε περισσότερα σαν Λαός και Έθνος, ίσως δεν φτάσαμε στον πάτο του βαρελιού… ακόμα! Τελικά, μπορεί για βιολογικούς λόγους τα συμπαθέστατα τετράποδα, τα εργατικά μουλάρια να μην  αναπαράγονται, οι ηγέτες μας δυστυχώς και κάποιοι άλλοι… αφήνουν και απογόνους.

The post Τα μουλάρια και… οι πολιτικές συνήθειες! appeared first on Νέα Φλώρινα.

Άρθρο του Πέτρου Γ. Γώγου

Την  ειδεχθή επέλαση των μνημονίων που καταδυναστεύουν  την ελληνική κοινωνία, με την ανεργία στα ύψη, την οικονομική εξαθλίωση χιλιάδων συνελλήνων, τις κλειστές επιχειρήσεις, την οικονομική μετανάστευση των νέων μας, με ταυτόχρονη την άλωση της χώρας από αλλοδαπούς, σε ένα τοπίο  θολό με το πέπλο του φόβου να σκεπάζει τα πάντα με  χιλιάδες καμένες εκτάσεις, με περιουσίες ολόκληρης ζωής κατεστραμμένες από την αδηφάγα φλόγα… και έπειτα από τις πλημύρες, τους σεισμούς  και πολλά άλλα, με αναπάντητες ερωτήσεις να αιωρούνται…

Χωρίς  καμία «αιδώ» ο «καίσαρας» και οι  πραιτοριανοί του, επιδεικνύουν απρόκλητα τις χαλαρές στιγμές των διακοπών τους στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο, τις βεγγέρες με τα ποδήλατα και τα σκάφη, τα διάφορα τραπεζώματα και ό,τι άλλο την ώρα, που οι μη-έχοντες βιοπορίζονται σε ένα κλίμα αβεβαιότητας, με αστάθεια και ανέχεια, με συνταξιούχους και  εργαζόμενους  στο έλεος του εκάστοτε πρώην ανεπάγγελτου υπουργίσκου, έρμαια των νέων αξιών των υποτιθέμενων  «αρίστων».

Καθημερινές πλέον οι αλληλοκατηγορίες για ολιγωρίες, καθυστερήσεις, ευθύνες ανευθυνουπεύθυνων. Η επίκληση της περιβόητης ατομικής ευθύνης από αυτούς που πρωτίστως εξασφαλίζουν το ακαταδίωκτο συνταγματικά αποποιούμενοι τις όποιες νομικές-ποινικές τους ευθύνες, διατάζουν και εφαρμόζουν αποφάσεις οι οποίες πονηρεύουν και τον πιο  αδαή. Ακόμα χειρότερα όταν το «πακέτο» της περίτεχνα ιδιότυπης ασυλίας τους, συνοδεύεται με μια «επιλεγόμενη» επιχορήγηση εκατομμυρίων ευρώ, μια καλή θέση «εξουσίας», ενός συγγενικού βολέματος ή κάτι άλλο μελλοντικό (υποσχετική λέγεται), ενέργειες και  έργα που δυστυχώς  έχουμε ξαναδεί σε αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.

Ως ΧΩΡΑ-ΕΘΝΟΣ που «διασκεδάζει» τα 200 χρόνια της επαναστάσεως του 1821, έχουμε πολλές αφορμές για να νοιώσουμε ελάχιστη ντροπή. Οι ταπεινώσεις του πρόσφατου παρελθόντος είναι πολλές. Κύπρος, , Ίμια, Β. Ήπειρος με τελική την συμφωνία της Λίμνης (Πρεσπών) κατέδειξαν ότι, από την σύγχρονη Ελλάδα εκλείπουν οι ηγεσίες – ηγέτες με εθνικό ένστικτο (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων). Όλοι απλά περιορίζονται στα καθήκοντα της πολιτικής «μαριονέτας». Οι ταπεινώσεις συνεχίζονται…η Βία της εξουσίας εφαρμόζεται εν μία νυκτί με τραγικά ΦΕΚ . Βροχή τα χημικά στους διαμαρτυρόμενους και δημοσιογράφους, (Κοζάνη 16-11-21) και όπου αλλού κρίνεται απαραίτητο, η βία συνεχίζεται όπου τους «βολεύει». Σήμερα σπανίζουν οι ευπατρίδες πολιτικοί παλαιάς κοπής και νοοτροπίας με ήθος και συνέπεια λόγων και πράξεων, η Αλαζονεία της εξουσίας  έχει αντικαταστήσει την σωφροσύνη και την ευπρέπεια. Καμία συστολή από τους ομοτράπεζους των «ανήθικων», των μιαρών, των επίορκων. Καμία παραίτηση για λόγους ευθιξίας, μόνο κούφιες δηλώσεις συγκάλυψης.

Η Δημοκρατία μας εξελίσσεται σε μια δημοσκοπική, μιντιακή και ταυτόχρονα επιλεκτική διαχειριστική αρχή, μιας καθοδηγούμενης φοβικής κοινωνίας, μέσα σε ένα καθεστώς τρομολαγνείας, με αποκορύφωμα την ανθρωποφαγία των άλλων… όλων αυτών που έχουν  διαφορετική άποψη. Σε αυτό το κλίμα, το αντίθετο των «επι-ταγών» είναι αιρετικό, καταδικαστέο, ή ό,τι άλλο. Σήμερα δυστυχώς, εφαρμόζεται μια Ιησουίτικη νοοτροπία όπου κυριαρχεί ο εγωισμός και ο ναρκισσισμός, περισσεύουν οι νεοταξίτες μεγαλομανείς γόνοι πολιτικών φατριών, οι τηλεμαϊντανοί, τα υπο μεταγραφή  παλαιοκομματικά στελέχη, οι απόγονοι του Γκρούεζα. Σήμερα  το χρήμα κινεί τα πάντα, αφού όλοι εξαρτώνται από αυτό, δίχως ντροπή.

Αλγεινή εντύπωση προξενεί το γεγονός ότι κατά το τελευταίο διάστημα, έχει ξεσπάσει ένας ιδιότυπος «εμφύλιος» όπου οι «απέναντι» συστηματικά στοχοποιούνται. Με ιδιαίτερο δε μένος, λοιδορείται χυδαία η Ορθόδοξη πίστη του Λαού, στηλιτεύεται ο εκκλησιασμός και ο πατριωτισμός ενώ ταυτόχρονα προκλητικά, εφαρμόζεται «ομερτά» για τους αλλόδοξους και τις «ιδιαίτερες ομάδες». Οι δυνάμεις καταστολής για άλλη μια φορά κομπάρσοι.

Η Δημοκρατία απαιτεί διαφάνεια σε όλα ! Στις  παραχωρήσεις εδαφών, στις  εκποιήσεις της δημόσιας περιουσίας(Νερά, Ενέργεια, Γή), στις αναθέσεις έργων, στις αναθέσεις θέσεων, στις προσλήψεις, στις απολύσεις, στα νομοσχέδια της (νύχτας), στην διαχείριση μιας υγειονομικής  (ιδιαίτερα δε της σημερινής), όπως και στην διαχείριση όλων των κρίσεων.

Η Δημοκρατία για να σταθεί χρειάζεται καθαρή αλήθεια και διάλογο χωρίς όρια, με ευπρέπεια και ορθό πολιτικό λόγο που σέβεται την ελευθερία του ατόμου, χωρίς αποκλεισμούς αναστολές και άλλα τερτίπια. Κάθε άλλη περίπτωση ορίζεται ως δημαγωγία που οδηγεί στην ολιγαρχία. Η ιστορία επίσης μας διδάσκει ότι οι ανα την υφήλιο δυνάστες είχαν ατιμωτικό τέλος, το ίδιο και τα τσιράκια τους. Οι εθισμένοι στην νιρβάνα της εξουσίας μοιραία εθελοτυφλούν!  Οφείλουν όμως να θυμούνται την ρήση: «ρόδα είναι και γυρίζει και ότι όλοι κάποτε λογοδοτούν είτε σε εκλογές είτε στην δικαιοσύνη». Ο Λαός   έχει θυμικό, και αργά ή γρήγορα επιζητεί δικαίωση, ανάταση.

Η Δημοκρατία μπορεί να εφησυχάζει, αλλά όταν ξυπνά, με καθαρό μυαλό, βλέπει την Αλήθεια τότε θέλει να ξεπλύνει την ντροπή… τιμωρεί την αλαζονεία και τους οπαδούς της!

The post Βία της εξουσίας με τραγικά ΦΕΚ appeared first on Νέα Φλώρινα.

Άρθρο του Πέτρου Γ. Γώγου

Το έχει η μοίρα του Λαού μας κάθε μήνας, κάθε ημέρα του έτους, να είναι ημέρα μνήμης Ηρώων, Μαρτύρων, Αγώνων, ημέρα Αγίων. Αναρίθμητα τα κομποσκοίνια που έχει φτιάξει ο λαός μας, με δάκρυα, προσευχές, δεήσεις προς τον Θεό για λευτεριά και όνειρα. Κάθε κόμπος πλεγμένος με πόνο για το αίμα που χύθηκε και συνεχίζει να ρέει για τα ιδανικά της φυλής μας. Ένα τέτοιο κομποσκοίνι αφορά και την πολύπαθη Κύπρο. Αυτό, δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Οι διώξεις που έχει υποστεί ο Ελληνισμός της μαρτυρικής Κύπρου, ήταν σκληρές και απάνθρωπες. Επιλεκτικές οι σφαγές από τους Τούρκους πρίν, κατά την διάρκεια και μετά την επανάσταση του 1821, με πρωτομάρτυρα τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό, μητροπολίτες, πρόκριτους, ακολούθησαν την μοίρα του Πατριάρχη Γρηγορίου και των υπολοίπων μαρτύρων του Γένους. Έπειτα, ήρθαν οι Άγγλοι, άλλοι δυνάστες «από την δύση» χειρότεροι… Είναι τέτοια η γεωστρατηγική θέση που κατέχει η Κύπρος, που την έχει φέρει σε αυτήν την κατάσταση, όπως επίσης και ο αδελφοκτόνος «διχασμός», που πάντοτε υπάρχει και τρώει το Γένος μας. Έτσι ήρθε και η διπλή εισβολή του 1974, υποκινούμενη και με την ανοχή των μεγάλων δυνάμεων. Δεν χάρηκαν τα αδέλφια μας την ελευθερία, ακόμα ονειρεύονται την απελευθέρωση των εδαφών, πόλεων και σπιτιών τους, που όπως έχει αποδειχθεί μοσχοπουλιούνται σε μερικούς υπήκοους του βασιλείου του προηγούμενου κατακτητή… «Ρωτήσανε την Λευτεριά Ποιάς κόρης είναι Μάνα Κι αποκρίθηκε, γεννήθηκα από το ελληνικό το αίμα Στον αγώνα για Ελευθερία Μέσα είναι και η θυσία Ο θάνατος είναι το πέρασμα προς την αθανασία!»

Αντίσταση

Πρώτη Απριλίου του 1955. Η απαρχή ενός νέου κεφαλαίου αντίστασης, συμπληρώνει το βιβλίο της ιστορίας με θυσίες ελληνόπαιδων που είχαν άσβεστη την φλόγα της λευτεριάς όπως ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Εύχομαι να είμαι ο τελευταίος Κύπριος που θ’ αντικρίσει την αγχόνη. Ζήτω η Ένωση της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα. Τίποτα άλλο» (έτσι και έγινε), ηρώων όπως ο Κυριάκος Μάτσης “Ου περί χρημάτων των αγώνα ποιούμεθα…αλλά περί αρετής“ (η απάντησή του για να προδώσει έναντι χρημάτων), ελληνόψυχων όπως ο Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, Γρηγόρης Αυξεντίου που με τον μαρτυρικό του θάνατο έδειξε (on camera) «πως πεθαίνουν οι Έλληνες».(Αυγουστής Ευσταθίου).

U

Πώς να μην υποκλιθείς σε τέτοιες πράξεις αντρειοσύνης και ψυχής; Νιώθεις μικρός μπροστά σε όλους αυτούς τους γίγαντες της ρωμιοσύνης, είναι τόσοι πολλοί και όλοι τους είχαν στο μυαλό τους την Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα.

Είχα την ευλογία να επισκεφτώ την Κύπρο, να γνωρίσω «ταπεινούς» γίγαντες, σύγχρονους ήρωες και ηρωίδες της ΕΟΚΑ, όπως τον ζωντανό «θρύλο» Αυγουστή Ευσταθίου (Ματρόζο), τον άνθρωπο που είδε τελευταία φορά ζωντανό-κατακαμένο (όπως μου περιέγραψε) τον αρχηγό τον «Μάστρο» Γρ. Αυξεντίου. Βουρκώνουν τα μάτια στις θύμισες… όταν αναπολώ την αρχόντισσα κυρία Έλλη, την «φύλακα» εν ζωή της κρυψώνας στο σπίτι της, μα και ύστερα, του τάφου του «Διγενή» στρατηγού Γ. Γρίβα και του ιστορικού πλοιαρίου «Σειρήν». Μύρισα τον αέρα στα κελιά των φυλακών των αγωνιστών της Κύπρου, γεύτηκα και φίλησα το χώμα στα «Φυλακισμένα Μνήματα», χώμα «ιερό». Έσπασα αντικρίζοντας τα ικριώματα, τις κρεμάλες, τα σχοινιά, τα δεσμά, ραγίζει η καρδιά σπάει… σαν αντικρίζεις την αδελφή του Ευαγόρα, βλέπεις φωτογραφίες, ακούς φωνές…

 Έπειτα, στο μουσείο του Αγώνα της ΕΟΚΑ, ή στο Παγκύπριο Γυμνάσιο – το φυτώριο αγωνιστών- στην Λευκωσία, ή στην Δερύνεια, αντικρίζοντας την Αμμόχωστο, το έρημο «Βαρώσι», μπροστά σου ένας νέος τόπος μαρτυρίου για δυό παλικάρια τον Ισαάκ και τον Σολωμό, και η μεγάλη έκπληξη η κυρία που μας μίλησε, με το όνομα Ελλάδα, όπως και η μικρή κόρη του αδελφικού φίλου μου (πλέον) Αντώνη Μανδρίτη πρώην πρόξενου της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Θεσσαλονίκη. Τελικά όπου και αν πάς στην Κύπρο μυρίζεις-γεύεσαι Χριστό και Ελλάδα. Στο ¨Ομοδος, στο Σταυροβούνι στη μονή της Παναγιάς του Μαχαιρά και του Κύκκου όπου και αν πάς νιώθεις ευλογία, το ΄χει η «ρίζα» μας.

Μυρίζεις Ελλάδα ! Να πώ για τον φίλο μου τον Γιώργη Χατζηγιάγκου, που έχει ψηλά την ελληνική σημαία, όπως και αυτήν με το αστέρι της Μακεδονίας, για τον πατέρα Ανδρέα Β. που δεν θυμάμαι πόσες εκκλησίες έχει χτίσει, για τους ακούραστους Σωτήρη (μικρό τσιλιαδόρο όπως όλα τα παιδιά) και την σύζυγό του Ελένη Χατζημιχαήλ, με το τεράστιο ιεραποστολικό έργο, νυν δήμαρχο Ακανθούς του χωριού (ένα από τα πολλά) που έκρυβε σε «κοινή θέα» τους Αυξεντίου και Μάτση, που σήμερα είναι κατεχόμενη, με «σκλαβωμένη» την εκκλησιά του Χρυσοσώτηρα (της Μεταμορφώσεως). Να ακούς τις ιστορίες αγώνων της ΕΟΚΑ, να ριγά η καρδιά σου από δέος και συγκίνηση τι να πρωτοπεριγράψω!

Κάθε γωνιά της μαρτυρικής μεγαλονήσου, είναι ποτισμένη με αίμα ηρώων και δάκρυα πόνου. Κάθε οικογένεια έχει και μια ιστορία να σου πεί, όλες για αγώνες, όλες για θυσίες που έμειναν μισές λόγω της διχοτόμησης, της τουρκικής εισβολής και κατοχής επειδή η ελίτ της Ελλάδας πιεζόμενη από τον ξένο παράγοντα, αποφάσισε ότι «η Κύπρος κείται μακράν».

Ανεξαρτησία

Επανέρχομαι. Οι αγώνες της ΕΟΚΑ οδήγησαν στην ανεξαρτησία της Κύπρου, είναι μια ακόμα νίκη ελλήνων κατά ενός κατακτητή. Θα το ξαναγράψω και ας παρεξηγηθώ. Μπορεί για κάποιους οι απελευθερωτικοί αγώνες να σταμάτησαν στον Έβρο και στα Γιάννενα. Όμως όπως οι αγωνιστές του 1821 στο μυαλό τους θεωρούσαν ως πρωτεύουσα του νέου κράτους την Κωνσταντινούπολη, την δόξα του Βυζαντίου, έτσι και οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ, εξεγέρθηκαν με σκοπό την Ανεξαρτησία και την ΕΝΩΣΗ με την Μάνα Ελλάδα (που δυστυχώς δεν επετεύχθη για τους γνωστούς λόγους). Είμαστε Αδέλφια! Ο Εθνικός ύμνος είναι κοινός, ίδιος όπως και οι καρδιές μας μιας και έχουμε τα τέσσερα στοιχεία του Ηροδότου: «το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόδοξον και τα ήθεα ομότροπα». Μένω στα τελευταία λόγια του Γ. Αυξεντίου!

«Ναι Ματρόζο, εμείς σπείραμε τον σπόρο άλλοι θα θερίσουν»

Και αυτά της Αντωνούς Αυξεντίου Μάνας του Γρηγόρη :

«Χαλάλιν της Πατρίδος μου
ο γιος μου, η ζωή μου,
τζι αφού εν επαραδόθηκεν
τζι έμεινεν τζι εσκοτώθηκεν
ας έσιει την ευτζήν μου.»

The post Στην Κύπρο «αναπνέεις» Ελλάδα! appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ενθυμούμενος την ιστορική (κατά την άποψή μου) ομιλία που εκφώνησε, ο δημοσιογράφος και διευθυντής της ΕΣΤΙΑΣ Μανώλης Κοττάκης, τη 16^η Μαρτίου του 2019 στην κατάμεστη αίθουσα του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Φλώρινας ο «Αριστοτέλης», ως συντονιστής μα και ομιλητής της εκδήλωσης: «Η Συμφωνία των Πρεσπών…, Η αποδόμησή της – Οι νομικές αντιφάσεις που οδηγούν στην κατάργησή της»  με συμμετέχοντες τη δικηγόρο Αριάδνη Νούκα και τον Κρίς Σπύρου.

Άρθρο του Πέτρου Γ. Γώγου

«Με τρομάζει η ιδεολογία του μικροελλαδισμού  μας» –είπε, «δεν με τρομάζει η συνθήκη, οι συνθήκες είναι για να εφαρμόζονται αλλά και για να αναθεωρούνται». Μίλησε για πολλά…. για τα δίκαια της Μακεδονίας… ποιος άκουσε; Βρισκόμαστε σε κατάσταση Υποδούλωσης…

Ο Κρις Σπύρου απλός, λιτός ο λόγος του,  μας «διαφώτισε», αποσαφήνισε πολλά!

Καταιγιστική με νομικά επιχειρήματα η κυρία  Αριάδνη Νούκα!

Συγκλονιστικός ο Μανώλης Κοττάκης, ο οποίος μετά από λίγο μου ανέφερε πως «κατέθεσα την Ψυχή μου στην Φλώρινα!»

Ωστόσο σήμερα το ερώτημα παραμένει. Η «συμφωνία της ντροπής» υφίσταται μόνο για την Ελλάδα; Η κυβέρνηση, της οποίας πολλά υψηλόβαθμα στελέχη εξαργύρωσαν την συμμετοχή τους στα συλλαλητήρια ανά την Ελλάδα, αναγνωρίζει, ορίζει και επισήμως αποκαλεί τη χώρα των Σκοπίων, ως «Βόρεια Μακεδονία» ανοιχτά, και καμιά φορά και σκέτη Μακεδονία. Λησμόνησαν τις υποσχέσεις και τους όρκους που έδιναν προεκλογικά. Τα δάκρυα αποδείχθηκαν κροκοδείλια, υποκριτικά. Σήμερα  κωφεύουν, ως άλλοι υποτακτικοί αφεντάδων…  Χάθηκε η  εθνική τους έπαρση, χάθηκε η φωνή τους, έσβησε το πάθος τους και, μαζί με αυτό, χάθηκε και η ντροπή τους…

Ειλικρινά μου έρχεται στο νου η εικόνα του μακαριστού Σιατίστης Παύλου στη Βίγλα Πισοδερίου εκείνη την αποφράδα ημέρα, όπου ταπεινά και με αποτυπωμένη τη στεναχώρια στο πρόσωπο του, εκφώνησε τον «κοινό λόγο» των μητροπολιτών της Δυτικής Μακεδονίας.  Ίσως αυτός ο «καημός» να έβγαινε προς εμάς, επειδή έβλεπε μακριά αυτά που δεν μπορούσαμε να δούμε και να φανταστούμε εμείς…

Δύο χρόνια μετά η κυβέρνηση της ΝΔ υποβασταζόμενη από την πανσπερμία των «υιοθετημένων» πολιτικών, που βρήκαν στέγη στην «επάρατη» –όπως έλεγε κάποτε και κάποιος άλλος, προερχόμενοι  από τις «αδελφές» δυνάμεις … συνεχίζει, και όχι μόνο αυτό, αλλά εκτελεί πιστά μια συμφωνία την οποία το σύνολο του Ελληνικού λαού θεωρεί κατάπτυστη…

Ταυτόχρονα, στο ιδιαίτερα δύσκολο γεωστρατηγικό παιχνίδι της διπλωματίας, παρατηρούμε «ύποπτες» συναλλαγές, φήμες που διαχέονται και διασπείρονται έντεχνα, πράγματα που θυμίζουν παλαιότερες εποχές (σημιτοκρατίας) με υποχωρήσεις και εθνικές ήττες, μια ομιχλώδη κατάσταση, όπου περισσεύει η ηττοπάθεια και η αβεβαιότητα για το μέλλον, προς όφελος της ονομαζόμενης «σταθερότητας»,

Εύλογα, λοιπόν, ο Μ. Κοττάκης δήλωνε: «εδώ πήραμε με τους Βαλκανικούς πολέμους μια Μακεδονία πίσω και θα μας φοβίσει μια συνθήκη; ΟΧΙ!, ¨Εδώ μας επιστράφηκε η Θράκη και θα μας τρομάξει μια συνθήκη ΟΧΙ!» ή σε άλλη αποστροφή του λόγου του: «με φοβίζει ο αντίπαλος εντός των τειχών…. σε μια διαπραγμάτευση το μεγάλο ζήτημα είναι ποιά φανέλα φοράς, την δική σου, τη γαλάζια, ή την άλλη»;

Δυστυχώς, η μέχρι τώρα πορεία του πολιτικού γίγνεσθαι στην Ελλάδα -ιδιαίτερα τα τελευταία δώδεκα χρόνια- ανέδειξε πως κάποιοι δεν φορούν την γαλάζια φανέλα όσο αποκρουστικό και εάν μας φαίνεται. Πραγματικά κάποιοι έχουν στο πετσί τους – και ας μου επιτραπεί ο όρος – το «σύνδρομο» του μικροελλαδισμού. Παραμένουν λοιπόν εξαρτημένοι «δούλοι» των αφεντάδων τους, είτε αριστερά είτε δεξιά, επειδή οι αφέντες τους ποτέ δεν νοιάστηκαν για την Ελλαδίτσα, παρά μόνο για τον «παρά» που μπορούν να κερδίσουν μέσω αυτής.

Για ακόμα μια φορά, εν μέσω ενός πραγματικά σκληρού «ιικού πολέμου» με πολλά θύματα και νεκρούς, έχουμε και τον πόλεμο της Γαλάζιας Πατρίδας που, ενώ είναι δικιά μας, την επιθυμούν διακαώς οι γείτονες, οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, πάντοτε υποστήριζαν τους άλλους –εκ βορρά– γείτονες.

Και άρχισαν οι φιλοσοφούντες, μικρόψυχοι και λιγόψυχοι, διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821, να φωνασκούν, να διαμαρτύρονται και να κλαίνε για τα παιδιά που θα χαθούν σε μια ενδεχόμενη σύρραξη με τους Τούρκους, αυτοί που μας λένε να μοιράσουμε το Αιγαίο, να μην είμαστε «μοναχοφάηδες» Είναι οι ίδιοι που με τις διάφορες ΜΚΟ υποστηρίζουν την επέλαση-εποίκηση της Ελλάδας από «ορδές αλλόφυλων- αλλόδοξων», μα κυριολεκτικά εξαφανισμένοι από τη Σάμο και την Ελασσόνα και τους κατοίκους τους, που δοκιμάζονται ακόμα σκληρά  από τα θεριά της Φύσης. Αυτούς λοιπόν φοβάμαι και εγώ. Τους μικρόψυχους επαγγελματίες της συμφοράς και της αρπαχτής, που χρόνια τώρα υποσκάπτουν την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Διακόσια χρόνια μετά, κάποια παιδιά κατάφεραν και πέταξαν στον γαλάζιο ουρανό της πατρίδας μας τους χαρταετούς της λευτεριάς και των ονείρων, κάποια άλλα παιδιά ζωγράφισαν και ζωγραφίζουν (ευτυχώς υπάρχουν και αυτά) τα πρόσωπα Ηρώων της επαναστάσεως του 1821 σε άδειους τοίχους, δίχως να τα νοιάζει πόσοι και ποιοι από τους άλλους, τους «στημένους» με λύσσα και μένος, ασελγούν πάνω στις ζωγραφιές. Είναι εκείνα τα παιδιά που ξέρουν ότι υπάρχει η Βόρειος Ήπειρος, η Μία Ελληνική Μακεδονία, η Ελληνική Κύπρος χωρίς τον Αττίλα, το Γαλάζιο Αιγαίο και το Ιόνιο με τα Νησιά μας. Είναι εκείνα τα παιδιά που γνωρίζουν τους Ήρωες, παλαιούς και νεώτερους, όπως τον εθνομάρτυρα Μελά, τον Άγρα, τον Κώττα στην Μακεδονία, τον Κατσίφα στους  μαρτυρικούς Βουλιαράτες, που παρέα με τον Σολομό και τον Ισαάκ από την πολύπαθη Κύπρο, μας κοιτούν από ψηλά. Είναι εκείνα τα παιδιά που τιμούν τα αδικοχαμένα παλληκάρια του 74 στην Κύπρο, όπως και αυτά της ελληνικής αεροπορίας, του στρατού που θυσιάστηκαν σε ώρα καθήκοντος, υπερασπιζόμενοι την του Χριστού της πίστεως Πατρίδα και την Ελευθερία.

Δεν πειράζει όμως, κάποτε ασέβησαν στο πρόσωπο του Στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη όπως και του Δημητρίου Πλαπούτα, η αντιβασιλεία και οι Βαυαριστές – υποτακτικοί της εποχής εκείνης, υπακούοντας σε κελεύσματα άλλων αφεντάδων, που όλως τυχαίως ανήκουν στις ίδιες ράτσες που μας παιδεύουν και σήμερα…

Επιμένω, οι μάχες δεν κερδίζονται με κουμπαριές και με ετερόκλητες φιλίες. Οι μάχες των Ορθοδόξων Ελλήνων ξεκινάνε με προσευχή και δέηση στην Υπεραγία Θεοτόκο, Οι μάχες κερδίζονται με διπλωματία όταν υπάρχει ομοψυχία και ο κατάλληλος ηγέτης – στρατηγός, που θα έχει την ικανότητα και τη θέληση να τοποθετήσει όλο το έμψυχο δυναμικό και τα «στρατεύματα» έτοιμα σε διάταξη μάχης, όπου και όποτε κριθεί σκόπιμο, ακόμα και στον πόλεμο. Πρωτίστως όμως, «η μεγάλη μάχη είναι να νικήσουμε τους «χαλασμένους», να αποτρέψουμε το ενδεχόμενο να γίνουμε επισκέπτες στον τόπο μας».  Αχ ρε Μανώλη πόσο δίκιο είχες ….ακόμα κλαίω πραγματικά και όχι σε εισαγωγικά…

Διακόσια χρόνια μετά… Χάθηκε η ντροπή….

Πέτρος Γ. Γώγος

The post Ο Μικροελλαδισμός μας, η Κατάρα μας… (η προδοσία συνεχίζεται…) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μεγάλο το κτήμα πολλά τα υποστατικά αλλά δόξα τω Θεώ πολλά και τα παιδιά που υπηρετούσαν με ζήλο και αυταπάρνηση το πατέρα τους. κάθε ένα από τα οποία (όπως προανέφερα) είχε στην ευθύνη του από ένα.

Έτσι λοιπόν κάποτε πήρε ένα παιδί το οποίο επέστρεψε επειδή έλειπε για πολλά χρόνια από το κτήμα, και το όρισε υπεύθυνο σε ένα παλιό αρχοντικό κοντά του. Ταυτόχρονα όμως τον είχε και δίπλα του για πάρα πολλά χρόνια να διαχειρίζεται τα οικονομικά του κτήματος μαζί με άλλο ένα παιδί του…

Τα χρόνια πέρασαν σαν γάργαρο νεράκι. Ο γιός έκανε πάντοτε ότι του έλεγε ο πατέρας όλα κυλούσαν όμορφα, το αρχοντικό – υποστατικό στο οποίο τοποθετήθηκε έγινε «μελίσσι», πόλος έλξης. Η πραότητα η αγάπη και η ανιδιοτέλεια του γιού εκτιμήθηκαν, όχι μόνο από τους εργαζόμενους και κατοίκους γύρω από το υποστατικό αλλά και από άλλους, που έρχονταν από τα διπλανά για να συμπαρασταθούν μα και να βρουν συμπαράσταση από τον γιό που άοκνα με πρόδηλη την Αγάπη εξυπηρετούσε όσους πήγαιναν εκεί.

Το αρχοντικό ομόρφυνε, ανακαινίστηκε, λάμπρυνε κτιριακά αλλά ακόμα περισσότερο πιο λαμπρό φώς εξέπεμπε όταν γέμιζε από όλους όσους έρχονταν με τις καλές τους φορεσιές να το θαυμάσουν και να «αναπαυθούν» σε αυτό.

Ο γιός μέρα νύχτα εκεί, παρών για όσους είχαν πρόβλημα, για όσους ήθελαν να πουν τον πόνο τους θυμόταν τα λόγια του «παππού» : « να εργάζεσαι σιωπηλά..»

Και ήρθε η ώρα που ο «δαίμονας της ζήλιας» κατενίκησε κάποια από τα «αδέρφια» του. Θαμπωμένα από την νέα εικόνα, την αίγλη και την ωραιότητα του ανακαινισμένου υποστατικού, από την συνεχή προσέλευση των ανθρώπων και την προσφορά τους σε αυτό (επειδή τα έργα συνέχιζαν να γίνονται από προσφορές και προσωπικές εργασίες των ανθρώπων), ενοχλημένοι από την αγάπη των ανθρώπων προς τον γιό… επηρεασμένοι από έναν νέο «Ιό» αυτόν της απόγνωσης και του φόβου, έσπευσαν στον απομονωμένο, ηλικιωμένο πατέρα, διέβαλαν με όποιον τρόπο μπορούσαν τον γιό, που στωικά δεν απαντούσε στις κατηγορίες, «υπέμενε» με ταπείνωση το μίσος και τα πάθη των αδελφών του…

Στην αρχή τον κατηγόρησαν επειδή υπενθύμιζε τον απαιτούμενο «σεβασμό» και την «τάξη» των εισερχομένων στο υποστατικό, δίχως ποτέ να επιτιμήσει κάποιον τουναντίον· προσπαθούσε με υπομονή και αγάπη όλους να τους ενισχύσει πνευματικά. Έπειτα τον σπίλωσαν με λόγια δόλια που δεν είπε και πράξεις που δεν έκανε… για ανυπακοή και απειθαρχία προς τον πατέρα… και μετά για κακοδιαχείριση ….

Και τα κατάφεραν έδιωξαν τον γιό…. Κρίμα και Άδικο για τον πατέρα και τον γιό!

Το παραμύθι συνεχίζεται….

Πέτρος Γ. Γώγος

The post Σαν παραμύθι… (θα μπορούσε όμως να είναι και μια πραγματική ιστορία…) appeared first on Νέα Φλώρινα.