Διάβασα το μήνυμα του Δημάρχου Αμυνταίου για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Όμορφες λέξεις, γενικές διαπιστώσεις, ευχολόγια. Όσα ακούμε κάθε χρόνο. Αυτό όμως που λείπει είναι κάτι χειροπιαστό, κάτι που να έχει σχέση με τη σκληρή πραγματικότητα στον Δήμο Αμυνταίου.

Εδώ και δεκαετίες η περιοχή μας πλήρωσε βαρύ τίμημα για την ενεργειακή πολιτική της χώρας. Χιλιάδες στρέμματα καταστράφηκαν από τα ορυχεία, ο υδροφόρος ορίζοντας υποχώρησε, η Βεγορίτιδα δοκιμάστηκε, ολόκληροι οικισμοί μετακινήθηκαν και η τοπική κοινωνία έζησε τις συνέπειες μιας μονοδιάστατης ανάπτυξης.

Σήμερα, αντί να μιλάμε για αποκατάσταση του περιβάλλοντος, μιλάμε για μια νέα τεράστια επέμβαση στη γη μας. Φωτοβολταϊκά πάρκα δεκάδων χιλιάδων στρεμμάτων. Εγκαταστάσεις υδρογόνου. Σχεδιασμοί για μεγάλα datacenters με σημαντικές απαιτήσεις σε φυσικούς πόρους.

Και όμως… από τη Δημοτική Αρχή δεν ακούγεται ούτε μία ουσιαστική διεκδίκηση. Ούτε μία σοβαρή δημόσια συζήτηση για το τι θα μπορούσαμε να κερδίσουμε από όλα αυτά. Ούτε μία οργανωμένη κινητοποίηση για το μέλλον του τόπου. Μόνο δηλώσεις, φωτογραφίες και δημόσιες σχέσεις. Αρκεί να επισκεφθεί κανείς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Δημοτικής Αρχής και θα διαπιστώσει καθημερινά φωτογραφίες από εκδηλώσεις, συναντήσεις, επισκέψεις και χαιρετισμούς.

Πολύ εικόνα, ελάχιστο αποτέλεσμα!

Πολύ επικοινωνία, ελάχιστη πολιτική!

Βέβαια, δεν υπάρχει δικαιολογία γι’ αυτό διότι οι άνθρωποι που σήμερα διοικούν τον Δήμο δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά. Οι περισσότεροι συμμετέχουν στη διοίκηση του τόπου εδώ και δεκαετίες. Άλλοι ως δήμαρχοι, άλλοι ως αντιδήμαρχοι, άλλοι ως πρόεδροι δημοτικών συμβουλίων, άλλοι ως δημοτικοί σύμβουλοι. Οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις εναλλάσσονται στη διοίκηση του Δήμου επί είκοσι και πλέον χρόνια. Επομένως δεν μπορούν να εμφανίζονται ως απλοί παρατηρητές της σημερινής κατάστασης. Έχουν ευθύνη για όσα έγιναν και για όσα δεν έγιναν. Η πιο ανησυχητική αλήθεια είναι ότι παρά τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που πέρασαν από την περιοχή μέσω της λιγνιτικής δραστηριότητας, παρά τα μεγάλα λόγια περί ανάπτυξης, παρά τα ευρωπαϊκά προγράμματα, παρά τις υποσχέσεις για τη μεταλιγνιτική εποχή, το Αμύνταιο ακολουθεί εδώ και χρόνια μια σταθερά φθίνουσα πορεία. Ο πληθυσμός μειώνεται, οι νέοι φεύγουν, οι επιχειρήσεις κλείνουν, η αγροτική παραγωγή πιέζεται, η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώνεται και το μέλλον παραμένει αβέβαιο. Δυστυχώς, αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό αποτέλεσμα, εάν απομονώσουμε τις φωτογραφίες, τις ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου με τα ωραία λόγια. Και εννοείται ότι αυτό το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει όσους διοικούν ή συνδιοικούν τον τόπο επί δύο και πλέον δεκαετίες.

Ακόμη και σήμερα, την ώρα που η περιοχή αλλάζει βίαια χαρακτήρα, δεν βλέπουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πώς θα προστατευτεί το περιβάλλον, πώς θα ενισχυθεί η τοπική οικονομία, πώς θα συγκρατηθεί ο πληθυσμός και πώς θα διασφαλιστεί η ποιότητα ζωής των επόμενων γενεών. Βλέπουμε μόνο διαχείριση της καθημερινότητας και πολλές δημόσιες σχέσεις.

Το περιβάλλον δεν προστατεύεται με αναρτήσεις.

Η ανάπτυξη δεν έρχεται με φωτογραφίες.

Ο τόπος δεν προχωρά με επικοινωνιακές εκστρατείες.

Χρειάζεται όραμα, σχέδιο και διεκδίκηση. Χρειάζεται σύγκρουση όταν το συμφέρον της περιοχής το απαιτεί και κυρίως χρειάζεται αποτελέσματα. Γιατί μετά από τόσα χρόνια παρουσίας στα κοινά, οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από νέες υποσχέσεις. Έχουν ανάγκη από απαντήσεις. Και οι απαντήσεις δεν δίνονται με φωτογραφίες και ανακοινώσεις, αλλά μόνο μέσα από το έργο και το αποτέλεσμα.

Μάκης Ιωσηφίδης

Πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου

The post Δεν αρκούν τα ευχολόγια για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος appeared first on Νέα Φλώρινα.

Σήμερα, μετά την περίφημη «Μετάβαση», τι έχει γίνει;

Η ίδια γη, αντί να επιστρέψει στους ανθρώπους της, ξαναμπαίνει σε κύκλο εκμετάλλευσης — αυτή τη φορά με φωτοβολταϊκά. Πάνω από 50.000 στρέμματα καλύπτονται ήδη με πάνελ, αλλά η αλήθεια που καίει είναι ότι μας έβγαλαν απ’ το παιχνίδι! Είναι σαφές ότι η τοπική κοινωνίααποκλείστηκε από τα μεγάλα έργα ΑΠΕ, δεν έχει πρόσβαση σε κεφάλαια και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα κριτήρια των προγραμμάτων.

Η «Μετάβαση» δεν έφερε ισορροπία. Έφερε αποκλεισμό!

Βέβαια, κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει ότι υπάρχουν επιδοτήσεις που μπορούν να βοηθήσουν την τοπική αναπτυξιακή διαδικασία. Ναι, μας λένε «Πάρτε επιδοτήσεις», αλλά για ποιες επιδοτήσεις μιλάνε; Αυτές που έχουν αυστηρά τραπεζικά κριτήρια, που απαιτούν  υψηλή ίδια συμμετοχή και διακατέχονται από γραφειοκρατία που πνίγει. Αυτό δεν είναι στήριξη. Είναι θεσμικός αποκλεισμός με άλλο όνομα!

Πρόκειται για έναν τελείως λανθασμένο μοντέλο ανάπτυξης. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τη μετάβαση σαν να απευθύνεται σεμεγάλες εταιρείες και επενδυτικά funds, λησμονώντας – εκούσια ή ακούσια – ότι απευθύνεται σε μια τοπική κοινωνία πουβγήκε τραυματισμένη από τη λιγνιτική εποχή, δεν έχει ρευστότητα και χρειάζεται μικρές, ευέλικτες, άμεσες λύσεις. Η πολιτική «μια λύση για όλους» απέτυχε, συνεχίζει να αποτυγχάνει και θα συνεχίσει να αποτυγχάνει με μαθηματική ακρίβεια, όσο οι κυβερνώντες μένουν στην ίδια τακτική.

Από την άλλη η ΔΕΗ δεν μπορεί να είναι απλός επενδυτής, γιατί έχει ιστορική και ουσιαστική ευθύνη. Δεν μπορεί να δεχθούμε ότι αξιοποίησε (ξεζούμισε) για δεκαετίες τον τόπο και σήμερα να επενδύει ξανά χωρίς να αποδίδει πραγματικά στην κοινωνία.Οφείλει να λειτουργήσει ως κοινωνικός εταίρος με υποχρεώσεις, όπως να δώσει ένα σημαντικό ποσοστό των κερδών στην περιοχή, να επιτρέψει τη συμμετοχή πολιτών στα έργα και να θεσμοθετηθεί το μειωμένο ενεργειακό κόστος για τους κατοίκους.

Κι επειδή δεν μου αρέσει να λέω γενικόλογα, αλλά προτιμώ να καταθέτω συγκεκριμένες προτάσεις, προτείνω να αλλάξουμε το μοντέλο, αν θέλουμε πραγματική ανάπτυξη. Σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσαν να είναι:

1.Ειδικό καθεστώς “Μικρής Τοπικής Επιχειρηματικότητας”

• Μικρά επενδυτικά σχέδια (π.χ. 20.000€ – 200.000€)
• Ελάχιστη ή μηδενική ίδια συμμετοχή
• Ταχεία έγκριση (fasttrack)

2. Ευέλικτα κριτήρια – όχι τραπεζικός αποκλεισμός

• Απλοποίηση αξιολόγησης
• Μείωση εγγυήσεων
• Προσαρμογή στα πραγματικά εισοδήματα της περιοχής

3. Μικροχρηματοδοτήσεις χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις

• Δημιουργία ειδικού ταμείου Δυτικής Μακεδονίας
• Δάνεια μικρού ύψους με κρατική εγγύηση

4. Ποσοστώσεις υπέρ τοπικών επιχειρήσεων

• Υποχρεωτική συμμετοχή τοπικών ΜΜΕ στα έργα
• Κατανομή έργου σε μικρότερους παίκτες

5. Ειδικό φορολογικό καθεστώς

• Μειωμένη φορολογία για νέες επιχειρήσεις
• Κίνητρα για εγκατάσταση νέων επαγγελματιών

Αν υπάρχουν κι άλλες προτάσεις είναι καλοδεχούμενες, αλλά το σημαντικό είναι ότι πρέπει να συγκροτηθεί ένα ενιαίο πλαίσιο διεκδίκησης. Η τοπική κοινωνία πρέπει να δώσει ένα τέλος στην ανοχή που μας οδηγεί στα βράχια.

Ας μιλήσουμε καθαρά. Η ευθύνη των αιρετών είναι μεγάλη. Δεν μπορούν οι βουλευτές, οι δήμαρχοι, οι περιφερειάρχες της περιοχής να συνεχίσουν με δηλώσεις και φωτογραφίες. Η εποχή των διαβουλεύσεων, της παρακολούθησης και των «καλών σχέσεων» έχει τελειώσει. Η κοινωνία χρειάζεται διεκδίκηση με συγκεκριμένες νίκες και συγκρούσεις με αποτέλεσμα.Όποιος δεν μπορεί να διεκδικήσει, δεν έχει λόγο να εκπροσωπεί. Το δίλημμα είναι καθαρό: ή θα δημιουργήσουμε μια οικονομία τοπικής συμμετοχής ή θα μείνουμε: θεατές σε μια ανάπτυξη που δεν μας αφορά.

Η Δυτική Μακεδονία δεν ζητά επιδόματα. Ζητά πρόσβαση, συμμετοχή και δικαιοσύνη. Η κυβέρνηση οφείλει να προσαρμόσει τα εργαλεία της στις πραγματικές δυνατότητες της κοινωνίας. Η ΔΕΗ οφείλει να επιστρέψει ουσιαστικά στον τόπο που τη στήριξε. Και οι τοπικοί αιρετοί οφείλουν επιτέλους να διεκδικήσουν, όχι να διαχειρίζονται. Αν δεν αλλάξει άμεσα το μοντέλο η«Μετάβαση» θα μείνει στην ιστορία ως η δεύτερη μεγάλη αδικία για τη Δυτική Μακεδονία.

Μάκης Ιωσηφίδης
πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου

The post Η Δυτική Μακεδονία από τη “Μετάβαση” στον αποκλεισμό – Ώρα για ρήξεις και πραγματικές λύσεις appeared first on Νέα Φλώρινα.

Στη Φλώρινα και ειδικά στο Αμύνταιο, ο κόσμος φεύγει, τα χωριά αδειάζουν, τα σχολεία κλείνουν. Οι νέοι είτε ξενιτεύονται, είτε παραιτούνται από την ιδέα να κάνουν οικογένεια. Οι γάμοι μετριούνται στα δάχτυλα, οι γεννήσεις λιγοστεύουν, οι θάνατοι πληθαίνουν.

Αν δεν αλλάξει κάτι τώρα, σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει κανένας για να ανάβει το φως. Και ποιος φταίει; Η ΔΕΗ. Για πενήντα χρόνια ρούφηξε τα σωθικά αυτής της γης. Έσκαψε, ρήμαξε, γέμισε τον τόπο με καπνό και υποσχέσεις. Κι όταν τελείωσε το έργο της, σήκωσε τα μηχανήματα και έφυγε, αφήνοντας πίσω ερείπια, ανεργία και έναν λαό κουρασμένο, χωρίς προοπτική. Και τώρα; Τώρα επιστρέφει σαν “πράσινη” ΔΕΗ, με την πλάτη του κράτους, να στήσει το μεγαλύτερο φωτοβολταϊκό πάρκο της Ελλάδας, παρέα με μια μεγάλη γερμανική εταιρεία.

Θα παράγουν εδώ πλούτο δισεκατομμυρίων — από τον ήλιο, τη γη και τον αέρα του Αμυνταίου — και θα τον πουλάνε αλλού. Και στην περιοχή; Τίποτα. Ούτε μια θέση εργασίας, ούτε ένα ευρώ για την τοπική κοινωνία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τώρα ξεκινά και το νέο έργο αποθήκευσης ενέργειας με μπαταρίες, πάλι στο Δήμο Αμυνταίου. Ένα έργο-μαμούθ, με εκατομμύρια ευρώ επένδυσης, που θα αποθηκεύει την ενέργεια των φωτοβολταϊκών για να πωλείται πιο ακριβά στο δίκτυο. Ακόμα μία τεράστια εγκατάσταση πάνω στη γη μας, με μηδενικό όφελος για τους κατοίκους της. Δηλαδή, η περιοχή μας γίνεται ξανά “μπαταρία της Ελλάδας” — κυριολεκτικά αυτή τη φορά — αλλά χωρίς κανείς εδώ να φορτίζεται με ελπίδα.

Αυτό δεν είναι «πράσινη μετάβαση». Θα έλεγα ότι είναι η ίδια εκμετάλλευση με άλλη ταμπέλα, αλλά αυτό εμπεριέχει ένα εγγενές λάθος. Η νέα «πράσινη» εκμετάλλευση είναι πολύ χειρότερη, γιατί με τον λιγνίτη δημιουργήθηκαν θέσεις εργασίας και τζίρος για τις τοπικές επιχειρήσεις που συνεργάζονταν με τη ΔΕΗ. Ζήσαμε έστω μία εφήμερη ευημερία. Μία γενιά καλοπληρωμένων υπαλλήλων και συνεργαζόμενων επιχειρήσεων της ΔΕΗ μπορεί να πει ότι ωφελήθηκε. Τώρα; Τα παιδιά και τα εγγόνια αυτών των ανθρώπων ζουν σε έναν τόπο που δεν τους προσφέρει καμία αναπτυξιακή ευκαιρία. Οι πιο ανήσυχοι φεύγουν, οι άλλοι κάνουν υπομονή.

Απέναντι σε αυτή την ζοφερή πραγματικότητα πως αντιδρούν οι πολίτεςκαι τι κάνουν οι θεσμοί;

Οι πολίτες, δυστυχώς, είναι παραιτημένοι και ξαπλωμένοι στους καναπέδες των σπιτιών τους. Βλέπουν στις ειδήσεις το successstoryτης Ελληνικής οικονομίας, κάνονταςοικονομία στην τηλεθέρμανση και γνωρίζοντας ότιτο επίδομα ανεργίας ή οι απολαβές της εργασίας τους δεν αρκούν για να βγάλουν τον μήνα…

Οι θεσμοί όμως, που στόχο έχουν να οδηγήσουν τον τόπο στην ανάπτυξη τι κάνουν;

Πού είναι ο Δήμος; Πού είναι η Περιφέρεια; Πού είναι οι βουλευτές; Πού είναι ο τοπικός κυβερνητικός βουλευτής, που οφείλει να σταθεί μπροστά, να απαιτήσει, να διεκδικήσει, να πιέσει την ίδια του την κυβέρνηση για τον τόπο του; Δεν αρκούν τα δελτία Τύπου και οι φωτογραφίες στις τελετές εγκαινίων. Η πολιτική εκπροσώπηση της περιοχής οφείλει να δώσει μάχη, όχι να χειροκροτεί.

Αρκετά! Ήρθε η ώρα ο τόπος να σηκώσει κεφάλι!

Η ΔΕΗ και η γερμανική εταιρεία οφείλουν να πληρώσουν το κοινωνικό χρέος τους. Να δημιουργήσουν ένα μόνιμο “Ταμείο Στήριξης Νέας Γενιάς Αμυνταίου”, με ετήσια χρηματοδότηση, για να επιδοτούνται τα νέα ζευγάρια που παντρεύονται, για να δίνονται επιδόματα γέννησης για κάθε παιδί που γεννιέται εδώ, και για να στηρίζονται νέες οικογένειες, νέοι επαγγελματίες, νέες ζωές. Αυτό δεν είναι χάρη — είναι ανταποδοτική δικαιοσύνη.

Η ενέργεια που θα παράγεται εδώ πρέπει να αφήνει ζωή εδώ. Κι αν ο Δήμος, η Περιφέρεια και οι βουλευτές δεν έχουν τη δύναμη ή τη βούληση να το διεκδικήσουν, τότε ας το κάνουν οι πολίτες, οι σύλλογοι, οι κοινότητες. Ας σηκωθούν οι νέοι, οι γονείς, οι επαγγελματίες, οι άνεργοι — ας απαιτήσουμε όλοι μαζί να επιστρέψει ένα μέρος απ’ αυτόν τον πλούτο στην κοινωνία που τον γέννησε. Κανείς δεν θα μας χαρίσει τίποτα αν δεν το απαιτήσουμε. Ούτε η ΔΕΗ, ούτε το κράτος, ούτε η γερμανική εταιρία. Αν δεν το φωνάξουμε εμείς, αν δεν κινηθούμε συλλογικά, αν δεν πούμε «ως εδώ», τότε το Αμύνταιο θα γίνει σύντομα μια ανάμνηση από το χτες. Δεν θέλουμε ελεημοσύνη. Θέλουμε δικαιοσύνη. Θέλουμε να ξαναδούμε ζωή, παιδικές φωνές, γάμους, σπίτια με φως και μέλλον.

Η ΔΕΗ ρήμαξε τον τόπο μας. Ήρθε η ώρα να πληρώσει το χρέος της απέναντι στις επόμενες γενιές. Και αυτό το μήνυμα πρέπει να το ακούσουν όλοι — από εμάς, τους ίδιους. Όχι με λόγια, αλλά με δράση, οργάνωση και αποφασιστικότητα.

Μάκης Ιωσηφίδης
πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου

The post Ταμείο Στήριξης Νέας Γενιάς Αμυνταίου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Σε πρόσφατη δημόσια τοποθέτησή του, ο Δήμαρχος επέλεξε να απαντήσει στην κριτική που του ασκήθηκε όχι με επιχειρήματα, αλλά με ύβρεις, προσβολές και βαρύγδουπες εκφράσεις περί “σαρδανάπαλων”, “καιροσκόπων” και “μισαλλόδοξων”. Ακόμα, η αναφορά του σε “διωγμούς, εξορίες και καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων” είναι όχι μόνο ιστορικά ατυχής, αλλά και προσβλητική για όλους όσους έχουν βιώσει πραγματικά τέτοιες τραγωδίες.

Αντί να δώσει καθαρές απαντήσεις σε ζητήματα που αφορούν όλους μας, ο κ. Δήμαρχος επιδόθηκε σε έναν λόγο διχαστικό, υπαινικτικό και προσβλητικό για όσους τολμούν να εκφράζουν διαφορετική άποψη. Και το ερώτημα είναι απλό: Γιατί ενοχλείται τόσο πολύ από τον δημόσιο διάλογο;

Η δημοκρατία δεν απειλείται από την κριτική, αλλά από την αλαζονεία της εξουσίας. Δεν απειλείται από εκείνους που διαφωνούν, αλλά από εκείνους που απαιτούν σιωπή. Οι χαρακτηρισμοί και οι υπαινιγμοί δεν μας πτοούν – μας επιβεβαιώνουν.

Εμείς δεν θα απολογηθούμε επειδή δεν σιωπήσαμε μπροστά σε ενέργειες και πρακτικές που θεωρούμε προσβλητικές για την τοπική κοινωνία και τις αξίες της.

Και όχι, κύριε Δήμαρχε. Δεν αντιπαραβάλλουμε το “ΕΓΩ” στο “ΕΜΕΙΣ”. Αντιθέτως, δίνουμε φωνή σε όσους δεν έχουν μικρόφωνο, λόγο σε όσους δεν έχουν πρόσβαση στις επίσημες ομιλίες. Το “ΕΜΕΙΣ” που επικαλείστε δεν μπορεί να σημαίνει σιωπητήριο σε κάθε κριτική, ούτε μονοφωνία που βαφτίζεται ενότητα.

Η ενότητα, κύριε Δήμαρχε, δεν οικοδομείται με χαρακτηρισμούς, ούτε με απαξίωση των διαφορετικών φωνών. Οικοδομείται με σεβασμό, ειλικρίνεια και αλήθεια.

Εμείς επιλέγουμε να στεκόμαστε καθαρά απέναντι στην υποκρισία, χωρίς φόβο και χωρίς προσωπικά συμφέροντα. Γιατί αγαπάμε αυτόν τον τόπο και δεν θα επιτρέψουμε να μετατραπεί η πολιτική σε προσωπικό θέατρο, ούτε να κατέβει το επίπεδο του δημόσιου λόγου στο ύψος του πολιτικού αυταρχισμού.Όταν ο δημόσιος λόγος ξεπέφτει σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς, το πρόβλημα δεν είναι όσοι μιλούν – αλλά όσοι ενοχλούνται.

Μάκης Ιωσηφίδης
πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου

The post Μ. Ιωσηφίδης: Η σιωπή δεν είναι αρετή, είναι συνενοχή appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πρώτον, κατά την περίοδο της θητείας μου ως Δήμαρχος, αλλά και σαν πολίτης, έχω πάει και συνεχίζω να πηγαίνω σε δεκάδες πανηγύρια σε όλα τα χωριά του Δήμου Αμυνταίου. Στήριξα με όλες μου τις δυνάμεις αυτούς τους λαϊκούς θεσμούς και τους συλλόγους που τα διοργανώνουν και φυσικά συνεχίζω να έχω την ίδια στάση.

Δεύτερον, θεωρώ ότι η πολυπολιτισμικότητα της περιοχής μας είναι πλούτος που πρέπει να τον διαφυλάξουμε και να τον αναδείξουμε. Αυτή η πολυπολιτισμικότητα με τους ντόπιους, τους πόντιους, τους βλάχους και τους αρβανίτες που χορεύουν τους χορούς τους και τραγουδούν τα τραγούδια τους, έχει μία γοητεία που δεν συγκρίνεται παρά μόνο με το μοναδικό τοπίο αυτού του τόπου με τις τέσσερις λίμνες, τους εντυπωσιακούς ορεινούς όγκους που τον περιβάλλουν και τους μικρούς κάμπους που παράγουν εξαιρετικά τοπικά προϊόντα.

Ναι λοιπόν στα πανηγύρια μας και την πολυπολιτισμικότητα της περιοχής μας. Αυτά όμως δεν έχουν καμία σχέση με το ανθελληνικό ρεπερτόριο του γνωστού μουσικού συγκροτήματος που βρέθηκε στην επικαιρότητα, επειδή ερμηνεύει τραγούδια που δεν έχουν καμία σχέση με την μουσική παράδοση της περιοχής μας και ενσωματώνουν ψευδοαλυτρωτικές αναφορές.

Στο σημείο αυτό θέλω να στηλιτεύσω την αντίδραση του Δημάρχου Αμυνταίου που έσπευσε να υποστηρίξει τα πανηγύρια με έναν εντελώς λανθασμένο τρόπο, δίνοντας τη δυνατότητα σε κάθε είδους αλυτρωτισμούς να εκφραστούν με τις «ευλογίες» του. Αντί να υψώσει φωνή υπεράσπισης της εθνικής αξιοπρέπειας και να λάβει αποστάσεις από μια ενέργεια που βάλλει κατά της ιστορικής ταυτότητας της Μακεδονίας, επέλεξε να επιτεθεί στους πολίτες που αντέδρασαν – αποκαλώντας τους, με απαξιωτικό ύφος, «ΣΑΡΔΑΝΑΠΑΛΟΥΣ».

Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν πλήττει μόνο τους ανθρώπους που αντέδρασαν. Πλήττει κάθε κάτοικο του Δήμου. Πλήττει ακόμα και τους ντόπιους που μιλούν τα τοπικά ιδιώματα και σέβονται την ελληνική τους ταυτότητα, αλλά στέκονται κάθετα απέναντι σε κάθε προσπάθεια αλλοίωσης της ιστορικής αλήθειας.

Προσωπικά διαφωνώ με τις κάθε είδους απαγορεύσεις γιατί δημιουργούν αντίθετα αποτελέσματα, αλλά η στάση του Δημάρχου δεν είναι απλώς λανθασμένη· είναι πολιτικά ανεύθυνη και εθνικά επικίνδυνη. Δεν είναι απλώς προσβλητική· είναι διασπαστική και διχαστική.

Και εδώ τίθεται το εύλογο ερώτημα:

Οι Αντιδήμαρχοι και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι που εκλέχθηκαν με τον συνδυασμό του Δημάρχου, συμμερίζονται αυτή τη στάση; Συμφωνούν με την προσβολή των συμπολιτών τους; Σιωπούν επειδή φοβούνται ή επειδή συναινούν;

Η τοπική κοινωνία απαιτεί ξεκάθαρες απαντήσεις. Δεν αρκεί η σιωπή ούτε η αποστασιοποίηση «κατ’ ιδίαν». Όποιος σιωπά, συνυπογράφει. Και όποιος συνυπογράφει, συνευθύνεται.

Αν υπάρχουν Αντιδήμαρχοι ή Σύμβουλοι που δεν αποδέχονται αυτόν τον κατήφορο, οφείλουν να το πουν δημόσια. Οφείλουν να πάρουν θέση τώρα. Γιατί η ιστορία δεν γράφεται με υπεκφυγές, αλλά με καθαρό λόγο και ευθύνη απέναντι στον λαό που τους ψήφισε.

Οι Μακεδόνες δεν είναι «ΣΑΡΔΑΝΑΠΑΛΟΙ». Είναι περήφανοι Έλληνες που ξέρουν ποιοι είναι, τι εκπροσωπούν και τι δεν θα ανεχτούν. Καλούμε τον Δήμαρχο να ανακαλέσει άμεσα τις προσβλητικές του δηλώσεις και όλους τους συνεργάτες του να τοποθετηθούν δημόσια. Οι στιγμές απαιτούν θάρρος και ειλικρίνεια. Όχι σιωπή και διγλωσσία.

Μάκης Ιωσηφίδης
πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου

The post Μάκης Ιωσηφίδης: Η σιωπή είναι συναίνεση… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Αντιλαμβανόμενος το βάρος εκείνης της απόφασης, κινητοποιήθηκα αμέσως σε θεσμικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Προκάλεσα Δημοτικό Συμβούλιο, ήρθα σε επαφή με όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς της περιοχής για τον συντονισμό των δράσεων μας και δήλωσα δημόσια πως, εάν το κλείσιμο του στρατοπέδου εφαρμοστεί, θα παραιτηθώ. Μετά από τις επαφές που είχα στα αρμόδια Υπουργεία και την ανυποχώρητη στάση της τότε Κυβέρνησης υπέβαλα γραπτώς την παραίτησή μου στον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, πιστός στην αρχή ότι ο τόπος μας είναι σημαντικότερος από τα οφίκια.

Παράλληλα, κάλεσα σε κινητοποίηση τον κόσμο του Αμυνταίου και ενεργοποίησα κάθε δυνατότητα λαϊκής κινητοποίησης και διαμαρτυρίας.Το πρωινό της προγραμματισμένης αποχώρησης των μονάδων –που γίνεται πάντοτε με το πρώτο φως της ημέρας– το Δημαρχείο και οι δρόμοι του Αμυνταίου ήταν περικυκλωμένοι από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Η πρόσβαση στο στρατόπεδο ήταν απαγορευμένη. Κι όμως, παρά τα εμπόδια, κατάφερα να φτάσω στην πύλη και να μπλοκάρω –με το ίδιο μου το σώμα– τη διαδικασία εκκένωσης του στρατοπέδου. Ο τραυματισμός μου εκείνη τη στιγμή δεν ήταν μόνο σωματικός. Ήταν οδυνηρή υπενθύμιση του πόσο απαξιώθηκε η φωνή μιας ολόκληρης κοινωνίας. Αλλά η πράξη αυτή, μαζί με την αποφασιστικότητα όσων στάθηκαν στο πλευρό μου, είχε αποτέλεσμα να ανασταλεί η εκκένωση του στρατοπέδου. Η απόφαση ανακλήθηκε. Το στρατόπεδο παρέμεινε ενεργό.

Επιτρέψτε μου, ως παρένθεση, να επισημάνω ότι τότε κάποιοι έλαμψαν δια της απουσίας τους, αν και είχαν θεσμικό ρόλο. Ίσως αυτή είναι η μαγική συνταγή για να μένει κανείς πάντα στα πράγματα: να ασχολείσαι με ζητήματα μικροπολιτικής και πανηγύρια, αλλά να αποφεύγεις τις ρήξεις ακόμα κι όταν αυτό είναι απαραίτητο για το καλό του τόπου.

Σήμερα, πληροφορούμαστε ξανά για την πρόθεση να κλείσει μονάδα του στρατοπέδου. Και πάλι χωρίς διαβούλευση. Χωρίς εθνικό, επιχειρησιακό ή στρατηγικό σχεδιασμό να δίνεται στη δημοσιότητα. Χωρίς να αξιολογείται η τοπική διάσταση που σχετίζεται με την αποδυνάμωση της ασφάλειας, την οικονομική συρρίκνωση και την αποσύνδεση της περιοχής από τις κρατικές δομές. Σε έναν τόπο που μαστίζεται από τον Αρμαγεδώνα της απολιγνιτοποίησης, η Πολιτεία αντί να στηρίξει την τοπική κοινωνία με επιπλέον δομές αφαιρεί κι αυτές που υπάρχουν! Με τον τρόπο αυτό αντί να επουλώσει τις πληγές που η ίδια δημιούργησε με την παραγωγή ενέργειας και την εγκατάλειψη της περιοχής στο έλεός της, τώρα εντείνει τα προβλήματα του Αμυνταίου με την φυγή των νέωνκαι την ερήμωση του τόπου!

Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι το στρατόπεδο δεν είναι απλώς μια στρατιωτική μονάδα. Είναι ένας ζωντανός θεσμός, ένας κρίκος που μας συνδέει με την Πολιτεία. Η αποδυνάμωσή του συμβολίζει κάτι ευρύτερο: την εγκατάλειψη της περιοχής μας.

Καλώ τους φορείς και τους πολίτες του τόπου μας να υψώσουν φωνή ενότητας και εγρήγορσης.Η ιστορία έχει δείξει πως όταν ο λαός είναι παρών, η πορεία μπορεί να αλλάξει. Το Αμύνταιο το απέδειξε το 2013. Μπορεί να το ξανακάνει!

Βέβαια, για να γίνει αυτό χρειάζεται κινητοποίηση του κόσμου και οργάνωση του αγώνα από τη Δημοτική Αρχή. Εάν η Δημοτική Αρχή μείνει σε επίπεδο δηλώσεων και σύγκλησης συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου για επικοινωνιακούς λόγους, τότε οποιαδήποτε προσπάθεια είναι χαμένη από την αρχή. Εάν όμως ξεπεράσει τα παλιά της λάθη – όπως το κλείσιμο του πεδίου βολής που ήταν η αρχή της απαξίωσης του στρατοπέδου και η απουσία από τους αγώνες του 2013 για διατήρηση του στρατοπέδου – και προχωρήσει με γοργούς ρυθμούς σε κινητοποιήσεις που θα κινούνται σε θεσμικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, τότε τίποτα δεν είναι χαμένο. Τότε όλοι μας θα συστρατευτούμε και θα στηρίξουμε τον αγώνα για να μην μπει λουκέτο στο στρατόπεδο γιατί η Ιστορία γράφεται με πράξεις, όχι με δηλώσεις.

Μάκης Ιωσηφίδης
πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου

The post Στρατόπεδο Αμυνταίου: η Ιστορία γράφεται με πράξεις, όχι με δηλώσεις appeared first on Νέα Φλώρινα.

Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Πρόκειται για μια σιωπηρή λεηλασία του τόπου μας, που συντελείται με την ανοχή της Δημοτικής Αρχής. Είναι εντυπωσιακό ότι δεν έχουμε δει καμία ουσιαστική διεκδίκηση για ανταποδοτικά οφέλη. Δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Κανείς δεν αξιώθηκε να ενημερώσει τους πολίτες. Δηλαδή, μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές στη χρήση γης στην ιστορία του Δήμου Αμυνταίου, η τοπική εξουσία απέφυγε να συγκρουστεί, να απαιτήσει, να διαπραγματευτεί. Έγινε διαχειριστής της σιωπής.

Το νέο αυτό “ενεργειακό χωράφι” θα καλύψει έκταση σχεδόν ίση με έναν μικρό νομόκαι σίγουρα δεν είναι ακίνδυνο!Ποιος θα μας πει υπεύθυνα πώς και πόσο θα αλλάξει το μικροκλίμα; Τι θα απογίνει η τοπική χλωρίδα και πανίδα; Πώς προστατεύεται ο γεωργικός χαρακτήρας της περιοχής και οι βιοποριστικές δραστηριότητες των κατοίκων; Αλήθεια, ποιος ωφελείται και ποιος θυσιάζεται;

Όλοι μας είμαστε θετικοί απέναντι σε έννοιες όπως «πράσινη ανάπτυξη» και «μετάβαση», με την απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρξει κάποιο όφελος για την τοπική κοινωνία. Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει «πράσινη ανάπτυξη» όταν είναι επιλεκτική και επιβαλλόμενη και σίγουρα δεν είναι «μετάβαση» όταν δεν περιλαμβάνει τους ανθρώπους της περιοχής. Είναι απαλλοτρίωση με άλλο πρόσημο.

Αν ο Δήμος δεν στέκεται δίπλα στους πολίτες, τότε ποιον εκπροσωπεί;

Αν δεν διαπραγματεύεται για το μέλλον του τόπου, ποιος θα το κάνει;

Η κοινωνία του Αμυνταίου οφείλει να αφυπνιστεί. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε χωρίς φωνή, χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς σχέδιο για το αύριοτη μετατροπή της γης μας σε μία απέραντη έκταση με καθρέφτες.

Οφείλουμε στους εαυτούς μας και τα παιδιά μας να ζητήσουμε τώρα και χωρίς περιστροφές:

• Διαφάνεια για τη σύμβαση και τους όρους του έργου, με άμεση και σοβαρή ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας.
• Ανταποδοτικά οφέλη για την τοπική κοινωνία, όχι ψίχουλα.
• Περιβαλλοντικές εγγυήσεις και δεσμεύσεις για την υγεία μας και το φυσικό περιβάλλον του τόπου μας.
• Συμμετοχή των κατοίκων στον σχεδιασμό της ενεργειακής μετάβασης. Όχι άλλα σχέδια για μας, χωρίς εμάς.
• Αποτροπή της οικολογικής καταστροφής που ήδη διαφαίνεται.

Πρέπει να καταστήσουμε σαφές προς κάθε αποδέκτη ότι ο τόπος μας δεν είναι ούτε αποικία, ούτε νεκρή ζώνη. Είναι ζωντανός και πολύπλοκος οργανισμός που αποτελείται από ανθρώπους, δραστηριότητες,υποδομές, ζώα, φυτά, έδαφος, υπέδαφος, νερά και αέρα. Εάν θέλουμε να διατηρηθεί στο μέλλον ο τόπος αυτός πρέπει να τον προστατέψουμε και να απαιτήσουμε σεβασμό από όλους όσους σχεδιάζουν φαραωνικά έργα με επιπτώσεις στις ζωές μας χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Μάκης Ιωσηφίδης
πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου
πρώην Πρόεδρος Δικτύου Ενεργειακών Δήμων

The post Πράσινη ανάπτυξη για ποιους; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια χάσαμε την ευχή και μας έμεινε μόνο η κατάρα!

Οι θέσεις εργασίας και οι επιχειρηματικές ευκαιρίες έχουν κάνει φτερά μαζί με τις δραστηριότητες της ΔΕΗ και έχουμε μείνει με την υψηλή ανεργία, τα αναπτυξιακά αδιέξοδα, την ρύπανση του περιβάλλοντος (εδάφους, αέρα και επιφανειακών και υπόγειων υδάτων), ενώ τα κελύφη των ανενεργών εργοστασίων συντροφιά με τα εγκαταλειμμένα ορυχεία μας θυμίζουν τις εποχές που ο τόπος μας θυσιαζόταν για να ρευματοδοτήσει τη χώρα και να στηρίξει την ανάπτυξή της. Ξέχασα να αναφέρω τα χιλιάδες στρέμματα με καθρεφτάκια που σπέρνονται σε πλαγιές, αλλά και τα μεγάλα φουρφούρια που φυτρώνουν δεκάδες στα βουνά μας, χωρίς κανένα όφελος για την τοπική κοινωνία.

Ουσιαστικά, όλες αυτές οι τεράστιες επενδύσεις σε φωτοβολταϊκά και αιολικά πάρκα είναι ξενόφερτες και δεν έχουν σχέση με την Δυτική Μακεδονία, αλλά ούτε και με τη χώρα μας. Πρόκειται για ξένα funds που ήρθαν στη Δυτική Μακεδονία σαν αποικιοκράτες για να απομυζήσουν για άλλη μια φορά τον τόπο μας. Λέω «για άλλη μια φορά» γιατί και η δραστηριότητα της εγχώριας ΔΕΗ, σημερινού συνεταίρου των ξένων funds, είχε τα ίδια αποικιοκρατικά χαρακτηριστικά τις τελευταίες δεκαετίες.

Θα μου πείτε «και τι μας νοιάζει εμάς για τα φωτοβολταϊκά και τα αιολικά, που παράγουν πράσινη ενέργεια»; Πρώτον, είναι προς συζήτηση το πόσο «πράσινη» είναι αυτή η ενέργεια, που καταστρέφει κάθε είδος πανίδας εκεί που εγκαθίσταται και απαιτεί βαριές υποδομές για την εγκατάστασή της σε ευαίσθητες περιβαλλοντικά περιοχές. Δεύτερον, η τοπική κοινωνία δεν είχε καμία δυνατότητα να συμμετάσχει σε αυτή την προσπάθεια, δημιουργώντας μικρά φωτοβολταϊκά πάρκα που θα μπορούσαν να αποφέρουν ένα σημαντικό εισόδημα σε τοπικούς μικροεπενδυτές, έτσι ώστε να μπορέσουν να μείνουν στον τόπο μας. Η τοπική κοινωνία δεν προσκλήθηκε στο πάρτι των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που γίνεται στο σπίτι της ή ορθότερα μπορούμε να πούμε ότι εκδιώχθηκε από το σπίτι της την ώρα του πάρτι!

Οι εξελίξεις αυτές έχουν δημιουργήσει μία κατάσταση που καθιστά την περιοχή αφιλόξενη για τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι μεταναστεύουν μαζικά και ο τοπικός πληθυσμός μειώνεται δραστικά, χάνοντας το δυναμικότερο κομμάτι του. Ήδη η Δυτική Μακεδονία έχει χάσει δύο Βουλευτικές έδρες μετά την τελευταία απογραφή πληθυσμού και εάν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση θα χάσουμε κι άλλες, δηλαδή θα χάσουμε περισσότερη ισχύ στην εκπροσώπησή μας. Βέβαια, το σημαντικότερο είναι ότι οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε γηρασμένες τοπικές κοινωνίες, που φθίνουν όχι μόνο αριθμητικά, αλλά και ως προς την ποιότητα ζωής και τις προοπτικές τους.

Πρέπει να μάθουμε να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και να αναζητήσουμε τις ευθύνες προκειμένου να σταματήσει αυτή η πτωτική πορεία και να δημιουργηθούν οι συνθήκες για ανάταξη της τοπικής οικονομίας. Την κύρια ευθύνη έχουν οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι, δηλαδή όσοι ασχολούνται με την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση (Δήμαρχοι, Περιφερειάρχης, Δημοτικοί και Περιφερειακοί Σύμβουλοι), αλλά και οι βουλευτές μας. Ένα επίπεδο παρακάτω στην απόδοση ευθυνών έχουν οι ενασχολούμενοι με τα Επιμελητήρια, τις Επαγγελματικές Ενώσεις και Συλλόγους, καθώς και το σύνολο των οργανωμένων εκφράσεων της τοπικής κοινωνίας. Τελευταίους, αλλά όχι άμοιρους ευθυνών, θα τοποθετήσω όλους εμάς, τους απλούς πολίτες, που από την θαλπωρή του καναπέ μας παρακολουθούμε τις ζωές μας να υποβαθμίζονται σαν να βλέπουμε κάποιο τηλεοπτικό reality χωρίς να έχουμε συναίσθηση των ευθυνών μας απέναντι στις επόμενες γενιές και χωρίς να έχουμε διάθεση να σηκωθούμε από τον καναπέ μας και να διεκδικήσουμε την ανατροπή αυτής της μίζερης κατάστασης.

Προσωπικά, δεν μου ταιριάζει η μοιρολατρική στάση ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση και βέβαια πρέπει να τονίσουμε ότι αυτή βολεύει όλους αυτούς που καταδυναστεύουν τον τόπο και εκμεταλλεύονται τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους.Σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να συμφωνήσω με αυτή την στάση, καθώς έχουμε παραδείγματα μεγάλων αλλαγών και ανατροπών. Θυμίζω ότι πριν 12 περίπου χρόνια, σε συνθήκες βαριάς οικονομικής ύφεσης, το Δίκτυο Ενεργειακών Δήμων, που είχα την τιμή να είμαι Πρόεδρός του, διεκδίκησε και πέτυχε την δραστική αύξηση του Τοπικού Πόρου από τη ΔΕΗ κατά 50%, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της τότε Διοίκησης και Κυβερνητικών παραγόντων, που ισχυρίζονταν ότι αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει. Παλέψαμε και το καταφέραμε!

Σήμερα, σε εντελώς αντίθετη ρότα, οι ενεργειακοί Δήμοι και το Δίκτυο Ενεργειακών Δήμων δεν φαίνεται να διεκδικούν τίποτα και έχουν μείνει στη διαχείριση της καθημερινότητας, αφήνοντας τις τοπικές κοινωνίες χωρίς όραμα και προοπτική για ένα καλύτερο αύριο.

Πιστεύω ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, οι ηγέτες των τοπικών κοινωνιών μας πρέπει να μπουν μπροστά και να βάλουν υψηλούς στόχους, διεκδικώντας έναν γενναίο ανταποδοτικό τοπικό πόρο που θα προέρχεται από όλες τις παραγόμενες πηγές ενέργειας, συμπεριλαμβανομένων και των ανανεώσιμων. Με τον τρόπο αυτό θα αναγκασθούν όλοι οι παραγωγοί ενέργειας να συμβάλουν στην αναπτυξιακή πορεία ενός τόπου από τον οποίο μέχρι τώρα μόνο παίρνουν, χωρίς να έχουν δώσει σχεδόν τίποτα.

Τα συμφέροντα είναι μεγάλα και για να πετύχουμε αυτό τον στόχο ο αγώνας θα πρέπει να είναι μαζικός και ανένδοτος. Σαν όπλα μας μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις σημαντικές παραβάσεις στις υποχρεώσεις για αποκατάσταση των ορυχείων, όπου επιχειρείται να μετατρέψουν αυτές τις τεράστιες εκτάσεις σε φωτοβολταϊκά πάρκα ξένων συμφερόντων ου συνεταιρίζονται με τη ΔΕΗ, η οποία για δεύτερη φορά πάει να εκμεταλλευτεί τον τόπο και μάλιστα με χειρότερο τρόπο. Υπάρχουν τεράστια νομικά κενά στην αξιοποίηση των παλιών λιγνιτορυχείων ως φωτοβολταϊκών πάρκων από τη ΔΕΗ και ξένα funds. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αναδείξουμε αυτά τα νομικά κενά τώρα και να διεκδικήσουμε αναστροφή της κατάστασης υπέρ των τοπικών κοινωνιών. Αύριο θα είναι αργά και εάν δεν κινητοποιηθούμε θα βρεθούμε για άλλη μια φορά να κλαίμε πάνω στα ερείπια, που ήταν κάποτε ένας πανέμορφος τόπος με άφρονες κατοίκους…

Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να υπερασπιστούμε το δικαίωμα των τοπικών μας κοινωνιών να συνεχίσουν να υπάρχουν και να αναπτύσσονται!

Μάκης Ιωσηφίδης

πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου

πρώην Πρόεδρος Δικτύου Ενεργειακών Δήμων

Υ.Γ. Ειδικά στον Δήμο Αμυνταίου, όπου επιχειρείται να κατασκευαστεί το μεγαλύτερο φωτοβολταϊκό πάρκο χωρίς κανένα όφελος για την τοπική κοινωνία, πρέπει άμεσα να αναλάβουμε δράση και με μπροστάρη τον Δήμαρχο να διεκδικήσουμε τουλάχιστον ένα μεγάλο μερίδιο ανταποδοτικών και ποσοστό επί του παραγόμενου πλούτου. Είναι ψευδές ότι έχει ξεκινήσει το έργο και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μπορούμε να κάνουμε πολλά τόσο με νομικά εργαλεία, όσο και με κινητοποίηση του κόσμου σε αντίσταση στα σχέδια που γίνονται για μας χωρίς εμάς.

Θυμίζω ότι ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δόθηκε!

The post Η Δυτική Μακεδονία δεν προσκλήθηκε στο πάρτι των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που γίνεται στο σπίτι της! (του Μάκη Ιωσηφίδη) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Δέχθηκα πολλά τηλεφωνήματα που μου ζητούσαν περισσότερες εξηγήσεις για το άρθρο, καθώς το θέμα είναι φλέγον για τον τόπο μας. Επειδή ποτέ μου δεν φοβήθηκα να πω τα πράγματα με τ’ όνομά τους, το ίδιο θα πράξω και τώρα.

Έχω την πληροφόρηση ότι στην ορεινή περιοχή που βρίσκεται πάνω από το Μανιάκι, το Αντίγονο και το Μεσόβουνο, θα ακολουθηθεί το μοντέλο των Λιβερών. Τι έγινε εκεί;

Μία πολυεθνική εταιρία, η juwiAG,με έδρα στη Γερμανία μέσω της θυγατρικής της στη χώρα μας juwiHellas, απέκτησε τα δικαιώματα εγκατάστασης φωτοβολταϊκών σε δημόσια έκταση έναντι πινακίου φακής, διότι όταν το δημόσιο ενοικιάζει εκτάσεις έναντι 12€ το στρέμμα μιλάμε περί πινακίου φακής.

Στη συνέχεια μετά την υποβολή και έγκριση του φακέλου για εγκατάσταση ενός τεράστιου φωτοβολταϊκού συστήματος, αντί να προχωρήσει στην εγκατάσταση απλώς πούλησε την άδεια… Δηλαδή, μία ξένη πολυεθνική έβγαλε μερικά εκατομμύρια χωρίς να επενδύσει ούτε ένα ευρώ και χωρίς να δημιουργήσει ούτε μία θέση εργασίας στην πολύπαθη Δυτική Μακεδονία. Απλώς πουλώντας αέρα, τον αέρα του λιγνιτικού άξονα, που εάν ξέρεις να τον αξιοποιείς μπορεί να είναι και χρυσοφόρος!

Οι πληροφορίες μου λένε ότι το ίδιο θα γίνει και στην περιοχή που ανέφερα και πριν,η οποία είναι πάνω από το χωριό μου και τα διπλανά χωριά! Γι’ αυτό μίλησα περί ινδιάνων κι επειδή ο ρόλος του ιθαγενούς δεν μου αρέσει προτείνω να κινητοποιηθούμε για να αποτρέψουμε αυτή την θλιβερή εξέλιξη.

Οι άδειες για εγκατάσταση φωτοβολταϊκών συστημάτων πρέπει να δίνονται πρωτίστως στους κατοίκους, που είναι αυτοί που πλήττονται από την ανεργία και τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που άφησε πίσω της η απολιγνιτοποίηση. Είναι απαραίτητο τα εισοδήματα που θα δημιουργηθούν από εναλλακτικές πηγές ενέργειας στη Δυτική Μακεδονία να στηρίξουν τις οικογένειες των κατοίκων και όχι τις πολυεθνικές εταιρίες.

Τώρα που τελείωσαν οι Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές οι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες πρέπει να πάρουν θέση και να αποτρέψουν οποιαδήποτε κατάσταση αποβαίνει εις βάρος της τοπικής κοινωνίας.

Όσο υπάρχουν κάτοικοι του λιγνιτικού άξονα που θέλουν να επενδύσουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας πρέπει να στηριχθούν με κάθε τρόπο γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να κρατήσουμε την τοπική κοινωνία όρθια και να ξεπεράσουμε το σοκ που επιφέρει η απολιγνιτοποίηση, δημιουργώντας προϋποθέσεις για μία ήπια και ομαλή μετάβαση.

Μάκης Ιωσηφίδης
πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου
πρώην Πρόεδρος Δικτύου Ενεργειακών Δήμων

The post Φωτοβολταϊκά για στήριξη της τοπικής κοινωνίας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Εύχομαι ολόψυχα για μία καλή και δημιουργική θητεία προς όφελος του τόπου μας και των συνδημοτών μας.

Μάκης Ιωσηφίδης
πρώην Δήμαρχος Αμυνταίου

The post Συγχαρητήριο του Μάκη Ιωσηφίδη προς τον νεοεκλεγέντα δήμαρχο Αμυνταίου Γιάννη Λιάση appeared first on Νέα Φλώρινα.