Στην εισαγωγική τοποθέτησή του ο κ. Ραπτόπουλος ανέφερε: «Η συζήτηση γίνεται μετά από αίτημά σας για ενημέρωση περί του νοσήματος της ευλογιάς. Η ευλογιά, όπως ήδη θα γνωρίζετε και εσείς και μας ταλαιπωρεί εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου στον ελλαδικό χώρο, είναι ένα λιμώδες νόσημα πάρα πολύ δύσκολο και επικίνδυνο, από το οποίο μέχρι στιγμής υποφέρουν πάρα πολλοί κτηνοτρόφοι, παραγωγοί αλλά και το εμπόριο.

Δεν θα αναφερθώ σε πάρα πολλές λεπτομέρειες. Καθημερινά και τα δελτία ειδήσεων ασχολούνται με το θέμα της ευλογιάς. Υπενθυμίζω μονάχα ότι στην Φλώρινα είχαμε ένα κρούσμα ευλογιάς αρχές Ιουλίου σε ένα κοπάδι, σε δύο συστεγαζόμενες εκτροφές, το οποίο κοπάδι θανατώθηκε και τάφηκε, έχουν γίνει απολυμάνεις και έκτοτε δεν έχουμε κανένα άλλο καινούριο κρούσμα στην περιφερειακή ενότητα Φλώρινας.

Η περιοχή μας για τρεις μήνες περίπου ήταν σε καραντίνα, δηλαδή δεν μπορούσε να μετακινηθεί πρόβατο, αιγοπρόβατο, ούτε για σφαγή ούτε για ζωή. Έληξε αυτή η καραντίνα στις 10 Οκτωβρίου και σύμφωνα και με τις καινούριες εντολές του Υπουργείου και με τις εγκυκλίους, αλλά και με εκτελεστικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πλέον η Φλώρινα δεν συγκαταλέγεται στις ζώνες περιορισμού ή απαγορεύσεων της ευλογιάς.

Ο Αντιπεριφερειάρχης Φλώρινας, Αθανάσιος Τάσκας, δεν μπόρεσε να παραστεί και απέστειλε ένα σύντομο μήνυμα, το οποίο διάβασε η συνεργάτιδά του Χριστίνα Βακαλοπούλου λέγοντας: «Θα ήθελα να σας μεταφέρω το μήνυμα του Αντιπεριφερειάρχη και την διαβεβαίωσή του ότι η περιφερειακή αρχή στηρίζει απόλυτα και με κάθε τρόπο το επιστημονικό της προσωπικό. Πρόκειται για ανθρώπους με υψηλή κατάρτιση και ευθύνη, αποτελούν το μόνο αρμόδιο και αξιόπιστο όργανο για να αποφανθεί σχετικά με τόσο σοβαρά ζητήματα δημόσιας υγείας, όπως και αυτό που αντιμετωπίσουμε σήμερα και δεν είναι άλλο παρά μόνο παρά η ευλογιά.

Η Περιφέρεια στέκεται στο πλευρό των κτηνοτρόφων, με γνώμονα πάντοτε την προστασία της παραγωγής, την δημόσια υγεία και την στήριξη του πρωτογενούς τομέα, αφού αποτελείται μέλημα της τοπικής μας κοινωνίας. Η συνεργασία των επιστημόνων, των υπηρεσιών και των παραγωγών είναι ο μόνος δρόμος για μια αποτελεσματική αντιμετώπιση τέτοιων προκλήσεων και προς αυτήν την κατεύθυνση εργαζόμαστε με συνέπεια και υπευθυνότητα όλοι μαζί. Σας ευχαριστώ».

Δείτε στο παρακάτω video όλη τη συνέντευξη:

The post Κ. Ραπτόπουλος: «Η Φλώρινα δεν συγκαταλέγεται στις ζώνες περιορισμού ή απαγορεύσεων της ευλογιάς» (video) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Καλοκαίρι 1972. Φλώρινα. Γειτονιά Συνοικισμού Μοναστηριωτών, εκτός σχεδίου πόλεως. Χαμηλά σπίτια, αυλές με αγκαθωτά σύρματα, χωμάτινοι δρόμοι, γεμάτοι με πολλές παιδικές φωνές και σκόνη, πολλή σκόνη από τα παιχνίδια: τερματάκια, μπάλα, κεραμιδάκια, περιουσία, μήλα, το πιο μακρύ φρενάρισμα με το ποδήλατο (που είχε κόντρα για φρένα) και κρυφτό το βράδυ. Φυσικά κυριαρχούσε το «αντρικό» παιχνίδι του πολέμου (είτε με Γερμανούς και Έλληνες είτε με καουμπόηδες και ινδιάνους). Για αυτό το παιχνίδι όλα τα αγόρια προετοιμαζόμασταν ώστε να εντυπωσιάσουμε ή και να ξαφνιάσουμε τον οποιοδήποτε εχθρό μας, με το πλέον «θανατηφόρο», «ευθύβολο» και «εντυπωσιακό» όπλο. Αυτοσχέδιες και ξύλινες ως επί το πλείστον…ιδιοκατασκευές. Είχαμε και κάποια μονοκάψουλακοκάλινα πιστόλια(με τα κόκκινα καψούλια), ό,τι απέμενε από τις Απόκριες, που τα όπλα εκείνα, τότε, είχαν την τιμητική τους…

Ένα τέτοιο καταπληκτικό όπλο που θα εξουδετέρωνε κάθε εχθρό μου με ευκολία, αλλά και θα με αναβάθμιζε, σε συμμάχους και αντιπάλους, βρήκα στο εσωτερικό της Αγίας Παρασκευής, που εκείνα τα χρόνια χτίζονταν ο μεγάλος ναός. Καθημερινά, η τότε παρέα παιδιών της γειτονιάς, βρισκόμασταν ως παρατηρητές των εκτελούμενων εργασιών ή παίζοντας στις άμμους, με τα τούβλα (φτιάχνοντας ντάνες, έτοιμες για μεταφορά από τους εργάτες την άλλη μέρα) ή ισορροπώντας στα δοκάρια ή ρίχνοντας πέτρες στον ασβέστη (καίγοντας χέρια, πόδια και κοντά παντελονάκια). Βρήκα λοιπόν ένα πλακέ ξύλο με σοβά, 50 πόντους είχε δεν είχε, σκισμένο κατά τύχη, λοξά,έτσι ώστε, στην παιδική μου φαντασία, να σχηματίζει ένα ιδανικό όπλο. Λεπτό μπροστά στην κάνη και πλατύ στο πίσω μέρος τον υποκόπανο. Ένας στρόγγυλος ρόζος που του έλειπε από την κάτω μεριά, χρησίμευε ως σκανδάλη, το έκανε το ιδανικό υπέρ-όπλο. «Αυτό είναι», είπα μέσα μου, «τώρα θα δούνε όλοι»…

Γεμάτος χαρά, τρέχω στο σπίτι μας, λίγα μέτρα πιο πάνω από εδώ και λέω με πρόσωπο που έλαμπε από χαρά και ικανοποίηση στην μαμά μου:

«Μαμά, κοίτα τί όπλο βρήκα!!!»

«Πού το βρήκες;», με ρωτά.

«Στην Αγία Παρασκευή»!!!

«Από την εκκλησία, δεν παίρνουμε, στην εκκλησία δίνουμε»!!!

Ιούλιος 2023.

Σεβασμιότατε

Σεβαστοί πατέρες

Σεβαστές Αυτοδιοικητικές, Τοπικές Αρχές, λοιποί επίσημοι, συνορίτες, κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι.

Ξαναβρισκόμαστε εδώ στην αυλή της Αγίας Παρασκευής, τρία χρόνια μετά εξαιτίας της πανδημίας και,δυστυχώς όχι όλοι, για το Ετήσιο Καλοκαιρινό Συναπάντημα, την οικονομική ενίσχυση του Γηροκομείου της Ιεράς μας Μητροπόλεως.

Για να δώσουμε,όλοι μας, για το Γηροκομείο μας.

Μια συνάντηση, μια ιδέα, μια εκδήλωση, εξ αρχής δυναμική αλλά και παράξενη για τα δεδομένα της «κοιμισμένης» και «νωχελικής» Φλώρινας σε αυτές τις …αμερικανιές, που όμως με τα χρόνια (11+3 της προσμονής), εξελίχθηκε σε καλοκαιρινό πετυχημένο event (γεγονός), όχι μόνο της ενορίας της Αγίας Παρασκευής, αλλά της Φλώρινας.

Και αυτό διότι:

Είχε και έχει έναν και μόνο συγκεκριμένο σκοπό: την ενίσχυση του Εκκλησιαστικού Γηροκομείου μας, με διάφορους τρόπους.

Πραγματοποιείται (δηλ. οργανώνεται, σχεδιάζεται, προετοιμάζεται και εκτελείται), αποκλειστικά και μόνο από εθελοντές&εθελόντριες. Ό,τι βλέπετε να υπάρχει γύρω μας, όσοι συμμετέχουν, ό,τι προσφέρονται ως κεράσματα ή ως δώρα (από την λαχειοφόρο αγορά), είναι όλα προσφορές (επαγγελματιών, ιδιωτών, καταστημάτων, φορέων), που μαζεύτηκαν με κόπο και, όσους βλέπετε να βοηθούν και να κοπιάζουν είναι ανιδιοτελείς εθελοντές, πολλών ειδικοτήτων.

Έχει απτά και χειροπιαστά αποτελέσματα: Όσα χρήματα μαζεύονται γίνονται έργα στο Γηροκομείο. Πάλι από εθελοντές, πολυτεχνίτες αυτή την φορά, που αν και γνωστοί, δεν επιθυμούν να γίνουν δημοσιοποίηση των ονομάτων και των έργων τους: ανακαινίσεις και διαμόρφωση δωματίων, κατασκευή ξεχωριστών μπάνιων, υδραυλικές & θερμοϋδραυλικές εγκαταστάσεις, αγορά νέου εξοπλισμού (εστίασης, θέρμανσης, ηλεκτρονικού, κρεβάτια, κλπ), δημιουργία δωματίων φιλοξενίας, συντήρηση υπάρχοντος εξοπλισμού και επιδιόρθωση βλαβών, δημιουργία βοηθητικών χώρων, εξωτερικέ ςεργασίες…

Άξιοι και να είναι πάντα καλά!!!

Το μεγαλύτερο όμως κέρδος είναι η καταπολέμηση της λήθης, όσον αφορά την ύπαρξη του Γηροκομείου μας. Διότι εάν το ξεχάσουμε, ή δεν το προσέχουμε το Γηροκομείο θα μαραζώσει, θα τελειώσει, θα κλείσει…

Γιατί όμως αυτή η εκδήλωση, ξεκίνησε και συνεχίζει να γίνεται στην αυλή της Αγίας Παρασκευής;

Γιατί δεν γίνεται σε έναν άλλο χώρο;

Σε κάποια αίθουσα ενός κέντρου, ενός ξενοδοχείου, ενός γηπέδου, στους χώρους ενός άλλου Ιερού Ναού;

Το Γηροκομείο και η Αγία Παρασκευή, πέρα από την χωροταξική γειτνίαση, αποτελούν Βίους Παράλληλους αν όχι επάλληλους!!!

Και εξηγούμαι:

α. Κατασκευάστηκαν περίπου τα ίδια χρόνια, από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και αρχές της δεκαετίας του ’70. Με ανεξάρτητα έσοδα και εισφορές το καθένα και από διαφορετικά ταμεία. Την ευθύνη κατασκευής και διαχείρισης των εξόδων του Γηροκομείου είχε η Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, ενώ της Αγίας Παρασκευής το εκάστοτε Εκκλησιαστικό Συμβούλιο. Και τα δυο αυτά όμως κτίσματα κατά βάση χτίστηκαν από τον πτωχό και πιστό λαό, με εράνους και δωρεές. Στην άκρη της -τότε- πόλης, συνδέθηκαν και στις καθημερινές συνομιλίες των κατοίκων μεταξύ τους, με έναν τρόπο αλληλεξάρτησης και ταυτοποίησης. Σαν GPS!!! Το Γηροκομείο, πού ήταν δίπλα στην Αγία Παρασκευή και η Αγία Παρασκευή που ήταν δίπλα στο Γηροκομείο.

β. Και τα δυο λειτουργούσαν κατά βάση, με εθελοντές και εθελόντριες. Τα μέλη των Εκκλησιαστικών Συμβουλίων στην Αγία Παρασκευή και οι αγίες γυναίκες του Γηροκομείου.

Οι αείμνηστες Χριστίνα Μασιώτη, Δήμητρα Δημητρίου και Ελισάβετ (Βέτα) Σάββα και αργότερα οι δυο αδελφές Πελαγία και Αγγελική, που ως μοναχές πλέον Παϊσία και Πορφυρία της Ιεράς Μονής Αγίου Μάρκου, για δεκαετίες και επί 24ώρου βάσεως, μαγείρευαν, φρόντιζαν, ψώνιζαν, καθάριζαν, έπλεναν, περιποιούνταν τους γέρους και τις γριές.

Οι τρεις πρώτες, υπέμεναν παραξενιές, ιδιοτροπίες, παράλογες φωνές, άδικα παράπονα, διαχειρίζονταν δύσκολες καταστάσεις, υποστήριζαν σωματικές και ψυχικές δυσκολίες…

Έκαναν τις νοσοκόμες, τις πλύστρες, τις αποκλειστικές, τις διαχειρίστριες, τους μεταφορείς, τους φορτοεκφορτωτές, τους συνοδούς, τις μυροφόρες στους νεκρούς…

Τις ξευτέλιζαν, τις προκαλούσαν, τις απειλούσαν, λίγα ευχαριστώ άκουγαν…

Τελευταίες κοιμόντουσαν -αν κοιμόντουσαν- και πρώτες ξυπνούσαν…

Μα αυτές, εκεί, πιστές και σταθερές στο έργο και καθήκον τους, εμπνεόμενες από τον πρώην Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνο.

Αιωνία αυτών η Μνήμη.

γ. Οι τότε γέροντες και οι γριές, αποτελούσαν τους σταθερούς και πρώτους εκκλησιαζόμενους στους Εσπερινούς, τις Κυριακές και εορτές. Ο μπαρμπα-Νικόλας, κουτσός, καμπούρης και στραβός, βοηθούσε στο ιερό, ο κ. Νίκος μετείχε στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο και διάβαζε τον εξάψαλμο στους εσπερινούς. Οι γιαγιάδες για να τους περάσει η ώρα, όσες ήταν καλά και μπορούσαν, έκοβαν τα χόρτα της αυλής, άναβαν τα καντήλια στα εξωτερικά εκκλησάκια και ήταν οι ακοίμητοι φύλακες της εκκλησίας. Ήξεραν όσους έμπαιναν και έβγαιναν ή κάθονταν κοντά στη βρύση βλέποντας τους διψασμένους περαστικούς και αντάλλασσαν κουβέντες.

Η σύνδεση όμως που χαρακτηρίζει παράλληλους ή καλύτερα επάλληλους τους βίους του Γηροκομείου και της Αγίας Παρασκευής, έγινε εντονότερη από τον αείμνηστο πατέρα Δημοσθένη, προϊστάμενο του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής και αργότερα, Προϊστάμενο του Γενικού Φιλοπτώχου Ταμείου της ΙΜΦΠΕ και εξ αντικειμένου Υπεύθυνο του Γηροκομείου.

Σίγουρα αυτό το «έγινε»δεν ήταν σκοπός του παπα-Δημοσθένη, αλλά Έργο Θεού, Θεία Βουλήσει, διότι ό,τι σκέφτεται να κάνει ο άνθρωπος μόνος του, ο Θεός γελάει.

Και αυτό διότι, όχι μόνο επειδή τον εύρισκες διαρκώς είτε στον Ναό (μέσα στο γραφείο ή έξω στην αυλή το καλοκαίρι κάτω από τις σκιές των δένδρων), είτε στο Γηροκομείο για διευθέτηση υποθέσεων, αλλά κυρίως για τη σχέση που καλλιεργούσε μεταξύ Εκκλησίας και Γηροκομείου.

«Αν δεν είμαι εδώ, θα είμαι στο Γηροκομείο», έλεγε καθημερινά με όσους συναναστρέφονταν. Και ξέραμε όλοι ότι αν δεν τον βρίσκαμε εδώ, εκεί θα ήταν.

-«πάτερ μια δωρεά για την Αγία Παρασκευή…

-Όχι, δωσ’ την στο Γηροκομείο διότι έχει ανάγκη…

-Με αφήνεις να τα βάλω στο Γενικό Φιλόπτωχο που έχει και συσσίτια τώρα; Ξέρεις, τώρα δίνουμε φαγητό και στους έρμους τους λαθρομετανάστες που συλλαμβάνει η αστυνομία και στους φυλακισμένους…

-Ποιος μαγειρεύει πάτερ για όλους αυτούς;

-Οι γυναίκες (μαγείρισσες) στο Γηροκομείο…

-Κοίτα, θα κρατήσω τα χρήματα (της δωρεάς) για την Αγία Παρασκευή, αλλά εάν χρειαστεί θα τα δώσω στο Γηροκομείο ή στο Γενικό Φιλόπτωχο ώστε να πάρουμε αυτά που χρειαζόμαστε για τους γέροντες και τις γριές ή τους φτωχούς.

-Πήγαινε στο Γηροκομείο, χτύπα το κουδούνι και πες ότι σε έστειλα εγώ και να πεις… ή να κάνεις…

-Μου άφησαν κούτες με κεράσματα από βαφτίσια ή από μνημόσυνα. Πού να τα φάνε οι γέροντες; Το σάκχαρό τους θα πάει στα ύψη…»

Προσοχή, δεν τα μπέρδευε, ούτε τα έμπλεκε. Τα έπλεκε. Διαχειρίζονταν σωστά και με διάκριση τα διάφορα θέματα. Και το πλέξιμο, έχοντας σχέδιο με τις σωστές βελόνες και την κατάλληλη κλωστή έδινε το τέλειο πλεκτό.

Σκοπός μου δεν είναι να πλέξω το εγκώμιο του παπα-Δημοσθένη ούτε να ωραιοποιήσω καταστάσεις. Περιγράφω την ανταπόκριση που απόκτησε στην συνείδηση της κοινωνίας της Φλώρινας, η ουσιαστική σύνδεση στην πράξη, του Γηροκομείου και της Αγίας Παρασκευής.

Διότι, όλοι όσοι έδιναν, από το περίσσευμα ή το υστέρημά τους, γνώριζαν πως ό,τι και να έδιναν είτε στον έναν φορέα είτε στον άλλον, θα αξιοποιούνταν στο έπακρο και μέχρι τελευταίας δραχμής. Και αυτό, διαδίδονταν από στόμα σε στόμα, από παρέα σε παρέα, από γειτονιά σε γειτονιά και εκτός Φλώρινας…

Αυτό ήταν και παραμένει το μεγαλύτερο κέρδος πέρα από το οικονομικό για το Γηροκομείο. Διότι και ο Μίδας στην αρχαιότητα, ό,τι έπιανε γίνονταν χρυσός, αλλά πέθανε από πείνα και κακομοιριά. Η σύνδεση της ανάγκης στήριξης του Γηροκομείου με την συνείδηση της πόλης. Της πόλης με την αρχική έννοιά της. Της πόλης (δηλαδή των πολιτών) που ενδιαφέρεται να ζει και να κινείται γύρω από τοΙερό του και τον Δήμο.

Αυτή η σύνδεση συνεχίζεται και πρέπει να συνεχιστεί.

Με τα χρόνια το Γηροκομείο απέκτησε επαγγελματικό προσωπικό, αλλά πάντα υπερίσχυε η εθελοντική ή καλύτερα η θυσιαστική πρωτοβουλία. Ως τέτοια και φυσικά προσμετράται, η πολύχρονη και ουσιαστική βοήθεια του Τοπικού Παραρτήματος του Ερυθρού Σταυρού και του Γενικού Νοσοκομείου Φλώρινας όπως και ιδιωτών ιατρών.

Έπειτα ήρθαν και οι πιο σύγχρονες κοινωνικές δράσεις για απόρους συμπολίτες μας και την Τρίτη Ηλικία, όπως του Δήμου Φλώρινας και της Τοπικής Κοινότητας Φλώρινας με το «Δωρίζω-Χαρίζω-Γιορτάζω» με φορείς και συλλόγους της περιοχής, που για χρόνια στηρίζονταν στην αγαστή συνεργασία μεταξύ του παπα-Δημοσθένη (εκ μέρους της ΙΜΦΠΕ και του Γενικού Φιλοπτώχου Ταμείου) και των υπεύθυνων των δράσεων αυτών.

-Πού θα πάμε τα τρόφιμα Πρόεδρε;

-Στο Γηροκομείο ή αν δεν ανοίξουν στην Αγία Παρασκευή…

-Εκεί θα είναι ο παπα-Δημοσθένης ή τα παιδιά και θα τα παραλάβει…

Και να τα αυτοκίνητα μπαινόβγαιναν στην αυλή, ξεφορτώνοντας σακούλες, τσάντες, τσουβάλια, κούτες, τελάρα. Και τότε, εκεί, έβλεπες πρόσωπα χαρούμενα, χαμογελαστά, ευχαριστημένα όχι για τη δημοσιότητα, την φωτογραφία της στιγμής ή το θεαθήναι, αλλά διότι γίνονταν πράξη το Βιβλικό«δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν» (Παροιμ. ιθ΄ 17)».

Αλήθεια, έχουμε φανταστεί τί σημαίνει αυτή η έκφραση αγάπης του Θεού για τα πλάσματά του; Ο Πανάγαθος Δωρητής Θεός, που μας δίνει/εκχωρεί τα πάντα, θεωρεί τον Εαυτό Του οφειλέτη σε εμάς τους ευτελείς. Μας διορίζει οικονόμους στα αγαθά Του που κατέχουμε και, θέλει με τη θέλησή μας να γίνουμε καλοί διαχειριστές, καλοί οικονόμοι. Άρρητα ρήματα.

Πόσα κηρύγματα και βαθυστόχαστες θεολογικές έννοιες περιέχονταν σε εκείνες τις σακούλες και τις κούτες!!!

Και επιτέλους, μετά από χρόνια -ζήσαμε για να το δούμε και αυτό- καθώς ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, εμφανίστηκε στον κόσμο μας η κα Αλεξάνδρα.

«Ψωμί δεν είχαμε, τυρί μας ήρθε», που λέει ο σοφός λαός μας.

Όχι όποια και όποια κα Αλεξάνδρα. Η κυρία Αλεξάνδρα Βακιτσίδου. Ένας κινητός μπελάς και βραχνάς των κοιμισμένων συνειδήσεών μας και της απραξίας μας. Η Αλεξάνδρα λοιπόν συνάντησε τον πατέρα Δημοσθένη και η σύνδεση του Γηροκομείου με την Αγία Παρασκευή ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο. Το ίδιο και η εξωστρέφεια. Και από τότε κάθε χρόνο διοργανώνει την εκδήλωση αυτή για το Γηροκομείο μας.

Ποια είναι η κα Αλεξάνδρα Βακιτσίδου, που τόσο δυναμικά μπήκε στη ζωή της ενορίας μας για το Γηροκομείο;

Φτωχαδάκι από τον Λαιμό Πρεσπών ξενιτεύτηκε στην Αυστραλία, από νεαρότατη ηλικία. Δεν έχασε την πίστη της, δεν ξέχασε τον τόπο της, δεν απεμπόλησε το καθήκον της ανιδιοτελούς προσφοράς προς τους μη έχοντες και τους μη κατέχοντες.

Πρόκοψε δουλεύοντας και,ιδίως, προσφέροντας στη ζωή της και τιμήθηκε πολλές φορές. Τίμησε και την πατρίδα μας στην ξενιτειά:

1992: Πρώτη Ελληνίδα Σύμβουλος στη Νότια Αυστραλία.

1996: Τιμητική διάκριση για την προσφορά της στη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής παράδοσης από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας.

1998: Τιμητική διάκριση για την εθελοντική της προσφορά στην παιδεία και τον πολιτισμό, από τον κυβερνήτη της Νότιας Αυστραλίας.

1999: Γίνεται μέλος του Συνδέσμου Ελληνοκυπρίων Γυναικών Αυστραλίας.

2004: Βράβευση ως «Καλύτερη Εθελόντρια των Ολυμπιακών Αγώνων.

2010: Γυναίκα της χρονιάς σε Ασία, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία για την προσφορά της στον Εθελοντισμό από τη Νομαρχία Θεσσαλονίκης στα πλαίσια «Γιορτής της Απόδημης Ελληνίδας».

2015: Πρώτη Ελληνίδα Πρέσβειρα του Queen Elizabeth Hospital Αδελαΐδας.

2015: Βράβευση από την Ι.Μ Φλωρίνης Πρεσπών & Εορδαίας με τον Σταυρό του Αγίου Αγαθαγγέλου.

2017: Βράβευση από το Εθνικό Κοινοβούλιο της Αυστραλίας

2019 : «Γυναίκα της χρονιάς 2019» της Νότιας Αυστραλίας.

2021: Στα πλαίσια του εορτασμού των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση ανέβασε θεατρικό έργο με τίτλο «Οι Μεσολογγίτισσες» και διοργάνωσε μεγάλη συναυλία με τίτλο «Μάνα Ελλάδα»

2023: Παρασημοφόρηση με το Ευγενές δια βίου Βραβείο του Τάγματος της Αυστραλίας και της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (Ηνωμένου Βασιλείου, Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας), από τον Κυβερνήτη της Νότιας Αυστραλίας.

Εξαιτίας της τελευταίας διάκρισης, σταματώ και αλλάζω τη σειρά των προσφωνήσεων σύμφωνα με το Πρωτόκολλο Απόδοσης Τιμών.

Σεβασμιότατε

κα Βακιτσίδου

κκ Βουλευτές

κκ Περιφερειάρχες, κκ Δήμαρχοι, κλπ. κλπ. κλπ.

Τόσο ψηλά την τοποθέτησε η Αυστραλιανή Κυβέρνηση, δια βίου, όταν φέρει το μετάλλιο στο πέτο της και δεν το ξέρουμε. Ή το αγνοούμε οι «παντογνώστες», αλλά αμαθείς στα πρωτόκολλα και στις αποδόσεις τιμών, ιδίως σε δικούς μας ανθρώπους.

Σας ευχαριστούμε πολύ κα Αλεξάνδρα Βακιτσίδου, για ό,τι κάνετε.

Μπράβο σας και να είστε καλά.

Σεβαστές αρχές

Από το προαύλιο της πληγωμένης από τον σεισμό Αγίας Παρασκευής, που και αυτή με την σειρά της περιμένει καρτερικά την σωτηρία της, το μήνυμα που μπορούμε να στείλουμε και φέτος είναι σημαντικό για το παρόν και το μέλλον του Γηροκομείου:

Στήριξη, υποστήριξη, ενίσχυση.

Διότι μπορεί να αποτελεί έργο ανθρώπων, αλλά ολοκληρώνεται, επιβλέπεται και σκέπεται, από την Θεία Φώτιση και την Αγία Παρασκευή.

Να προσέχουμε την Αγία Παρασκευή για να προσέχει και αυτή με την σειρά της το Γηροκομείο.

Επιπλέον, να ζητήσουμε από τις τοπικές αρχές και ιδιώτες που γνωρίζουν,την ένταξή του για χρηματοδότηση σε Ευρωπαϊκά Προγράμματα.

Το επόμενο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να βρεθούν συνεχιστές αυτού του έργου,μια νέα Αλεξάνδρα ή μια ομάδα από Αλεξάνδρες που με εθελοντές θα συνεχιστεί το ιερό αυτό έργο και στο μέλλον.

Ευχόμενος προς όλους υγεία, μακροημέρευση και καλή αντάμωση του χρόνου, ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα πορτοφόλια μας και να «δώσουμε».

Στην Εκκλησία και στο Γηροκομείο, δίνουμε!!!

Όλοι μας.

The post Γηροκομείο Φλώρινας και Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής – Βίοι Παράλληλοι appeared first on Νέα Φλώρινα.

του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Φλωρίνης, Αίθουσα Θεάτρου ΦΣΦ «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ», 03/12/2017

Κωνσταντίνου Ραπτόπουλου – Χατζηστεφάνου

Οι πρώτες αναφορές για τον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, καταγράφονται σε αφήγηση της κας Φανής Γκίλλου, παλαιάς Φλωρινιώτισσας και αρκετά προχωρημένης ηλικίας, όταν συνομιλεί με τον Αρχιμανδρίτη Γερμανό Χρηστίδη (Ⴕ) για το άρθρο «Ο ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ», του Περιοδικού ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, Τεύχος Νο 89-90, Έτος 1971): «Οι χριστιανοί που μένανε στην Φλώρινα εκκλησιάζοντο και πριν κτησθή ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Σε υπάρχοντα ναό. Στην εκκλησία της Αγίας Άννης που ήταν κτισμένη στα ανατολικά, της Φλωρίνης προς το σημερινό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Μάλιστα υπήρχε αγίασμα και όποιος έπινε και επλύνετο από εκείνο το νερό εγιατρεύετο από τυχούσαν αρρώστεια. Ποιος ξέρει όμως για ποιους λόγους οι τούρκοι την κατέστρεψαν και αφού σχεδόν την κατεδάφισαν, την μετέτρεψαν σε τόπο τούρκικου προσκυνήματος».

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου κτίσθηκε από τους Φλωρινιώτες χριστιανούς το 1835. Σύμφωνα με την αφήγηση, πριν την κατασκευή του Αγίου Γεωργίου, κάπου κοντά στο σημερινό χώρο του ναού της Αγίας Παρασκευής, υπήρχε ένα εκκλησάκι προς τιμή της Αγίας Άννης, κοντά σε μια πηγή. Βρισκόταν δε, αρκετά μακριά από την τότε πόλη.

Πως, το εκκλησάκι της Αγίας Άννης, μετονομάστηκε σε Αγίας Παρασκευής, δεν είναι ξεκαθαρισμένο, αφού δεν υπάρχουν σχετικές αναφορές.

Το γεγονός είναι ότι το 1933, έτος που χτίζονταν ο Β’ Συνοικισμός των Μοναστηριωτών (Σημ: οι Μοναστηριώτες ήρθαν ως πρόσφυγες το 1912-18 και εγκαταστάθηκαν αρχικά, σε παραπήγματα μέσα στην πόλη), επιτροπή κυριών της πόλης μας αποτελούμενη από τις κυρίες Λαλαγιάννη Βασιλική, Δασκαλάκη Λούλα, Γραικιώτου Φανή, Ευγενίδου Αναστασία, Φανή Παπαθανασίου με τη συμβολή του τότε Διοικητή της Στρατιωτικής Φρουράς Φλωρίνης Συνταγματάρχη Χρήστου Φιωτάκη (ο οποίος παρείχε στρατιώτες – εργάτες, χτίστες, εργαλεία, κλπ.), έχτισε παρεκκλήσιο στο όνομα της Αγίας Παρασκευής, σε χώρο βόρεια του Στρατοπέδου, που πιθανώς να ήταν και του Στρατού. Γι’ αυτό και η παράδοση ότι η Αγία Παρασκευή είναι του Στρατού.

Με έγγραφο, το Υπουργείο Θρησκευμάτων και Παιδείας (03/12/1934), απαντά θετικά σε αίτημα του τότε Μητροπολίτη Φλωρίνης & Αλμωπίας Βασιλείου (Ⴕ): «περί χορηγήσεως άδειας ανεγέρσεως ναϊδρίου παρά τους στρατώνας Φλωρίνης, όπου υφίστατο το ναΐδριον της Αγίας Παρασκευής, υπό τον όρον της υπαγωγής του μετά την αποπεράτωσίν του εις την ενορίαν του Αγίου Γεωργίου Φλωρίνης»(Αρχείο ΙΜΦΠΕ).

Επομένως, το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, πρώτα χτίστηκε και μετά αδειοδοτήθηκε από το αρμόδιο Υπουργείο, κατόπιν αιτήματος του τότε Μητροπολίτη.

Ο πρώτος ναός ήταν μικρός αλλά εντυπωσιακός, σχεδόν τετράγωνος, με έναν μικρό τρούλο, που του χάριζε κομψότητα και ομορφιά. Δεν είχε καμπαναριό. Χτίστηκε από ανθρώπους με μεράκι και γούστο. Χωρούσε λίγους πιστούς. Η αυλή του, ένα μεγάλο λιβάδι με άγρια πρασινάδα, σκόρπιες λεύκες, ακακίες και πευκάκια, περιφραγμένο με αγκαθωτό σύρμα σε σιδερένιους πασσάλους. Η τεράστια αυλή, είχε δυο εισόδους που ενώνονταν διαγωνίως με ένα χωμάτινο μονοπάτι. Η μία στην δυτική/πάνω πλευρά με καγκελόπορτες, που στηρίζονταν σε δυο κολώνες από τούβλα. Στη δεξιά κολώνα υπήρχε και ένα πολύ μικρό εικονοστάσι με την εικόνα της Αγίας Παρασκευής και καντήλα, πάντα αναμμένη από τις γυναίκες της γειτονιάς. Στην ανατολική/κάτω πλευρά υπήρχε ένα μικρότερο χτιστό εκκλησάκι, όπου υπήρχε και εκεί καντήλα με εικόνα της.

Αργότερα, και πριν το 1937, προστέθηκε μικρή προέκταση ίδιας κατασκευής με το αρχικό σχέδιο και ένα μικρό καμπαναριό στη σκεπή, που στηρίζονταν και σε δυο εξωτερικές κολώνες δημιουργώντας ωραία είσοδο. Μεγαλώνοντας ο ναός, παρέμεινε χαριτωμένος και κομψός.

Άγνωστο πότε, αλλά πριν το 1937, καταγράφεται ότι επιχειρήθηκε κατάληψή του από μερικούς παλαιοημερολογίτες της πόλης.(Απόσπασμα από την υπ’ αριθ. 149 ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, 08/03/1937).

Ο Ναός χτίστηκε με τον τρόπο με τον οποίο χτίστηκε, και άρχισε να λειτουργεί και να τελείται σε αυτόν Θεία Λειτουργία τις Κυριακές,όταν περίσσευε ιερέας από τον Άγιο Γεώργιο, πάντοτε όμως τις Παρασκευές, όπω ςκαι σήμερα. Στον Ναό δεν τελούνταν μυστήρια (γάμοι, βαφτίσεις). Όλα τελούνταν στον Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου. Προπολεμικά, λειτουργούσε και ο Αρχιμανδρίτης π. Γερμανός Χρηστίδης, με ψάλτες από τον Συνοικισμό.

Οι Μοναστηριώτες αγάπησαν το εκκλησάκι που ήταν στη νέα τους γειτονιά, το φρόντιζαν τόσο πολύ, ώστε το Μητροπολιτικό Συμβούλιο εκφράζει τον θαυμασμό και την απορία του διότι «παρά τις εντολές του Σεβασμιοτάτου και την απαγόρευση τέλεσης μυστηρίων από τους εφημερίους, η επιτροπή ανέγερσης εξακολουθεί να το κρατά ανοικτό, για προσκύνηση των πιστών, δεχόμενη αφιερώματα, εισφορές και έσοδα από τα κεριά». (Απόσπασμα από την υπ’ αριθ. 149 ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, 08/03/1937).

Το δέσιμο των κατοίκων με το εκκλησάκι, δημιουργεί προστριβές με τον Μητροπολίτη Βασίλειο (Ⴕ) στον έλεγχο και τη διοίκησή του, αλλά όχι και άδικα, διότι όταν η ενοριακή επιτροπή του Αγ. Γεωργίου πήγε να παραλάβει το παρεκκλήσι (11/10/1936), η Επιτροπή κυριών απαίτησε να παραλάβουν και τα χρέη (20.000 δρχ.) που είχαν δημιουργηθεί από το κτίσιμό του. Η επιτροπή του Αγίου Γεωργίου, φυσικά, έφυγε άπρακτη.Στη συνέχεια, το Μητροπολιτικό Συμβούλιο διατάζει την ενοριακή επιτροπή να παραλάβει τη διοίκηση και τη διαχείριση του παρεκκλησίου και εάν προβληθεί αντίσταση να ζητηθεί η βοήθεια της Αστυνομίας.(08/03/1937).(Απόσπασμα από την υπ’ αριθ. 149 ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, 08/03/1937).

Ενδεικτική ήταν ακόμη, η διαφωνία και για την πληρωμή γυναίκας που καθάριζε τον ναό, διότι τέτοια θέση δεν προβλεπόταν και διότι η καθαριότητά του, ήταν υποχρέωση των νεωκόρων του Αγ. Γεωργίου» (Αρχείο ΙΜΦΠΕ).

Οι κόντρες και οι συγκρούσεις αυτές, μεταξύ της Επιτροπής κυριών και Μητροπόλεως, κάπου εκείνη την χρονιά (1937) τελειώνουν, αφενός διότι δεν καταγράφονται άλλες παρόμοιες πληροφορίες, και αφετέρου διότι στους κόλπους της Εκκλησίας προέχει η «αγάπη», η «οικονομία» και η «ενότητα» των μελών της«ἵνα πάντες ἓνὦσιν» (Ἰωαν. ΙΖ, 21).

Στον πόλεμο του 1940, το εκκλησάκι σπάνια λειτουργούσε για λόγους ασφαλείας. Εκείνο όμως που αξίζει να μνημονευθεί, κατά τη διάρκεια της κατοχής, είναι το ακόλουθο: Στην αυλή της εκκλησίας, λίγα μέτρα από το στρατόπεδο των Γερμανών, μεγάλα αγόρια της γειτονιάς, συγκροτούν έναν άτυπο «παιδικό» στρατό, με καθημερινή έπαρση και υποστολή σημαίας, προσευχή, προσκλητήρια, αναφορές, κοινά συσσίτια (με ό,τι είχαν), παρελάσεις και ασκήσεις ετοιμότητας. Το φαινομενικά «αθώο» παιχνίδι στόχευε στην τόνωση του εθνικού φρονήματος και της εγρήγορσης των πάντων, μικρών μεγάλων.

Μετά την απελευθέρωση και τα όσα ακολούθησαν, οι Μοναστηριώτες με παραστάσεις προς τον Μητροπολίτη κ. Βασίλειο (Ⴕ), ζητούν τη δημιουργία Ενορίας.Γραπτά κείμενα δεν υπάρχουν, μόνο προφορικές μαρτυρίες.

Και «επέστη» ο καιρός. Ήρθε η ώρα η καλή, η ώρα η ευλογημένη. Με το υπ’ αριθ. 140922/12-12-1961 έγγραφο του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, αναγνωρίζεται νέος ενοριακός ναός της Αγίας Παρασκευής Φλωρίνης».

Στις 28/12/1961, «η Ιερά Μητρόπολις Φλωρίνης Αλμωπίας και Εορδαίας δια του Μητροπολίτου Βασιλείου, διορίζει προσωρινόν Εφημέριον τον Ευλαβέστατον Προσωρινόν Εφημέριον Αγίου Γεωργίου Φλωρίνης κ. παπά Βασίλειο Ηλιάδη (1^οςΕφημέριος και για 1^η φορά). Η δε του ΘΕΟΥ ΧΑΡΙΣ είη μεθ’ υμών. Ο Μητροπολίτης» (Αρχείο ΙΜΦΠΕ).

«Καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴμείνῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ» (Ἰωαν. ΙΕ, 4), πώς μπορούσε η Αγία Παρασκευή,να μείνει έξω από τον αμπελώνα του Κυρίου; Έτσι,το «μικρό αμπελάκι» αρχίζει έναν πολυετή αγώνα για να μεγαλώσει, και να αποδώσει καρπούς.

Στις 10/01/1962, συντάσσεται το 1^ο Πρακτικό του νέου Ιερού Ναού, αποτελούμενο από: τον Αιδεσιμ. π. Βασιλείου Ηλιάδη ως Προέδρο και τους κκ Αθανάσιο Τριανταφυλλίδη, Ιωάννη Αρβανιτάκη, Απόστολο Μακρυνιώτη και Κων/νο Τζάτζου. Όλοι, επιλογή του Μητροπολίτη.

Στις (16/04/1962,Πρακτικό Ν^ο 3) συγκροτείται νέο ΕΣ αποτελούμενο από μόνο από Μοναστηριώτες: Πρόεδρος: π. Αθανάσιος Ρούκαλης (2^οςΕφημέριος), Αντιπρόεδρος: Ηλίας Σαράφης, Ταμίας: Νικόλαος Χρυσικός, Γραμματέας: Ανέστης Ταλειαδώρος, Μέλος: Θεόδωρος Αδάμ».

Η επιλογή των μελών του ΕΣ, έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο καλός Λευίτης έχει την ικανότητα να διακρίνει τους συνεργάτες που θα τον στηρίξουν στο Θείο έργο του. Διότι το έργο του ιερέα είναι Έργο Θεού. Και εφόσον τα «χαρίσματα» των λαϊκών ενεργοποιούνται ως«διακονήματα» μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας, τότε κατοχυρώνεται η αυθεντική λειτουργία του Εκκλησιαστικού Σώματος, με την αξιοποίηση των μελών του.

Αυτό το ΕΣ, σε λιγότερο από έναν μήνα αποφασίζει ότι, σε πολύ μικρό χρονικού διάστημα είναι απαραίτητη η ανέγερση νέου Ιερού Ναού, για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των Χριστιανών της νέας ενορίας. Συστήνει 12μελή ερανική επιτροπή για να διενεργήσει έρανο στην πόλη της Φλώρινας και τα χωριά (23/05/1962, Πρακτικό Ν^ο 3).

Στην απόφαση εκείνη και τη θέληση εκείνων, οφείλεται η δημιουργία του υπάρχοντος Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής. Οφείλουμε ευγνωμοσύνη και αποδίδουμε σήμερα την πρέπουσα τιμή και το «Αιωνία αυτών η μνήμη», διότιως ένα σώμα, θεώρησαν ανάγκη την ανέγερση νέου ναού και προέβαλαν την ευαισθησία τους για την πρόοδο της Εκκλησίας γενικά και της ενορίας τους ειδικότερα.

Τα ονόματά τους είναι τα μόνα που θα αναφερθούν σήμερα, χωρίς αυτό να απαξιώνει ή να υποτιμά όλα τα επόμενα μέλη των ΕΣ, τα οποία υπηρέτησαν με ιδιαίτερη θέρμη, διάθεση και ζήλο το όνειρο των πρώτων εκείνων επιτρόπων. Εξάλλου, η επετειακή αυτή εκδήλωση δεν έχει σκοπό το προσκλητήριο και την ανάγνωση ονομάτων προς τέρψη ή ικανοποίηση, αλλά την παρουσίαση μιας πολύχρονης προσπάθειας,πολλών (λαϊκών και κληρικών), που απέδωσε καρπούς ως κέντρο πνευματικής, λατρευτικής, ιεραποστολικής, κοινωνικής ζωής και προσφοράς.Εξάλλου τα ονόματα όλων, τα γνωρίζει ο Θεός.

Και ο Μαραθώνιος της ανέγερσης, αρχίζει!!!

Το ΕΣ, αποφασίζει και αναθέτει την εκπόνηση σχεδίου ανέγερσης νέου Ι.Ν. μετά την έγκριση από τον Μητροπολίτη, (αυτή τη φορά τα σχέδια εγκρίνονται εκ των προτέρων από τον Μητροπολίτη, αποδεικνύοντας την αγαστή πλέον συνεργασία και ομόνοια όλων) σε Διπλωματούχο Αρχιτέκτονα Μηχανικό, ενώ εγκρίνεται η υποβολή πλήρους (1^η) μελέτης (10/12/1962).

Έναν χρόνο αργότερα (10/01/1964), το ΕΣ αποφασίζει νέα ανάθεση πλήρους μελέτης (2^η) σε άλλον πτυχιούχο πολιτικό μηχανικό (2^ος), διότι η πρώτη απορρίφθηκε από το Υπουργείο Παιδείας. Ως Νέος προϊστάμενος του ΙΝ, υπογράφει ο π. Θεόδωρος Δελίνας (3^ος Εφημέριος).

Έξι μήνες αργότερα (07/07/1964) αποφασίζεται η υποβολή νέας μελέτης (3^η) υπό άλλου πολιτικού μηχανικού (3^ος) ενώ, διαπιστώνεται υποχρέωση καταβολής 50.000 δρχ. στον πρώτο αρχιτέκτονα μετά την πρώτη απόρριψη. Το ΕΣ πληρώνει από το πενιχρό εισόδημά του, θεωρώντας την καταβολή «ως εκμετάλλευσιν»! Η νέα μελέτη παραδίδεται στο Υπουργείο Παιδείας & Θρησκευμάτων από άλλον μηχανικό (4^ος) (14/10/1964).

Μετά το 1964, η ωραία είσοδος με τις εξωτερικές κολώνες και το μικρό καμπαναριό γκρεμίστηκαν και κατασκευάστηκε μια εμφανής για την κακοτεχνία της προέκταση, με μια επίσης κακοφτιαγμένη σκεπή. Μπορεί οι λόγοι να ήταν πρακτικοί, δηλ. για να χωρούσε περισσότερους πιστούς, αλλά ήταν κακόγουστοι και γι’ αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις του κοινού της πόλης. Δεν καταγράφονται ονόματα υπευθύνων, εργολάβων, εργατών. Έτσι ολοκληρώθηκε η τελική του μορφή, επικίνδυνη για τους πιστούς. Εσωτερικά, ο ναός είχε μικρό τέμπλο, φορητές εικόνες στους τοίχους, λίγα στασίδια, καρέκλες και πίνακα Δωρητών.

Πέρασαν άλλα δυο χρόνια χωρίς αποτέλεσμα, ενώ ορίζεται νέα ερανική επιτροπή (27/04/1966).

Στις (06/06/1966) το Ε.Σ. κατακυρώνει δημοπρασία σε εργολάβο για κατασκευή θεμελίων. Παρόλα αυτά, δεν καταγράφεται έναρξη εργασιών, παρά έργα ισοπέδωσης αυλής (30/11/1966).

Το 1967 τα θεμέλια επιτέλους ξεκινούν αφού υποβάλλεται, προς το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, πρωτόκολλο προσωρινής και οριστικής παραλαβής των θεμελίων (10/09/1967).

 Τρίκλιτη σταυροειδής μετά τρούλλου, είναι το σχέδιο του νέου Ναού. Λιτός στην εξωτερική του μορφή σε συνδυασμό με τα πανύψηλα κωδωνοστάσια και τον τρούλο, θα εντυπωσιάζει εξωτερικά αλλά, και εσωτερικά με τους μεγάλους χώρους, τις απέριττες και ευθείες γραμμές του.

Ο παλαιός ναός συνεχίζει να υπάρχει και να λειτουργεί, ενώ γύρω του σκάβονται τα νέα θεμέλια.

Ο νέος Σεβασμιότατος Μητροπολίτης κ. Αυγουστίνος Καντιώτης (που εκλέχθηκε το 1967), ενημερώνεται για το ιστορικό ανέγερσης, υποστηρίζει το έργο. Κατά την ημέρα της εορτής της Αγίας Παρασκευής 26/07/1968, εκδίδει εγκύκλιο με την οποία ζητεί «από τον πιστό λαό της Φλωρίνης, να συνδράμει την ανέγερση και εξαγγέλλει έρανο σε όλα τα σπίτια και καταστήματα» («Σάλπιξ Ορθοδοξίας» Τ. 10, Οκτώβριος 1968).

Λίγο πριν κλείσει το 1967, ως προϊστάμενος υπογράφει ο π. Σωκράτης Σταματάκος (4^οςΕφημέριος) (18/12/1967), ενώ λίγο αργότερα (04/09/1968) ο π. Ανδρέας Μακρόπουλος (5^οςΕφημέριος).

Ενώ η κατασκευή των θεμελίων είχε ξεκινήσει, το ΕΣ πληροφορείται, εγγράφως, ότι η κατεδάφιση του παλαιού ναού δεν εγκρίνεται, διότι η αρχιτεκτονική του μορφή είναι ενδιαφέρουσα και διότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση (04/09/1968, Πρακτικό Νο 54).

Το ΕΣ απαντώντας, εκφράζει την πίκρα και την λύπη του για την εξέλιξη, εκθέτει τους προφανείς λόγους επικινδυνότητας του παλαιού ναού (δηλ. ότι η σκεπή ήταν φτιαγμένη από πεπιεσμένο χαρτί και ότι έπεσε στον ιερέα) και τους σοβαρούς λόγους κατεδάφισης του. Εκφράζοντας δε, το σύνολο των κατοίκων της Φλωρίνης που εκκλησιάζονται εκτός των Κυριακών και κάθε Παρασκευή, απευθύνει θερμή παράκληση έγκρισης κατεδάφισής του.

Ίσως, η συγκεκριμένη υπηρεσία να είχε δίκιο, διότι πιθανόν να είχε υπόψιν της τον πρώτο όμορφο ναό και όχι τον τελικό κακοφτιαγμένο και επικίνδυνο. Για δε, το αποτέλεσμα του αιτήματος κατεδάφισης του παλιού ναού, δεν καταγράφεται τίποτε. Ωστόσο, ανέγερση του νέου ναού συνεχίζεται.

Στις 11/10/1968, νέος εφημέριος αναλαμβάνει ο π. Γεώργιος Δρακόπουλος (6^οςΕφημέριος), ενώ κατασκευαστικά δημοπρατείται η τοιχοποιία (09/11/1968).

Στις 03/02/1969 επανέρχεται ως εφημέριος ο π. Βασίλειος Ηλιάδης (2^η φορά). Ο επιβλέπων μηχανικός της ανέγερσης παραιτείται και η επίβλεψη αναθέτεται στον Φλωρινιώτη μηχανικό κ. Στέφανο Σιούτη, ο οποίος «ερωτηθείς, απεδέχθη άνευ αμοιβής» (08/06/1969).

Ξεκινάει με γρηγορότερα βήματα η τοιχοποιία, αναδεικνύοντας την μεγαλοπρέπεια του νέου ναού. Οι τοίχοι του μοιάζουν με τείχη ενός μεγάλου κάστρου. Και στο κέντρο αυτού του κάστρου η παλαιά μικρή εκκλησία, κακοφτιαγμένη, γυρτή, ετοιμόρροπη.

Σιγά-σιγά ο νέος ναός αρχίζει να ξεχωρίζει ανάμεσα στα χαμηλά σπίτια της Φλώρινας. Διακρίνεται πανεύκολα από τον κάμπο, από όλες τις εισόδους της πόλης και πολλά σημεία της. Φάνταζε ως φύλακας στη μια της άκρη. Πότε άλλοτε οι Φλωρινιώτες έβλεπαν τόσο μεγάλη εκκλησία;

Στις 06/11/1969, αναφέρεται ως νέος Εφημέριος και Προϊστάμενος του Ι. Ν. ο π. Τριαντάφυλλος Ξηρός (7^ος Εφημέριοςκαι για 1^η φορά).

Η ανέγερση προχωράει. Ο παλαιός ναός που βρίσκεται μέσα στον νέο εμποδίζει. Πριν γκρεμισθεί βρίσκεται λύση ώστε να εξυπηρετούνται οι λατρευτικές ανάγκες της ενορίας, χωρίς διακοπή διότι αυτό είναι το πραγματικό έργο και σκοπός της εκκλησίας. Ο πρόναος του σημερινού ναού διαμορφώθηκε σε ναό, με το ιερό να είναι προς τη νότια πλευρά. Ο παλαιός ναός κατεδαφίζεται. Μια νέα εποχή ξεκίνησε.

Λίγο πριν την κατεδάφιση του παλαιού ναού, οι μικρές φορητές εικόνες χαρίζονται στους ενορίτες με την προτροπή «πάρτε μικρές εικόνες από την μικρή εκκλησία και φέρτε μεγάλες στην μεγάλη εκκλησία».

Τα έτη 1969, ‘70, ‘71 η ανέγερση συνεχίζεται κανονικά, όπως και οι συνεχείς εκκλήσεις της Μητρόπολης για ενίσχυση του έργου με εράνους.

Την επόμενη χρονιά ολοκληρώνεται το κλείσιμο της σκεπής και του τρούλου (02/06/1971), αποφασίζεται η επικεράμωση, τα επιχρίσματα, η τοποθέτηση παραθύρων και υαλοπινάκων στον τρούλο (17/06/1971), η τοποθέτηση μεταλλικών παραθύρων και θυρών (17/08/1971).

Με το κλείσιμο του ναού ξεκινούν οι προετοιμασίες για τη χρήση του. Η ματιά χάνονταν στην τότε «απεραντοσύνη» του. Ό,τι μεγάλο γνώριζαν οι Φλωρινιώτες μέχρι τότε, ήταν μικρό μπροστά σ’αυτό που έβλεπαν και, μάλιστα χωρούσε μέσα του.Μεγάλος ο προβληματισμός. Πως θα γεμίσει ο τεράστιος χώρος; Με πόσα έπιπλα; Με πόσους πολυελαίους; Με πόσο μεγάλο τέμπλο; Πόσες καρέκλες, πόσα στασίδια;Πώς θα θερμαίνεται;

Άμεσα αποφασίζεται,ως προσωρινή λύση, η μεταφορά του Τέμπλου και του Δεσποτικού,από τον παλαιό ναό του Αγίου Παντελεήμονα,μέχρι την κατασκευή καινούριων. (Σημ.: την ίδια περίοδο ανεγείρονταν και ο νέος Μητροπολιτικός ναός με γρηγορότερους όμως ρυθμούς,έχοντας ήδη προμηθευτεί αυτά τα εκκλησιαστικά είδη).

Γίνεται έκκληση για ενίσχυση του ναού με καρέκλες. Οι παλιές ήταν ελάχιστες. Και ο κόσμος φέρνει από σπίτια, αυλές, μαγαζιά, καφενεία, γραφεία, από όπου μπορεί, ακόμα και πάγκους. Άλλες επιδιορθώνονται, καρφώνονται, φτιάχνονται. Οι όμοιες τοποθετούνται στο κέντρο και οι διαφορετικές κοντά στους τοίχους ή σε αντικρυστά σημεία του ναού, ώστε να υπάρχει ομοιομορφία. Πολύχρωμα κιλίμια, πατάκια, διάδρομοι, όλα από σπίτια, στρώνονται χωρίς ποτέ να φτάνουν. Τοποθετούνται δυο μεγάλες σιδερένιες ξυλόσομπες, δεξιά και αριστερά, και μια μικρή στο ιερό. Όσοι είναι κοντά ζεσταίνονται, οι άλλοι …παγώνουν. Στηρίζουν όμως την εκκλησία και δεν την εγκαταλείπουν. Ο νέος Ναός αρχίζει και λειτουργεί, με πρώτο ιερέα τον π. Τριαντάφυλλο Ξηρό.

Πλάι στην ποικιλομορφία και στο «λίγο από όλα» των πρώτων επίπλων, υπάρχει και η ποικιλία των ενοριτών. Από ένα ανομοιογενές και εντελώς αταίριαστο -για τους υπόλοιπους Φλωρινιώτες- σύνολο, αποτελείται το εκκλησίασμα της Αγίας Παρασκευής. Εργάτες, έμποροι, υπάλληλοι, διανοούμενοι και μη πρόσφυγες από το Μοναστήρι, αχθοφόροι, σκουπιδιάρηδες και μουσικοί από το τσιφλίκι, νεοφώτιστοι και πλανόδιοι γύφτοι, αρβανίτες χτίστες, ντόπιοι γαλατάδες, μαρμαράδες, ευαίσθητοι, φιλότιμοι και ευαίξαπτοι πρόσφυγες από τον Πόντο και την Θράκη, πρόσφυγες και αυτοί. Ένα ποίμνιο πολύχρωμο ενδυματολογικά και εμφανισιακά, γεμάτο αντιθέσεις και διαφορετικές ιστορικές καταβολές. Ποτέ όμως, δεν μας προβλημάτισε. Ποτέ δεν πείραξε κανέναν. Ούτε ενοχλήθηκε κανείς από εμάς. Εξάλλου, ποιος είπε ότι πρέπει να είμαστε όλοι ίδιοι στην Εκκλησία; Τυποποιημένοι; Ο ναός είναι μεγάλος και τους χωράει όλους.

Όσοι ξέρουν γράμματα βοηθάνε αναλόγως, οι άλλοι που δεν ξέρουν, σχίζουν ξύλα, χτίζουν, κόβουν χόρτα, πλένουν, βάφουν, καθαρίζουν, ράβουν, παίζουν μουσική στις λιτανείες, εμπορεύονται, μεταφέρουν, σκάβουν, εξυπηρετούν,ψάλλουν, ζωγραφίζουν, ανάβουν καντήλια, κουβαλούν σκουπίδια, διορθώνουν, μαστορεύουν, με δυο λέξεις, αγαπάνε και φροντίζουν την Αγία Παρασκευή. Όσοι θέλουν να προσφέρουν, βρίσκουν τρόπους.«ΣίμωνἸωνᾶ, φιλεῖς με; Κύριε, σὺ πάντα οἶδας, σὺγινώσκειςὅτιφιλῶ σε» (Ιωαν. 21, 17).

Ο πρώην Επίσκοπος κ. Αυγουστίνος, όταν επισκέπτονταν τον Ναό, εκτός της εορτής της Αγίας Παρασκευής, πάντοτε επαινούσε αυτά τα «πτωχαδάκια»που συγκροτούσαν την ενορία, προσέφεραν και πρόσεχαν τον ναό, ιδίως δε τους νεοφώτιστους, τους οποίους ο ίδιος είχε βαφτίσει ομαδικά πριν λίγα χρόνια και εκκλησιάζονταν στην Αγία Παρασκευή.

Στις 20/04/1972, αναλαμβάνει νέος Εφημέριος οπ. Νικόλαος Τσώτσος (8^οςΕφημέριος) από την Ιτιά. Οι προσπάθειες εξωραϊσμού και εμπλουτισμού του ναού μεεκκλησιαστικά είδη, συνεχίζονται.

Η εορτή της Αγίας Παρασκευής, πραγματοποιείταιγια πρώτη φορά στον νέο ναό (26/07/1972) και ο Μητροπολίτης ανακοινώνει νέο έρανο για τις ανάγκες του.

Αποφασίζεται η κατασκευή ενός καμπαναριού, διαφόρων εργασιών δαπέδου, ισοπέδωση εξωτερικού χώρου, στήριξη καμπάνας (25/11/1972), η τοποθέτηση μεγαφώνων (18/04/1973), η πραγματοποίηση λαχειοφόρου αγοράς με οικοσκευές, ψυγείο, τηλεόραση και ενός αυτοκινήτου (για το 1974), η κατασκευή του δεύτερου καμπαναριού και των εξωτερικών επιχρισμάτων (04/04/1974). Κατασκευάζεται νέος Δεσποτικός Θρόνος.

Προγραμματίζονται τα θυρανοίξια (εγκαίνια), κατά την εορτή της Αγίας Παρασκευής (26/07/1974), αλλά η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο (20/07/1974) τα αναβάλει.

Παρά την εισβολή, η νομική υποχρέωση της λαχειοφόρου κλήρωσης εκπληρώθηκε (28/07/1974), χωρίς να εμφανισθεί κανένας τυχερός. Ποιον ενδιέφεραν εκείνες τις ημέρες οι κληρώσεις; Αργότερα εκποιήθηκαν και πωλήθηκαν όλα τα είδη, υπέρ του ΙερούΝαού.

Τον Αύγουστο του ’74, ο ναός μετατράπηκε σε τεράστια αποθήκη συγκέντρωσης εφοδίων, ρούχων, σκεπασμάτων, εξοπλισμού για τους Κυπρίους. Συσκευάζονται και αποστέλλονται με ευθύνη της Μητρόπολης.

Εκείνες τις δύσκολες μέρες επίσης, συνέβη ένα άγνωστο σε πολλούς αλλά «θαυμαστό» γεγονός. Παρά την επιστράτευση, την κατεστραμμένη οικονομία και το αβέβαιο μέλλον της χώρας, εγκρίνεται η χορήγηση δανείου από την Εθνική Τράπεζα με εγγυητές δυο εμπόρους της Φλώρινας (09/08/1974). Για λόγους αρχής δεν αναφέρουμε τα ονόματά τους. Αν θέλει ο Θεός …!

Από το 1974 και τα επόμενα 10-12 χρόνια, στις παρακλήσεις του Δεκαπενταύγουστου, στην Αγία Παρασκευή, έψαλαν γυναίκες από την ενορία και αργότερα και από άλλες ενορίες. Την πρωτοβουλία είχε η παλαιά εκπαιδευτικός κα Δόμνα Λαζαρίδου, η μετέπειτα μοναχή Βαρβάρα (Ⴕ).

Στις 27/10/1974, σύμφωνα και με το αντιμήνσιο του Ιερού Ναού, πραγματοποιούνταιμε κάθε μεγαλοπρέπεια τα θυρανοίξια (εγκαίνια), από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Αυγουστίνο, παρουσία όλων σχεδόν των ενοριτών. Η πλειοψηφία τους, πρώτη φορά συμμετέχει σε εγκαίνια ναού. Το κτίσμα πλέον μεταβλήθηκε σε οίκο λατρείας και προσευχής και η μαρμάρινη τράπεζά του σε Αγία Τράπεζα, δηλαδή σε ιερό θυσιαστήριο. Ο ναός από μη ιερός έγινε άγιος, καθιερώθηκε ως επίσημος ναός της Εκκλησίας, καθαγιάστηκε με τις ευχές της, για να σώζονται οι άνθρωποι.

Για τις ανάγκες του αναγεννημένου ναού, ράβονται σε διάφορα σπίτια νέα καλύμματα για την Αγία Τράπεζα, την Πρόθεση, τα πανέρια, στολές για τα παιδιά του ιερού, κορδέλες εορταστικές και πένθιμες. Επί χρόνια όλα αυτά πλένονται, σιδερώνονται, διορθώνονται από πολλές νοικοκυρές. Όπως και τώρα, όπως και για πάντα. Προετοιμάζεται ο στολισμός του Επιταφίου οργανωμένα:περιαγόμενος δίσκος από τους Χαιρετισμούς, δημιουργία σχεδίων, παραγγελία λουλουδιών και ολοκληρώνεται το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, από ομάδες γυναικών.

Τον επόμενο χρόνο αποφασίζεται η Αγιογράφηση της Πλατυτέρας, στην κόγχη του Ιερού Βήματος (02/08/1975).

Στις 30/07/1978, εφημέριος και πάλι ο  π. Βασίλειος Ηλιάδης (3^η φορά και τελευταία). Ο παπα-Βασίλης, ήταν πάντοτε παρών για την Αγία Παρασκευή, όταν το απαιτούσαν οι καιροί. Αποτέλεσε την ιδανική εφεδρεία για τα μεσοδιαστήματα που η ενορία δεν διέθετε μόνιμο ιερέα, ενώ ήταν αρχικός υποστηρικτής της δημιουργίας της ενορίας.

Στις 22/08/1978, αναφέρεται ως Εφημέριος ο π.Τριαντάφυλλος Ξηρός (2^ηφορά), γνώστης του ιστορικού και των ενοριτών.

Στα επόμενα έξι χρόνια αποφασίζονται και δρομολογούνται μεγάλα έργα με δωρεές ενοριτών: διαμόρφωση αύλειου χώρου, δημιουργία δικτύου ύδρευσης & αποχετεύσεων ομβρίων υδάτων της αυλής (01/10/1979), αγορά νέου παγκαρίου για κεριά,νέων στασιδίων (24/02/1980), νέου ξυλόγλυπτου άμβωνα (10/05/1980), ξεκινά η κατασκευή του σιντριβανιού -που χρόνια αργότερα θα αποτελέσει τον Ιορδάνη Ποταμό με τη ρίψη του Σταυρού κατά τα Θεοφάνια- η ισοπέδωση της αυλής (15/05/1980), η προμήθεια 2 μανουαλιών (26/10/1980), η αντικατάσταση του καλοριφέρ με αερόθερμα (10/03/1981), η παραγγελία νέου ξυλόγλυπτου τέμπλου (24/02/1982), η ανάθεση αγιογράφησης του τρούλου (11/04/1984), η περίφραξη της  αυλής, η διάνοιξη πλάγιας εισόδου στην αυλή.

Από το 1982-83, υπηρετεί ως Β΄εφημέριος ο π. Ιωάννης Μποζίνης από τον Άγρα Πέλλης.

Σύντομα, το νέο τέμπλο τοποθετείται αλλάζοντας την εικόνα του εσωτερικού. Οι εικόνες του παραγγέλλονται και αγιογραφούνται σχετικά γρήγορα, διότι εμφανίζονται πρόθυμοι ενορίτες, έτοιμοι από καιρό, με δωρεές και οικονομικές προσφορές

Εν τω μεταξύ, η ενορία αρχίζει να μεγαλώνει καθώς σταδιακά οι γύρω από την εκκλησία περιοχές, μπαίνουν στο σχέδιο πόλης, αποκτούν αξία, χαράζονται δρόμοι, χτίζονται εργατικές εστίες, αρχίζει η ανοικοδόμηση.

Στις 30/07/1984, νέος εφημέριος αναλαμβάνει ο π. Ανάργυρος Βαμβακούσης (9^οςΕφημέριος). Εκτελείται ένα μεγάλο και τεχνικά δύσκολο έργο, η αγιογράφηση του τρούλου (31/07/1984). Άθλος και ικανοποίηση για όλους. Καταγράφονται επισκευές της στέγης, διαρρήξεις και κλοπές (3 φορές) σε σύντομο χρονικό διάστημα (29/07/1984).

Ο στρατός, που όλα αυτά τα χρόνια εκκλησιάζονταν επισήμως κάθε Κυριακή, σταδιακά ελαττώνει και καταργεί τον εκκλησιασμό. Οι οικείες φιγούρες των φαντάρων με τις στολές εξόδου, σταματούν. Για λίγα ακόμα χρόνια, αποτελούν τιμητική συνοδεία του Επιταφίου.

Από τις 12/10/1985 ορίζεται ως Β΄ Εφημέριος του ΙΝ, ο π. Παντελεήμων Κύρκος. Το πνευματικό έργο της ενορίας εξυπηρετείται καλύτερα, ενώ τα έργα συνεχίζονται με αγορά κεντρικού πολυελαίου (10/11/1985) και αγορά στασιδίων και καθισμάτων (20/03/1986).

Στις 10/12/1986, αναλαμβάνει νέος εφημέριος και προϊστάμενος του Ι.Ν. ο π. Δημοσθένης Παπαδόπουλος (10^οςΕφημέριος), έως και σήμερα. Κατά τη διακονία του π. Δημοσθένη αποφασίζονται και εκτελούνται μεγάλα έργα και επεμβάσεις εντός και εκτός ναού, εξαιτίας της μακρόχρονης παρουσίας του και της δυναμικής που τον ακολουθεί.

Αποφασίζεται η αντικατάσταση της μίας και μοναδικής καμπάνας με τρεις καινούριες με ηλεκτρικό μηχανισμό (20/02/1987). Ο χειροκίνητος τρόπος κτυπήματος της καμπάνας τελειώνει οριστικά, και μαζί του, οι όμορφες εμπειρίες με τις ατέλειωτες ώρες πένθιμου χτυπήματος της Μεγάλης Παρασκευής και το ξέφρενο χαρμόσυνο της Ανάστασης.

Αντικαθίσταται η στέγη του ιερού (12/10/1987), η μεγαφωνική εγκατάσταση (19/12/1987), αγιογραφείται το ιερό βήμα, οι κόγχες των ψαλτηρίων, μέρος του βορείου κλήτους (06/06/1988), επισκευάζεται η κεντρική θέρμανση, επιστρώνεται με τσιμέντο το προαύλιο (29/09/1988).

Το 1989 το ΕΣ συμβάλλει οικονομικά στην ίδρυση Ραδιοφωνικού Σταθμού της ΙΜΦΠΕ «Ο Ιερός Χρυσόστομος» (20/04/1989) και για χρόνια αποτέλεσε τον κύριο οικονομικό αιμοδότη του. Αποφασίζεται κατασκευή νέων στασιδίων (25/10/1989), τοποθέτηση μοκέτας σε όλο το δάπεδο (01/11/1989), αντικατάσταση μεγαφωνικής εγκατάστασης (3^η) (10/02/1990), επέκταση του ξύλινου τέμπλου δεξιά-αριστερά (03/05/1991), επισκευή στέγης(05/05/1991), διαμόρφωση γυναικωνίτη (../../1992).

Για αρκετά χρόνια (1991-1998), το ΕΣ απασχολείται με επιπλέον ευθύνες:

• Διαχείριση δωρεάς (06/05/1991) και ανέγερση (29/10/1992) ΙΝ στα νέα Δημοτικά Κοιμητήρια.
• Σύσταση Ερανικής Επιτροπής και ανέγερση Ναϊδρίου στον Οικισμό των Αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας (1993).
• Διαχείριση δωρεάς ανέγερσης και ανοικοδόμησης ΙΝ Αγίου Δημητρίου (28/09/1994).

Η πάλαι ποτέ μικρή, φτωχή, μακρινή και για πολλές δεκαετίες εκτός σχεδίου πόλης, ενορία, μεγάλωσε. Νέες γειτονιές δημιουργήθηκαν με νέες οικογένειες. Διαφαίνεται αδυναμία κάλυψης των αναγκών των ενοριτών, καθότι ήδη αποτελεί τη μεγαλύτερη πλέον ενορία της πόλης μας.

Όπου «σπέρνεις άφοβα, θερίζεις και άφοβα !!!».

Κατόπιν αιτήματος του Δήμου, αποφασίζεται 15/06/1997, η παραχώρηση μεγάλου μέρους της εξωτερικής αυλής για διαπλάτυνση της Λεωφόρου Ελένης Δημητρίου και την κατασκευή ασφαλών πεζοδρομίων. Διαμορφώνονται οριστικά τα όρια της αυλής με τοιχίο και κάγκελα, κατασκευάζονται 2 είσοδοι με σκαλοπάτια προς την αυλή με πέτρα.

Στις 28/02/1998, αποφασίζεται η κατασκευή Σολέα προς περιορισμό της αταξίας κατά την Θεία Κοινωνία, την Απόλυση και τις Μεγάλες Εορτές.

Το 1998 η ενορία υποδέχεται την εικόνα της Παναγίας της Πελαγονίτισσας, που φυλάσσεται στον ναό και εορτάζεται πανηγυρικά την Κυριακή των Μυροφόρων.

 Το επόμενο έτος, αποκτούνται νέα Προσκυνητάρια (08/03/1999), κατασκευάζονται βοηθητικοί χώροι, αποθήκη, αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στη βόρεια πλευρά του ναού (15/01/2000), με δωρεάν και πάλι, επίβλεψη του μηχανικού κ. Στέφανου Σιούτη.

Με την εκλογή του νυν Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου κ. Θεοκλήτου Πασσαλή στην ΙΜΦΠΕ (21/01/2000), στον Ναό -εξαιτίας και της ευρυχωρίας του, προγραμματίζονται και εκτελούνται πολλές λατρευτικές ακολουθίες από επισκέπτες ομιλητές, ιερωμένους ή λαϊκούς, ιερατικά συνέδρια, συνάξεις ανδρών και γυναικών. Ο Σεβασμιότατος, ένας από τους ελάχιστους που γνωρίζει εκ των έσω όλη την ιστορία της Αγίας Παρασκευής, ευλογεί το έργο και προσεύχεται για το ποίμνιό του.

Από τις 09/10/2000 χρέη Β’ Εφημερίου αναλαμβάνει ο π. Σάββας Σουμελίδης, βοηθώντας στις λατρευτικές και πνευματικές υποχρεώσεις, που όλο και μεγαλώνουν.

Τα επόμενα χρόνια, η αυλή επιστρώνεται με κυβόλιθους παίρνοντας την τελική σημερινή της μορφή. Το παλιό λιβάδι, γίνεται ιδανικός χώρος υποδοχής ιερών σεβασμάτων, λειψάνων, εικόνων, υπαίθριων εκδηλώσεων, πνευματικών συναντήσεων, εξυπηρέτησης λατρευτικών εκδηλώσεων, παιχνιδιού για παιδιά, στάσης και ξεκούρασης περαστικών.

Αντικαθίστανται οι μεταλλικές πόρτες εισόδου με νέες ξυλόγλυπτες, κατασκευάζονται νέα παγκάρια στον πρόναο, νέα προσκυνητάρια στον ναό (10/04/2005).

Το 2005, το ΕΣ συναινεί στη δημιουργία νέας ενορίας Αγίου Δημητρίου, με παραχώρηση μέρους της Αγίας Παρασκευής, «προς καλύτερη εξυπηρέτηση των πιστών» (31/03/2005). Η διαδικασία ολοκληρώνεται το 2009.

Για τον κήπο αποφασίζεται η κατασκευή μικρού καταρράκτη με πίδακα, μικρής γέφυρας με φωτισμό (10/07/2005).

Τον Σεπτέμβριο του 2005, η Φλώρινα υποδέχεται την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κκ Βαρθολομαίο και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρό Χριστόδουλο (Ⴕ) και τελείται Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό. Ποιος να το φανταζόταν πριν από χρόνια! Ο Πατριάρχης στην Αγία Παρασκευή!

Εξαιτίας των επανειλημμένων σεισμών της περιοχής (από 1994 και πέρα), ο νότιος τοίχος του ναού παρουσίασε επικίνδυνες ρωγμές ως προς τη σταθερότητά του και την ασφάλεια των πιστών. Οι εργασίες αποκατάστασης δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα και αποφασίζεται (02/10/2008) η ανέγερση Παρεκκλησίου στο νότιοτοίχο, προκειμένου να ενισχυθεί η τρωμένη πλευρά του, χωρίς αλλοίωση της αισθητικής του χώρου και για την εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών της ενορίας, ιδίως τους χειμερινούς μήνες. Έτσι κατασκευάστηκε το όμορφο και λειτουργικό Παρεκκλήσιο της Οσίας Υπομονής. Ουδέν κακόν αμιγές καλού!

Την Κυριακή του Τυφλού του 2009, με ιδιαίτερα λαμπρό τρόπο, εορτάστηκε η πρώτη πανήγυρις του νεοφανούς Αγίου Αγαθαγγέλου του εκ Φλωρίνης, με την Αγία εικόνα του να φυλάσσεται και αυτή στον ιερό ναό και να τιμάται η μνήμη του, με λατρευτικές εκδηλώσεις κάθε χρόνο.

Στις 27/05/2010, αποφασίζεται η κατεδάφιση των δύο εξωτερικών παλαιών προσκυνηταρίων της βρύσης και η κατασκευή νέου μεγαλύτερου που χωρά την είσοδο πιστών, για την προσκύνηση  εικόνων.

Το καινούριο μεγάλο προσκυνητάρι και η διαμόρφωση της βρύσης με το κιόσκι, αποτελούν κόσμημα αρχιτεκτονικής δομής και πρακτικότητας, μικρή όαση για όσους επιθυμούν να προσκυνήσουν, να ανάψουν ένα κερί καθ’ οδόν, να ξεδιψάσουν. Επίσης, αποφασίζεται η κατασκευή γηπέδου ποδόσφαιρου 5Χ5 με τεχνητό χλοοτάπητα, μπροστά από το Ιερό Βήμα, για τα παιδιά της ενορίας. Στρώνεται με κυβόλιθους το διαγώνιο μονοπάτι, ενώνοντας την κυρίως αυλή με την βρύση, ενώ δημιουργούνται παρτέρια με πολύχρωμα λουλούδια και τοποθετούνται άφθονες γλάστρες. Αργότερα αποφασίζεται η περαιτέρω ενίσχυση της κεντρικής θέρμανσης (14/03/2013).

Το καλοκαίρι του 2015 ο νεοεκλεγείς Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κκ Ιουστίνος Μπαρδάκας, τελεί την πρώτη του Θεία Λειτουργία στον ναό. «Πολλά κοπίασε αλλά και υπέμεινε» ο ίδιος για την καθιέρωση ιερών ακολουθιών, εορτών αγίων και έργων σε αυτήν.

Στις ­­22/01/2016, ορίζεται ως ιεροκήρυκας ο π. Χριστόδουλος Παπαδόπουλος.

Στις 25/11/2016, αποφασίζεται η επίστρωση του δαπέδου του Ιερού Βήματος με μαρμάρινες πλάκες, μετακίνηση τέμπλου προς τον σολέα για αύξηση της χωρητικότητας του Ιερού Βήματος, ανακατασκευή του συνθρόνου, της Αγίας Τράπεζας, μετακίνηση ψαλτηρίων, έργα που ολοκληρώθηκαν στις μέρες μας.

Τελευταίο δημιούργημα (2020) η κατασκευή νέας εξωτερικής περικαλλούς βρύσης, στη νότια πλευρά του Ιερού Ναού.

Από το 2010 και κάθε καλοκαίρι, στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού, πραγματοποιείται η Φιλανθρωπική Εκδήλωση «Αγαπάμε και Βοηθάμε», αφιερωμένη στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας της περιοχής. Τα έσοδα της εκδήλωσης διατίθενται για την ανακαίνιση χώρων του «Αυγουστίνειου Εκκλησιαστικού Γηροκομείου της ΙΜΦΠΕ» και τη σίτιση απόρων γερόντων της Φλώρινας. Ψυχή της εκδήλωσης, οι δεκάδες εθελόντριες με επικεφαλής την κα Αλεξάνδρα Βακιτσίδου και τον Εφημέριο του Ιερού Ναού π. Δημοσθένη.

Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, ο Ιερός Ναός συντηρείται και φροντίζεται με αγάπη και περισσή επιμέλεια, από τα μέλη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και πληθώρα εθελοντών. Η κρίση μπορεί να επηρέασε το μέγεθος και το ύψος των δωρεών, αλλά δεν έκαμψε την ανιδιοτελή προσφορά ενοριτών, πιστών και ευεργετών.

Η σύντομη ιστορία του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής Φλωρίνης, δεν τελειώνει.

Ο Ιερός Ναός θα συνεχίσει να επιδιορθώνεται, να εμπλουτίζεται, να διακοσμείται και να υπηρετείται από ιερείς και πιστούς και τα επόμενα 50, 100, 200, ή όσα χρόνια επιτρέψει ο Θεός. Διότι, πάντα θα δημιουργούνται νέες ανάγκες που θα πρέπει να καλυφθούν και πάντα τα παλιά και φθαρμένα θα απαιτούν ανανέωση, αντικατάσταση.

Εσκεμμένα, δεν γίνεται αναφορά στο πνευματικό έργο της ενορίας, το οποίο ούτε μετρήσιμο είναι, ούτε και καταγεγραμμένο, παρά μόνο στις ψυχές των πιστών. Εμμέσως όμως βγαίνουν αβίαστα, συμπεράσματα.

Η ανέγερση, η αποπεράτωση και ο συνεχής εξοπλισμός του Ιερού Ναού οφείλεται στην πίστη, στην επιμονή, στη θέληση, στον ιδρώτα, στον οβολό από το υστέρημα των φτωχών και στο περίσσευμα των πλουσίων. Ξεκίνησε ως η φτωχή, η απομακρυσμένη και η περιθωριοποιημένη εκκλησία των Μοναστηριωτών προσφύγων του 1915, και κατέστη μεγαλοπρεπής ναός, «θεία καταφυγή» από την πλειοψηφία των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής.

Το κάθε εκατοστό του ιερού αυτού κτίσματος, έχει τη δική του ιστορία. Μια προσευχή, ένα δάκρυ, έναν πόνο, ένα τάμα, μια υπόσχεση, μια απόφαση. Για αυτό οφείλουμε σεβασμό σε κάθε τι που συνεχίζει να υπάρχει μέσα ή έξω από τον ναό, σε κάθε τι που χρησιμοποιούμε, που διαχειριζόμαστε. Να προσθέτουμε και να μην αφαιρούμε.

Χρόνια Πολλά.

The post Ιστορία Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Φλωρίνης appeared first on Νέα Φλώρινα.

Με αφορμή το 40ημερο μνημόσυνο του αείμνηστου πλέον Φίλιππου Χατζητύπη, θεωρώ υποχρέωση εκ μέρους του ΦΣΦΑ, να γίνει γνωστό γιατί ο κ. Φίλιππος ήταν ξεχωριστό μέλος και μία ακόμα σεβάσμια προσωπικότητα για τον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, ιδίως όταν, ακόμα και υποβασταζόμενος όπως τα τελευταία χρόνια, παρακολουθούσε εκδηλώσεις ή συνελεύσεις του Συλλόγου μας.

Έκανε και έδωσε πολλά στον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, που δεν μπορούν να απαριθμηθούν. Με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Αθόρυβα, παραγωγικά, αποτελεσματικά.

…

Για χρόνια γνωρίζαμε ότι η σημαία στην αυλή του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, ήταν του κ. Φίλιππου.

-«Πάρτε μια σημαία και βγάλτε αυτό το κουρέλι που κυματίζει».

Και όταν πάλιωνε, πάλι ο κ. Φίλιππος, έφερνε άλλη σημαία για τον ιστό και έπειτα άλλη, κι άλλη. Και ήταν ξεχωριστή αυτή η σημαία, για όλους. Δεν ήταν ειδική ή ξεχωριστή παραγγελία, ούτε παράξενη. Ήταν -είναι- όπως ένα αντίτυπο βιβλίου, από τα χιλιάδες που έχουν τυπωθεί, αλλά έχει την αφιέρωση και την υπογραφή του συγγραφέα. Τόσο βαρύ και, τόσο ξεχωριστό! Ίδιο με όλα τα άλλα, αλλά τελείως διαφορετικό.

Διότι αυτό το ασπρογάλανο πανί του κ. Φίλιππου, περιλάμβανε όλη του τη ζωή. Με αυτήν πορεύτηκε στα νιάτα του, για αυτήν ανέβηκε στο βουνό, αυτήν υπηρέτησε μέχρι τη σύνταξή του, αυτήν κράτησε, αυτή δώριζε.

Αυτό δε το «κουσούρι» του κ. Φίλιππου, το συνεχίζει άλλος σύγχρονος Αριστοτελικός.

…

Και το άλλο;

Σε αντίθεση με τις κακογραμμένες συνταγές των γιατρών που σώζουν ζωές αλλά ποτέ κανείς δεν τις θυμάται και ποτέ κανείς δεν τις θαυμάζει, ο κ. Φίλιππος, από όπου και εάν πέρασε, όποιο έγγραφο και εάν συμπλήρωσε -και συμπλήρωσε χιλιάδες- σε όποιο βιβλίο και εάν έγραψε, η γραφή του μένει αξέχαστη για τον αναγνώστη. Όχι μόνο για την καλλιγραφία, την προσοχή, την τελειότητα, την αρμονία και την τάξη τους, αλλά κυρίως για τον σκοπό που έγραφε με αυτόν τον τρόπο.

Ήθελε αυτό που θα αφήσει πίσω του, η δουλειά του, να είναι καλοδουλεμένη, πρόσφορη για τον επόμενο, οικεία για τον χρήστη, αποτελεσματική για τον ιστορικό. Πίστευε πως ό,τι αφήνουμε σ’ αυτή τη ζωή, πρέπει να είναι καλό, αν όχι τέλειο. Οι μουτζούρες, τα σβησίματα, οι διορθώσεις επί διορθώσεων, τα αστεράκια, τα βελάκια δεν ήταν του χαρακτήρα του. Σωστά από την αρχή, έως το τέλος. Κάθε γραμμή. Το Αρχείο Πρακτικών του Συλλόγου μας, την περίοδο που διετέλεσε Γραμματέας του, αποτελεί ένα κόσμημα.

Μήπως έτσι δεν ήταν και στη ζωή του;

Ενάρετος, ευγενής, δοτικός, φιλικός, πιστός, δωρητής, συνεπής, ευσυνείδητος, τυπικός και ουσιαστικός, ακέραιος και βολικός. Χατζητύπης!

Και επιπλέον, έφτιαξε άξια παιδιά και αυτά με τη σειρά τους σωστές οικογένειες. Το δε καταπίστευμα των παιδιών του προς τον Σύλλογο, αποτελεί την πιο σπουδαία και σημαντική παρακαταθήκη συνέχισης του έργου της 78χρονης ιστορίας του.

Αιωνία του η μνήμη.

Φλώρινα 08/08/2019

Ραπτόπουλος – Χατζηστεφάνου Κωνσταντίνος

Πρόεδρος Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Φλώρινας

«Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

The post Φίλιππος Χατζητύπης (1926-2019) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μας τάραξαν στην νομιμότητα!

Μας μπούκωσαν στα χημικά!

Μια χούφτα αλήτικης συμμορίας αντιεξουσιαστών, που δεν (;;;) πέτυχε τον σκοπό της νωρίτερα στα Προπύλαια, συνεργαζόμενη άριστα με τους δήθεν αντι-Συριζαίους χρυσαυγίτες και τις κυβερνητικές αστυνομικές δυνάμεις, έδωσαν την καλύτερη παράστασή τους στο Μέγα Πλήθος του Συλλαλητηρίου και σε ζωντανή μετάδοση. Χέρι-χέρι. Όπως πάντα!

Όλοι τους «για την Μακεδονία», αλλά τελικά, όλοι τους, για την προβοκάτσια.

Με έναν σκοπό: Την πρόκληση φόβου και τρόμου των πολιτών!

Με ένα πολιτικό μήνυμα: Μην ξανακατεβείτε, θα σας διαλύσουμε!

Με ένα θύμα: Την Μακεδονία!

Με έναν στόχο: Τους αμέτοχους σε κάθε βίαιη πράξη απλούς πολίτες.

Οι απλοί πολίτες, εμείς, είμαστε οι μεγάλοι εχθροί αυτής της κυβέρνησης. Αύριο, της επόμενης!

Οι φασίστες (όσοι επιδιώκουν την επικυριαρχία τους υπεράνω κάθε άλλης αξίας, με κάθε τρόπο και μέσο), δεν θέλουν ουσιαστικά να μας τιμωρήσουν ή να μας ρίξουν ένα χέρι ξύλο. Θέλουν να μας αλλάξουν, να μας αφανίσουν, να μας ισοπεδώσουν, να μας κάνουν ισοδύναμους με τα μυρμηγκάκια. Άφωνους, άπραγους, αδύναμους!

Για να κάνουν ό,τι θέλουν.

Χθες, δεν φοβηθήκαμε!

Ραπτόπουλος – Χατζηστεφάνου

Κωνσταντίνος

ΥΓ. Μια ακόμα «επιβεβαίωση» της χθεσινής ημέρας ήταν και η εξής: Η στολή των αστυνομικών, που έως πρόσφατα προκαλούσε αισθήματα αποστροφής στους αριστερούς, προκαλεί πλέον αναγούλα στους μη αριστερούς. Επειδή ακριβώς η αστυνομία -και χθες- καταδέχθηκε με τις πράξεις της, να φανεί ως η «αποτελεσματικότερη», εκτός Βουλής,  χείρα βοηθείας της κυβέρνησης για το ξεπούλημα της Μακεδονίας.

The post Αδίστακτος φασισμός appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η Εταιρεία Τουρισμού Δυτικής Μακεδονίας και ο Δήμος Φλώρινας στήριξαν τη φιλοξενία και τις εκδηλώσεις.

Οι εμφανίσεις τους -στο σεμινάριο χορών στον «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ» (12/12/2018), στο άναμμα Χριστουγεννιάτικης Φωτιάς στην Σκοπιά (13/12/2018), στις «Νύχτες Χειμώνα 2018» στον «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ» (14/12/2018) και στον μεγαλοπρεπέστατο επίσημο χορό των συνδιοργανωτών Συλλόγων(15/12/2018)- άφησαν ανεξίτηλα το αποτύπωμά τους.

Φορεσιές, χρώματα, ήχοι, όργανα, συμπεριφορές…

Εκείνο όμως που θα θυμόμαστε περισσότερο από τους Ροδίτες φίλους μας είναι η αυθόρμητη, ξεκάθαρη στάση τους στο εθνικό θέμα που προέκυψε με το ξεπούλημα της Μακεδονίας μας, με την παρρησία και το ακατάβλητο πάθος τους για την υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας απέναντι στην παραχάραξή της.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι, όπως οι ίδιοι μας ενημέρωσαν, όλες οι φετινές πολιτιστικές τους εκδηλώσεις, όπου και εάν βρέθηκαν -στα «μακρινά» Δωδεκάνησα και στα άλλα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας- ήταν αφιερωμένες στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, με μακεδονίτικους χορούς και με το «Μακεδονία ξακουστή» (χωρίς να τους συλλαμβάνει κανείς…).

Μας έδειξαν ότι από την ακριτική Φλώρινα μέχρι την ακριτική Ρόδο, είναι μόλις …μια Πατρίδα απόσταση. Ξανανιώσαμε -εμπειρία ιδιαιτέρως χρήσιμη για τους νέους Φλωρινιώτες, για τα παιδιά μας- ότι δεν είμαστε μόνοι στην «πινέζα του χάρτη»· ότι οι όπου γης Έλληνες στέκονται στα δύσκολα δίπλα μας· ότι ο «κόσμος μας» δεν περιορίζεται στα όρια της Φλώρινας, αλλά εκτείνεται μέχρι εκεί που αφήνει τα ίχνη του ο ελληνικός πολιτισμός, ως αναπόσπαστο τμήμα του.

«Των Ελλήνων οι κοινότητες…»

Αδέρφια Ροδίτες, μπράβο σας!

Ο Πρόεδρος

του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Φλώρινας Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

Κων/νος Ραπτόπουλος – Χατζηστεφάνου

ΥΓ. Και για του λόγου το αληθές, ακόμα και πριν την αναχώρησή τους από αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, τραγούδησαν και χόρεψαν το «Μακεδονία ξακουστή», για άλλη μία φορά, όπως μαρτυρεί ο παρακάτω σύνδεσμος: https://www.youtube.com/watch?v=5w38yoNi8tw

The post Ροδίτες, όπως… Μακεδόνες!!! appeared first on Νέα Φλώρινα.

Συμπατριώτες Φλωρινιώτες Μακεδόνες

Οι περήφανοι Μακεδόνες δηλώνουμε και σήμερα παρόντες, διαλέγοντας το δύσκολο δρόμο της ευθύνης, του χρέους, της υπεράσπισης των δικαίων της πατρίδας μας.

Οι αντιξοότητες δεν μας πτοούν. Παρά τις προσπάθειες και τα κελεύσματα αποχής από τα συλλαλητήρια, είμαστε εδώ, ενωμένοι, αποφασισμένοι, δυνατοί.

Ξέρουμε όλοι, πολύ καλά, για ποιον λόγο είμαστε εδώ.

Ξέρουμε  ακριβώς, τι θέλουμε.

Ξέρουμε ακριβώς, τι ΔΕΝ θέλουμε.

Ξέρουμε τι θέλουμε να πετύχουμε.

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ, για να δηλώσουμε ειρηνικά, ως ελεύθεροι πολίτες μιας ευρωπαϊκής, δημοκρατικής χώρας.

Συγκεντρωθήκαμε εμείς που αποτελούμε τον κυρίαρχο Λαό –όπως το θέλουν οι μακραίωνες δημοκρατικές παραδόσεις των Ελλήνων και όπως ορίζει το ίδιο το πολίτευμα της Πατρίδας μας– για να δηλώσουμε την αντίθεσή μας στη μεθοδευμένη προσπάθεια ξένων κέντρων (και εγχώριων παρατημάτων τους) να μας επιβάλουν ως “λύση” της διαφοράς μας με τη γειτονική χώρα, ένα συμβιβασμό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους.

Δεν ήρθαμε απλώς για να εκτονωθούμε, για να ξεθυμάνουμε· ούτε για να βγούμε από την υποχρέωση. Ήρθαμε επειδή το πιστεύουμε, ήρθαμε να υπερασπιστούμε το δίκιο μας και να φωνάξουμε δυνατά:

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Δεν ακολουθούμε όσους επιθυμούν να μας διχάσουν, να μας συκοφαντήσουν, να μας χωρίσουν· δεν υπακούμε σε όσους θέλουν να μας επιβάλουν καθεστώς σιωπής.

Δεν τους παρακολουθούμε στην απόπειρά τους να δημιουργήσουν νοσηρή ατμόσφαιρα.

Οι πρακτικές τους είναι ξένες στις αντιλήψεις μας. Έχουμε άλλες προτεραιότητες. Δεν φοβόμαστε.

Πάνω από όλα και πάνω από όλους μας, είναι η Πατρίδα μας.

Στο Συλλαλητήριο αυτό, δεν αμφισβητείται η προσωπικότητα και η εθνική συνείδηση κανενός.

Αμφισβητείται το δικαίωμα των πολιτικών, σε μια τόσο δυσμενή για τη χώρα μας συγκυρία, να πάρουν αποφάσεις –μέσα σε λίγους μήνες και ενάντια στη θέληση του Ελληνικού Λαού– για μια μεγάλη υπόθεση, για την οποία οι πρόγονοί μας, εδώ και δεκαετίες, πολέμησαν, μάτωσαν, θυσιάστηκαν.

Παρόντες η Μητέρα Εκκλησία, ο Κλήρος που πρωτοστάτησε και σφαγιάστηκε στους απελευθερωτικούς Μακεδονικούς Αγώνες, από χέρια Βουλγάρων και Τούρκων σφαγέων, οι Τοπικές Αρχές, σπλάχνα από τα σπλάχνα του λαού μας, οι ομογενείς αδελφοί μας, που η αδιαφορία και οι πολιτικές αστοχίες, πολλών κυβερνήσεων, τους οδήγησαν μακριά από την μητέρα Πατρίδα· παρόντες, Σύλλογοι, Φορείς, Θεσμοί εντός και εκτός Φλώρινας, εντός και εκτός Ελλάδας.

Και, φυσικά, ο απλός λαός:  ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ!

ΕΜΕΙΣ, που αγωνιούμε την ώρα τούτη, που η, επιβαλλόμενη και ασφυκτικά ελεγχόμενη από ξένα κέντρα, «διαπραγμάτευση» της Ελλάδας με το γειτονικό κράτος των Σκοπίων, βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο, με τους πολιτικούς μας να υποχωρούν από τις -ούτως ή άλλως, εξ αρχής περιορισμένες- «κόκκινες» γραμμές που είχαν τεθεί, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ, από την Φλώρινα της καρδιάς μας, δηλώνουμε:

1. Απορρίπτουμε την εκχώρηση της ονομασίας του όρου «Μακεδονία» στο γειτονικό κράτος υπό οποιαδήποτε μορφή (ως συνθετικού ή ως γεωγραφικού προσδιορισμού).

Η θέση αυτή, διατυπώνεται χωρίς πάθος, χωρίς μίσος, χωρίς διάθεση εκδίκησης ούτε και για όσους κάποτε επιβουλεύτηκαν την πατρώα Μακεδονική γη (ή και για τους επιγόνους τους, που συντηρούν σήμερα το πολεμικό κλίμα στη γειτονική χώρα). Διαπιστώνουμε, όμως, ότι δεν έχουν ωριμάσει ακόμη οι συνθήκες -από την άλλη πλευρά- για μια λύση που θα σέβεται τα δίκαια και τα συμφέροντα των Ελλήνων.

“Λύση”, που περιέχει τον όρο “Μακεδονία” (σε οποιαδήποτε μορφή, ως συνθετικό είτε με προσδιορισμό) δημιουργεί, παρά λύνει προβλήματα.

Διότι, -οι Μακεδόνες το ξέρουμε καλά- ένα όνομα υποδηλώνει και κρύβει πολλά άλλα.

Μόνο τυφλοί δεν μπορούν να το δουν…

Το όνομά μας, Μακεδονία-Μακεδόνας, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός πρωθυπουργού, κανενός υπουργού, κανενός πολιτικού άνδρα ή κόμματος.

Είναι ιστορία και πολιτισμός αιώνων, είναι εθνική κληρονομιά, είναι ΨΥΧΗ, και δεν εξαγοράζεται, δεν εξαργυρώνεται, δεν ανταλλάσσεται, δεν εκχωρείται.

Όσο για τα 50, 60, 70, χρόνια παραχάραξης της ιστορίας μας, πιστεύει άραγε κανείς ότι θα μας πτοήσουν; 3.000 χρόνια έτσι μας λένε εμάς: ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ!

2. Απορρίπτουμε κάθε κίνηση που θα οδηγήσει σε αποδοχή από τη χώρα μας και την παγκόσμια κοινότητα, μιας εθνικής ταυτότητας και γλώσσας που χαρακτηρίζονται ως «μακεδονικές».

Δηλώνουμε ότι «μακεδονικό» έθνος, γλώσσα και ταυτότητα, ουδέποτε υπήρξαν ιστορικά, και μάλιστα διαφοροποιημένα από την ελληνική συνείδηση.

Τέτοια μορφώματα εμφανίζονταν όταν το απαιτούσαν ξένα συμφέροντα, προκειμένου να εξαπατηθεί, να πληγεί και να εξολοθρευθεί ο ελληνικός μακεδονικός πληθυσμός.

Σε μια τέτοια συγκυρία και σήμερα, διακηρύττουμε περίτρανα την άρρηκτη και αδιάκοπη συνέχεια του ελληνισμού σε αυτή την ακριτική γωνιά, από τους αρχαίους χρόνους ώς τις μέρες μας.

Είναι αδιανόητο, και δεν θα το επιτρέψουμε, οι αρχαίοι Μακεδνοί, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Αριστοτέλης και τόσοι άλλοι, παλαιοί και νεότεροι, να διαχωρισθούν από τον Ελληνικό κορμό και να θεωρούνται, πλέον, ξένο σώμα.

Κι ακόμη: τυχόν αναγνώριση «μακεδονικής» εθνικής ταυτότητας, γλώσσας και των προεκτάσεων τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την αμφισβήτηση των συνόρων και του εδαφικού status στην περιοχή μας (κάτι, εξάλλου, που ακούγεται και λέγεται ανοικτά και προκλητικά, εις βάρος της πατρίδας μας). Δεν μπορούμε, λοιπόν, να μείνουμε αμέτοχοι θεατές.

Με την ήρεμη δύναμη, τη σιγουριά και τη βεβαιότητα που μας δίνει το βαρύ βιογραφικό μας, απευθυνόμαστε στους γείτονές μας, και τους λέμε, ότι στόχος δικός μας, των Φλωρινιωτών -που ζούμε και μοιραζόμαστε την ίδια πεδιάδα της Πελαγονίας- και στόχος της Ελλάδας, δεν είναι να ταπεινώσουμε τη νέα χώρα.

Είμαστε, μάλιστα, πρόθυμοι να την ενισχύσουμε σε κάθε προσπάθεια να σταθεί στα πόδια της.

Αυτό, όμως, δεν μπορεί να γίνει με κλοπή του δικού μας ονόματος, της δικής μας ιστορίας (παλαιάς και νεότερης), της δικής μας ταυτότητας.

Δεν μπορεί να γίνει –ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ– με βλέψεις σε βάρος της Ελλάδας, της μοναδικής ίσως χώρας της περιοχής που δεν διεκδικεί τίποτε από αυτούς.

Ας διαλέξουν ένα οποιοδήποτε άλλο όνομα, και, εμείς οι ίδιοι θα τους οδηγήσουμε στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τους άλλους Διεθνείς Οργανισμούς.

3. Απαιτούμε την οριστική και αμετάκλητη απάλειψη όλων των στοιχείων που προωθούν τον επεκτατισμό των Σκοπίων εναντίον της Μακεδονίας μας (άρθρων του συντάγματος, σχολικών βιβλίων, χαρτών, αγαλμάτων, κλπ).

Η διατήρηση καλών σχέσεων μεταξύ των δύο γειτονικών κρατών δεν εξασφαλίζεται με υποχωρήσεις που δικαιώνουν ένα ψέμα, ούτε με την παραχάραξη και την κλοπή της ιστορίας μας και, γενικότερα, με τη συνεχή και άκρατη επιθετικότητα εναντίον της χώρας μας.

Αυτό θα συμβεί, όταν εγκαταλείψουν οι γείτονες ΟΡΙΣΤΙΚΑ τον «μακεδονισμό», δηλαδή, το επίσημο κρατικό επεκτατικό ιδεολόγημα των Σκοπίων, που είναι ο πολιορκητικός κριός, εναντίον της πατρίδας μας, και δυστυχώς, η εθνική τους γραμμή.

Ρωτούν οι επικριτές μας.

-Μα καλά, φοβάστε ένα τόσο μικρό και αδύναμο κράτος;

Απαντούμε: Όχι βέβαια! Υπερέχουμε σε όλα.

Δεν είμαστε, όμως, τόσο αφελείς ώστε να μην βλέπουμε τα συμφέροντα που κρύβονται από πίσω, συμφέροντα που εχθρεύονται ή εκμεταλλεύονται την πατρίδα μας, και τα οποία μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτό το μικρό κράτος εναντίον μας.

Ήδη εδώ και πολλά χρόνια, από κύκλους των ΗΠΑ και της ΕΕ, από «Ιδρύματα», «Ινστιτούτα» και ΜΚΟ προωθούνται ιδέες και πρακτικές περί του «αυτοπροσδιορισμού» κρατών, λαών, εθνοτήτων, μειονοτήτων.

Στόχος; Η δημιουργία μικρών, αδύναμων και ελεγχόμενων ομάδων, δορυφόρων κρατών, και η ενίσχυση φυγόκεντρων τάσεων στο εσωτερικό των “δύσκολων” χωρών, όσων αντιστέκονται ακόμη στη νεοταξίτικη λαίλαπα. Την ξέρουμε την τακτική από παλιά: «Διαίρει και βασίλευε».

Η ιστορία της Μακεδονίας, όμως, δεν παραγράφεται, δεν διαγράφεται, δεν ξεγράφεται, δεν μοιράζεται.

Η Μακεδονία δεν εκχωρείται με την έκδοση ενός ΦΕΚ. Αυτό να το βγάλουν απ’ το μυαλό τους.

4. Ζητούμε από την υπεύθυνη πολιτική ηγεσία της πατρίδας μας, να απαιτήσει άμεση και συνολική λύση όλων των υπό συζήτηση θεμάτων της διαπραγμάτευσης, ως προϋπόθεση εξεύρεσης οριστικής λύσης.

Στις διαφορές μας δεν επιδιώκουμε να υπάρξουν νικητές και ηττημένοι. Επιδιώκουμε συνεννόηση. Επιδιώκουμε λύση, που συνυπολογίζει τις ευαισθησίες όλων και ενισχύει τη σταθερότητα στην περιοχή. Λύση που διασφαλίζει σχέσεις καλής γειτονίας.

Η οποιαδήποτε λύση που θα περιλαμβάνει τη λέξη Μακεδονία, δεν πρόκειται να ξεχασθεί ούτε σε 10, ούτε σε 20, ούτε και σε 200 χρόνια. Όπως δεν ξεχάστηκε, τόσα χρόνια από τότε που εκστομίσθηκε για πρώτη φορά.

Είναι δυνατόν να αναγνωρίσουμε κράτος «Μακεδονία», επειδή, έτσι έλεγε κάποτε μια επαρχία της Γιουγκοσλαβίας ο Τίτο (που …τόσα κακά μας έκανε γενικά);  Και εάν (ξανα)πάρουν θάρρος και άλλα γειτονικά κράτη και ζητήσουν …άλλες Μακεδονίες, με άλλο πρόθεμα «σαν την «σκοπιανή»; Θα ενδώσουμε και τότε;

Λέμε λοιπόν, φωνάζουμε: συγγνώμη, αλλά, το όνομα δεν είναι …δικό μας για να το διαπραγματευτούμε. Κανενός από εμάς.

Εμείς ανήκουμε στο όνομα και όχι εκείνο στους Έλληνες γενικώς και αορίστως, πλην όσων αγωνίσθηκαν για αυτό. Δηλαδή των προγόνων μας.

Γιατί, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ασέβεια στη μνήμη τους, από το να ξεπουλήσουμε την “απ’ τα κόκαλά τους βγαλμένη” Μακεδονία.

5. Ζητούμε να σταματήσει ο εμπαιγμός και η παραπληροφόρηση του ελληνικού λαού ως προς την ανάγκη εκχώρησης του ονόματος και τα πολιτικά, οικονομικά, κέρδη που θα αποκομίσει η χώρα μας.

Σίγουρα, δεν είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστέψουμε τις τόσο επίμονα μονότονες αναλύσεις των διαφόρων «ειδικών» στα ελληνικά ΜΜΕ, που αναφέρονται στα πάσης φύσεως χρονίζοντα προβλήματα (κοινωνικά, πολιτικά, εθνικά, φυλετικά, θρησκευτικά κ.ά.) και τις διαφορές των Δυτικών Βαλκανικών κρατών, που -ω, του θαύματος!- θα λυθούν αυτομάτως με την απλή εκχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» από την Ελλάδα, η οποία, να μην το ξεχνάμε, και ισχυρότερη έναντι αυτών των χωρών παραμένει, και κατά πολύ σταθερότερη εσωτερικά (όσο κι αν προσπαθούν φιλότιμα κάποιοι κύκλοι να εγείρουν ζητήματα που θα πλήξουν τη συνοχή της).

Τους απαντούμε. Όσες προσπάθειες και να καταβάλουν, δεν μας πτοούν, ούτε μας επηρεάζουν.

Φλωρινιώτες Συμπατριώτες, όπου γης.

Μαζευτήκαμε απόψε στην αγαπημένη μας Φλώρινα, όλοι κάτω από τον Σταυρό και την Ελληνική Σημαία, πάνω από κομματικές και προσωπικές γραμμές, με έναν και μόνο στόχο: Να μην παραδοθεί το όνομα της Μίας και Ελληνικής Μακεδονίας.

Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι υπάρχουν Έλληνες -πολίτες και πολιτικοί- που βλέπουν το όνομά μας και ό,τι το συνοδεύει – Ιστορία και Πολιτισμό χιλιετιών – ως εμπορεύσιμη αξία που ήρθε η ώρα να κεφαλαιοποιήσουν.

Αν, όμως, κάποιοι (κυβερνώντες, αντιπολιτευόμενοι κλπ.) υποκύπτοντας στους πειρασμούς, τις πιέσεις, την «ανάγκη», τολμήσουν να βάλουν την υπογραφή τους σε ένα τέτοιο ανοσιούργημα να γνωρίζουν ότι θα έχουν το αιώνιο ανάθεμα των Ελλήνων, και ότι ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ, δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να αποδεχθούμε τα τετελεσμένα τους.

Η συνείδησή μας δεν θα υποβιβαστεί σε ανταλλάξιμο προϊόν.

Το όνομά μας η ψυχή μας.

Αιωνία η Μνήμη των παππούδων μας και προπαππούδων μας, που υπερασπίστηκαν την πατρώα Μακεδονική γη.

Ζήτω η Φλώρινά μας.

Ζήτω η Μακεδονία μας.

Ζήτω η Ελλάδα μας.

The post Η κεντρική ομιλία του συλλαλητηρίου της Φλώρινας για την Μακεδονία appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο αείμνηστος Δημήτριος Μπέσσας, υπήρξε από τα νιάτα του ενεργό μέλος του Εικαστικού Τμήματος του Συλλόγου μας, ενώ αργότερα διετέλεσε και μέλος του ΔΣ (1979-80). Προικισμένος από τον Θεό με πλούσια καλλιτεχνικά τάλαντα, τα πολλαπλασίασε με ανώτατες σπουδές και τα κοινοποίησε, «αρχοντικά», στην οικογένειά του, στους συμπολίτες του και στους μαθητές/φοιτητές του, τον φυσικό του χώρο όπως αποδείχτηκε με την μακρόχρονη και αποδοτική του παρουσία στη Μέση και Ανώτατη Εκπαίδευση.

Αγωνίστηκε με πάθος για την υπεράσπιση των δικαίων της Φλώρινας (κοινωνικών, πολιτιστικών, εκπαιδευτικών, πανεπιστημιακών, καλλιτεχνικών). Η Φλώρινα του οφείλει πολλά. Προσέφερε όλες του τις δυνάμεις, για το κοινό καλό.

Για τον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, στάθηκε πάντοτε, πολύτιμος αρωγός του έργου το οποίο επιτελεί επί 76 χρόνια, με ιδέες, λόγο, πράξεις. Η παρουσία του σε εκδηλώσεις, ζωγραφικές εκθέσεις, ομιλίες, βιβλιοπαρουσιάσεις, προσέδιδε κύρος, πληρότητα, σταθερότητα. Το έκδηλο ενδιαφέρον του για τα θέματα του αγαπημένου του Συλλόγου, όπως και οι συμβουλές του, ιδίως τα τελευταία χρόνια, αποτέλεσαν
πολύτιμο ηθικό στήριγμα.

«Καλήν εσπέραν Άρχοντες», ψάλλουμε σήμερα για τη Γέννηση του Θεανθρώπου.
«Καλό ταξίδι Άρχοντα, Τάκη Μπέσσα», σου λέμε οι μαθητές σου, οι φοιτητές σου, οι συμπολίτες σου, ολόκληρος ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, η Φλώρινα, που τόσο αγάπησες.

Αιωνία του η μνήμη.

The post Επικήδειος αποχαιρετισμός του προέδρου του ΦΣΦΑ Κωνσταντίνου Ραπτόπουλου – Χατζηστεφάνου για την εκδημία του Δημητρίου (Τάκη) Μπέσσα appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κων/νου Ραπτόπουλου-Χατζηστεφάνου

Αίθουσα Θεάτρου ΦΣΦ «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

03/12/2017

Σεβασμιότατε Φλωρίνης Πρεσπών & Εορδαίας,

Σεβασμιότατε Νέας Κρήνης & Καλαμαριάς,

Σεβαστοί ιερείς

κ. Αντιδήμαρχε Φλώρινας

Αγαπητοί Ενορίτες

κυρίες και κύριοι

Εορτάζονται φέτος τα 50 χρόνια από τη θεμελίωση του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής Φλωρίνης, με λατρευτικές και εορταστικές εκδηλώσεις. Η Αγία Παρασκευή τιμάται ιδιαιτέρως στην περιοχή μας, για δε τους πιστούς, ο συγκεκριμένος ναός αποτελεί μόνιμο και σταθερό σημείο πνευματικής λειτουργίας, λατρευτικής διακονίας και κοινωνικής προσφοράς.

Οι πρώτες αναφορές για τον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, καταγράφονται σε αφήγηση της κας Φανής Γκίλλου, παλαιάς Φλωρινιώτισσας και αρκετά προχωρημένης ηλικίας, όταν συνομιλεί με τον Αρχιμανδρίτη Γερμανό Χρηστίδη για το άρθρο «Ο ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΥ», του Περιοδικού ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, Τεύχος Νο 89-90, Έτος 1971): «Οι χριστιανοί που μένανε στην Φλώρινα εκκλησιάζοντο και πριν κτησθή ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Σε υπάρχοντα ναό. Στην εκκλησία της Αγίας Άννης που ήταν κτισμένη στα ανατολικά, της Φλωρίνης προς το σημερινό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Μάλιστα υπήρχε αγίασμα και όποιος έπινε και επλύνετο από εκείνο το νερό εγιατρεύετο από τυχούσαν αρρώστεια. Ποιος ξέρει όμως για ποιους λόγους οι τούρκοι την κατέστρεψαν και αφού σχεδόν την κατεδάφισαν, την μετέτρεψαν σε τόπο τούρκικου προσκυνήματος».

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου κτίσθηκε από τους Φλωρινιώτες χριστιανούς το 1835. Σύμφωνα με την αφήγηση, πριν την κατασκευή του Αγίου Γεωργίου, κάπου κοντά στο σημερινό χώρο του ναού της Αγίας Παρασκευής, υπήρχε ένα εκκλησάκι προς τιμή της Αγίας Άννης, κοντά σε μια πηγή. Βρισκόταν δε, αρκετά μακριά από την τότε πόλη.

Πως, το εκκλησάκι της Αγίας Άννης, μετονομάστηκε σε Αγίας Παρασκευής, δεν είναι ξεκαθαρισμένο, αφού δεν υπάρχουν σχετικές αναφορές.

Το γεγονός είναι ότι το 1933, έτος που χτίζονταν ο Συνοικισμός των Μοναστηριωτών (Σημ: οι Μοναστηριώτες ήρθαν ως πρόσφυγες το 1915 και εγκαταστάθηκαν αρχικά, σε παραπήγματα μέσα στην πόλη), επιτροπή κυριών της πόλης μας αποτελούμενη από τις κυρίες Λαλαγιάννη Βασιλική, Δασκαλάκη Λούλα, Γραικιώτου Φανή, Ευγενίδου, Αναστασία Φανή Παπαθανασίου με τη συμβολή του τότε Διοικητή της Στρατιωτικής Φρουράς Φλωρίνης Συνταγματάρχη Χρήστου Φιωτάκη (ο οποίος παρείχε στρατιώτες-εργάτες, χτίστες, εργαλεία, κλπ), έχτισε παρεκκλήσιο στο όνομα της Αγίας Παρασκευής, σε χώρο βόρεια του Στρατοπέδου, που πιθανώς να ήταν και του Στρατού. Γι’ αυτό και η παράδοση ότι η Αγία Παρασκευή είναι του Στρατού.

Με έγγραφο, το Υπουργείο Θρησκευμάτων και Παιδείας (03/12/1934), απαντά θετικά σε αίτημα του τότε Μητροπολίτη Φλωρίνης & Αλμωπίας Βασιλείου: «περί χορηγήσεως άδειας ανεγέρσεως ναϊδρίου παρά τους στρατώνας Φλωρίνης, όπου υφίστατο το ναΐδριον της Αγίας Παρασκευής, υπό τον όρον της υπαγωγής του μετά την αποπεράτωσίν του εις την ενορίαν του Αγίου Γεωργίου Φλωρίνης» (Αρχείο ΙΜΦΠΕ).

Επομένως, το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, πρώτα χτίστηκε και μετά αδειοδοτήθηκε από το αρμόδιο Υπουργείο, κατόπιν αιτήματος του τότε Μητροπολίτη.

Ο πρώτος ναός ήταν μικρός αλλά εντυπωσιακός, σχεδόν τετράγωνος, με έναν μικρό τρούλο, που του χάριζε κομψότητα και ομορφιά. Δεν είχε καμπαναριό. Χτίστηκε από ανθρώπους με μεράκι και γούστο. Χωρούσε λίγους πιστούς. Η αυλή του, ένα μεγάλο λιβάδι με άγρια πρασινάδα, σκόρπιες λεύκες, ακακίες και πευκάκια, περιφραγμένο με αγκαθωτό σύρμα σε σιδερένιους πασσάλους. Η τεράστια αυλή, είχε δυο εισόδους που ενώνονταν διαγωνίως με ένα χωμάτινο μονοπάτι. Η μία στην δυτική/πάνω πλευρά με καγκελόπορτες, που στηρίζονταν σε δυο κολώνες από τούβλα. Στη δεξιά κολώνα υπήρχε και ένα πολύ μικρό εικονοστάσι με την εικόνα της Αγίας Παρασκευής και καντήλα, πάντα αναμμένη από τις γυναίκες της γειτονιάς. Στην ανατολική/κάτω πλευρά υπήρχε ένα μικρότερο χτιστό εκκλησάκι, όπου υπήρχε και εκεί καντήλα με εικόνα της.

Αργότερα, και πριν το 1937, προστέθηκε μικρή προέκταση ίδιας κατασκευής με το αρχικό σχέδιο και ένα μικρό καμπαναριό στη σκεπή, που στηρίζονταν και σε δυο εξωτερικές κολώνες δημιουργώντας ωραία είσοδο. Μεγαλώνοντας ο ναός, παρέμεινε χαριτωμένος και κομψός.

Άγνωστο πότε, αλλά πριν το 1937, καταγράφεται ότι επιχειρήθηκε κατάληψή του από μερικούς παλαιοημερολογίτες της πόλης. (Απόσπασμα από την υπ’ αριθ. 149 ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, 08/03/1937).

Ο Ναός χτίστηκε με τον τρόπο με τον οποίο χτίστηκε, και άρχισε να λειτουργεί και να τελείται σε αυτόν Θεία Λειτουργία τις Κυριακές, όταν περίσσευε ιερέας από τον Άγιο Γεώργιο, πάντοτε όμως τις Παρασκευές, όπως και σήμερα. Στον Ναό δεν τελούνταν μυστήρια (γάμοι, βαφτίσεις). Όλα τελούνταν στον Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου. Προπολεμικά, λειτουργούσε και ο Αρχιμανδρίτης π. Γερμανός Χρηστίδης, με ψάλτες από τον Συνοικισμό.

Οι Μοναστηριώτες αγάπησαν το εκκλησάκι που ήταν στη νέα τους γειτονιά, το φρόντιζαν τόσο πολύ, ώστε το Μητροπολιτικό Συμβούλιο εκφράζει τον θαυμασμό και την απορία του διότι «παρά τις εντολές του Σεβασμιοτάτου και την απαγόρευση τέλεσης μυστηρίων από τους εφημερίους, η επιτροπή ανέγερσης εξακολουθεί να το κρατά ανοικτό, για προσκύνηση των πιστών, δεχόμενη αφιερώματα, εισφορές και έσοδα από τα κεριά». (Απόσπασμα από την υπ’ αριθ. 149 ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, 08/03/1937).

Το δέσιμο των κατοίκων με το εκκλησάκι, δημιουργεί προστριβές με τον Μητροπολίτη Βασίλειο στον έλεγχο και τη διοίκησή του, αλλά όχι και άδικα, διότι όταν η ενοριακή επιτροπή του Αγ. Γεωργίου πήγε να παραλάβει το παρεκκλήσι (11/10/1936), η Επιτροπή κυριών απαίτησε να παραλάβουν και τα χρέη (20.000 δρχ.) που είχαν δημιουργηθεί από το κτίσιμό του. Η επιτροπή του Αγίου Γεωργίου, φυσικά, έφυγε άπρακτη. Στη συνέχεια, το Μητροπολιτικό Συμβούλιο διατάζει την ενοριακή επιτροπή να παραλάβει τη διοίκηση και τη διαχείριση του παρεκκλησίου και εάν προβληθεί αντίσταση να ζητηθεί η βοήθεια της Αστυνομίας. (08/03/1937). (Απόσπασμα από την υπ’ αριθ. 149 ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, 08/03/1937).

Ενδεικτική ήταν ακόμη, η διαφωνία και για την πληρωμή γυναίκας που καθάριζε τον ναό, διότι τέτοια θέση δεν προβλεπόταν και διότι η καθαριότητά του, ήταν υποχρέωση των νεωκόρων του Αγ. Γεωργίου» (Αρχείο ΙΜΦΠΕ).

Οι κόντρες και οι συγκρούσεις αυτές, μεταξύ της Επιτροπής κυριών και Μητροπόλεως, κάπου εκείνη την χρονιά (1937) τελειώνουν, αφενός διότι δεν καταγράφονται άλλες παρόμοιες πληροφορίες, και αφετέρου διότι στους κόλπους της Εκκλησίας προέχει η «αγάπη», η «οικονομία» και η «ενότητα» των μελών της «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ἰωαν. ΙΖ, 21).

Στον πόλεμο του 1940, το εκκλησάκι σπάνια λειτουργούσε για λόγους ασφαλείας. Εκείνο όμως που αξίζει να μνημονευθεί, κατά τη διάρκεια της κατοχής, είναι το ακόλουθο: Στην αυλή της εκκλησίας, λίγα μέτρα από το στρατόπεδο των Γερμανών, μεγάλα αγόρια της γειτονιάς, συγκροτούν έναν άτυπο «παιδικό» στρατό, με καθημερινή έπαρση και υποστολή σημαίας, προσευχή, προσκλητήρια, αναφορές, κοινά συσσίτια (με ό,τι είχαν), παρελάσεις και ασκήσεις ετοιμότητας. Το φαινομενικά «αθώο» παιχνίδι στόχευε στην τόνωση του εθνικού φρονήματος και της εγρήγορσης των πάντων, μικρών μεγάλων.

Μετά την απελευθέρωση και τα όσα ακολούθησαν, οι Μοναστηριώτες ζητούν τη δημιουργία Ενορίας. Γραπτά κείμενα δεν υπάρχουν, μόνο προφορικές μαρτυρίες.

Και «επέστη» ο καιρός. Ήρθε η ώρα η καλή, η ώρα η ευλογημένη. Με το υπ’ αριθ. 140922/12-12-1961 έγγραφο του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, αναγνωρίζεται νέος ενοριακός ναός της Αγίας Παρασκευής Φλωρίνης».

Στις 28/12/1961, «η Ιερά Μητρόπολις Φλωρίνης Αλμωπίας και Εορδαίας δια του Μητροπολίτου Βασιλείου, διορίζει προσωρινόν Εφημέριον τον Ευλαβέστατον Προσωρινόν Εφημέριον Αγίου Γεωργίου Φλωρίνης κ. παπά Βασίλειο Ηλιάδη (1^ος και για 1^η φορά). Η δε του ΘΕΟΥ ΧΑΡΙΣ είη μεθ’ υμών. Ο Μητροπολίτης» (Αρχείο ΙΜΦΠΕ).

 «Καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μείνῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ» (Ἰωαν. ΙΕ, 4), πώς μπορούσε η Αγία Παρασκευή, να μείνει έξω από τον αμπελώνα του Κυρίου; Έτσι, το «μικρό αμπελάκι» αρχίζει έναν πολυετή αγώνα για να μεγαλώσει, και να αποδώσει καρπούς.

Στις 10/01/1962, συντάσσεται το 1^ο Πρακτικό του νέου Ιερού Ναού, αποτελούμενο από: τον Αιδεσιμ. π. Βασιλείου Ηλιάδη ως Προέδρο και τους κκ Αθανάσιο Τριανταφυλλίδη, Ιωάννη Αρβανιτάκη, Απόστολο Μακρυνιώτη και Κων/νο Τζάτζου. Όλοι, επιλογή του Μητροπολίτη.

Στις (16/04/1962, Πρακτικό Ν^ο 3) συγκροτείται νέο ΕΣ αποτελούμενο από μόνο από Μοναστηριώτες: Πρόεδρος: π. Αθανάσιος Ρούκαλης (2^ος), Αντιπρόεδρος: Ηλίας Σαράφης, Ταμίας: Νικόλαος Χρυσικός, Γραμματέας: Ανέστης Ταλειαδώρος, Μέλος: Θεόδωρος Αδάμ».

Η επιλογή των μελών του ΕΣ, έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο καλός Λευίτης έχει την ικανότητα να διακρίνει τους συνεργάτες που θα τον στηρίξουν στο Θείο έργο του. Διότι το έργο του ιερέα είναι Έργο Θεού. Και εφόσον τα «χαρίσματα» των λαϊκών ενεργοποιούνται ως «διακονήματα» μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας, τότε κατοχυρώνεται η αυθεντική λειτουργία του Εκκλησιαστικού Σώματος, με την αξιοποίηση των μελών του.

Αυτό το ΕΣ, σε λιγότερο από έναν μήνα αποφασίζει ότι, σε πολύ μικρό χρονικού διάστημα είναι απαραίτητη η ανέγερση νέου Ιερού Ναού, για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των Χριστιανών της νέας ενορίας. Συστήνει 12μελή ερανική επιτροπή για να διενεργήσει έρανο στην πόλη της Φλώρινας και τα χωριά (23/05/1962, Πρακτικό Ν^ο 3).

Στην απόφαση εκείνη και τη θέληση εκείνων, οφείλεται η δημιουργία του υπάρχοντος Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής. Οφείλουμε ευγνωμοσύνη και αποδίδουμε σήμερα την πρέπουσα τιμή και το «Αιωνία αυτών η μνήμη», διότι ως ένα σώμα, θεώρησαν ανάγκη την ανέγερση νέου ναού και προέβαλαν την ευαισθησία τους για την πρόοδο της Εκκλησίας γενικά και της ενορίας τους ειδικότερα.

Τα ονόματά τους είναι τα μόνα που θα αναφερθούν σήμερα, χωρίς αυτό να απαξιώνει ή να υποτιμά όλα τα επόμενα μέλη των ΕΣ, τα οποία υπηρέτησαν με ιδιαίτερη θέρμη, διάθεση και ζήλο το όνειρο των πρώτων εκείνων επιτρόπων. Εξάλλου, η επετειακή αυτή εκδήλωση δεν έχει σκοπό το προσκλητήριο και την ανάγνωση ονομάτων προς τέρψη ή ικανοποίηση, αλλά την παρουσίαση μιας πολύχρονης προσπάθειας, πολλών (λαϊκών και κληρικών), που απέδωσε καρπούς ως κέντρο πνευματικής, λατρευτικής, ιεραποστολικής, κοινωνικής ζωής και προσφοράς. Εξάλλου τα ονόματα όλων, τα γνωρίζει ο Θεός.

Και ο Μαραθώνιος της ανέγερσης, αρχίζει!!!

Το ΕΣ, αποφασίζει και αναθέτει την εκπόνηση σχεδίου ανέγερσης νέου Ι.Ν. μετά την έγκριση από τον Μητροπολίτη, (αυτή τη φορά τα σχέδια εγκρίνονται εκ των προτέρων από τον Μητροπολίτη, αποδεικνύοντας την αγαστή πλέον συνεργασία και ομόνοια όλων) σε Διπλωματούχο Αρχιτέκτονα Μηχανικό, ενώ εγκρίνεται η υποβολή πλήρους (1^η) μελέτης (10/12/1962).

Έναν χρόνο αργότερα (10/01/1964), το ΕΣ αποφασίζει νέα ανάθεση πλήρους μελέτη (2^η) σε άλλον πτυχιούχο πολιτικό μηχανικό (2^ος), διότι η πρώτη απορρίφθηκε από το Υπουργείο Παιδείας. Ως Νέος προϊστάμενος του ΙΝ, υπογράφει ο π. Θεόδωρος Δελίνας (3^ος).

Έξι μήνες αργότερα (07/07/1964) αποφασίζεται η υποβολή νέας μελέτης (3^η) υπό άλλου πολιτικού μηχανικού (3^ος) ενώ, διαπιστώνεται υποχρέωση καταβολής 50.000 δρχ. στον πρώτο αρχιτέκτονα μετά την πρώτη απόρριψη. Το ΕΣ πληρώνει από το πενιχρό εισόδημά του, θεωρώντας την καταβολή «ως εκμετάλλευσιν»! Η νέα μελέτη παραδίδεται στο Υπουργείο Παιδείας & Θρησκευμάτων από άλλον μηχανικό (4^ος) (14/10/1964).

Μετά το 1964, η ωραία είσοδος με τις εξωτερικές κολώνες και το μικρό καμπαναριό γκρεμίστηκαν και κατασκευάστηκε μια εμφανής για την κακοτεχνία της προέκταση, με μια επίσης κακοφτιαγμένη σκεπή. Μπορεί οι λόγοι να ήταν πρακτικοί, δηλ. για να χωρούσε περισσότερους πιστούς, αλλά ήταν κακόγουστοι και γι’ αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις του κοινού της πόλης. Δεν καταγράφονται ονόματα υπευθύνων, εργολάβων, εργατών. Έτσι ολοκληρώθηκε η τελική του μορφή, επικίνδυνη για τους πιστούς. Εσωτερικά, ο ναός είχε μικρό τέμπλο, φορητές εικόνες στους τοίχους, λίγα στασίδια, καρέκλες και πίνακα Δωρητών.

Πέρασαν άλλα δυο χρόνια χωρίς αποτέλεσμα, ενώ ορίζεται νέα ερανική επιτροπή (27/04/1966).

Στις (06/06/1966) το Ε.Σ. κατακυρώνει δημοπρασία σε εργολάβο για κατασκευή θεμελίων. Παρόλα αυτά, δεν καταγράφεται έναρξη εργασιών, παρά έργα ισοπέδωσης αυλής (30/11/1966).

Το 1967 τα θεμέλια επιτέλους ξεκινούν αφού υποβάλλεται, προς το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, πρωτόκολλο προσωρινής και οριστικής παραλαβής των θεμελίων (10/09/1967).

Τρίκλιτη σταυροειδής μετά τρούλλου, είναι το σχέδιο του νέου Ναού. Λιτός στην εξωτερική του μορφή σε συνδυασμό με τα πανύψηλα κωδωνοστάσια και τον τρούλο, θα εντυπωσιάζει εξωτερικά αλλά, και εσωτερικά με τους μεγάλους χώρους, τις απέριττες και ευθείες γραμμές του.

Ο παλαιός ναός συνεχίζει να υπάρχει και να λειτουργεί, ενώ γύρω του σκάβονται τα νέα θεμέλια.

Ο νέος Μητροπολίτης Αυγουστίνος (που εκλέχθηκε το 1967), ενημερώνεται για το ιστορικό ανέγερσης, υποστηρίζει το έργο. Κατά την ημέρα της εορτής της Αγίας Παρασκευής 26/07/1968, εκδίδει εγκύκλιο με την οποία ζητεί «από τον πιστό λαό της Φλωρίνης, να συνδράμει την ανέγερση και εξαγγέλλει έρανο σε όλα τα σπίτια και καταστήματα» («Σάλπιξ Ορθοδοξίας» Τ. 10, Οκτώβριος 1968).

Λίγο πριν κλείσει το 1967, ως προϊστάμενος υπογράφει ο π. Σωκράτης Σταματάκος (4^ος) (18/12/1967), ενώ λίγο αργότερα (04/09/1968) ο π. Ανδρέας Μακρόπουλος (5^ος).

Ενώ η κατασκευή των θεμελίων είχε ξεκινήσει, το ΕΣ πληροφορείται, εγγράφως, ότι η κατεδάφιση του παλαιού ναού δεν εγκρίνεται, διότι η αρχιτεκτονική του μορφή είναι ενδιαφέρουσα και διότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση (04/09/1968, Πρακτικό Νο 54). ***

Το ΕΣ απαντώντας, εκφράζει την πίκρα και την λύπη του για την εξέλιξη, εκθέτει τους προφανείς λόγους επικινδυνότητας του παλαιού ναού (δηλ. ότι η σκεπή ήταν φτιαγμένη από πεπιεσμένο χαρτί και ότι έπεσε στον ιερέα) και τους σοβαρούς λόγους κατεδάφισης του. Εκφράζοντας δε, το σύνολο των κατοίκων της Φλωρίνης που εκκλησιάζονται εκτός των Κυριακών και κάθε Παρασκευή, απευθύνει θερμή παράκληση έγκρισης κατεδάφισής του.

Ίσως, η συγκεκριμένη υπηρεσία να είχε δίκιο, διότι πιθανόν να είχε υπόψιν της τον πρώτο όμορφο ναό και όχι τον τελικό κακοφτιαγμένο και επικίνδυνο. Για δε, το αποτέλεσμα του αιτήματος κατεδάφισης του παλιού ναού, δεν καταγράφεται τίποτε. Ωστόσο, ανέγερση του νέου ναού συνεχίζεται.

Στις 11/10/1968, νέος εφημέριος αναλαμβάνει ο π. Γεώργιος Δρακόπουλος (6^ος), ενώ κατασκευαστικά δημοπρατείται η τοιχοποιία (09/11/1968).

Στις 03/02/1969 επανέρχεται ως εφημέριος ο π. Βασίλειος Ηλιάδης (2^η φορά). Ο επιβλέπων μηχανικός της ανέγερσης παραιτείται και η επίβλεψη αναθέτεται στον Φλωρινιώτη μηχανικό κ. Στέφανο Σιούτη, ο οποίος «ερωτηθείς, απεδέχθη άνευ αμοιβής». (08/06/1969),

Ξεκινάει με γρηγορότερα βήματα η τοιχοποιία, αναδεικνύοντας την μεγαλοπρέπεια του νέου ναού. Οι τοίχοι του μοιάζουν με τείχη ενός μεγάλου κάστρου. Και στο κέντρο αυτού του κάστρου η παλαιά μικρή εκκλησία, κακοφτιαγμένη, γυρτή, ετοιμόρροπη.

Σιγά-σιγά ο νέος ναός αρχίζει να ξεχωρίζει ανάμεσα στα χαμηλά σπίτια της Φλώρινας. Διακρίνεται πανεύκολα από τον κάμπο, από όλες τις εισόδους της πόλης και πολλά σημεία της. Φάνταζε ως φύλακας στη μια της άκρη. Πότε άλλοτε οι Φλωρινιώτες έβλεπαν τόσο μεγάλη εκκλησία;

Στις 06/11/1969, αναφέρεται ως νέος Εφημέριος και Προϊστάμενος του Ι. Ν. ο π. Τριαντάφυλλος Ξηρός (7^ος και για 1^η φορά).

Η ανέγερση προχωράει. Ο παλαιός ναός που βρίσκεται μέσα στον νέο εμποδίζει. Πριν γκρεμισθεί βρίσκεται λύση ώστε να εξυπηρετούνται οι λατρευτικές ανάγκες της ενορίας, χωρίς διακοπή διότι αυτό είναι το πραγματικό έργο και σκοπός της εκκλησίας. Ο πρόναος του σημερινού ναού διαμορφώθηκε σε ναό, με το ιερό να είναι προς τη νότια πλευρά. Ο παλαιός ναός κατεδαφίζετα. Μια νέα εποχή ξεκίνησε.

Λίγο πριν την κατεδάφιση του παλαιού ναού, οι μικρές φορητές εικόνες χαρίζονται στους ενορίτες με την προτροπή «πάρτε μικρές εικόνες από την μικρή εκκλησία και φέρτε μεγάλες στην μεγάλη εκκλησία».

Τα έτη 1969, ‘70, ‘71 η ανέγερση συνεχίζεται κανονικά, όπως και οι συνεχείς εκκλήσεις της Μητρόπολης για ενίσχυση του έργου με εράνους.

Την επόμενη χρονιά ολοκληρώνεται το κλείσιμο της σκεπής και του τρούλου (02/06/1971), αποφασίζεται η επικεράμωση, τα επιχρίσματα, η τοποθέτηση παραθύρων και υαλοπινάκων στον τρούλο (17/06/1971), η τοποθέτηση μεταλλικών παραθύρων και θυρών (17/08/1971).

Με το κλείσιμο του ναού ξεκινούν οι προετοιμασίες για τη χρήση του. Η ματιά χάνονταν στην τότε «απεραντοσύνη» του. Ό,τι μεγάλο γνώριζαν οι Φλωρινιώτες μέχρι τότε, ήταν μικρό μπροστά σ’ αυτό που έβλεπαν και, μάλιστα χωρούσε μέσα του. Μεγάλος ο προβληματισμός. Πως θα γεμίσει ο τεράστιος χώρος; Με πόσα έπιπλα; Με πόσους πολυελαίους; Με πόσο μεγάλο τέμπλο; Πόσες καρέκλες, πόσα στασίδια; Πώς θα θερμαίνεται;

Άμεσα αποφασίζεται, ως προσωρινή λύση, η μεταφορά του Τέμπλου και του Δεσποτικού, από τον παλαιό ναό του Αγίου Παντελεήμονα, μέχρι την κατασκευή καινούριων. (Σημ.: την ίδια περίοδο ανεγείρονταν και ο νέος Μητροπολιτικός ναός με γρηγορότερους όμως ρυθμούς, έχοντας ήδη προμηθευτεί αυτά τα εκκλησιαστικά είδη).

Γίνεται έκκληση για ενίσχυση του ναού με καρέκλες. Οι παλιές ήταν ελάχιστες. Και ο κόσμος φέρνει από σπίτια, αυλές, μαγαζιά, καφενεία, γραφεία, από όπου μπορεί, ακόμα και πάγκους. Άλλες επιδιορθώνονται, καρφώνονται, φτιάχνονται. Οι όμοιες τοποθετούνται στο κέντρο και οι διαφορετικές κοντά στους τοίχους ή σε αντικρυστά σημεία του ναού, ώστε να υπάρχει ομοιομορφία. Πολύχρωμα κιλίμια, πατάκια, διάδρομοι, όλα από σπίτια, στρώνονται χωρίς ποτέ να φτάνουν. Τοποθετούνται δυο μεγάλες σιδερένιες ξυλόσομπες, δεξιά και αριστερά, και μια μικρή στο ιερό. Όσοι είναι κοντά ζεσταίνονται, οι άλλοι …παγώνουν. Στηρίζουν όμως την εκκλησία και δεν την εγκαταλείπουν. Ο νέος Ναός αρχίζει και λειτουργεί, με πρώτο ιερέα τον π. Τριαντάφυλλο Ξηρό.

Πλάι στην ποικιλομορφία και στο «λίγο από όλα» των πρώτων επίπλων, υπάρχει και η ποικιλία των ενοριτών. Από ένα ανομοιογενές και εντελώς αταίριαστο -για τους υπόλοιπους Φλωρινιώτες- σύνολο, αποτελείται το εκκλησίασμα της Αγίας Παρασκευής. Εργάτες, έμποροι, υπάλληλοι, διανοούμενοι και μη πρόσφυγες από το Μοναστήρι, αχθοφόροι, σκουπιδιάρηδες και μουσικοί από το τσιφλίκι, νεοφώτιστοι και πλανόδιοι γύφτοι, αρβανίτες χτίστες, ντόπιοι γαλατάδες, μαρμαράδες, ευαίσθητοι, φιλότιμοι και ευαίξαπτοι πρόσφυγες από τον Πόντο και την Θράκη, πρόσφυγες και αυτοί. Ένα ποίμνιο πολύχρωμο ενδυματολογικά και εμφανισιακά, γεμάτο αντιθέσεις και διαφορετικές ιστορικές καταβολές. Ποτέ όμως, δεν μας προβλημάτισε. Ποτέ δεν πείραξε κανέναν. Ούτε ενοχλήθηκε κανείς από εμάς. Εξάλλου, ποιος είπε ότι πρέπει να είμαστε όλοι ίδιοι στην Εκκλησία; Τυποποιημένοι; Ο ναός είναι μεγάλος και τους χωράει όλους.

Όσοι ξέρουν γράμματα βοηθάνε αναλόγως, οι άλλοι που δεν ξέρουν, σχίζουν ξύλα, χτίζουν, κόβουν χόρτα, πλένουν, βάφουν, καθαρίζουν, ράβουν, παίζουν μουσική στις λιτανείες, εμπορεύονται, μεταφέρουν, σκάβουν, εξυπηρετούν, ψάλλουν, ζωγραφίζουν, ανάβουν καντήλια, κουβαλούν σκουπίδια, διορθώνουν, μαστορεύουν, με δυο λέξεις, αγαπάνε και φροντίζουν την Αγία Παρασκευή. Όσοι θέλουν να προσφέρουν, βρίσκουν τρόπους. «Σίμων Ἰωνᾶ, φιλεῖς με; Κύριε, σὺ πάντα οἶδας, σὺ γινώσκεις ὅτι φιλῶ σε» (Ιωαν. 21, 17).

Ο πρώην επίσκοπος Αυγουστίνος, όταν επισκέπτονταν τον Ναό, εκτός της εορτής της Αγίας Παρασκευής, πάντοτε επαινούσε αυτά τα «πτωχαδάκια» που συγκροτούσαν την ενορία, προσέφεραν και πρόσεχαν τον ναό, ιδίως δε τους νεοφώτιστους, τους οποίους ο ίδιος είχε βαφτίσει ομαδικά πριν λίγα χρόνια και εκκλησιάζονταν στην Αγία Παρασκευή.

Στις 20/04/1972, αναλαμβάνει νέος Εφημέριος ο π. Νικόλαος Τσώτσος (8^ος) από την Ιτιά. Οι προσπάθειες εξωραϊσμού και εμπλουτισμού του ναού με εκκλησιαστικά είδη, συνεχίζονται.

Η εορτή της Αγίας Παρασκευής, πραγματοποιείται για πρώτη φορά στον νέο ναό (26/07/1972) και ο Μητροπολίτης ανακοινώνει νέο έρανο για τις ανάγκες του.

Αποφασίζεται η κατασκευή ενός καμπαναριού, διαφόρων εργασιών δαπέδου, ισοπέδωση εξωτερικού χώρου, στήριξη καμπάνας (25/11/1972), η τοποθέτηση μεγαφώνων (18/04/1973), η πραγματοποίηση λαχειοφόρου αγοράς με οικοσκευές, ψυγείο, τηλεόραση και ενός αυτοκινήτου (για το 1974), η κατασκευή του δεύτερου καμπαναριού και των εξωτερικών επιχρισμάτων (04/04/1974). Κατασκευάζεται νέος Δεσποτικός Θρόνος.

Προγραμματίζονται τα θυρανοίξια (εγκαίνια), κατά την εορτή της Αγίας Παρασκευής (26/07/1974), αλλά η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο (20/07/1974) τα αναβάλει.

Παρά την εισβολή, η νομική υποχρέωση της λαχειοφόρου κλήρωσης εκπληρώθηκε (28/07/1974), χωρίς να εμφανισθεί κανένας τυχερός. Ποιον ενδιέφεραν εκείνες τις ημέρες οι κληρώσεις; Αργότερα εκποιήθηκαν και πωλήθηκαν όλα τα είδη.

Τον Αύγουστο του ’74, ο ναός μετατράπηκε σε τεράστια αποθήκη συγκέντρωσης εφοδίων, ρούχων, σκεπασμάτων, εξοπλισμού για τους Κυπρίους. Συσκευάζονται και αποστέλλονται με ευθύνη της Μητρόπολης.

Εκείνες τις δύσκολες μέρες επίσης, συνέβη ένα άγνωστο σε πολλούς αλλά «θαυμαστό» γεγονός. Παρά την επιστράτευση, την κατεστραμμένη οικονομία και το αβέβαιο μέλλον της χώρας, εγκρίνεται η χορήγηση δανείου από την Εθνική Τράπεζα με εγγυητές δυο εμπόρους της Φλώρινας (09/08/1974). Για λόγους αρχής δεν αναφέρουμε τα ονόματά τους. Αν θέλει ο Θεός …!

Από το 1974 και τα επόμενα 10-12 χρόνια, στις παρακλήσεις του Δεκαπενταύγουστου, στην Αγία Παρασκευή, έψαλαν γυναίκες από την ενορία και αργότερα και από άλλες ενορίες. Την πρωτοβουλία είχε η παλαιά εκπαιδευτικός κα Δόμνα Λαζαρίδου, υπέργηρη τώρα και μοναχή Βαρβάρα.

Στις 27/10/1974, σύμφωνα και με το αντιμήνσιο του Ιερού Ναού, πραγματοποιούνται με κάθε μεγαλοπρέπεια τα θυρανοίξια (εγκαίνια), από τον Μητροπολίτη Αυγουστίνο, παρουσία όλων σχεδόν των ενοριτών. Η πλειοψηφία τους, πρώτη φορά συμμετέχει σε εγκαίνια ναού. Το κτίσμα πλέον μεταβλήθηκε σε οίκο λατρείας και προσευχής και η μαρμάρινη τράπεζά του σε Αγία Τράπεζα, δηλαδή σε ιερό θυσιαστήριο. Ο ναός από μη ιερός έγινε άγιος, καθιερώθηκε ως επίσημος ναός της Εκκλησίας, καθαγιάστηκε με τις ευχές της, για να σώζονται οι άνθρωποι.

Για τις ανάγκες του αναγεννημένου ναού, ράβονται σε διάφορα σπίτια νέα καλύμματα για την Αγία Τράπεζα, την Πρόθεση, τα πανέρια, στολές για τα παιδιά του ιερού, κορδέλες εορταστικές και πένθιμες. Επί χρόνια όλα αυτά πλένονται, σιδερώνονται, διορθώνονται από πολλές νοικοκυρές. Όπως και τώρα, όπως και για πάντα. Προετοιμάζεται ο στολισμός του Επιταφίου οργανωμένα: περιαγόμενος δίσκος από τους Χαιρετισμούς, δημιουργία σχεδίων, παραγγελία λουλουδιών και ολοκληρώνεται το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, από ομάδες γυναικών.

Τον επόμενο χρόνο αποφασίζεται η Αγιογράφηση της Πλατυτέρας, στην κόγχη του Ιερού Βήματος (02/08/1975).

Στις 30/07/1978, εφημέριος και πάλι ο π. Βασίλειος Ηλιάδης (3^η φορά και τελευταία). Ο παπα-Βασίλης, ήταν πάντοτε παρών για την Αγία Παρασκευή, όταν το απαιτούσαν οι καιροί. Αποτέλεσε την ιδανική εφεδρεία για τα μεσοδιαστήματα που η ενορία δεν διέθετε μόνιμο ιερέα, ενώ ήταν αρχικός υποστηρικτής της δημιουργίας της ενορίας.

Στις 22/08/1978, αναφέρεται ως Εφημέριος ο π. Τριαντάφυλλος Ξηρός (2^η φορά), γνώστης του ιστορικού και των ενοριτών.

Στα επόμενα έξι χρόνια αποφασίζονται και δρομολογούνται μεγάλα έργα με δωρεές ενοριτών: διαμόρφωση αύλειου χώρου, δημιουργία δικτύου ύδρευσης & αποχετεύσεων ομβρίων υδάτων της αυλής (01/10/1979), αγορά νέου παγκαρίου για κεριά, νέων στασιδίων (24/02/1980), νέου ξυλόγλυπτου άμβωνα (10/05/1980), ξεκινά η κατασκευή του σιντριβανιού -που χρόνια αργότερα θα αποτελέσει τον Ιορδάνη Ποταμό με τη ρίψη του Σταυρού κατά τα Θεοφάνια- η ισοπέδωση της αυλής (15/05/1980), η προμήθεια 2 μανουαλιών (26/10/1980), η αντικατάσταση του καλοριφέρ με αερόθερμα (10/03/1981), η παραγγελία νέου ξυλόγλυπτου τέμπλου (24/02/1982), η ανάθεση αγιογράφησης του τρούλου (11/04/1984), η περίφραξης της αυλής, η διάνοιξη πλάγιας εισόδου στην αυλή.

Από το 1982-83, υπηρετεί ως Β΄ εφημέριος ο π. Ιωάννης Μποζίνης από τον Άγρα Πέλλης.

Σύντομα, το νέο τέμπλο τοποθετείται αλλάζοντας την εικόνα του εσωτερικού. Οι εικόνες του παραγγέλλονται και αγιογραφούνται σχετικά γρήγορα, διότι εμφανίζονται πρόθυμοι ενορίτες, έτοιμοι από καιρό, με δωρεές και οικονομικές προσφορές

Εντωμεταξύ, η ενορία αρχίζει να μεγαλώνει καθώς σταδιακά οι γύρω από την εκκλησία περιοχές, μπαίνουν στο σχέδιο πόλης, αποκτούν αξία, χαράζονται δρόμοι, χτίζονται εργατικές εστίες, αρχίζει η ανοικοδόμηση.

Στις 30/07/1984, νέος εφημέριος αναλαμβάνει ο π. Ανάργυρος Βαμβακούσης (9^ος). Εκτελείται ένα μεγάλο και τεχνικά δύσκολο έργο, η αγιογράφηση του τρούλου (31/07/1984). Άθλος και ικανοποίηση για όλους. Καταγράφονται επισκευές της στέγης, διαρρήξεις και κλοπές (3 φορές) σε σύντομο χρονικό διάστημα (29/07/1984).

Ο στρατός, που όλα αυτά τα χρόνια εκκλησιάζονταν επισήμως κάθε Κυριακή, σταδιακά ελαττώνει και καταργεί τον εκκλησιασμό. Οι οικείες φιγούρες των φαντάρων με τις στολές εξόδου, σταματούν. Για λίγα ακόμα χρόνια, αποτελούν τιμητική συνοδεία του Επιταφίου.

Από τις 12/10/1985 ορίζεται ως Β΄ Εφημέριος του ΙΝ, ο π. Παντελεήμων Κύρκος. Το πνευματικό έργο της ενορίας εξυπηρετείται καλύτερα, ενώ τα έργα συνεχίζονται με αγορά κεντρικού πολυελαίου (10/11/1985) και αγορά στασιδίων και καθισμάτων (20/03/1986).

Στις 10/12/1986, αναλαμβάνει Νέος εφημέριος και προϊστάμενος του Ι.Ν. ο π. Δημοσθένης Παπαδόπουλος (10^ος), έως και σήμερα. Κατά τη διακονία του π. Δημοσθένη αποφασίζονται και εκτελούνται μεγάλα έργα και επεμβάσεις εντός και εκτός ναού, εξαιτίας της μακρόχρονης παρουσίας του και της δυναμικής που τον ακολουθεί.

Αποφασίζεται η αντικατάσταση της μίας και μοναδικής καμπάνας με τρεις καινούριες με ηλεκτρικό μηχανισμό (20/02/1987). Ο χειροκίνητος τρόπος κτυπήματος της καμπάνας τελειώνει οριστικά και μαζί του, οι όμορφες εμπειρίες με τις ατέλειωτες ώρες πένθιμου χτυπήματος της Μεγάλης Παρασκευής και το ξέφρενο χαρμόσυνο της Ανάστασης.

Αντικαθίσταται η στέγη του ιερού (12/10/1987), η μεγαφωνική εγκατάσταση (19/12/1987), αγιογραφείται το ιερό βήμα, οι κόγχες των ψαλτηρίων, μέρος του βορείου κλήτους (06/06/1988), επισκευάζεται η κεντρική θέρμανση, επιστρώνεται με τσιμέντο το προαύλιο (29/09/1988).

Το 1989 το ΕΣ συμβάλλει οικονομικά στην ίδρυση Ραδιοφωνικού Σταθμού της ΙΜΦΠΕ «Ο Ιερός Χρυσόστομος» (20/04/1989) και για χρόνια αποτέλεσε τον κύριο οικονομικό αιμοδότη του. Αποφασίζεται κατασκευή νέων στασιδίων (25/10/1989), τοποθέτηση μοκέτας σε όλο το δάπεδο (01/11/1989), αντικατάσταση μεγαφωνικής εγκατάστασης (3^η) (10/02/1990), επέκταση του ξύλινου τέμπλου δεξιά-αριστερά (03/05/1991), επισκευή στέγης (05/05/1991), διαμόρφωση γυναικωνίτη (../../1992)

Για αρκετά χρόνια (1991-1998), το ΕΣ απασχολείται με επιπλέον ευθύνες:

• Διαχείριση δωρεάς (06/05/1991) και ανέγερση (29/10/1992) ΙΝ στα νέα Δημοτικά Κοιμητήρια.
• Σύσταση Ερανικής Επιτροπής και ανέγερση Ναϊδρίου στον Οικισμό των Αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας (1993).
• Διαχείριση δωρεάς ανέγερσης και ανοικοδόμησης ΙΝ Αγίου Δημητρίου (28/09/1994).

Η πάλαι ποτέ μικρή, φτωχή, μακρινή και για πολλές δεκαετίες εκτός σχεδίου πόλης, ενορία, μεγάλωσε. Νέες γειτονιές δημιουργήθηκαν με νέες οικογένειες. Διαφαίνεται αδυναμία κάλυψης των αναγκών των ενοριτών, καθότι ήδη αποτελεί τη μεγαλύτερη πλέον ενορία της πόλης μας.

Όπου «σπέρνεις άφοβα, θερίζεις και άφοβα !!!».

Κατόπιν αιτήματος του Δήμου, αποφασίζεται 15/06/1997, η παραχώρηση μεγάλου μέρους της εξωτερικής αυλής για διαπλάτυνση της Λεωφόρου Ελένης Δημητρίου και την κατασκευή ασφαλών πεζοδρομίων. Διαμορφώνονται οριστικά τα όρια της αυλής με τοιχίο και κάγκελα, κατασκευάζονται 2 είσοδοι με σκαλοπάτια προς την αυλή με πέτρα.

Στις 28/02/1998, αποφασίζεται η κατασκευή Σολέα προς περιορισμό της αταξίας κατά την Θεία Κοινωνία, την Απόλυση και τις Μεγάλες Εορτές.

Το 1998 η ενορία υποδέχεται την εικόνα της Παναγίας της Πελαγονίτισσας, που φυλάσσεται στον ναό και εορτάζεται πανηγυρικά την Κυριακή των Μυροφόρων.

Το επόμενο έτος, αποκτούνται νέα Προσκυνητάρια (08/03/1999), κατασκευάζονται βοηθητικοί χώροι, αποθήκη, αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στη βόρεια πλευρά του ναού (15/01/2000), με δωρεάν και πάλι, επίβλεψη του μηχανικού κ. Στέφανου Σιούτη.

Με την εκλογή του νυν Σεβασμιοτάτου κ. Θεοκλήτου στην ΙΜΦΠΕ (21/01/2000), στον Ναό -εξαιτίας και της ευρυχωρίας του, προγραμματίζονται και εκτελούνται πολλές λατρευτικές ακολουθίες από επισκέπτες ομιλητές, ιερωμένους ή λαϊκούς, ιερατικά συνέδρια, συνάξεις ανδρών και γυναικών. Ο Σεβασμιότατος, ένας από τους ελάχιστους που γνωρίζει εκ των έσω όλη την ιστορία της αγίας Παρασκευής, ευλογεί το έργο και προσεύχεται για το ποίμνιό του.

Από τις 09/10/2000 χρέη Β’ Εφημερίου αναλαμβάνει ο π. Σάββας Σουμελίδης, βοηθώντας στις λατρευτικές και πνευματικές υποχρεώσεις, που όλο και μεγαλώνουν.

Τα επόμενα χρόνια, η αυλή επιστρώνεται με κυβόλιθους παίρνοντας την τελική σημερινή της μορφή. Το παλιό λιβάδι, γίνεται ιδανικός χώρος υποδοχής ιερών σεβασμάτων, λειψάνων, εικόνων, υπαίθριων εκδηλώσεων, πνευματικών συναντήσεων, εξυπηρέτησης λατρευτικών εκδηλώσεων, παιχνιδιού για παιδιά, στάσης και ξεκούρασης περαστικών.

Αντικαθίστανται οι μεταλλικές πόρτες εισόδου με νέες ξυλόγλυπτες, κατασκευάζονται νέα παγκάρια στον πρόναο, νέα προσκυνητάρια στον ναό (10/04/2005).

Το 2005, το ΕΣ συναινεί στη δημιουργία νέας ενορίας Αγίου Δημητρίου, με παραχώρηση μέρους της Αγίας Παρασκευής, «προς καλύτερη εξυπηρέτηση των πιστών» (31/03/2005). Η διαδικασία ολοκληρώνεται το 2009.

Για τον κήπο αποφασίζεται η κατασκευή μικρού καταρράκτη με πίδακα, μικρής γέφυρας με φωτισμό (10/07/2005).

Τον Σεπτέμβριο του 2005, η Φλώρινα υποδέχεται την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κκ Βαρθολομαίο και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρό Χριστόδουλο και τελείται Θεία Λειτουργία στον ΙΝ. Ποιος να το φανταζόταν πριν από χρόνια! Ο Πατριάρχης στην Αγία Παρασκευή!

Εξαιτίας των επανειλημμένων σεισμών της περιοχής (από 1994 και πέρα), ο νότιος τοίχος του ναού παρουσίασε επικίνδυνες ρωγμές ως προς τη σταθερότητά του και την ασφάλεια των πιστών. Οι εργασίες αποκατάστασης δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα και αποφασίζεται (02/10/2008) η ανέγερση Παρεκκλησίου στο νότιο τοίχο, προκειμένου να ενισχυθεί η τρωμένη πλευρά του, χωρίς αλλοίωση της αισθητικής του χώρου και για την εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών της ενορίας, ιδίως τους χειμερινούς μήνες. Έτσι κατασκευάστηκε το όμορφο και λειτουργικό Παρεκκλήσιο της Οσίας Υπομονής. Ουδέν κακόν αμιγές καλού!

Την Κυριακή του Τυφλού του 2009, με ιδιαίτερα λαμπρό τρόπο, εορτάστηκε η πρώτη πανήγυρις του νεοφανούς Αγίου Αγαθαγγέλου του εκ Φλωρίνης, με την Αγία εικόνα του να φυλάσσεται και αυτή στον ιερό ναό και να τιμάται η μνήμη του, με λατρευτικές εκδηλώσεις κάθε χρόνο.

Στις 27/05/2010, αποφασίζεται η κατεδάφιση των δύο εξωτερικών παλαιών προσκυνηταρίων της βρύσης και η κατασκευή νέου μεγαλύτερου που χωρά την είσοδο πιστών, για την προσκύνηση εικόνων.

Το καινούριο μεγάλο προσκυνητάρι και η διαμόρφωση της βρύσης με το κιόσκι, αποτελούν κόσμημα αρχιτεκτονικής δομής και πρακτικότητας, μικρή όαση για όσους επιθυμούν να προσκυνήσουν, να ανάψουν ένα κερί καθ’ οδόν, να ξεδιψάσουν. Επίσης, αποφασίζεται η κατασκευή γηπέδου ποδόσφαιρου 5Χ5 με τεχνητό χλοοτάπητα, μπροστά από το Ιερό Βήμα, για τα παιδιά της ενορίας. Στρώνεται με κυβόλιθους το διαγώνιο μονοπάτι, ενώνοντας την κυρίως αυλή με την βρύση, ενώ δημιουργούνται παρτέρια με πολύχρωμα λουλούδια και τοποθετούνται άφθονες γλάστρες. Αργότερα αποφασίζεται η περαιτέρω ενίσχυση της κεντρικής θέρμανσης (14/03/2013).

Το καλοκαίρι του 2015 ο νεοεκλεγείς Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κκ Ιουστίνος τελεί την πρώτη του Θεία Λειτουργία στον ναό. «Πολλά κοπίασε αλλά και υπέμεινε» ο ίδιος για την καθιέρωση ιερών ακολουθιών, εορτών αγίων και έργων σε αυτήν.

Στις ­­22/01/2016, ορίζεται ως ιεροκήρυκας ο π. Χριστόδουλος Παπαδόπουλος.

Στις 25/11/2016, αποφασίζεται η επίστρωση του δαπέδου του Ιερού Βήματος με μαρμάρινες πλάκες, μετακίνηση τέμπλου προς τον σολέα για αύξηση της χωρητικότητας του Ιερού Βήματος, ανακατασκευή του συνθρόνου, της Αγίας Τράπεζας, μετακίνηση ψαλτηρίων, έργα που ολοκληρώθηκαν στις μέρες μας.

Σεβασμιότατε, σεβαστές αρχές,

Η σύντομη ιστορία της κατασκευής του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής, εδώ τελειώνει. Θα συνεχίσει να επιδιορθώνεται, να εμπλουτίζεται, να διακοσμείται και να υπηρετείται από ιερείς και πιστούς και τα επόμενα 50, 100, 200, ή όσα χρόνια επιτρέψει ο Θεός. Διότι, πάντα θα δημιουργούνται νέες ανάγκες που θα πρέπει να καλυφθούν και πάντα τα παλιά και φθαρμένα θα απαιτούν ανανέωση, αντικατάσταση.

Δεν έγινε αναφορά στο πνευματικό έργο της ενορίας, το οποίο ούτε μετρήσιμο είναι, ούτε καταγεγραμμένο, παρά μόνο στις ψυχές των πιστών. Εμμέσως όμως βγαίνουν αβίαστα, συμπεράσματα.

Η ανέγερση, η αποπεράτωση και ο συνεχής εξοπλισμός του Ναού οφείλεται στην πίστη, στην επιμονή, στη θέληση, στον ιδρώτα, στον οβολό από το υστέρημα των φτωχών και από το περίσσευμα των πλουσίων. Το κάθε εκατοστό του ιερού αυτού κτίσματος, έχει τη δική του ιστορία. Μια προσευχή, ένα δάκρυ, έναν πόνο, ένα τάμα, μια υπόσχεση, μια απόφαση. Για αυτό οφείλουμε σεβασμό σε κάθε τι που συνεχίζει να υπάρχει μέσα ή έξω από τον ναό, σε κάθε τι που χρησιμοποιούμε, που διαχειριζόμαστε.

Στη σημερινή γιορτή συμμετέχουν και όλοι οι κεκοιμημένοι ιερείς, παππούδες, προ-παππούδες, γιαγιάδες και προ-γιαγιάδες, παλαιοί και νέοι ενορίτες, δωρητές, ευεργέτες, περαστικοί, προσκυνητές. Οι πιστοί χριστιανοί που έγραψαν τη δική τους ιστορία. Και ορίστε το έργο τους. Το θαυμάζουμε σήμερα.

Εάν όμως όλα αυτά που αναφέρθηκαν για τα 50 χρόνια από την θεμελίωση, δεν ήταν θέλημα Θεού, ο σημερινός ναός και η ενορία δε θα υπήρχε, διότι «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ιωαν. 15, 5). Και το έργο αυτό, είναι Έργο Θεού.

Για αυτό και ο κάθε Ναός μας, ο γεμάτος ουράνια χαρίσματα, δεν είναι μόνο ένα επίτευγμα των ανθρώπων και ένα δώρο των ανθρώπων προς τον Θεό, αλλά Θείο Δώρο του Θεού προς τους ανθρώπους. Και δεν εννοούμε ως δώρα τους τοίχους, τις αγιογραφίες, τα καμπαναριά, τους κήπους και ό,τι όμορφο τα περιβάλλει. Μιλάμε για το Θείο Δώρο της Πεντηκοστής. Διότι ο κάθε ναός, αποτελεί Εκκλησία. Η κάθε Εκκλησία είναι «σώμα Χριστού» (Α’ Κορ. 12). Χριστός και Εκκλησία είναι ενότητα αδιάσπαστη που δεν συγχέεται, «γένος εν, Θεού και ανθρώπων», που ενυπάρχει στο βασικό ευχαριστιακό «κύτταρο» της εκκλησίας, την Ενορία, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει Εκκλησία. Η μικρότερη ενότητα, ο πυρήνας της Εκκλησίας, είναι η Ενορία. Και η Ενορία χρειάζεται ναό, ιερέα, πιστούς και επίσκοπο.

Στην πραγματικότητα εμείς οι άνθρωποι, προσέχουμε και φροντίζουμε το Δώρο του Θεού, τους ναούς. Περιποιούμαστε το σπίτι του Θεού για να μπορούμε να γευθούμε τα Θεία Δώρα Του.

Σε κάθε ναό, μεταμορφώνεται και αγιάζεται ολόκληρη η ζωή του καθενός από εμάς, αλλά και ο συλλογικός μας βίος. Σε κάθε τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, παρών είναι ο όλος Χριστός, κι όχι απλώς ένα μικρό τμήμα Του. Η τοπική ενορία δεν αποτελεί μία μικρή μονάδα μέσα σ᾿ ένα μεγαλύτερο σύνολο, αλλά εκφράζει κατά τρόπο ορατό την Μία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία στην ολότητά της.

Η Εκκλησία είναι «σώμα Χριστού», όχι «σώμα χριστιανών». Οι μετέχοντες στο σώμα του Χριστού (πιστοί, κλήρος και λαός), είναι μέσα στο «σώμα», ποτέ πάνω από το «σώμα». Στην Ενορία δεν υπάρχει μόνο κατακόρυφη επι-κοινωνία κάθε πιστού (ατομικά) με τον Θεό εν Χριστώ, αλλά και οριζόντια εν Χριστώ ένωση όλων των μελών του σώματος μεταξύ τους.

Όταν διαταράσσεται το βασικό κύτταρο της Εκκλησίας, η Ενορία, με ποικίλους τρόπους και μέσα, είτε εξωγενή (που συνήθως είναι παροδικά και πρόσκαιρα), είτε ενδογενή (που δυστυχώς τείνουν να γίνουν μόνιμα και είναι αυτά που τραυματίζουν βαθύτερα το Σώμα της άρα και τον ίδιο τον Χριστό), έχουμε εκτροπή, αταξία, αντικανονικότητα.

Σεβασμιότατοι, σεβαστοί ιερείς

Ένα μεγάλο θαύμα τελείται σε κάθε ναό και σε κάθε ενορία που δεν το γνωρίζουμε εμείς οι λαϊκοί. Τελείται στο τέλος κάθε Θείας Λειτουργίας από τον Λειτουργό Ιερέα και αποτελεί τη βάση της Χριστοκεντρικής πραγματικότητας της εκκλησιαστικής μας κοινωνίας. Πρόκειται για την Συστολή των Τιμίων Δώρων στο Άγιο Ποτήριο μετά την Μετάληψη.

Ο Λειτουργός «συστέλλει» (συγκεντρώνει) μέσα στο Άγιο Ποτήριο, τα μέρη από τους προσφερόμενους αγιασμένους άρτους, που δεν τοποθετήθηκαν στο Άγιο Ποτήριο για τη δημιουργία της Θείας Κοινωνίας, αλλά είναι εξίσου Άγια και Θαυμαστά και, ό,τι άλλο υπήρχε στο Δισκάριο εκτός από τον Αμνό, δηλαδή την μερίδα της Θεοτόκου, τα Τάγματα των Αγγέλων και Αγίων, τα μνημονευθέντα ζώντα και τεθνεώτα μέλη του Σώματος του Χριστού, που «συνεπετέλεσαν» με τον Λειτουργό την Θεία Λειτουργία, με πρώτο τον Επίσκοπο, που διακρατεί την ενότητα της Τοπικής Εκκλησίας.

Για αυτό το λόγο οι ιερείς μας ζητούν πρόσφορα που ζυμώθηκαν με προσευχή και προσοχή, μαζί με ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων για κάθε Θεία Λειτουργία.

Για αυτό όσοι ξυπνούν, νωρίτερα και από τα χαράματα, βλέπουν φως στο ιερό της Αγίας Παρασκευής. Ο ιερέας μνημονεύει τα ονόματα όλων μας για να ενωθούν με τα θεία ονόματα του Χριστού, της Παναγίας, των Αγίων, των Μαρτύρων, των αδελφών, των ενοριτών, υγειών και ασθενών. Για αυτό η δύναμη και η ενότητα της Εκκλησίας καθορίζεται από τον ιερέα που ιερουργεί, καθώς τελεί τα Μυστήρια των δογματικών μεγαλείων της πίστης μας.

Κλήρος και λαός, δυνατοί και αδύνατοι συναποτελούμε τη θαυμαστή ενότητα της επίγειας Χριστοκεντρικής Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Τοπικής Επισκοποκεντρικής Εκκλησίας, της Πρεσβυτεροκεντρικής Ενορίας, την οποία ουδείς δικαιούται να διαταράσσει αλλά να εργάζεται για αυτήν.

Είθε, δια πρεσβειών της Αγίας Παρασκευής, οι επόμενες γενεές να εορτάσουν τα 100, τα 200 και τα 1000 χρόνια της, ή όσο το επιτρέψει ο Θεός.

Αμήν.

***Πρακτικό Νο 54, 04/09/1968

«… ο αιδεσιμώτατος εφημέριος του Ι.Ν. π. Ανδρέας Μακρόπουλος ανεκοίνωσεν εις το Ε.Σ., ότι απεστάλη προς την 2αν Εφορίαν Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Θεσ/νικης το υπ’ αριθ. 14512/1968 έγγραφον της Προεδρίας Κυβερνήσεως (Γενική Δ/νση Αρχαιοτήτων και Αναστηλώσεως-Δ/νση Αρχαιοτήτων-Τμήμα Αρχαιολογικών χώρων), κοινοποιηθέν τω Συμβουλίω και εν τω οποίω αναφέρεται, ότι δεν δύναται να επιτραπή η κατεδάφισις του Ναού της Αγίας Παρασκευής επί τω σκοπώ ανεγέρσεως νέου τοιούτου, επί τω λόγω ότι η αρχιτεκτονική του μορφή είναι ενδιαφέρουσα και ότι ούτος ευρίσκεται εις καλήν κατάστασιν, εκάλεσε δε το Συμβούλιον, όπως αποφασίση σχετικώς. Το Ε.Σ. ακούσαν των ανωτέρω, μετά διαλογικήν συζήτησιν αποφασίζει ομοφώνως:

• Εκφράζει την λύπην του διότι εκρίθη ενδιαφέρουσα από αρχαιολογικής πλευράς η αρχιτεκτονική μορφή του Ναού, ότι ο Ναός χρονολογείται από τους έτους 1933 μόλις ότε ιδρύθη ως Παρεκκλήσιον υπό του Διοικητού της Στρατιωτικής Φρουράς Φλωρίνης Συνταγματάρχου Φιωτάκη, βοηθουμένου υπό τινών κυριών και δεσποινίδων της πόλεως
• Ότι επανειλημμένως ανεκαινίσθη και επεξετάθη δια να ανταποκρίνεται εις τας ανάγκας των συρρεόντων εις το Παρεκκλήσιον πιστών,
• Ότι τελικώς εν έτει 1961, κατόπιν της ιδρύσεων ιδίας ενορίας της Αγίας Παρασκευής, προαχθείς από Παρεκκλήσιον εις Ναόν επεξετάθη εκ νέου αποκτήσας μορφήν κακοφτιαγμένου Ναού, προκαλέσαντος την κατακραυγήν του κοινού, δια την κατεδάφισίν του, καθ’ όσον ως έχει σήμερον ούτε Ναός είναι ούτε το Παρεκκλήσιον του 1933 ενθυμίζει.

Ωσαύτως:

1. εκφράζει την πικρίαν του δια τον χαρακτηρισμόν του Ναού ως ευρισκομένου εις καλήν κατάστασιν, του θ’ όπερ αποτελεί τραγική ειρωνίαν εάν ληφθή υπ’ όψιν το γεγονός, ότι προ μηνός η οροφή του απομείναντος τμήματος του παλαιού Παρεκκλησίου (του Ναού εν τω συνόλω του διότι η οροφή αποτελείται εκ πεπιεσμένου χάρτου), καταπεσούσα παρ’ ολίγον θα εφόνευε τον ιερέα πρόεδρον του ΕΣ καθ’ ήν ώραν ετέλει τον Εσπερινόν.
2. Απευθύνει θερμήν παράκλησιν δια το καλόν της Εκκλησίας και της πόλεως Φλωρίνης προς την αρμόδιαν Υπηρεσίαν του Υπουργείου Προεδρίας Κυβερνήσεως, όπως μετ’ επανεξέτασιν του θέματος, εγκρίνη την κατεδάφισιν του παλαιού Ναού και την συνέχισιν του Νέου τοιούτου προς μεγίστην ικανοποίησιν του συνόλου του λαού της Φλωρίνης όστις σύμπας εκκλησιάζεται εις τον Ναόν τούτον εκτός της Κυριακής και εκάστην Παρασκευή».

The post Η ιστορία του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Φλωρίνης appeared first on Νέα Φλώρινα.

The post Οι προτάσεις του Φ.Σ.Φ. «Ο Αριστοτέλης» με αφορμή την αδελφοποίηση των Δήμων Φλώρινας και Γερίου Κύπρου appeared first on Νέα Φλώρινα.