ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ,

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΛΗΡΟ,

ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ, ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΕΣ,

ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕΣ

ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

    Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς μου ἐν Κυρίῳ,

Ὁ Χριστὸς μᾶς ἀξίωσε καὶ φέτος νὰ φθάσουμε στὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε στὁν δρόμο ποὺ ἄνοιξε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου καὶ χάραξε μὲ τὸ Πάθος καὶ τὴν Ἀνάστασή Του. Εἰσέρχεται στὰ Ἱεροσόλυμα ταπεινὰ καὶ εἰρηνικά, γνωρίζοντας ὅτι ὁ δρόμος αὐτὸς ὁδηγεῖ στὸ Πάθος καὶ στὸν Σταυρό. Δὲν ἀποφεύγει αὐτὴν τὴν πορεία, διότι μέσα ἀπὸ αὐτὴν θὰ φανερωθεῖ ἡ Ἀνάσταση καὶ θὰ χαριστεῖ ἡ ζωή στὸν ἄνθρωπο¹.

Ἡ σημερινὴ ἡμέρα δὲν εἶναι ἀπλῶς ἑορταστική. Εἶναι ἡμέρα εὐθύνης καὶ πνευματικῆς ἐγρήγορσης. Ὁ Χριστὸς προχωρεῖ μὲ ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Πατρός καὶ καλεί καὶ ἐμᾶς νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε ὄχι ἐπιφανειακά, ἀλλὰ μὲ συνείδηση ζωντανὴ καὶ καρδιὰ ἕτοιμη γιὰ μετάνοια². Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας εἶναι χρόνος ἱερὸς καὶ δὲν προσφέρεται γιὰ ἀδιαφορία.

Ὁ τρόπος ζωῆς τῆς ἐποχῆς μας συχνὰ διασκορπίζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ σιωπὴ τῆς καρδιᾶς. Ὁ χρόνος καταναλώνεται εὔκολα σὲ εἰκόνες, πληροφορίες καὶ ἀδιάκοπη ἐνασχόληση μὲ τὸ διαδίκτυο καὶ τὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης. Ὅμως οἱ ἡμέρες τῶν Ἁγίων Παθῶν ζητοῦν κάτι διαφορετικό. Ζητοῦν νὰ ἀφήσουμε τὴν πνευματικὴ ῥαθυμία, τὴν ἀνεμελιά καὶ τὴν ἐπιπολαιότητα. Ζητοῦν νὰ δώσουμε χῶρο στὴ σιωπή, στὴν προσευχὴ καὶ στὴ συμμετοχὴ στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες³.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀλλὰ μᾶς καλεί νὰ ζήσουμε αὐτὸν τὸν ἱερὸ χρόνο μὲ ἄλλη προτεραιότητα. Νὰ περιορίσουμε ὅ,τι διασκορπίζει τὸν νοῦ καὶ νὰ στραφοῦμε σὲ ὅ,τι τρέφει τὴν ψυχή. Οἱ ὕμνοι, τὰ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τὸ κατανυκτικὸ ὕφος τῶν ἁγίων αὐτῶν ἡμερῶν μᾶς βοηθοῦν νὰ σταθοῦμε μὲ ἀλήθεια μπροστὰ στὸν Χριστὸ ποὺ πάσχει γιὰ μᾶς⁴. Μόνο ἔτσι ἡ Ἀνάσταση θὰ γίνει βίωμα καὶ ὄχι ἀπλῶς ἑορταστικὸ γεγονός.

Μέσα σὲ αὐτὴ τὴ σωτηριώδη πορεία ἀναδεικνύεται καὶ ἡ εὐθύνη τῆς οἰκογένειας. Ἰδιαίτερα οἱ γονεῖς καλοῦνται νὰ ἀναλογιστοῦν τὸν ρόλο τους ἀπέναντι στὰ παιδιά τους. Ἡ πίστη δὲν μεταδίδεται μὲ θεωρίες, ἀλλὰ μὲ παραδείγματα. Ὅταν τὰ παιδιά βλέπουν τοὺς γονεῖς νὰ προσεύχονται, νὰ συμμετέχουν στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ νὰ προετοιμάζονται γιὰ τὴ Θεία Κοινωνία, τότε καταλαβαίνουν τί σημαίνει πορεία πρὸς τὸ Πάθος καὶ τὴν Ἀνάσταση⁵.

Σε αὐτὸ τὸ σημείο θὰ ἤθελα νὰ καλέσω ὅλους μας, ὄχι μόνο αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἀλλὰ καὶ καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ ἔτους, νὰ στρέφουμε τὸ ἐνδιαφέρον μας καὶ σὲ ὅσους δοκιμάζονται ἀπὸ τὸν πόνο, τὴν ἀσθένεια καὶ τὴ μοναξιὰ καὶ δὲν μποροῦν νὰ βρεθοῦν μαζί μας στὸν Ναὸ καὶ νὰ συμμετάσχουν στὴ λατρευτικὴ ζωή. Ἡ Ἐκκλησία δὲν τοὺς ξεχνᾶ οὔτε τοὺς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ ζωή της. Μὲ τὴ βοήθεια τῶν συγχρόνων μέσων μποροῦν νὰ παρακολουθοῦν τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ νὰ συμμετέχουν πνευματικά, γνωρίζοντας ὅτι ὁ Χριστὸς βρίσκεται κοντὰ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ὑπομένει καὶ ἐλπίζει⁶.

Ἡ νηστεία, ἡ προσευχὴ καὶ ἡ ἐξομολόγηση ἀποτελοῦν τὰ πνευματικὰ ἐφόδια αὐτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς διαδρομῆς. Δὲν εἶναι τυπικὲς ὑποχρεώσεις, ἀλλὰ δρόμος θεραπείας τῆς ψυχῆς. Ἡ μετάνοια καθαρίζει τὴν καρδιὰ καὶ μᾶς καθιστᾷ ἱκανοὺς νὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μὲ ταπείνωση καὶ ἀλήθεια⁷.

Ὅλη αὐτὴ ἡ πορεία πρὸς τὴν Ἀνάσταση ὁδηγεῖ σὲ ἕναν σαφῆ καὶ οὐσιαστικὸ σκοπό. Νὰ φθάσουμε στὴ ζωντανὴ συνάντηση μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστό. Τὸ βράδυ τῆς Ἀναστάσεως δὲν καλοῦμαστε ἀπλῶς νὰ ἀκούσουμε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα, ἀλλὰ νὰ ἐνωθοῦμε μαζί Του στὸ Ἅγιο Ποτήριο. Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἡ κορύφωση τῆς ἀναστάσιμης χαρᾶς καὶ ἡ ἀληθινὴ κοινωνία ζωῆς⁸.

Ἡ συμμετοχὴ μας σὲ αὐτὲς τὶς σωτηριώδεις ἡμέρες δὲν μπορεῖ νὰ μείνει ἐξωτερική. Ὁ Χριστὸς δὲν ζητᾷ ἀπλῶς παρουσία, ἀλλὰ καρδιὰ ποὺ ἀγωνίζεται. Μᾶς καλεί νὰ σταυρώσουμε τὰ πάθη μας, γιὰ νὰ ζήσουμε τὴν Ἀνάσταση ὡς προσωπικὸ γεγονός. «Ἐὰν πεθάνουμε μαζί Του, θὰ ζήσουμε καὶ μαζί Του»⁹.

Κλείνοντας αὐτὲς τὶς λίγες σκέψεις, ἀπευθύνω πρὸς ὅλους σας τρεῖς ἁπλὲς πατρικὲς συμβουλές:

Πρῶτον, νὰ ζήσουμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες μὲ περισσότερη προσευχὴ καὶ σιωπή.

Δεύτερον, νὰ συγχωρήσουμε καὶ νὰ συμφιλιωθοῦμε.

Καὶ τρίτον, νὰ προετοιμασθοῦμε μὲ συνείδηση, μετάνοια καὶ εἰρήνη καρδιᾶς γιὰ τὴ Θεία Κοινωνία τὸ βράδυ τῆς Ἀναστάσεως¹⁰.

Ἀς ἀφήσουμε, ἀδελφοί μου, τὸν Χριστὸ νὰ περάσει ἀπὸ τὴ ζωὴ μας. Ἀς Τὸν ἀκολουθήσουμε μὲ ταπείνωση καὶ πίστη, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ χαροῦμε ἀληθινὰ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Τότε ἡ ἀναστάσιμη χαρὰ δὲν θὰ μείνει λόγος ἢ ἔθιμο, ἀλλὰ θὰ γίνει δύναμη ζωῆς, παρηγοριὰ καὶ ἐλπίδα γιὰ τὴν καθημερινότητά μας.

Μὲ εὐχὲς γιὰ καλὴ καὶ εὐλογημένη

Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα,

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

Παραπομπές:

¹ Ματθ. 21,5

² Ματθ. 26,18

³ Ματθ. 25,13

⁴ Ἰω. 12,24

⁵ Ἰω. 3,16

⁶ Ματθ. 11,28

⁷ Ψαλμ. 50,19

⁸ Ἰω. 6,56

⁹ Β΄ Τιμ. 2,11

¹⁰ Α΄ Κορ. 11,28

The post Εγκύκλιος Κυριακής Βαΐων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίου appeared first on Νέα Φλώρινα.

† ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ
ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ,
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΛΗΡΟ, ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ, ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΕΣ, ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ ἀγαπητὲς ἀδελφὲς μοῦ ἐν Χριστῷ,

Σήμερα ὁλοκληρώνεται ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ποὺ ἄρχισε τὴν Καθαρὰ Δευτέρα. Ἡ πορεία αὐτή μας πέρασε μέσα ἀπὸ τὶς δύσκολες δοκιμασίες τοῦ κόσμου, μᾶς ἐνίσχυσε μὲ τὴ δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ μᾶς ὁδήγησε μέχρι τὴν ἐξαιρετικὴ ἐμπειρία τῆς Ἀνάστασης τοῦ Λαζάρου καὶ τὴν θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ Ἰησοῦ σήμερα στὰ Ἱεροσόλυμα. «Ἰδοὺ ὁ Βασιλεὺς ἡμῶν ἔρχεται πραὺς καὶ σώζων ἡμᾶς».[1] Σίγουρα ἡ νηστεία καὶ οἱ περιορισμοί μας κούρασαν. Ἡ προσπάθεια νὰ νικήσουμε τὸν ἐγωισμό, τὰ συναισθήματά μας δυσκόλεψε καὶ ἡ αὐτοσυγκράτηση στὴ γλῶσσα μας ἀπαιτοῦσε θυσία. Παρὰ τὶς δυσκολίες, προσπαθήσαμε νὰ μὴν προσβάλουμε, νὰ μὴν κατηγορήσουμε, νὰ μὴν ἐκφράσουμε ὀργὴ καὶ κακία. Προσευχηθήκαμε τὴ νύχτα μὲ σιωπή, διαβάσαμε τὴ Ἁγία Γραφή, ἀναρωτηθήκαμε τί θέλει νὰ μᾶς πεῖ ὁ Θεὸς μέσα ἀπὸ τὴν εὔλαλη σιωπή του καὶ ἐξομολογηθήκαμε, προσπαθῶντας νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἔστω καὶ ἐλάχιστα ἀπὸ τὰ βάρη τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἡ συμμετοχή μας στὴ Θεία Λειτουργία μας ἐνίσχυσε πνευματικὰ σὲ αὐτὴ τὴν ἀνηφορικὴ πορεία.

Ἂν ὑπῆρξαν ἐντάσεις ἢ ψυχρὲς σχέσεις μὲ ἄλλους, ἡ στιγμὴ τῆς συγχώρεσης ἀποτέλεσε βάλσαμο γιὰ τὴν ψυχή μας. Ἂν προσευχηθήκαμε γιὰ ἐκείνους ποὺ μᾶς ἔβλαψαν καὶ μᾶς μισοῦν, σίγουρα βιώσαμε ἐσωτερικὴ γαλήνη. Ἂν ἀντέξαμε μὲ χαρὰ τὶς δοκιμασίες, τὶς προσβολὲς καὶ τὶς ἀδικίες τῶν ἄλλων, τότε νιώσαμε τὴν πληρότητα τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἀγαλλίασης. Ἂν εὐχαριστήσαμε τὸν Θεὸ γιὰ τὶς δοκιμασίες ποὺ μᾶς ἔδωσε, καταλάβαμε τὴν εὐλογημένη παρουσία Τοῦ κοντά μας καὶ τὸ μπόλιασμα μαζί Του. Ἂν δὲν ζητήσαμε νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τοὺς πειρασμούς, εἴδαμε τὴν δύναμή Του νὰ ἐνεργεῖ μέσα μας. Ἂν τὸ “δόξα τῷ Θεω” ἦταν πιὸ συχνὸ ἀπὸ τὸ “Κύριε ἐλέησον”, τότε ἡ σκέψη Του εἰσχώρησε βαθιὰ στὴν καρδιά μας καὶ κατανοήσαμε τὰ μυστήρια Του. Ἂν κοινωνήσαμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του, βιώσαμε τὸν Θεὸ ὡς μέρος τοῦ ἑαυτοῦ μας.

Εἶμαι βέβαιος ὅτι ὁ καθένας μας προσπάθησε νὰ ἐφαρμόσει κάτι ἀπὸ ὅσα ἀνέφερα. Δὲν ἔχει σημασία ἂν δὲν εἴδαμε ἄμεσα ἀποτελέσματα, γιατί τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι δῶρο καὶ εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι δική μας ἐπιτυχία καὶ προβολή. Δὲν πειράζει ἂν κάποιες φορὲς λυγίσαμε, ὁ Θεὸς γνωρίζει τὶς ἀδυναμίες μας, ἀρκεῖ ποὺ ἤμασταν στὴν ἀρένα καὶ ὄχι στὶς κερκίδες. Δὲν ἔχει σημασία ἂν εἴχαμε τὴν πρόθεση νὰ κάνουμε κάτι καλό, ἀλλὰ δὲν τὸ ξεκινήσαμε ποτέ. Ὁ Θεὸς ἐκτιμᾶ καὶ τὶς καλές μας προθέσεις.

Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἔφτασε στὸ τέλος της. Ὅ,τι καλὸ προλάβαμε νὰ κάνουμε, εἶναι ἤδη καταγραμμένο ἀπὸ τὸ ἄγρυπνο ὀφθαλμὸ τοῦ Θεοῦ. Κανεὶς νὰ μὴν ἀπογοητευτεῖ ἢ νὰ ντραπεῖ. Ἂς κοιτάξουμε μπροστά, στὸν Γολγοθᾶ καὶ τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Σὲ λίγες μέρες θὰ ψάλλουμε: “Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου…” καὶ αὐτὸ σημαίνει ὅτι, γιὰ ἐμᾶς, αὐτὴ ἡ ἡμέρα εἶναι ἡ στιγμὴ νὰ συνδεθοῦμε μὲ τὸ Θεῖο Πάθος καὶ νὰ τὸ βιώσουμε στὴ ζωή μας. Ἂς μὴν χάσουμε αὐτὴ τὴν τελευταία εὐκαιρία. Προλαβαίνουμε ἀκόμα. Ὁ Χριστὸς μᾶς περιμένει μὲ ἀστείρευτή ὑπομονή. Μέχρι νὰ μπεῖ στὸν τάφο Του, μᾶς περιμένει. Σᾶς παρακαλῶ ἂς ἀξιοποιήσουμε τὸν θάνατό Του γιὰ νὰ ζήσουμε ἐμεῖς. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι τὸ τέλος, ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀγάπης ποὺ νικᾶ τὸν θάνατο καὶ μᾶς δείχνει πῶς νὰ ζοῦμε πραγματικά. Αὐτὸ εἶναι τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο.[2] Ἂς ἑτοιμαστοῦμε γιὰ τὴν λαμπρὴ Ἀνάσταση. Ἂς ἑτοιμαστοῦμε νὰ ζήσουμε τὸ Χριστὸ στὸ μεγαλεῖο τῆς ἀγάπης Του γιά μας, στὸ μεγαλεῖο τοῦ Σταυροῦ Του.

Ἀγαπητοί μου, ὑπάρχει Θεὸς καὶ μᾶς ἀγαπᾶ. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ πιὸ δυνατὴ δύναμη στὸν κόσμο, ὄχι γιατί μᾶς προστατεύει ἀπὸ τὰ πάντα, ἀλλὰ γιατί μᾶς δίνει τὴ δύναμη νὰ ἀντέξουμε τὰ πάντα. Ὁ Χριστὸς παραμένει ἄγρυπνος καὶ μᾶς περιμένει ὅλους, χωρὶς ἐξαιρέσεις. Μὴν ἀμφιβάλλετε γι’ αὐτό. Μὴν φοβᾶστε τὸ Θεό. Εἶναι καθημερινὰ μαζί μας λέγοντάς μας «Ἐγὼ εἰμί».[3] Ζῆστε γιὰ χάρη Του, γεμίστε τὴ ζωή σας μὲ τὴν παρουσία Του, ἀπολαῦστε τὸν κόσμο Του καὶ χαρεῖτε μὲ τὰ δῶρα Του. Πιάστε Τὸν ἀπὸ τὸ χέρι καὶ νιῶστε τὴν καρδιά Του στὴν καρδιά σας. Δεχτεῖτε τὴν ἀγάπη Του καὶ ἑνωθεῖτε μὲ τὴ θεότητά Του. Κληρονομῆστε τὴ Βασιλεία Του, κάτι ποὺ δὲν εἶναι κάπου μακριά, εἶναι ἐδῶ, στὴν καρδιά μας, ὅταν ἀφήνουμε τὴν ἀγάπη Του νὰ κυβερνᾶ τὴ ζωή μας. «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστίν».[4]

Ἀπὸ σήμερα τὸ ἀπόγευμα μὲ τὴν πρώτη ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου ξεκινᾶμε τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Γιὰ νὰ συμμετέχουμε ὅμως μὲ πνευματικὴ προετοιμασία καὶ εἰλικρινῆ κατάνυξη σὲ αὐτή, μποροῦμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ ἀκόλουθα τρία βήματα:

Πρῶτο βῆμα: Προσευχὴ καὶ μετάνοια

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμὴ γιὰ νὰ ἐπανασυνδεθοῦμε μὲ τὸν Θεὸ μέσα ἀπὸ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἐξομολόγηση. Ἀφιερῶστε χρόνο κάθε μέρα γιὰ προσωπικὴ προσευχὴ καὶ μετάνοια, ἀναγνωρίζοντας τὶς ἀδυναμίες σας καὶ ζητῶντας συγχώρεση ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Μὲ αὐτὸ τὸν ἁπλὸ τρόπο μένουμε ἑνωμένοι μακριὰ ἀπὸ αἱρέσεις καὶ σχίσματα ἔχοντας στὰ θεμέλια αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ οἰκοδομήματος τὴν ὑπακοή.

Δεύτερο βῆμα: Συμμετοχὴ στὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες

Ἡ συμμετοχὴ στὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, εἶναι καθοριστική. Μέσα ἀπὸ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ συμμετοχὴ στὰ τελούμενα ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ζοῦμε τὸ πάθος καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἡ λατρεία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας δὲν εἶναι ἁπλᾶ στιγμές. Εἶναι στιγμὲς ποὺ ἀγγίζουν τὴν αἰωνιότητα καὶ τὴν καρδιά μας μὲ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ.

Τρίτο βῆμα: Νηστεία καὶ ἐγκράτεια

Ἡ νηστεία αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα εἶναι μιὰ εὐκαιρία γιὰ ἐσωτερικὴ καθαρότητα καὶ πνευματικὴ ἐνδυνάμωση. Προσπαθῆστε νὰ τηρήσετε τὴν νηστεία μὲ σεβασμό, ὄχι μόνο σὲ σχέση μὲ τὸ φαγητό, ἀλλὰ καὶ σὲ σχέση μὲ τὶς σκέψεις καὶ τὶς πράξεις σας. Ἡ πραγματικὴ δύναμη τῆς ἐγκράτειας βρίσκεται στὴν ἱκανότητά μας νὰ ἐλέγχουμε τὶς ἐπιθυμίες μας, μὲ σκοπὸ νὰ ἀναπτύξουμε ἕναν πιὸ συνειδητὸ καὶ βαθὺ τρόπο ζωῆς, ἑστιάζοντας στὴν ψυχικὴ καὶ πνευματικὴ πρόοδο. Ἡ ἐγκράτεια δὲν εἶναι ποινή, εἶναι μιὰ ἐπένδυση στὴν πνευματικὴ εὐημερία!

Ἀγαπητοί μου,

Μὲ αὐτὸ τὸ βηματισμὸ αὐτὴ ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα θὰ εἶναι μιὰ ὄμορφη πορεία πρὸς ἕναν κόσμο ὅπου τὰ προβλήματα δὲν χρειάζεται νὰ λύνονται, γιατί ἐξαφανίζονται μπροστὰ στὴ Θεία ἀγάπη. Ἂς ἀκολουθήσουμε λοιπόν, ὅλοι μας τὸν δρόμο τῆς θυσίας γιὰ νὰ εἰρηνεύσουμε ὅπως τονίζει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὰ κείμενά του. «Αὐτὸς γὰρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν».[5] Μόνο μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο θὰ γευθοῦμε τὴν ἀληθινὴ χαρὰ τῆς Ἀνάστασης.

Σᾶς εὔχομαι νὰ ζήσετε ὄμορφα καὶ μὲ πνευματικὴ χαρὰ αὐτὴ τὴ Μεγάλη καὶ Ἁγία Ἑβδομάδα.

[1] Ζαχ. 9,9

[2] Ἐφεσ. 2, 8

[3] Μάρκ.  ιδ΄62

[4] Λουκ. 17,21

[5] Εφεσ. β 14

Μὲ εὐχὲς γιὰ καλὴ καὶ εὐλογημένη Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα,

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,
† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

The post Εγκύκλιος του Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ.κ. Ειρηναίου για την Κυριακή των Βαΐων appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο σοφός Σολομώντας μάς λέει πως υπάρχει καιρός και χρόνος για κάθε γεγονός «ὑπὸτὸνοὐρανόν» (Εκκλησιαστής 3:1). Και εμείς ας αξιοποιήσουμε τον χρόνο κατ’ αυτήν την πνευματική και αγωνιστική περίοδο της Αγίας Τεσσαρακοστής, η οποία ολοκληρώθηκε την Παρασκευή, ποθήσαμε την ένωσή μας με τον Χριστό μας μέσα από τη νηστεία, την προσευχή, την ταπείνωση, τη μελέτη της Αγίας Γραφής και τη συμμετοχή μας στις όμορφες και ξεχωριστές ιερές ακολουθίες, εξαγνίζοντας την ψυχή μας, για να οδηγηθούμε στον Γολγοθά μας και μαζί με τον Χριστό μας να αναστηθούμε. Να μας αξιώσει ο Ιησούς να πανηγυρίσουμε το σπουδαιότατο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας στο διάβα των αιώνων: την ανάσταση του θεανθρώπου Ιησού.

Ο Χριστός ήρθε στη γη για δύο, κυρίως, λόγους. Πρώτον, ήρθε και έγινε θεολόγος, για χάρη μας, [1] όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, δηλαδή, για να μας ευλογήσει και να μας γνωρίσει τον Θεό και, δεύτερον, για να σταυρωθεί, ώστε να σηκώσει στους ώμους του όλες τις αμαρτίες των ανθρώπων (Ιω 1:23). Στην Αγία Γραφή εντοπίζουμε, κυρίως, τέσσερις λόγους για τους οποίους ο Χριστός οδηγήθηκε με τη θέλησή Του στον Σταυρό:

1/ Για να οικειωθεί τον θάνατο ως τέλειος άνθρωπος (Β´   Τιμ 2:13)

2/ Για να παραπλανήσει τον διάβολο (Α´   Κορ 2:8)

3/ Για να αποδείξει τον θάνατό του με μάρτυρες, ώστε να μην αμφισβητηθεί η ανάστασή Του (Πρξ 2:32)

4/ Για να δείξει την αγάπη του (Ιω 3:16) προς τον άνθρωπο με την Ανάστασή του.

Ο άνθρωπος θανάτωσε τον Χριστό και ο Χριστός με την ανάστασή Του χάρισε στον άνθρωπο την αθανασία, καθώς με την άπειρη ευσπλαχνία του, κατέβηκε από τους κόλπους του Θεού Πατέρα, έγινε άνθρωπος διά της Θεοτόκου και κατέκρινε, κρέμασε και σταύρωσε πάνω του την αμαρτία του ανθρώπινου γένους. [2]

Άραγε ποια θα ήταν η κατάσταση του Χριστιανισμού αν ο Χριστός δεν ανασταινόταν από τους νεκρούς; Θα ήταν θρησκεία, όπως όλες οι άλλες. Θα πηγαίναμε κάθε χρόνο να προσκυνήσουμε τον τάφο του αρχηγού μας. Σ’ αυτό το σημείο διαφέρει ο Χριστιανισμός από τις άλλες θρησκείες. Ο τάφος του Χριστού είναι κενός. Ο Χριστός ζει. Το σπουδαιότερο απ’ όλα είναι ότι ζει στις καρδιές όλων εκείνων που τον δέχτηκαν ως Σωτήρα και Κύριο της ζωής τους.

Αν επισκεφτείτε την Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα, θα δείτε ένα κρυστάλλινο τάφο με το βαλσαμωμένο σώμα του Λένιν. Στον τάφο είναι γραμμένα τα εξής: «Ήταν ο μεγαλύτερος αρχηγός των λαών όλων των χωρών, όλων των εποχών. Ήταν κύριος της νέας ανθρωπότητας, ήταν ο σωτήρας του κόσμου!».

«Ήταν», ναι, μα όχι «είναι». Πέθανε ο Λένιν και μαζί του όλη η ανθρώπινη και θνητή δύναμή του. Ο Χριστός, όμως –αν και δεν θα έπρεπε καν να τολμήσω να κάνω μια τέτοια σύγκριση– ζει, γιατί αναστήθηκε από τους νεκρούς νικώντας τον θάνατο.

Τούτο είναι το βασικό μήνυμα της χριστιανικής πίστης. Δεν υπάρχει αληθινή σωτηρία σε καμία άλλη θρησκεία, γιατί απλούστατα ο αρχηγός τους είναι νεκρός. Πώς μπορούν ο Βούδας ή ο Μωάμεθ να σώσουν κάποιον από τον θάνατο, αφού οι ίδιοι έχουν ηττηθεί απ’ αυτόν;

Η ανάσταση του Χριστού είναι το μεγαλύτερο θαύμα. Η ταφή του ήταν απόλυτα βεβαιωμένη. Έβαλαν φύλακες μήπως και κλέψει κανείς το σώμα Του. Επομένως, όταν τα νέα της Ανάστασης μαθεύτηκαν δύο ήταν οι πιθανές εξηγήσεις: Ή ότι κάποιοι φίλοι ή εχθροί έκλεψαν το σώμα Του ή ότι πραγματικά αναστήθηκε από τους νεκρούς. Οι εχθροί Του σίγουρα δεν έκλεψαν το σώμα Του. Η ανάσταση του Χριστού δεν τους συνέφερε. Και εάν καθ’ υπόθεση το είχαν κλέψει, το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να παρουσιάσουν το νεκρό σώμα και ο ενθουσιασμός των ακολούθων θα εξαφανιζόταν μονομιάς, μαζί με κάθε πίστη στη διδασκαλία ή το πρόσωπό Του.

Μα ούτε και οι φίλοι Του θα μπορούσαν να είχαν κλέψει το σώμα Του. Αυτοί ήταν έντεκα φοβισμένοι άνδρες, που μόλις ο Χριστός συνελήφθη εξαφανίστηκαν πανικόβλητοι. Τον «εγκατέλειψαν», όπως μας λέει ο Ματθαίος (25:26). Και εάν, τελικά, νικούσαν το φόβο τους και προσπαθούσαν να κλέψουν το σώμα του Χριστού, έπρεπε να νικήσουν τη ρωμαϊκή φρουρά, κάτι το οποίο θα ήταν μεγάλο θαύμα, όσο και η ανάσταση του Χριστού. Η ανάσταση του Χριστού είναι ένα ιστορικό γεγονός.

Ο θάνατος του Χριστού δεν θα ίσχυε για τη συγχώρεσή μας αν δεν ακολουθούσε η ένδοξη Ανάστασή Του. Αν δεν ανασταινόταν ο Χριστός, θα βρισκόμασταν στο απόλυτο σκοτάδι σχετικά με το τι συμβαίνει μετά τον θάνατο. Αυτός, με την Ανάστασή Του, έγινε το φως του μέλλοντος. Επειδή ο Χριστός αναστήθηκε, μπορούμε και εμείς αυτή τη στιγμή, δεχόμενοι το έργο του στο σταυρό, να ελευθερωθούμε από τη δύναμη της αμαρτίας και του θανάτου, να γίνουμε καινούργιοι άνθρωποι. Αρκεί να Τον δεχτούμε προσωπικά ως τον Σωτήρα μας.

Ο Χριστός αναστήθηκε για να μας σώσει.

Για τη μεγάλη και ευφρόσυνη εορτή της Αναστάσεώς Του μας έμεινε μία εβδομάδα: η Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα. Το σημείο της συνάντησής μας με τον Χριστό είναι ένα: ο Γολγοθάς.

Γι’ αυτό και σάς παρακαλώ ως επίσκοπός σας να αξιοποιήσετε πνευματικά και σταυρικά αυτήν τη μεγάλη πνευματική εμπειρία.

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι ευκαιρία για τον καθένα μας και την καθεμιά, για να αναλογιστούμε και να ενδοσκοπήσουμε πνευματικά ποιοι αληθινά είμαστε, πόσο χαμηλά έχουμε πέσει, πόσο πραγματικά και βιωματικά πιστεύουμε.

Ας μετανοήσουμε για τον εαυτό μας.

Ας διορθώσουμε τις σχέσεις μας.

Ας συμφιλιωθούμε με τους αδελφούς μας.

Ας κατανοήσουμε και ας αγαπήσουμε τους συνανθρώπους μας.

Ας παλέψουμε με τον εγωισμό μας.

Ας ξεπεράσουμε τον εαυτό μας.

Ας εμπιστευτούμε τον Χριστό μας.

Έχουμε χρόνο να μετανοήσουμε, να εξομολογηθούμε, να κοινωνήσουμε, να συμμετέχουμε στις μοναδικές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας.

Την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα μόνο ένας τρόπος συνάντησης και συμφιλίωσης υπάρχει: η μετάνοια και η σιωπή, που οδηγούν στον Σταυρό. Από εκεί μόνο ατενίζουμε την Ανάσταση.

Ας προετοιμαστούμε πνευματικά, για να αναστηθούμε.

Ας σταυρωθούμε για να τον μιμηθούμε.

Αδελφοί και αδελφές μου,

Ας γίνουμε αυστηροί με τον εαυτό μας και επιεικείς με τους αδελφούς μας.

Ας είμαστε ανυποχώρητοι στην πίστη και την εμπιστοσύνη μας στον Χριστό.

Προπάντων δε, ας έχουμε αγάπη και προσευχή για όλους ανεξαιρέτως τους αδελφούς μας.

Με ευχές για καλή και ευλογημένη Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα,

 Ο Επίσκοπός σας,

†Ο Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

______________

Υποσημειώσεις:

[1] Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα,Λόγοι αποδεικτικοί περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος δύο, Λόγος αποδεικτικός Α΄, επιμ. Π. Χρήστου, τόμ. Α΄, Θεσσαλονίκη: Κυρομάνος 1988, σ. 26: «[ὁΧριστὸς] ὃςΘεὸςὢνπροαιώνιοςδι᾿ἡμᾶςκαὶθεολόγοςἐγεγόνει».

[2] Θεία Λειτουργία Μ. Βασιλείου, ευχή της αγίας αναφοράς: «ηὐδόκησεν ὁ μονογενής σου Υἱὸς […] κατακρῖναι τὴν ἁμαρτίαν ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ».

The post Εγκύκλιος του Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίου για την Κυριακή των Βαΐων appeared first on Νέα Φλώρινα.