Το Η ΦΑΣΗ ΕΙΝΑΙ GRINGE κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες από τον Συγγραφέα Στέλιο Λιθοξοϊδη και τις εκδόσεις #bookstagram. Είναι το πρώτο του δημοσιευμένο έργο που στοχεύει πρωτίστως στο παιδικό και εφηβικό αναγνωστικό κοινό. Πριν την σύσταση για μια πρώτη γνωριμία ας  του ευχηθούμε καλοτάξιδο.

Ο συγγραφέας δημιουργεί και παρουσιάζει, ως κεντρικό ήρωα ένα αγόρι της ΣΤ Δημοτικού ενώ η πλοκή εξελίσσεται στον μικρόκοσμο του μαθητή κυρίως στο σχολικό περιβάλλον. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο, αν λάβει κανείς υπόψη το επάγγελμα του Στέλιου Λιθοξοΐδη,(αυτό του Δασκάλου)το πως καταφέρνει να περιγράψει την καθημερινότητα και τον κόσμο γύρω μας, υπό την οπτική γωνία ενός παιδιού. Ο συλλογισμός, η αντίληψη, η αυθορμητικότητα, τα συναισθήματα, η συμπεριφορά, αποτυπώνονται έτσι που εύκολα θα νόμιζε κάνεις πως διαβάζει το ημερολόγιο ενός δωδεκάχρονου. Ο Βαθμός εξοικείωσης μπορεί να εξηγηθεί από την εκπαιδευτική κοινότητα βάση τον τύπο Δασκάλου. Έναν δάσκαλο που αντιμετωπίζει το κάθε παιδί  ως ξεχωριστή προσωπικότητα, έχοντας γνώση των δεξιοτήτων του, των αναγκών του, των προβληματισμών του, των συναισθημάτων του. Αυτό προϋποθέτει την ενσυναίσθηση, δείγμα υψηλής συναισθηματικής νοημοσύνης,ώστε να μπορεί να κατανοήσει και να αποδώσει με απολυτή ακρίβεια την πραγματικότητα, μια πραγματικότητα υπό την οπτική γωνία ενός μαθητή. Ένας αυθεντικός εκπαιδευτικός και όχι ένας εκπαιδευτικό αυθεντία,ο οποίος θέλει συνεχώς να μαθαίνει, να βελτιώνεται και να προσαρμόζεται στις αλλαγές. Δεν μαθαίνει στους μαθητές, μαθαίνει και από τους μαθητές. Μπορεί να το καταλάβει εύκολα ο αναγνώστης παρατηρώντας τόσο τις αντιδράσεις του Θανάση (του πρωταγωνιστή) όσο και των άλλων μαθητών/τριών που  έχει συμπεριλάβει. Δεν διαφέρουν σε τίποτα από ένα υπαρκτό πρόσωπο που θα μπορούσε να συναντήσει σήμερα κάνεις είτε ως δάσκαλος στην σχολική τάξη είτε ως συγγενής(στο παιδί του, ανιψιό/α, αδερφό/η κτλ.).

Θα σταθώ σε δυο ακόμα σημεία που συνηγορούν στην ύπαρξη ενός καλά καταρτισμένου και αξιόλογου εκπαιδευτικού. Το πρώτο είναι η αντιστοίχιση με την γνωστική ανάπτυξη που συντελείται σ’ αυτή την ηλικία, όπως εμφανίζεται μέσα από του εσωτερικούς μονολόγους του μικρού μαθητή και αυτή του γνωστικού αντικείμενου της διδακτέας ύλης, που εντοπίζεται στο περιεχόμενο της μελέτης για το σπίτι. Δεν είναι τυχαία παραδείγματα αλλά υπάγονται στο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών της ΣΤ Δημοτικού.

Το dεύτερο ο βαθμός επίδρασης της παρέας συνομηλίκων,στην μέση σχολική και εφηβική ηλικία ως φορέα κοινωνικοποίησης.

Δεν θα μπορούσαν να παραληφθούν οι παραπάνω αναφορές, καθώς έχουν χρηστική αξία στην αποτίμηση του συγγραφικού έργου ως αποδεικτικά στοιχεία του ρεαλιστικού ύφους που υιοθετείται.

Ωραία θα μου πείτε τα παραπάνω αλλά για πιο λόγο να το διαβάσει ένα παιδί;

Θα σας πώ.

Έχει να κάνει με τον Θανάση. Αντιμετωπίζει μία δυσκολία στο σχολείο και στην τάξη του κάτι που δεν αντιμετωπίζουν οι συμμαθητές του. Καλείται να λύσει κάποια προβλήματα.

Οι μικροί αναγνώστες διαβάζοντας το θα καταλάβουν πως δεν είναι η τελειότητα που κάνει κάποιον σπουδαίο και σημαντικό. Ούτε επιτυχία είναι να τα κάνεις όλα σωστά και να πηγαίνουν όλα ρολόι.

Το “ταξίδι” του μικρού ήρωα που στο τέλος καταφέρνει να είναι χαρούμενος,αποτελεί σπουδαίο παράδειγμα για όλα τα παιδιά. Αρκετά θα βρουν ομοιότητες και “κομμάτια τους”, ενώ δεν είναι λίγα  τα παιδιά που θα ταυτιστούν.

Το εγχείρημα του συγγραφέα να καταπιαστεί με την παιδική λογοτεχνία πέρα από το ότι πέτυχε, θα τον δικαιώσει

Τώρα σχετικά με μας τους μεγάλους αναγνώστες. Δεν χρειάζεται κανείς να έχει παιδιά, να είναι εκπαιδευτικός ούτε να ξέρει από λογοτεχνία για να διαβάσει τι βιβλίο και να αποκομίσει κάτι απ’ αυτό.

Η αποδοχή, η απόρριψη ,η διαφορετικότητα, η μετάνοια είναι έννοιες που μας αφορούν όλους και όλες.

Ο φόβο της μοναξιάς και η ανάγκη του ανήκειν.

Τι σχέση έχουν τα παραπάνω;

Μα κυρίως για αυτά “μιλάει”το βιβλίο με τρόπο που τα βλέπει ένα παιδί. Μπορεί να μην είμαστε παιδιά όμως όλοι κρύβουμε ένα μέσα μας. Ας αφήσουμε αυτό να το διαβάσει για εμάς.

Καλή ανάγνωση!

Γεώργιος Λιαδάκης Ξενίδης

Ιστορικός _Φιλόλογος

Ψυχολόγος

Μ.Α Δημιουργικής γραφής

Βιογραφικό Συγγραφέα

Ο Στέλιος Λιθοξοΐδης γεννήθηκε το 1993 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Φλώρινα. Είναι Δάσκαλος και εργάζεται στην Δημόσια εκπαίδευση. Οι μεταπτυχιακές του σπουδές αφορούν, πρώτιστόν τη δημιουργική γραφή και δεύτερον, τις επιστήμες της αγωγής, με εξειδίκευση στα ζητήματα ιστορίας, ιστορικής εκπαίδευσης και εκπαιδευτικής πολιτικής. Είναι βραβευμένος μεταξύ των άλλων, από το Δίκτυο Δημιουργικής γραφής και από τις Κυπριακές εκδόσεις ευγνώμων. Απόόλες  τις δράσεις  του πάντα προκρίνει την Ομάδα Δημιουργικής γραφής  στη λέσχη πολιτισμού Φλώρινας, της οποίας είναι ιδρυτής και επιστημονικός υπεύθυνος. Αποτελεί υποψήφιο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Συντονίζει εργαστήρια Δημιουργικής γραφής για παιδιά, εφήβους και Ενήλικες στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στις Η.Π.Α. Από τον Δεκέμβριο του 2023 αποτελεί Τακτικό μέλος του Φ.Σ “Παρνασσός”. Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εμφιλοχωρούν η δημιουργική γραφή, η λογοτεχνία, η εκπαιδευτική πολιτική και η έμφυλες

διαστάσεις στην εκπαίδευση. Εχει εκδώσει διηγήματα κι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα. Αρθογραφεί σε επιστημονικά περιοδικά.

Έργα του έχουν ανεβεί και στο θέατρο.

The post Κριτική στο παιδικό διήγημα του Στέλιου Λιθοξοΐδη “Η φάση είναι gringe” appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η γραφή του Λιθοξοΐδη είναι γρήγορη, κοφτή και γεμάτη ρυθμό – σχεδόν σαν spokenword. Δεν φοβάται να εκτεθεί, να εκφράσει ανασφάλειες ή να σαρκάσει τα πάντα: από τις ρομαντικές σχέσεις και το Instagram μέχρι την εκπαιδευτική πολιτική, τη γλώσσα και την ίδια τη συγγραφή. Υπάρχει μια αυθεντικότητα που σε τραβάει – σαν να διαβάζεις τον φίλο σου που ξαφνικά αποφάσισε να πει τα πράγματα έξω απ’ τα δόντια.

Παρά τον τίτλο του, το βιβλίο είναι το αντίθετο του “cringe”: είναι μια ειλικρινής και συχνά τρυφερή κατάθεση ενός αφηγητή  που παρατηρεί τον κόσμο γύρω του και τον εαυτό του με χιούμορ, σαρκασμό και –τελικά– αγάπη.

Ένα φρέσκο, ζωντανό και εξαιρετικά επίκαιρο ανάγνωσμα που σε κάνει να γελάσεις, να ταυτιστείς, αλλά και να σκεφτείς. Για όσους αγαπούν την εναλλακτική λογοτεχνία, την ψηφιακή κουλτούρα και την έντιμη, ανεπιτήδευτη γραφή, «Η φάση είναι cringe» είναι must.

Για μικρούς αλλά… και μεγάλους.

Έβελυν Μαστρογιάννη

Πηγή: artinvivo.gr

The post Βιβλιοκριτική: Η φάση είναι cringe, του Στέλιου Λιθοξοΐδη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κυκλοφορία: Παρασκευή 4 Απριλίου

Για παιδιά από 9 ετών κι άνω.

Ο Θανάσης, μαθητής της ΣΤ’ Δημοτικού, μεγαλώνει σε έναν κόσμο γεμάτο φιλίες, συγκρούσεις, αγάπες και… cringe στιγμές! Μέσα από τα αστεία, τις αμηχανίες και τις περιπέτειες της καθημερινότητας, μαθαίνει ότι το να είσαι ο εαυτός σου είναι η πιο δυνατή επιλογή.

Ένα βιβλίο που θα απολαύσουν τα παιδιά, αλλά και οι γονείς που θα το διαβάσουν μαζί τους. Θα μας θυμηθείτε!

Προπαραγγελία με ΔΩΡΕΑΝ μεταφορικά!

Στείλτε μας μήνυμα στο bookstagrameditions@gmail.com  για να ενημερωθείτε!

Συντελεστές έκδοσης:

Συγγραφέας: Στέλιος Λιθοξοΐδης

Μακέτα εξωφύλλου: Αγγελίνα Παπαδημητρίου

Διόρθωση κειμένου: Γεωργία Καλαμαρά

Σελιδοποίηση: Γιώτα Καλαμαρά

Τιμή: 10€

Σελίδες: 140

Οπισθόφυλλο:

Ο Θανάσης, μαθητής της ΣΤ΄ τάξης, έχει να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της σχολικής ζωής, από το ποδόσφαιρο και τις διαφωνίες με τη «συμμορία» των φίλων του, μέχρι τα αμήχανα σκιρτήματα της πρώτης αγάπης. Με μια τάξη χωρισμένη σε «gangs», έναν «Λουκουμά» που ξεχωρίζει και μια πρώην σχέση που δε λέει να ξεχαστεί, ο Θανάσης μαθαίνει ότι το να μεγαλώνεις δεν είναι ποτέ απλό· ούτε χωρίς εκπλήξεις. Αλλά είναι όμορφο όταν είμαστε ο εαυτός μας. Μια απολαυστική ματιά στην καθημερινότητα των παιδιών που ζουν την κάθε στιγμή με ένταση, γέλιο και την αφοπλιστική ειλικρίνεια που μόνο η παιδική ηλικία προσφέρει. Ένα βιβλίο για τα πρώτα βήματα στις σχέσεις, τη φιλία και τον εαυτό μας, που θα αγγίξει μικρούς και μεγάλους.

«Η φάση είναι cringe» – ένα βιβλίο που θα σας κάνει να γελάσετε, να θυμηθείτε και –ίσως– να δείτε την παιδική ηλικία με νέα ματιά!

The post «Η φάση είναι cringe» – Το νέο βιβλίο του Στέλιου Λιθοξοΐδη κυκλοφορεί στις 4 Απριλίου! appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κανείς δεν πρέπει να γίνεται τιμωρός αψηφώντας του άγραφους, υπέρτατους νόμους των θεών.

Κάτι που λειτουργεί ως προοικονομία.Τα προμηνύματα πολλά για κάθε προσεκτικό αναγνώστη. Η επιδεξιότητα του συγγραφέα είναι εμφανής. Τα αντιρατσιστικά μηνύματα πολλά. Ή κριτική στην ανεπάρκεια και την προκατάληψη του εκπαιδευτικού συστήματος έντονη. Αποδόμηση της πατριαρχικής κοινωνίας .Ύπαρξη θεμάτων που αφορούν τον σύγχρονο άνθρωπο όπως η φιλία, η μοναξιά, ο έρωτας .Ο ρεαλισμός της καθημερινότητας όπου κυριαρχούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η δύναμη που έχουν τα ΜΜΕ υποδηλώνεται με πλήρη ακρίβεια.

Γεώργιος Λιαδάκης Ξενίδης

Ιστορικός/Εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
Ψυχολόγος
Μ.Α Δημιουργικής γραφής
Συγγραφέας

Λίγα λόγια για τον Συγγραφέα:

Ο Στέλιος Λιθοξοΐδης γεννήθηκε το 1993 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Φλώρινα. Είναι δάσκαλος και εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση. Οι μεταπτυχιακές του σπουδές αφορούν, πρώτον, τη δημιουργική γραφή και δεύτερον, τις επιστήμες της αγωγής, με εξειδίκευση στα ζητήματα ιστορίας, ιστορικής εκπαίδευσης και εκπαιδευτικής πολιτικής. Είναι βραβευμένος, μεταξύ άλλων, από το Δίκτυο Δημιουργικής Γραφής και από τις κυπριακές εκδόσεις Ευγνώμων. Από όλες τις δράσεις του πάντα προκρίνει την Ομάδα Δημιουργικής Γραφής στη Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας, της οποίας είναι ιδρυτής και επιστημονικός υπεύθυνος. Αποτελεί υποψήφιο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικούς τόμους. Στο θέατρο έχουν ανέβει τα έργα του «Οι τελευταίες κενές σελίδες» (Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 2023) και το θέατρο από παιδιά για παιδιά «Ακαδημία θεών» (Θέατρο Παραμυθίας, 2023). Συντονίζει εργαστήρια δημιουργικής γραφής για παιδιά, εφήβους και ενήλικες στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στις Η.Π.Α. Από τον Δεκέμβριο του 2023 αποτελεί Τακτικό Μέλος του Φ.Σ. «Παρνασσός». Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εμφιλοχωρούν η δημιουργική γραφή, η λογοτεχνία, η εκπαιδευτική πολιτική και οι έμφυλες διαστάσεις στην εκπαίδευση.

The post Βιβλιοκριτική: “Η παλιά αρχοντογειτονιά” του Στέλιου Λιθοξοΐδη appeared first on Νέα Φλώρινα.

H παλιά αρχοντογειτονιά, Στέλιος Λιθοξοΐδης

Σελίδες: 596

Διαστάσεις: 21×14

Δέσιμο: μαλακό εξώφυλλο

Λιανική Τιμή: 17  ευρώ

Κατηγορία:  Κοινωνικό, νουάρ

ISBN: 978-960-607-568-1

Περιγραφή:

Ο Γρηγόρης αφήνει το ιδιωτικό σχολείο που εργάζεται στη Θεσσαλονίκη και μετακομίζει στην Αθήνα, αναλαμβάνοντας ως αναπληρωτής δάσκαλος μια Τάξη Υποδοχής. Η διδασκαλία της ελληνικής σε μεταναστόπουλα που μόλις έχουν εγκατασταθεί στην Αθήνα τον κεντρίζει και του δίνει τεράστιο κίνητρο. Αλλά το νέο του σχολείο δεν λειτουργεί, όπως ο ίδιος θα περίμενε. Και η νέα του γειτονιά, στο κέντρο της Αθήνας, η «παλιά αρχοντογειτονιά», δεν μοιάζει με τις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Όπως και οι άνθρωποι που συναντά. Γιατί μεταξύ της αλήθειας και του ψέματος, πολλές φορές η διαχωριστική γραμμή είναι κάτισχνη. Άλλωστε, αλλιώς μια πλατεία φαίνεται από το ισόγειο, αλλιώς από ένα ρετιρέ, διαφορετικά από την οθόνη του κινηματογράφου, τις νότες ενός τραγουδιού και φυσικά, αλλιώς, όταν τη ζήσεις από μέσα. Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα, λέει ένα τραγούδι. Ποια θέα όμως, επιλέγεις να κοιτάζεις; Γιατί η ζωή, είναι σαν μια ρόδα με σκασμένο λάστιχο. Θα βρει όμως τον τρόπο να κυλήσει.

Βιογραφικό συγγραφέα:

Ο Στέλιος Λιθοξοΐδης γεννήθηκε το 1993 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Φλώρινα. Είναι δάσκαλος στη δημόσια εκπαίδευση. Οι μεταπτυχιακές του σπουδές αφορούν, πρώτον, τη δημιουργική γραφή και δεύτερον, τις επιστήμες της αγωγής, με εξειδίκευση στα ζητήματα ιστορίας, ιστορικής εκπαίδευσης και εκπαιδευτικής πολιτικής. Είναι βραβευμένος, μεταξύ άλλων, από το Δίκτυο Δημιουργικής Γραφής και από τις κυπριακές εκδόσεις Ευγνώμων. Από όλες τις δράσεις του πάντα προκρίνει την Ομάδα Δημιουργικής Γραφής στη Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας, της οποίας είναι ιδρυτής και επιστημονικός υπεύθυνος.  Αποτελεί υποψήφιο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Έχει εκδώσει τη συλλογή διηγημάτων «Τεχνική Ποινή» (2020), που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο και το ακαδημαϊκό σύγγραμμα «Σεξουαλικές Ταυτότητες και Κοινωνικά Παίγνια στο Έργο του Μ. Κουμανταρέα, απόκρυφες κατασκευές και σεξουαλική μυσταγωγία» (2021) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Black Rows. Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικούς τόμους. Στο θέατρο έχουν ανέβει τα έργα του «Οι τελευταίες κενές σελίδες» (Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 2023) και το θέατρο από παιδιά για παιδιά «Ακαδημία θεών» (Θέατρο Παραμυθίας, 2023). Συντονίζει εργαστήρια δημιουργικής γραφής για παιδιά, εφήβους και ενήλικες στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στις Η.Π.Α. Από τον Δεκέμβριο του 2023 αποτελεί Τακτικό Μέλος του Φ.Σ. «Παρνασσός».

The post Κυκλοφορία του μυθιστορήματος «Η παλιά αρχοντογειτονιά», του Στέλιου Λιθοξοΐδη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Παρουσίαση: 19 διαφορετικές ιστορίες. Άνθρωποι καθημερινοί, απλοί, με πάθη, που προχωρούν, ακόμα κι αν η πορεία τους είναι δύσβατη. Παίρνουν τα ρίσκα τους κι έρχονται αντιμέτωποι με τα αποτελέσματα των πράξεών τους. Επιμένουν, υπομένουν, χάνουν και ενίοτε κερδίζουν. Και στο τέλος… Στο τέλος έρχεται η Κάθαρση ή μήπως όχι; Υπάρχει happyend ή είναι απλώς ένας μύθος; Τι θα συμβεί όταν τελικά ο κριτής επιβάλλει την τεχνική ποινή; Κάθε βράδυ ο καθένας μας κοιμάται αγκαλιά με κάτι… Τυχεροί όσοι κοιμούνται αγκαλιά με την αλήθεια τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Ο συγγραφέας: Ο Στέλιος Λιθοξοΐδης γεννήθηκε το 1993 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Φλώρινα. Είναι δάσκαλος και εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση. Οι μεταπτυχιακές του σπουδές αφορούν, πρώτον, τη δημιουργική γραφή και δεύτερον, τις επιστήμες της αγωγής, με εξειδίκευση στα ζητήματα ιστορίας, ιστορικής εκπαίδευσης και εκπαιδευτικής πολιτικής. Είναι βραβευμένος, μεταξύ άλλων, από το Δίκτυο Δημιουργικής Γραφής και από τις κυπριακές εκδόσεις Ευγνώμων. Από όλες τις δράσεις του πάντα προκρίνει την Ομάδα Δημιουργικής Γραφής στη Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας, της οποίας είναι ιδρυτής και επιστημονικός υπεύθυνος. Αποτελεί υποψήφιο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικούς τόμους. Στο θέατρο έχουν ανέβει τα έργα του «Οι τελευταίες κενές σελίδες» (Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 2023) και το θέατρο από παιδιά για παιδιά «Ακαδημία θεών» (Θέατρο Παραμυθίας, 2023). Συντονίζει εργαστήρια δημιουργικής γραφής για παιδιά, εφήβους και ενήλικες στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στις Η.Π.Α. Από τον Δεκέμβριο του 2023 αποτελεί Τακτικό Μέλος του Φ.Σ. «Παρνασσός». Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εμφιλοχωρούν η δημιουργική γραφή, η λογοτεχνία, η εκπαιδευτική πολιτική και οι έμφυλες διαστάσεις στην εκπαίδευση.

The post Η «Τεχνική Ποινή» του Στέλιου Λιθοξοΐδη στο 52ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως appeared first on Νέα Φλώρινα.

Στη θεατρική σκηνή του 31ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, αναβίωσαν η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μάνος Χατζηδάκις, η Σωτηρία Μπέλλου, ο Μίκης Θεοδωράκης αλλά και άλλοι καλλιτέχνες που συνιστούν ορόσημα για την ελληνική σκηνή και παράδοση. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή

Στο μακρινό μέλλον, φαίνεται να υπάρχει στρεβλή εντύπωση για τη μουσική π κιου θεωρείται παράδοση του τόπου. Ωστόσο, μια ομάδα καθηγητών υποθέτει πως υπάρχει ένα κενό, ένα σκιερό σημείο στη μουσική ιστορία. Αποφασίζει να στείλει μια ομάδα επίλεκτων παιδιών σ’ ένα ταξίδι στον χρόνο, ώστε τελικά να φανεί αν πράγματι υπήρξαν μουσικές που χάθηκαν, γιατί οι άνθρωποι έπαψαν να ασχολούνται μαζί τους.

O εκπαιδευτικός και συγγραφέας Στέλιος Λιθοξοΐδης, στήνει μία ενδιαφέρουσα πλοκή, που ακροβατεί ανάμεσα στο παρόν, στο παρελθόν και στο μέλλον. Άπλετο χιούμορ, προβληματισμός για την κλιματική κρίση, τα πρότυπα των παιδιών, την αδιαφορία για τον πολιτισμό και την παράδοση, αλλά και το ενδόμυχο ενδιαφέρον για ό,τι εγείρει την αισθητική και την τέχνη. Η γλώσσα του κειμένου παντρεύει τη νεανική αργκό με τον καλό λόγο, εξευμενίζοντας την αυστηρότητα της δυστοπίας.

Tα οπτικοακουστικά εφέ επιμελήθηκε η Ελένη Καρκάνη, προσφέροντας στο κοινό μια πολυτροπική εμπειρία.Αθηνά Μακεδών, με ευφάνταστα σκηνικά και κουστούμια, έδωσε στους χαρακτήρες σάρκα και oστά κι επιμελήθηκε τα εργαστήρια ερμηνείας και φωνητικής.

H Eλένη Σαββίδου σχεδίασε τρεις υπέροχες χορογραφίες, που ανέδειξαν το ταλέντο των παιδιών στην κίνηση και στην έκφραση μέσω του χορού. Ο Κωνσταντίνος Γανωτής συνόδευσε με βιολί τα τραγούδια που ακούστηκαν. Περαιτέρω δυναμική στην ομάδα έδωσαν η ηθοποιός Αρχοντούλα Παναγιωτακοπούλου, μέσω εργαστηρίων ερμηνείας και ο Βασίλης Κορακάκης, μέσω εργαστηρίων στη λαϊκή και ρεμπέτικη μουσική.

Ένα δημόσιο σχολείο, βασιζόμενο στην εθελοντική δράση εκπαιδευτικών και καλεσμένων καλλιτεχνών, απέδειξε τι μπορεί να κάνει αν διατεθεί χώρος, χρόνος, κατάλληλες εγκαταστάσεις, αγάπη και πολύ μεράκι. Άνοιξε τις πόρτες του τα Σάββατα και τις Κυριακές και διοργάνωσε μια παράσταση επαγγελματικών προδιαγραφών. Μια παράσταση που με δυσκολία πίστευε κανείς ότι την παρουσιάζουν παιδιά κι όχι επαγγελματίες συντελεστές. Τι κι αν ο αρχικός σκοπός ήταν τα παιδιά να αναπτύξουν γνωστικές, κοινωνικές και ψυχοκινητικές δεξιότητες; Το τελικό αποτέλεσμα το ευχαριστήθηκε το κάθε άτομο που κατέκλυσε το σχολικό θέατρο κι απόλαυσε το δυστοπικό μέλλον, όπου η τεχνητή νοημοσύνη σχεδόν έχει αντικαταστήσει τον δάσκαλο, γνώρισε τα Πατήσια των δύο εποχών και των φτωχών καιρικών φαινομένων, έζησε την αναστήλωση μουσικών οροσήμων, μουσικών και τραγουδοποιών της ελληνικής μουσικής παράδοσης, τη σημερινή εποχή των social media και την έκρηξη της επιστήμης και της έρευνας.

ΠΗΓΗ

The post “Ταξίδι στις χαμένες νότες” του Φλωρινιώτη εκπαιδευτικού και συγγραφέα Στέλιου Λιθοξοΐδη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μεταξύ των ατόμων που ψηφίσθηκαν ομοφώνως ως νέα τακτικά μέλη είναι ο Φλωρινιώτης δάσκαλος και συγγραφέας, Στέλιος Λιθοξοΐδης.

Λίγα λόγια για τον «Φ.Σ. Παρνασσός»

Ο Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός» είναι ο παλαιότερος πολιτιστικός σύλλογος της Αθήνας. Ιδρύθηκε στις 24 Ιουνίου του 1865 στην Αθήνα από τα τέσσερα παιδιά του νομισματολόγου Παύλου Λάμπρου με σκοπό την πνευματική κοινωνική και ηθική βελτίωση του λαού μέσα από διάφορες εκδηλώσεις. Σύντομα ο σύλλογος απέκτησε φήμη και κύρος ανάλογο με αυτό μίας ακαδημίας που λειτουργούσε κατά τμήματα, όπως φιλολογικό, αρχαιολογικό, νομικό, καλλιτεχνικό ακόμα και φυσιογνωστικό. Διοργάνωνε διαλέξεις, εκθέσεις, καθώς και διάφορους διαγωνισμούς. Επτά χρόνια από την ίδρυσή του δημιουργήθηκε, κατόπιν πρότασης του Σ. Βασιλειάδη, νυκτερινή σχολή για άπορα παιδιά. Ειδικά με την είσοδο νέων μελών όπως του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, τότε πρύτανη, στον οποίο προτάθηκε η θέση του επίτιμου προέδρου, την οποία και δέχθηκε. Στις 17 Μαρτίου 1875 επήλθε και η επίσημη αναγνώριση του από το κράτος. Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Μιχαήλ Λάμπρος.

Από το Δ.Σ της Λ.Π.Φ.

The post Ο Στέλιος Λιθοξοΐδης, τακτικό μέλος στον «Φ.Σ. Παρνασσός» appeared first on Νέα Φλώρινα.

Το βιβλίο με τίτλο “Τεχνική ποινή” αποτελείται από 19 αυτοτελείς ιστορίες διαφορετικού περιεχομένου. Σε αρκετές παρουσιάζονται τα σκοτεινά ανθρώπινα πάθη όπως αυτό της ιδιοκτησίας ,της απληστίας που οδηγεί σε έναν προσωρινό ανήφορο με κατάληξη το απότομο πέσιμο και η μοναξιά, η αναλωσιμότητα και οι απρόσωπος εργοδότες, ή τεράστια διαφορά του φαίνεσθαι και του είναι. Αυτό που συναντάται σε μεγάλο βαθμό είναι οι ενοχές είτε ως μια συνεχή αναπαράσταση στην προσωπική κόλαση του καθενός σ αυτή την ζωή και την άλλη. Την μετάνοια όσων δεν μπόρεσαν να χαρούν μ αυτά που είχαν, κι ήταν αρκετά άλλα τα ήθελαν όλα. Άλλα κι άλλες καταστάσεις όπως η προδοσία και η εσωτερική σύγκρουση. Τώρα δικαίως θα ερωτηθεί κάνεις και γιατί δεν προχωράνε να αλλάξουν την ζωή τους; Γιατί θεωρούν πως αυτό που ζούνε τους αξίζει, χωρίς δικαστική έδρα καταδίκασαν τον εαυτό τους ένοχο και επέλεξαν και την ποινή. Δεν έχουν την δύναμη να συγχωρέσουν τον εαυτό τους γιατί πιστεύει πως κάνεις δεν θα το κάνει. Και έτσι συνεχίζουν να τραβάνε τις αλυσίδες που ίδιοι κρέμασαν, άλλοι να αυτοκαταστρέφονται επιμονή, εμμονή μπορεί να σε οδηγήσουν σε καταστροφικά μονοπάτια όχι όμως η υπομονή όπως εξιστορεί ο συγγραφέας. Μέσα από παρομοιώσεις, μεταφορές και άλλα σχήματα λόγου που συνήθως συναντάται στην ποίηση ο συγγραφέας απευθύνεται στους ενόχους εξηγώντας πως ότι και να κάνουν τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν. Μπορούν όμως να σταματήσουν την μοιρολατρία να σηκωθούν και να αρχίσουν να ζουν.Επιλογή τους είναι το αν μείνουν ζωντανοί ακόμα σε έναν μνήμα ξαπλωμένοι περιμένοντας να γίνει μόνιμη κατοικία τους, η να σηκωθούν και να αρχίσουν να ζουν.Αξιοσημείωτη είναι η χρήση αντιπαραδειγμάτων κάτι που δείχνει το μέγεθος της συγγραφικής αξίας του δημιουργού Σε αντίθεση με τον κλασσικό παραδειγματισμό που συναντάμε όπου οι αναγνώστες διδάσκονται απ’ το παράδειγμα των ηρώων οι οποίοι επιβραβεύονται με τον τρόπο ζωή τους:αγαθοί και οι κακοί όπου απ’ τους δεύτερους μένουμε μακριά, σ αυτό το έργο δεν υπάρχει καλό και κακό ούτε μια έμφυτη δικαιοσύνη. Οι ήρωες δεν τιμωρούνται από ένα εξωτερικό κριτή όπως ο Θεός άλλα όλα είναι αποτέλεσμα των πράξεων και των επιλογών. Γιατί πάντα υπάρχει επιλογή, ακόμα και όταν δεν δρούμε επιλέγουμε να μην επιλέξουμε. Ένα άλλο μήνυμα είναι το δικαίωμα στο λάθος. Ενώ συνήθως οι περισσότεροι συγγραφείς καταδικάζουν κάτι που δεν συμφωνεί με το αξιακό σύστημα των κοινωνικών επιτηδεύσεων εδώ το λάθος εμφανίζεται ως χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης και μάλιστα αναγκαίο. Δεν θα μάθεις απ’ τις ιστορίες των άλλων πως να μην σκοντάφτεις αλλά πέφτοντας και με το να σηκώνεσαι. Αυτό είναι και το μήνυμα του συγγραφέα. Ότι το πρόβλημα δεν είναι όταν πέφτεις και όσες φορές πέφτεις. Άλλα το να μάθεις να σηκώνεσαι.

 Η θέση του καλλιτέχνη στα κοινωνικά προβλήματα και αιτήματα του καιρού του: Τόσο μέσα απ το μυθιστόρημα τεχνική ποινή όσο και από ποιήματα του καταδικάζει διαφορά φαινόμενα όπως τον ρατσισμό, τον σεξισμό και την κοινωνική απομόνωση ατόμων και ομάδων που δεν πληρούν τα κριτήρια υπαγωγής στις νόρμες και στους θεσμούς της πλειοψηφίας.Στηλιτεύει την ανθρώπινη αντικειμενοποιήσει τόσο από φυσικά πρόσωπα που εκμεταλλεύονται όσους χρήζουν βοήθεια (Άτομα με υψηλό οικονομικό εισόδημα και υψηλή κοινωνική θέση οι οποίοι δεν διστάζουν να καταπατήσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να ζητήσουν κάθε είδους αντάλλαγμα από ανθρώπους που η ανάγκη τους φέρνει στην πόρτα τους εκμεταλλευόμενοι την τεράστια ανάγκη που έχουν π.χ. την ανάγκη για εργασία, αλλά εκπροσώπους θεσμών όπως αυτών της Εκκλησίας και της δικαιοσύνης)

Έντονη είναι η κριτική του για όσους αλλά ισχυρίζονται ως πιστεύω και αλλιώς συμπεριφέρονται(το φαινόμενο αυτό ονομάζεται στην κοινωνική ψυχολογία Γνωστική ασυμφωνία και ορίζεται ως η αναντιστοιχία μεταξύ πεποίθησης και συμπεριφοράς .Το τελευταίο παράδειγμα αυτό της υποκρισίας και της διπλής ζωής, ή φαινομενικότητα της καταπληκτικής ζωής (Μεταμοντερνισμός και μετακαπιταλισμος)=η εικόνα ταυτίζεται με την Πραγματικότητα, αποτελεί ένα απ’ τα χείριστα φαινόμενα της σημερινής εποχής και θεωρείται μια από της μεγαλύτερες κατάντιες της ανθρώπινης ύπαρξης όπου δεν χάνει την ευκαιρία να καταδικάζει σε οποιαδήποτε μορφή εμφάνισης του. Ο βολεμένος οπορτουνιστής που αγγίζει τα όρια του απάνθρωπου είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος και εχθρός της ανθρωπότητας. Ένας ακόμα προβληματισμούς που συναντάμε τόσο στην τεχνική ποινή αλλά και σε άλλα ποιήματα του είναι η αποξένωση των ανθρώπων και αλλοτρίωση. Οι άνθρωποι σήμερα απορροφημένοι στα προβλήματα τους αδιαφορούν για τον διπλανό τους γείτονα,συνάδερφο.Η θέση του λοιπόν είναι η έμπρακτη καταδίκη συμπεριφορών που τείνει να παίρνει την διάσταση κοινωνικών φαινομένων και ένα όραμα για εάν καλύτερο κόσμο που αγαπάει και νοιάζεται. Σε ένα πρώτο επίπεδο με ένα κάλεσμα στους καλλιτέχνες κυρίως συγγραφείς για μια κοινωνική αποδόμηση μέσα απ το έργο τους και την δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου μέσα. Μια κοινωνική επανάσταση με την τέχνη ως μέσο. Μέσω της Παραγωγής έργων που θα αγγίξουν την ψυχή του Αναγνώστη και θα τον οδηγήσουν σε μια εσωτερική συζήτηση και ύστερα αναζήτηση.

Κυκλοφορεί απ ‘τις εκδόσεις Υδροπλάνο

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Στέλιος Λιθοξοΐδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993.Κατάγεται από την Φλώρινα όπου αποφοίτησε από το παιδαγωγικό πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην εν λόγω περιοχή (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας). Εργάζεται ως Δάσκαλος στην Αθήνα ενώ είναι υποψήφιος Διδάκτωρ του πανεπιστημίου αποφοίτησης. Η διπλωματική του αφορά την πολιτική στην εκπαίδευση. Είναι κάτοχος του Μ.Α δημιουργικής γραφής ενώ το Δεύτερο μεταπτυχιακό του με θέμα: “Επιστήμες της αγωγής, ζητήματα Ιστορίας, Ιστορικής εκπαίδευσης και εκπαιδευτικής πολιτικής”.

Μέχρι τώρα έχει γράψει και έχει εκδώσει το μυθιστόρημα τεχνική ποινή και μελέτες που έχει κάνει πάνω στο έργο του Μένη Κουμανταρέα. Έχει γράψει διάφορα ανέκδοτα διηγήματα μικρού μήκους αλλά και ποιήματα. Είναι επιστημονικός υπεύθυνος του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Φλώρινας. Στις 15 Φεβρουαρίου 2023 στο Αρσάκειο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης τη μουσικοθεατρική παράσταση «Οι τελευταίες κενές σελίδες». Τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν στην παιδοογκολογική κλινική του Ιπποκράτειου.

The post Κριτική στο μυθιστόρημα «Τεχνική ποινή» του Στέλιου Λιθοξοΐδη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο Γιάννης (Γιώργος Κωνσταντίνου) είναι ένας καθημερινός νέος που αντιμετωπίζει το πρόβλημα της ανεργίας, όμοια με πολλά πτυχιούχα άτομα στην πατρίδα μας. Προκειμένου να κυνηγήσει τα όνειρά του, δεν διστάζει να δοκιμάσει τη λύση του εξωτερικού. Ωστόσο, είναι αναγκασμένος να αφήσει πίσω την αγαπημένη του, Πέγκυ (Αλεξάνδρα Κασιούμη), της οποίας τα όνειρα βρίσκονται στη δραματική σχολή του Κ. Κουν. Ένα λεύκωμα αποτελεί την πύλη για ένα ταξίδι στο παρελθόν. Στην περίοδο που Έλληνες και Ελληνίδες μεγαλούργησαν, παρά το τραύμα της καταστροφής και του πολέμου. Ο αφηγητής (Σπύρος Σαραφιανός) ενσαρκώνει τον οδηγό του οχήματος στον χωροχρόνο.

Η παράσταση είναι γεμάτη μουσικές και τραγούδια. Ο Ματθαίος Τσαχουρίδης μάγεψε με την ποντιακή λύρα όπως μόνο αυτός μπορεί να κάνει σε διεθνές επίπεδο, ενώ την εντυπωσιακή χορωδία (240 παιδιών) συνοδεύουν κορυφαίοι Έλληνες μουσικοί –  Μανώλης Καραντίνης (μπουζούκι), Θάνος Γκιουλετζής (βιολί) και Αχιλλέας Σοφούδης (πιάνο), γνωστοί ως triomousikanti, καθώς και παραδοσιακή ορχήστρα με τους Μίλτο Σπυριδόπουλο (κιθάρα λαούτο), Στέφανο Κωφίδη (κρουστά), Αναστασία Ζαχαριάδου (κανονάκι). Η παιδική χορωδία, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Ηρακλή Παναγόπουλου και τη θεατρική καθοδήγηση της Κατερίνας Κουλιακιώτη, μαγεύει το κοινό καθώς κάνει δυναμική είσοδο και αποδεικνύει ότι στην ουσία αυτή συνιστά τον πραγματικό πρωταγωνιστή. Τα παιδιά, τραγουδούν για τα παιδιά.

Στην παράσταση λαμβάνουν επίσης μέρος οι όμιλοι θεάτρου, μοντέρνου χορού και μπαλέτου υπό την καθοδήγηση της Μυρσίνης Καρματζόγλου, Άννας Θωίδου και Άσπας Σέρβου.Στο απόσπασμα του Πόντου συμμετέχει παραδοσιακή, παιδική ορχήστρα με ποντιακές λύρες του συλλόγου «Ακρίτες του Πόντου» και η χορευτική τους ομάδα.Συμμετέχει επίσης το παραδοσιακό χορευτικό τμήμα της ΚΕΠΑΠ του Δήμου Πυλαίας Χορτιάτη.

Στο τέλος της παράστασης εύκολα συνειδητοποιεί ένα άτομο πως δεν βρέθηκε σε ένα απλό και συνηθισμένο παιδικό δρώμενο που έχει ανέβει με σκοπό να διδάξει. Αντίθετα, πρόκειται για μια μουσικοθεατρική παράσταση που στόχο έχει να προβληματίσει, να κάνει το κοινό να γελάσει και να ταυτιστεί. Πρόκειται για μία παράσταση από το Αρσάκειο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης που αφού την παρακολουθήσει κανείς συνεχίζει να την αναλογίζεται για πολλές μέρες μετά. Στο σημείο αυτό έγκειται η επιτυχία της και για αυτό αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στη διοίκηση του Αρσακείου και σε όλα όσα άτομα συνέβαλαν για την πραγμάτωση του οράματος αυτής. Γιατί, όπως είπε ο Σεφέρης «Η μνήμη πονάει εκεί που την αγγίζεις».

Γιώτα Παπαδοπούλου

The post Oι τελευταίες κενές σελίδες: Η μουσικοθεατρική παράσταση του Αρσακείου Θεσσαλονίκης που μάγεψε το Μέγαρο Μουσικής appeared first on Νέα Φλώρινα.