Μεγάλη Τετάρτη – Νέα Φλώρινα

Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου στο Νοσοκομείο Φλώρινας (video, pics)

Νέα Φλώρινα — Wed, 08 Apr 2026 15:22:18 +0000

Το μεσημέρι της Μεγάλης Τετάρτης, ο Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίος επισκέφθηκε το Νοσοκομείο Φλώρινας, όπου τέλεσε το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου, παρουσία κληρικών της πόλεως, της Διοικήτριας του Νοσοκομείου Παναγιώτας Ταρατσίδου, καθώς και του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.

Απευθυνόμενος προς τους παρισταμένους, ο Σεβασμιώτατος ομίλησε καταλλήλως και ευχήθηκε υγεία και δύναμη σε όλους, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του προς το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό για την πολύτιμη προσφορά του. Τόνισε ότι το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου αποτελεί πηγή παρηγορίας και ενισχύσεως για τον άνθρωπο, χαρίζοντας ελπίδα και δύναμη μέσα στις δοκιμασίες της ασθενείας.

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η περίοδος της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος καλεί τον άνθρωπο σε πνευματική εγρήγορση και εμπιστοσύνη στον Θεό, εκφράζοντας την ευχή να αξιωθούμε όλοι να φθάσουμε στο ανέσπερο φως της Αναστάσεως του Χριστού.

Παρέστησαν μεταξύ άλλων ο Βουλευτής Σταύρος Παπασωτηρίου, ο Αντιπεριφερειάρχης Αθανάσιος Τάσκας, ο Δήμαρχος Φλώρινας Βασίλης Γιαννάκης, ο διοικητής του 1ου Συντάγματος Πεζικού Συνταγματάρχης Ανέστης Ανέστης, Αντιδήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι, ασθενείς, συνοδοί κ.ά.

The post Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου στο Νοσοκομείο Φλώρινας (video, pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Προσεγγίσεις | Μεγάλη Τετάρτη – Αγάπη ή προδοσία;

Νέα Φλώρινα — Wed, 08 Apr 2026 05:51:45 +0000

Άρθρο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίου

Μεγάλη Τετάρτη σήμερα. Η Εκκλησία, μας φέρνει μπροστά σε μια εικόνα που δεν αφήνει περιθώρια αδιαφορίας. Μας καλεί να σταθούμε με προσοχή και εσωτερική εγρήγορση, ώστε να κατανοήσουμε τι πραγματικά διακυβεύεται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Δύο πρόσωπα σήμερα στέκονται απέναντι στον Χριστό, δύο στάσεις ζωής φανερώνονται, δύο επιλογές που ξεκινούν από τον ίδιο εσωτερικό χώρο και οδηγούν σε εντελώς διαφορετική πορεία¹. Από τη μία πλευρά μια γυναίκα που πλησιάζει με συντριβή και ανιδιοτελή αγάπη, και από την άλλη ένας μαθητής που απομακρύνεται μέσα από μια σιωπηλή αλλά ουσιαστική προδοσία, χωρίς θόρυβο αλλά με βαριές συνέπειες.

Η γυναίκα του Ευαγγελίου δεν συνοδεύεται από όνομα ούτε από κοινωνική θέση, και όμως η παρουσία της γίνεται έντονη και καθοριστική, γιατί αυτό που φέρει δεν είναι τίτλος αλλά καρδιά. Δεν προσέρχεται με επιχειρήματα ούτε με λόγια υπεράσπισης, αλλά με αυτό που έχει, δηλαδή τον ίδιο της τον εαυτό. Σπάζει το δοχείο με το μύρο και το προσφέρει χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς να σταθμίζει το κόστος ή να φοβάται την κρίση των άλλων². Εκείνη τη στιγμή δεν την απασχολεί τίποτε άλλο παρά μόνο η σχέση της με τον Χριστό και η ανάγκη της να Τον πλησιάσει με μετάνοια και ταπείνωση.

Η πράξη της δεν αποτελεί μια απλή εκδήλωση συγκίνησης, αλλά μαρτυρία μιας καρδιάς που άλλαξε πορεία και βρήκε τον προσανατολισμό της. «Και στάθηκε πίσω κοντά στα πόδια Του, κλαίγοντας, και άρχισε να τα βρέχει με τα δάκρυά της»³, και τα δάκρυα αυτά δεν είναι ένδειξη αδυναμίας αλλά δύναμης, γιατί φανερώνουν την αγάπη που δεν κρύβεται. Είναι η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος αφήνει κάθε άμυνα, παύει να δικαιολογεί τον εαυτό του και στέκεται ενώπιον του Θεού όπως είναι, χωρίς προσωπεία και χωρίς φόβο⁴.

Απέναντι σε αυτή τη στάση στέκεται ο Ιούδας, και η παρουσία του καθιστά την αντίθεση ακόμη πιο έντονη και πιο απαιτητική για όλους μας. Δεν είναι κάποιος μακρινός ή άγνωστος, αλλά ο μαθητής, ο άνθρωπος που έζησε κοντά στον Χριστό, άκουσε τον λόγο Του, είδε τα έργα Του και έγινε κοινωνός των θαυμάτων Του. Και όμως, η καρδιά του δεν μετακινήθηκε προς το φως, αλλά παρέμεινε δεμένη σε έναν τρόπο σκέψης που υπολογίζει, ζυγίζει και ερμηνεύει τα πάντα με ανθρώπινα μέτρα⁵.

Όταν αντικρίζει την πράξη της γυναίκας, δεν συγκινείται ούτε αφήνει τον εαυτό του να αγγιχθεί από αυτό που συμβαίνει μπροστά του. Αντιθέτως, αντιδρά και λέγει «Γιατί αυτή η σπατάλη;»⁶, γιατί για εκείνον όλα περνούν μέσα από το φίλτρο της χρησιμότητας και του συμφέροντος. Η αγάπη δεν τον αγγίζει, γιατί δεν μπορεί να την μετρήσει, και έτσι, σχεδόν ανεπαίσθητα, αρχίζει να απομακρύνεται, όχι με μια ξαφνική πράξη αλλά με μια πορεία εσωτερικής αποξενώσεως που οδηγεί τελικά στην προδοσία⁷.

Η αντίθεση ανάμεσα στα δύο αυτά πρόσωπα είναι συγκλονιστική και ταυτόχρονα αποκαλυπτική. Από τη μία πλευρά μια γυναίκα που δεν είχε τίποτε να επιδείξει, αλλά πρόσφερε τα πάντα, και από την άλλη ένας μαθητής που είχε τα πάντα, αλλά τελικά τα έχασε όλα. Δεν πρόκειται για ζήτημα γνώσεως ή θέσεως, αλλά για κατάσταση καρδιάς, για τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος ανταποκρίνεται στην παρουσία του Θεού.

Και εδώ αρχίζει ο ουσιαστικός προβληματισμός για όλους εμάς, γιατί δεν στεκόμαστε έξω από αυτή την εικόνα, αλλά μέσα σε αυτήν. Στις επιλογές μας, στον τρόπο που ζούμε, στον τρόπο που σχετιζόμαστε με τον Θεό και με τους ανθρώπους, αποκαλύπτεται η δική μας στάση. Πόσες φορές πλησιάζουμε τον Χριστό εξωτερικά, χωρίς να αφήνουμε την καρδιά μας να συμμετάσχει, και πόσες φορές, χωρίς να το καταλάβουμε, αφήνουμε την ψυχή μας να ψυχρανθεί και να απομακρυνθεί⁸.

Η προδοσία δεν εμφανίζεται πάντοτε ως μια μεγάλη και φανερή πράξη. Συχνά ξεκινά αθόρυβα, μέσα από μικρές υποχωρήσεις, από επιλογές που μοιάζουν ασήμαντες, αλλά σιγά σιγά αλλοιώνουν την καρδιά. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος παύει να αγαπά χωρίς όρους και αρχίζει να υπολογίζει τα πάντα. Τότε η σχέση με τον Θεό παύει να είναι ζωντανή και γίνεται απλώς συνήθεια.

Απέναντι σε αυτή την πορεία, η γυναίκα του Ευαγγελίου φανερώνει έναν άλλο δρόμο. Δεν κρατά τίποτε για τον εαυτό της, δεν διστάζει, δεν μετρά. Προσφέρει το μύρο ό,τι πολυτιμότερο έχει, δείχνοντας ότι η αγάπη προς τον Χριστό δεν χωρά σε λογικές και υπολογισμούς. Εκεί όπου ο άνθρωπος δίνει ολοκληρωτικά την καρδιά του, εκεί αρχίζει πραγματικά να ζει⁹.

Τελικά, η ημέρα αυτή δεν είναι απλώς μια ανάμνηση δύο προσώπων, αλλά μια στιγμή που μας φέρνει μπροστά σε μια ξεκάθαρη επιλογή. Δεν υπάρχει μέση στάση. Ή θα αγαπήσουμε ή θα απομακρυνθούμε. Μέσα σε αυτή την επιλογή, κρίνονται τα πάντα.

Η Μεγάλη Τετάρτη μας αφήνει δύο στοιχεία που αξίζει να κρατήσουμε μέσα μας. Πρώτον, να τολμήσουμε να αγαπήσουμε τον Χριστό χωρίς υπολογισμούς. Και δεύτερον, να μην αφήσουμε την καρδιά μας να ψυχρανθεί, γιατί τότε αρχίζει η πραγματική απομάκρυνση.

Παραπομπές:

1. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Ματθαῖον, PG 58, 759

2. Ματθ. 26,7

3. Λουκ. 7,38

4. Ἐφραίμ τοῦ Σύρου, Λόγοι Ασκητικοί, PG 56, 233

5. Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Ἰωάννην, PG 59, 307

6. Ματθ. 26,8

7. Ματθ. 26,14-16

8. Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος, Λόγοι Ασκητικοί

9. Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Λόγοι, PG 36

The post Προσεγγίσεις | Μεγάλη Τετάρτη – Αγάπη ή προδοσία; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου στο Νοσοκομείο Φλώρινας (video, pics)

Νέα Φλώρινα — Wed, 16 Apr 2025 14:20:50 +0000

Το μεσημέρι της Μεγάλης Τετάρτης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίος το Ιερό Μυστήριο του Ευχελαίου στο Γενικό Νοσοκομείο Φλώρινας, ευχόμενος υγεία και πνευματική ενίσχυση, στη διοίκηση, στο προσωπικό, στους ιατρούς, στους νοσηλευτές, στους ασθενείς και στους συνοδούς.

Παρέστησαν μεταξύ άλλων ο Διοικητής του Νοσοκομείου Γιώργος Μάντσος, ο Βουλευτής Σταύρος Παπασωτηρίου, ο Αντιπεριφερειάρχης Αθανάσιος Τάσκας, ο Δήμαρχος Φλώρινας Βασίλης Γιαννάκης, οι Αντιδήμαρχοι Αθανάσιος Μπέλτσος, Κωνσταντίνος Ρόζας, Νίκος Κωνσταντινίδης, Σοφία Φουδούλη, η Πρόεδρος της Κοινότητας Φλώρινας Χριστιάνα Τσουμίτα κ.ά.

The post Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου στο Νοσοκομείο Φλώρινας (video, pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Βήματα προς την Ανάσταση: Η Αγία και Μεγάλη Τετάρτη

Νέα Φλώρινα — Wed, 16 Apr 2025 06:26:39 +0000

Άρθρο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Ειρηναίου

Η Αγάπη της Μετανοίας και το Έλαιο του Ελέους

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι μια ημέρα γεμάτη διδαχές που μας προτρέπουν να αναλογιστούμε τη ζωή μας και να επιλέξουμε την πορεία μας. Η Εκκλησία μας την μέρα αυτή την αφιερώνει στην αμαρτωλή γυναίκα, η οποία με συντριβή καρδιάς προσφέρει το πολύτιμο μύρο στον Χριστό, αλλά και στον Ιούδα, που προδίδει τον Διδάσκαλό του για τριάντα αργύρια. Τα πρόσωπα αυτά αποτελούν τα δύο αντίθετα παραδείγματα για τη σχέση μας με τον Θεό.

Η Αμαρτωλή Γυναίκα: Η Δύναμη της Μετάνοιας

Στη Μεγάλη Τετάρτη, η Εκκλησία μας προσκαλεί να στοχαστούμε την πράξη της αμαρτωλής γυναίκας, που πλησιάζει τον Χριστό με δάκρυα και με ένα ακριβό μύρο, αποδεικνύοντας την αληθινή μετάνοια. Όπως αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Λουκά: «ιδού, μια αμαρτωλή γυναίκα στην πόλη, η οποία έμαθε ότι βρίσκεται στο σπίτι του Φαρισαίου, πήρε μαζί της ένα αλάβαστρο με μύρο, και, στέκοντας πίσω από τα πόδια του και κλαίγοντας, άρχισε να βρέχει τα πόδια του με τα δάκρυά της»[1].
Αυτή η γυναίκα, αν και θεωρείται αμαρτωλή από την κοινωνία, παίρνει τη μεγάλη απόφαση να προσφέρει στον Χριστό την ειλικρινή μετάνοια της. Τα δάκρυά της γίνονται πιο πολύτιμα από το μύρο, καθώς αποδεικνύουν την αληθινή συντριβή της καρδιάς της. Και ο Κύριος, βλέποντας την ειλικρινή μετάνοια, της προσφέρει τη συγχώρεση: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες»[2].

Η μετάνοια αυτή, όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην Επιστολή προς Κορινθίους, είναι η οδός για τη σωτηρία: «Αλλά αν η εξωτερική μας φύση καταστρέφεται, η εσωτερική μας ανακαινίζεται μέρα με τη μέρα»[3]. Η μετάνοια δεν είναι μόνο εξωτερική πράξη, αλλά μια καθημερινή ανανέωση της ψυχής μας, προκειμένου να γίνουμε συμμέτοχοί της θείας χάρης.

Ο Ιούδας: Η Σκλήρυνση της Καρδιάς

Αντιθέτως, την ίδια ώρα που η αμαρτωλή γυναίκα μετανοεί, ο Ιούδας, μαθητής του Χριστού, επιλέγει την προδοσία. Παρά το γεγονός ότι ο Ιούδας είχε προσωπική σχέση με τον Χριστό και είχε ζήσει πολλά θαύματα, επέλεξε την κακία και την προδοσία. Το Ευαγγέλιο μας αναφέρει: «Τότε, πήγε ένας από τους δώδεκα, ο λεγόμενος Ιούδας Ισκαριώτης, προς τους αρχιερείς και τους είπε: “Τι θέλετε να μου δώσετε, και εγώ θα σας τον παραδώσω;” Εκείνοι του έδωσαν τριάντα αργύρια»[4].
Η διαφορά μεταξύ της μετανοημένης γυναίκας και του Ιούδα είναι η ειλικρίνεια της καρδιάς. Ο Ιούδας, αν και είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει, να ζητήσει συγχώρεση και να αναγνωρίσει το λάθος του, συνεχίζει την πορεία της αποστασίας και της απομάκρυνσής. Αυτή δυστυχώς η διαδρομή του εξασφαλίζει δυο καταστάσεις. Πρώτον η καρδιά του να γίνει σκληρή και δεύτερον η πίστη του να χαθεί και στο τέλος να μην υπάρχει η ποθούμενη σωτηρία.

Ο Απόστολος Παύλος, μιλώντας για τη δύναμη της συγχώρεσης, λέει στην Επιστολή προς Εφεσίους:
«Αν κάποιος από εσάς απομακρυνθεί και κατηγορηθεί, συγχωρείτε ο ένας τον άλλον, όπως και ο Θεός σας συγχώρησε εν Χριστώ»[5].
Ο Ιούδας, αν είχε επιλέξει τη μετάνοια, θα είχε γίνει κοινωνός αυτής της συγχώρεσης. Αλλά επιλέγει την καταστροφή, δείχνοντας ότι η ψυχική σκλήρυνση και η απομάκρυνση από τη χάρη του Θεού είναι οι πιο επικίνδυνες καταστάσεις για την ψυχή.

Το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου

Τη Μεγάλη Τετάρτη, η Εκκλησία μας προσφέρει ακόμη ένα δώρο το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου, που έχει ως σκοπό να δωρίσει την πνευματική και σωματική θεραπεία. Το Μυστήριο αυτό είναι μια πράξη της Εκκλησίας που υπογραμμίζει την αγάπη και το έλεος του Θεού για τους ανθρώπους, καθώς προσφέρει ενίσχυση σε εκείνους που υποφέρουν είτε σωματικά είτε πνευματικά.

Το Άγιο Ευχέλαιο, όπως περιγράφεται από τον Απόστολο Ιάκωβο στην επιστολή του, αποτελεί μια ευλογία και θεραπεία που συνδέεται με την πίστη και την προσευχή της Εκκλησίας:
«Αν κάποιος από εσάς είναι αδύναμος, ας προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και αυτοί ας προσευχηθούν για αυτόν, αλείφοντάς τον με έλαιο στο όνομα του Κυρίου»[6].
Ο Απόστολος Ιάκωβος ενθαρρύνει τους πιστούς να ζητήσουν τη βοήθεια των πρεσβυτέρων (ιερέων) της Εκκλησίας όταν βιώνουν ασθένεια ή δυσκολίες και να παρακαλέσουν για προσευχή και ιερά ευλογία. Οι ιερείς, με την προσευχή τους και το Άγιο Έλαιο, επικαλούνται το όνομα του Κυρίου για τη θεραπεία των αρρώστων, προσφέροντας την αγάπη του Θεού και την ενίσχυση της πίστης τους.

Η σημασία του δεν περιορίζεται μόνο στη θεραπεία σωματικών ασθενειών, αλλά επεκτείνεται και στην πνευματική αναγέννηση. Το Άγιο Έλαιο αποτελεί σύμβολο της θεραπευτικής δύναμης του Θεού, που αποκαθιστά την υγεία όχι μόνο στο σώμα αλλά και στην ψυχή. Μέσω του μυστηρίου, οι πιστοί καλούνται να στραφούν με πίστη προς τον Θεό και να αναζητήσουν τη συγχώρεση και την ανανέωση της πνευματικής τους κατάστασης.

Το Μυστήριο αυτό είναι επίσης μια πρόσκληση για ταπείνωση και μετάνοια. Η χρήση του ελαίου, ενός συμβόλου της αγάπης και της φροντίδας του Θεού, ενισχύει την ανάγκη για ειλικρινή μετάνοια και αυτογνωσία. Οι πιστοί καλούνται να αναγνωρίσουν την αδυναμία τους. Ο Χριστός, κατά τη διάρκεια της επίγειας παρουσίας Του, θεράπευε τους ασθενείς όχι μόνο μέσω της σωματικής θεραπείας αλλά και μέσω της πνευματικής αποκατάστασης. Το Μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου συνεχίζει αυτήν την παράδοση, προσφέροντας θεραπεία στην πληγωμένη ψυχή και στον ταλαιπωρημένο σωματικά άνθρωπο. Όταν η σωματική μας υγεία είναι σε κίνδυνο ή καταρρέει, η αληθινή θεραπεία έρχεται μόνο από την εσωτερική ανανέωση, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της πνευματικής μας σχέσης με τον Θεό.

Το Μήνυμα της Ημέρας

Η Μεγάλη Τετάρτη μας προτρέπει να κάνουμε μια προσωπική επιλογή με ευθύνη και επίγνωση. Θα μιμηθούμε την αμαρτωλή γυναίκα, που πλησίασε τον Χριστό με δάκρυα μετανοίας και βρήκε τη συγχώρεση;
Ή θα επιλέξουμε να ακολουθήσουμε τον Ιούδα, παραδίδοντας τον Θεό για τα πρόσκαιρα συμφέροντα του κόσμου;

Ο Χριστός είναι έτοιμος να συγχωρήσει όποιον επιστρέφει σε Αυτόν με ειλικρινή καρδιά. Μας καλεί να πέσουμε στα πόδια Του με συντριβή και να Του προσφέρουμε το πολυτιμότερο δώρο: την καρδιά μας και τις αμαρτίες μας.

Ας θυμηθούμε τα λόγια του Απόστολου Παύλου από την Επιστολή προς Ρωμαίους: «Αν κάποιος αμαρτάνει, ας τρέξει στον θρόνο της χάρης του Θεού, όπου υπάρχει συγχώρηση και ελέος»[7].
Η Μεγάλη Τετάρτη μας προσκαλεί να επιστρέψουμε στο Θεό με πίστη και ταπείνωση, έτοιμοι να λάβουμε τη συγχώρεση και την αιώνια ζωή.

[1] Λουκ. 7:37-38

[2] Λουκ. 7:48

[3] 2 Κορ. 4:16

[4] Ματθ. 26:14-15

[5] Εφεσ. 4:32

[6] Ιακ. 5:14

[7] Ρωμαίους 5:20

The post Βήματα προς την Ανάσταση: Η Αγία και Μεγάλη Τετάρτη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η Μεγάλη Τετάρτη (του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίου)

Νέα Φλώρινα — Tue, 30 Apr 2024 17:25:35 +0000

Το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης, ψάλλεται στις Εκκλησίες ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης. Το τελευταίο τροπάριο στην ακολουθία είναι αυτό της ευσεβούς και λογίας ποιήτριας του Βυζαντίου, Κασσιανής.

Ποια ήταν όμως η Κασσιανή;

Από τον βυζαντινό χρονογράφο Συμεών Μάγιστρο (990 μ.Χ.) μαθαίνουμε ότι η Ευφροσύνη, μητέρα του αυτοκράτορα Θεόφιλου, στην προσπάθειά της να παντρέψει το γιο της, το έτος 830 μ.Χ., διοργάνωσε μεγάλη σύναξη με τις πιο όμορφες κοπέλες της Αυτοκρατορίας. Η προσέλευση υπήρξε μεγάλη από «καλλίστας παρθένους». Κι όταν παρατάχθηκαν στη σειρά ο αυτοκράτορας Θεόφιλος περιήλθε μπροστά τους να διαλέξει την μέλλουσα σύζυγό του και αυτοκράτειρα, δίνοντας σε όποια διάλεγε ένα χρυσό μήλο.

Η ομορφότερη ήταν η Κασσιανή, που η ομορφιά της θάμπωσε το νεαρό Θεόφιλο και σ’ αυτήν επρόκειτο να δώσει το μήλο, σύμβολο της προτίμησής του. Θέλοντας όμως να διαπιστώσει αν και η εξυπνάδα της ήταν ανάλογη με την ομορφιά της, της είπε: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» («Από τη γυναίκα ξεκινούν τα κακά πράγματα»), υπονοώντας την Εύα. Η Κασσιανή όμως δεν ξαφνιάστηκε και θέλοντας να δείξει και την εξυπνάδα της απάντησε: «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα» («Και από τη γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα, τα ευγενέστερα»), υπονοώντας την Παναγία, που έφερε στον κόσμο το μεγαλύτερο αγαθό.

Αυτή όμως η πράγματι έξυπνη απάντηση χαρακτηρίσθηκε από τον Θεόφιλο ότι περιείχε και κάποια προπέτεια και επιπολαιότητα, οπότε έδωσε το μήλο στην επίσης ωραία, αλλά και σεμνή Θεοδώρα.

Η Κασσιανή αργότερα πήρε την απόφαση να αποτραβηχτεί από τον κόσμο και να μονάσει. Έκτισε στην Πόλη με δικά της χρήματα ένα μοναστήρι, που πήρε αργότερα το όνομά της, ντύθηκε το μοναχικό σχήμα και αφιερώθηκε στη λατρεία του Χριστού και στην ποίηση, συνδυάζοντας έτσι τη βαθειά ευσέβεια και την κλίση της στα γράμματα. Λέγεται μάλιστα ότι μετά την αποτυχία της είπε: «Επειδή δεν έγινα βασίλισσα του πρόσκαιρου τούτου κόσμου, θα γίνω υπήκοος της αιωνίας Βασιλείας του Χριστού».

Εκεί στο μοναστήρι εκδηλώθηκε και το έμφυτο καλλιτεχνικό της ταλέντο και το βαθύ θρησκευτικό της συναίσθημα συνθέτοντας εκκλησιαστικούς ύμνους, τροπάρια, ιδιόμελα. Εκεί στην ήσυχη και υποβλητική ατμόσφαιρα του μοναστηριού συνέθεσε και το περίφημο Ιδιόμελο «Τροπάριο της Κασσιανής» από το όνομά της, που αργότερα η Ορθόδοξη Εκκλησία το καθιέρωσε ως Δοξαστικό των Αποστίχων του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης.

Φαίνεται καθαρά ότι η Κασσιανή εμπνεύστηκε το Ιδιόμελο αυτό τροπάριο από τα λόγια των Ευαγγελιστών, που δεν αναφέρονται στη Μαρία τη Μαγδαληνή, όπως πολλοί πιστεύουν, αλλά στην ανώνυμη αμαρτωλή γυναίκα, τη μοιχαλίδα, που ο Χριστός έσωσε από βέβαιο λιθοβολισμό του έξαλλου πλήθους των Φαρισαίων για το ηθικό της παράπτωμα, με εκείνα τα λόγια Του: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθων βαλέτω επ’ αυτήν». Και όταν αργότερα ο Ιησούς βρέθηκε στο σπίτι του Σίμωνα του Φαρισαίου του λεπρού, η αμαρτωλή εκείνη γυναίκα αισθάνεται την ανάγκη να πάει να εκφράσει την ευγνωμοσύνη και αφοσίωσή της στον Σωτήρα Χριστό. Αγοράζει αρώματα, ντύνεται ταπεινά και σεμνά και ταπεινωμένη και συντετριμμένη, με δάκρυα στα μάτια, έρχεται και πλένει τα πόδια του Ιησού και τα σκουπίζει με τα ξέπλεκα μαλλιά της. Τα δάκρυά της εκείνα ήταν δάκρυα ελέους και συντριβής και κλαίει με πάθος για να την σπλαχνιστεί ο Θεός της αγάπης και της συγχώρεσης.

Το παραπάνω περιστατικό το αναφέρουν οι τρεις από τους τέσσερις Ευαγγελιστές.

Ο Λουκάς (ζ’, 37-38) γράφει: «καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἐν τῇ πόλει ἥτις ἦν ἁμαρτωλός, καὶ ἐπιγνοῦσα ὅτι ἀνάκειται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου, κομίσασα ἀλάβαστρον μύρου καὶ στᾶσα ὀπίσω παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ κλαίουσα, ἤρξατο βρέχειν τοὺς πόδας αὐτοῦ τοῖς δάκρυσι καὶ ταῖς θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἐξέμασσε, καὶ κατεφίλει τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ἤλειφε τῷ μύρῳ».

Ο Ματθαίος (κστ’, 6-7): «Τοῦ δὲ ᾿Ιησοῦ γενομένου ἐν Βηθανίᾳ ἐν οἰκίᾳ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, προσῆλθεν αὐτῷ γυνὴ ἀλάβαστρον μύρου ἔχουσα βαρυτίμου, καὶ κατέχεεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀνακειμένου».

Και ο Μάρκος (ιδ’, 3) λέγει: «Καὶ ὄντος αὐτοῦ ἐν Βηθανίᾳ ἐν τῇ οἰκίᾳ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, κατακειμένου αὐτοῦ ἦλθε γυνὴ ἔχουσα ἀλάβαστρον μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτελοῦς, καὶ συντρίψασα τὸ ἀλάβαστρον κατέχεεν αὐτοῦ κατὰ τῆς κεφαλῆς».

Και την πληγωμένη και πονεμένη καρδιά της Κασσιανής δεν ήταν δυνατόν να μην αγγίξει ο κραδασμός εκείνης της αμαρτωλής γυναίκας. Και διατυπώνει στο αριστουργηματικό εκείνο τροπάριο, που φέρει το όνομά της, με λυρική έξαρση και υποβλητικότητα τον δικό της ψυχικό κραδασμό.

«Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή, τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν, ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦκομίζει. Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας, ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας. Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων, ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ· κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας, ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει. Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας, ἀποσμήξω τούτους δὲπάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις· ὧν ἐν τῷ παραδείσῳΕὔα τὸ δειλινόν, κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶκριμάτων σου ἀβύσσους τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου; Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος».

«Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτίας κι ο έρωτας της αμαρτίας. Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης. Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ’ άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε. Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ’ αμέτρητο έλεος».(Μεταγραφή: Φώτης Κόντογλου)

Διαβάζουμε, λοιπόν, στο Συναξάρι του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης: «Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Τετάρτῃ, τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρῳ Πόρνης γυναικός, μνείαν ποιεῖσθαι οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν, ὅτι πρὸ τοῦ σωτηρίου Πάθους μικρὸν τοῦτο γέγονε».

Με αφορμή το περιστατικό της πόρνης γυναίκας, που ζητάει συγχώρεση από τον ελεήμονα Κύριο, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ξεδιπλώνει μπροστά μας, με το δικό του ρεαλιστικό και απόλυτα θεολογικό τρόπο, ολόκληρο το σχέδιο της Θείας Οικονομίας, που τα σπλάχνα και οι οικτιρμοί του Θεού Πατέρα πραγματοποίησαν για τη σωτηρία των ανθρώπων, οι οποίοι όμως φάνηκαν άπιστοι απέναντί του. Λέει, λοιπόν:

«Πόρνη επιθυμούσε ο Θεός; Ναι πόρνη. Εννοώ τη δική μας φύση. Ήταν τρανός και αυτή ταπεινή. Τρανός όχι στη θέση αλλά στη φύση. Πεντακάθαρος ήταν, ακατάστρευτη η ουσία του, άφθαρτη η φύση του. Αχώρητος στο νου, αόρατος, άπιαστος από τη σκέψη, υπάρχοντας παντοτεινά, μένοντας απαράλλακτος. Πάνω από τους αγγέλους, ανώτερος από τις δυνάμεις των ουρανών. Νικώντας τη λογική σκέψη, ξεπερνώντας τη δύναμη του μυαλού, αδύνατο να τον δεις, μόνο να τον πιστέψεις …

Επεθύμησε πόρνη. Και τι κάνει; Επειδή δεν μπορούσε να ανέβει εκείνη στα ψηλά, κατέβηκε στα χαμηλά. Έρχεται στην καλύβα της. Τη βλέπει μεθυσμένη. Και με ποιο τρόπο έρχεται; Όχι με ολοφάνερη τη θεότητά του, αλλά γίνεται εντελώς ίδιος μαζί της, μήπως βλέποντάς τον τρομοκρατηθεί, μήπως λαχταρήσει και του φύγει. Τη βρίσκει καταπληγωμένη, εξαγριωμένη, από δαίμονες κυριευμένη. Και τι κάνει; Την παίρνει και την κάνει γυναίκα του. Και τι δώρα της χαρίζει; Δαχτυλίδι. Ποιο δαχτυλίδι; Το Άγιο Πνεύμα.

Έπειτα λέγει. Δεν σε φύτεψα στον Παράδεισο;

– Του λέγει, ναι.

– Και πώς ξέπεσες από εκεί;

– Ήλθε και με πήρε ο Διάβολος από τον Παράδεισο.

– Φυτεύτηκες στον Παράδεισο και σε έβγαλε έξω. Να, σε φυτεύω μέσα μου. Δεν τολμά να με πλησιάσει εμένα. Ο ποιμένας σε κρατάει και ο λύκος δεν έρχεται πια.

– Αλλά είμαι, λέγει, αμαρτωλή και βρώμικη.

– Μη μου σκοτίζεσαι, είμαι γιατρός.

Δώσε μεγάλη προσοχή. Κοίταξε τι κάνει. Ήλθε να πάρει την πόρνη, όπως αυτή – το τονίζω – ήταν βουτηγμένη στη βρώμα. Για να μάθεις τον έρωτα του Νυμφίου. Αυτό χαρακτηρίζει τον ερωτευμένο: το να μη ζητάει ευθύνες για αμαρτήματα, αλλά να συγχωρεί λάθη και παραπατήματα.

Πιο πριν ήταν κόρη των δαιμόνων, κόρη της Γης, ανάξια για τη Γη. Και τώρα έγινε κόρη του βασιλιά. Και αυτό γιατί έτσι θέλησε ο ερωτευμένος μαζί της. Γιατί ο ερωτευμένος δεν πολυνοιάζεται για τη συμπεριφορά του. Ο έρωτας δεν βλέπει ασχήμια. Γι’ αυτό και ονομάζεται έρωτας, επειδή πολλές φορές αγαπά και την άσχημη. Έτσι έκανε και ο Χριστός. Άσχημη είδε και την ερωτεύτηκε και την ανακαινίζει.

Την πήρε ως γυναίκα, και ως κόρη του την αγαπά, και ως δούλα του την φροντίζει, και ως παρθένα την προστατεύει, και ως παράδεισο την τειχίζει, και ως μέλος του σώματός του την περιποιείται. Τη φροντίζει ως κεφαλή της που είναι, τη φυτεύει ως ρίζα, την ποιμαίνει ως ποιμένας. Ως νυμφίος την παίρνει γυναίκα του, και ως εξιλαστήριο θύμα την συγχωρεί, ως πρόβατο θυσιάζεται, ως νυμφίος τη διατηρεί μέσα στην ομορφιά, ως σύζυγος φροντίζει να μην της λείψει τίποτα. Έτσι «ἄβυσσος άβυσσον ἐπικαλεῖται». Η μια είναι η αμαρτωλότητα των ανθρώπων, η άλλη η ευσπλαχνία και το άμετρο έλεος του Κυρίου. Ευτυχώς για τον άνθρωπο. Το μέτρο με το οποίο μας μετράει ο Κύριος, είναι κατασκευασμένο στον ουρανό και όχι στη γη. Η επίκληση, η ύστατη αυτή της γυναίκας, «μὴ μὲ τὴν σὴν δούλην παρίδῃς» είναι κραυγή για σωτηρία, για συμφιλίωση, όπως η άλλη κραυγή του ληστή. Η ειλικρίνεια της έκφρασης έχει σαν συνέπεια την αποδοχή της, «πορεύου εἰς εἰρήνην…». (Ομιλία Ιω. Χρυσοστόμου, «Ότε της Εκκλησίας έξω ευρεθείς Ευτρόπιο …», PG 52, 404Α-411Β).

Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

-Συνέχεια αύριο με τη Μεγάλη Πέμπτη-

The post Η Μεγάλη Τετάρτη (του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίου) appeared first on Νέα Φλώρινα.