Γράφει ο Δημήτρης Μεκάσης

Περίπου το 1383 μ.Χ. εισέβαλαν στην περιοχή μας τα οθωμανικά στρατεύματα του  Τιμούρ Τας Πασά.  Τα μέρη αυτά, μερικά χρόνια νωρίτερα,  τα είχαν καταλάβει οι Σέρβοι,  οι οποίοι με του Ρωμιούς της περιοχής αντιστάθηκαν σθεναρά στους εισβολείς. Δεν υπάρχουν πολλές ιστορικές πηγές, παρά μόνο ότι σώθηκε από την προφορική παράδοση. Δυο ιστοριούλες, η μια των μουσουλμάνων της Φλώρινας και η άλλη των χριστιανών  είναι τόσο όμοιες, ως προς το περιεχόμενο, και αναφέρονται στις μάχες που διεξήχθησαν στον κάμπο της Φλώρινας την χρονιά της τουρκικής εισβολής.

Η μουσουλμανική προφορική παράδοση αναφέρει ότι  ένα μικρό τμήμα τούρκων ιππέων  με αρχηγό τον  Γιακούμπ Μπέη  κατέλαβαν την Φλώρινα. Σημαιοφόρος αυτού τμήματος ήταν ο Κιρλί Μπαμπά, ο οποίος πολεμώντας τους χριστιανούς στην Μελίτη χτυπήθηκε από  ξίφος, που του έκοψε το κεφάλι. Το κεφάλι έπεσε στο έδαφος, στην Μελίτη, ενώ το άλογό με το σώμα του έφυγε καλπάζοντας και κατευθύνθηκε προς το χωριό Κλειδί. Εκεί σταμάτησε και έπεσε το άψυχο σώμα του. Οι τούρκοι έθαψαν το ακέφαλο σώμα κοντά στο Κλειδί,  και  για να τιμήσουν τον σημαιοφόρο τους, ονόμασαν  την στενωπό του Κλειδίου σε «Κιρλί Δερβέν», δηλαδή «Τα στενά του Κιρλί».  ΟΙ τούρκοι έθαψαν το κεφάλι του Κιρλί Μπαμπά στην Μελίτη και τον χώρο τον ονόμασαν «Τουρμπέ», που σημαίνει στα τουρκικά, μαυσωλείο. Αλλά και το χωριό Μελίτη στα τούρκικα ονομάστηκε «Τουρμπελί».  Η περιοχή Τουρμπέ βρίσκεται έξω από την Μελίτη, σε ένα ύψωμα, όπου κάποτε υπήρχε ένας μεγαλοπρεπής μουσουλμανικός τάφος.  Όλη η περιοχή ονομάζεται ακόμη «τουρκικό νεκροταφείο». Ο συγκεκριμένος τάφος όμως ήταν θαυματουργός και αποδεκτός και από τους χριστιανούς και από τους μουσουλμάνους.  Κάποτε οι γυναίκες πήγαιναν εκεί με τα άρρωστα μωρά τους, επειδή πίστευαν ότι ο μουσουλμανικός τάφος θεράπευε τα μωρά. Έριχναν μάλιστα και κέρματα στο έδαφος, κατά το έθιμο.

Η περιοχή της Άσπρης Εκκλησιάς στην Μελίτη ήταν και είναι ιερή και θαυματουργή για τους χριστιανούς. Η προφορική παράδοση των χριστιανών αναφέρει κάποιον Γεώργιο από την Μελίτη, που δεν γνωρίζουμε αν ήταν λαϊκός ή ιερωμένος, ο οποίος όμως έγινε αργότερα Μάρτυρας Γεώργιος. Ο Γεώργιος καβάλα στο άλογό του πολέμησε γενναία τους τούρκους κατά την εισβολή. Πολέμησε στην περιοχή της Άσπρης Εκκλησιάς, αλλά χτυπήθηκε από τουρκική σπάθη και αποκεφαλίστηκε πάνω στο άλογό του. Το κεφάλι του έπεσε στο έδαφος στην Άσπρη Εκκλησιά, όπου το έθαψαν οι χριστιανοί της Μελίτης, ενώ το άλογό του, με το ακέφαλο σώμα του, έφυγε καλπάζοντας και σταμάτησε στο χωριό Τροπαιούχος, όπου το έθαψαν οι χριστιανοί του χωριού. Το κεφάλι του Μάρτυρα Γεωργίου θάφτηκε στον ναό του Αγίου Γεωργίου Μελίτης (Άσπρη Εκκλησιά) και το σώμα του στον ναό του Αγίου Γεωργίου Τροπαιούχου.  Οι χριστιανοί της Φλώρινας πιστεύουν ότι και οι δυο ναοί του Αγίου Γεωργίου είναι θαυματουργοί.

Και οι δυο ιστοριούλες από την προφορική παράδοση των χριστιανών και των μουσουλμάνων έχουν πολλά κοινά. Και ο Κιρλί  Μπαμπά και ο Γεώργιος πολέμησαν γενναία στην Μελίτη. Και οι δυο αποκεφαλίστηκαν πολεμώντας πάνω στα άλογά τους. Και των δυο τα κεφάλια έπεσαν και θάφτηκαν στην Μελίτη. Και των δυο τα ακέφαλα σώματά τους έφυγαν με τα άλογά τους. Του Κιρλί έφτασε στο Κλειδί και του Γεωργίου στον Τροπαιούχο.  Και οι δυο ήταν πολεμιστές που μετά τον θάνατό τους οι τάφοι τους έγιναν θαυματουργοί. Οι δυο ιστοριούλες που αναφέρονται στην τουρκική εισβολή, σώθηκαν από την προφορική μας παράδοση. Ανήκουν στον θρύλο, αλλά με πολλά πραγματικά στοιχεία από εκείνη την μακρινή εποχή.

Οι θρύλοι των μουσουλμάνων της Φλώρινας θέλουν τον Γιακούμπ Μπέη να καταλαμβάνει τα κάστρα της Φλώρινας με 40 μόνο ιππείς. Πολύ μικρός αριθμός πολεμιστών για να καταλάβουν μια περιοχή, όπως η Φλώρινα. Ο αριθμός όμως «40» χρησιμοποιείται ευρύτερα στις μουσουλμανικές παραδόσεις. Είναι ένας ιερός αριθμός γι αυτούς. Μάλιστα πίστευαν ότι οι 40 ιππείς άναψαν  φωτιά για να ετοιμάσουν το γεύμα τους, και πήραν μισοκαμένα ξύλα και τα έμπηξαν στο χώμα για να δέσουν τα άλογά τους,  στο χωριό Τροπαιούχος,  μετά την κατάληψη της Φλώρινας και των χωριών του κάμπου. Ξαφνικά οι  40 πάσσαλοι φύτρωσαν και έγιναν δένδρα.  Ο Γιακούμπ Μπέης συνέδεσε την παρουσία των Οθωμανών στην Φλώρινα, με τα 40 δένδρα. Δήλωσε μάλιστα ότι: «Όσο υπάρχουν τα 40 δένδρα, θα υπάρχουν στην Φλώρινα και οι μουσουλμάνοι, απόγονοι των στρατιωτών του».  Για τους μουσουλμάνους της Φλώρινας, τα δένδρα αυτά ήταν ιερά. Ήταν δένδρα της φαντασίας τους, καθώς πίστευαν ότι  το 1912, υπήρχαν ελάχιστα από τα δένδρα του Γιακούμπ Μπέη και λίγο πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, το 1922, δεν υπήρχε ούτε ένα δένδρο. Τα δένδρα με την πάροδο του χρόνου γέρασαν,  στέγνωσαν και χάθηκαν. Και οι μουσουλμάνοι της Φλώρινας ανταλλάχτηκαν και πήγαν να κατοικήσουν στην Τουρκία.  Αυτά πίστευαν οι μουσουλμάνοι της Φλώρινας, που η ανταλλαγή των πληθυσμών γι αυτούς ήταν εκπλήρωση μιας προφητείας.

Υπήρχε και μια άλλη προφητεία στα μέρη μας, μια αλβανική προφητεία από το Κόσοβο, που έλεγε: «Αν πόδι Σουλτάνου πατήσει στα μέρη μας, η εξουσία θα περάσει στα χριστιανικά χέρια». Η προφητεία αυτή πέρασε και στους χριστιανούς της περιοχής μας με μια παραλλαγή.  Η προφητεία έλεγε: «Μόνο αν ο Σουλτάνος επισκεφτεί τα μέρη μας θα φύγουν οι τούρκοι από εδώ μια για πάντα».  Η προφητεία αυτή ακουγόταν από τα μέσα του 19^ου αιώνα και έδινε θάρρος και ελπίδες στους χριστιανούς. Τον Μάιο του 1911 επισκέφτηκε το Μοναστήρι ο Σουλτάνος Μεχμέτ Ρεσάτ. Οι χριστιανοί της ευρύτερης περιοχής, που περίμεναν την εκπλήρωση της προφητείας, χαμογελαστοί έλεγαν: «Στα 500 χρόνια μια φορά ήρθε ο Σουλτάνος». Ήταν μια ειρωνική έκφραση, αλλά και μια έκφραση αναμονής. Το 1912, δεν άργησε να έρθει, και το 1923,  η προφητεία είχε εκπληρωθεί.

Δημήτρης Μεκάσης

Πηγές:

• Αφηγήσεις μιας  γιαγιάς,
• Ζαν Ντενί «Παραδόσεις που συλλέχτηκαν και αφορούν την Φλώρινα»
• Μαρσέλ Κοέν «Μακεδονικά χωριά Φλώρινα και Νεβολιάνη»
• Θάλεια Φλωρά – Καραβία «Εντυπώσεις από τον πόλεμο του 1912 -13.

Επίσκεψη του Σουλτάνου Μεχμέτ Ρεσάτ στο Μοναστήρι, το 1911. Το τέλος της τουρκοκρατίας πλησίαζε, σύμφωνα με μια προφητεία. Ο Σουλτάνος, που ήρθε με το τραίνο, σταμάτησε στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Αρμενοχωρίου, όπου ένα κοριτσάκι, μαθήτρια από την Φλώρινα, του έδωσε μια ανθοδέσμη και του απήγγειλε ένα τουρκικό ποίημα, εκ μέρους των μαθητών των ελληνικών σχολείων της Φλώρινας.

The post Θρύλοι και προφητείες για την κατάληψη και την απελευθέρωση της Φλώρινας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Το βιβλίο αγαπήθηκε από το αναγνωστικό κοινό, ξυπνάει μνήμες της πόλης μας και δίνει την ευκαιρία στους νεώτερους να ενεργοποιήσουν τη φαντασία τους και να περιηγηθούν νοητά στη γραφική Φλώρινα, που αγαπάμε όλοι με πάθος.

Το υπέροχο αυτό βιβλίο διατίθεται δωρεάν στους αναγνώστες, οι οποίοι μπορούν να το προμηθευτούν από τα γραφεία της Κεντρικής Βιβλιοθήκης επί της οδού Αργυροκάστρου 9 από Δευτέρα ως Παρασκευή κατά τις ώρες 09:30-13:30. Λόγω περιορισμένου αριθμού  αντιτύπων, η προμήθεια αφορά ένα (1) βιβλίο για κάθε ενδιαφερόμενο.

Ευχαριστούμε θερμά την οικογένεια του αείμνηστου Δημητρίου Μεκάση για τη συνεργασία της στην επανέκδοση του βιβλίου και τη διαχρονική προσφορά της στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκης Φλώρινας “Βασιλικής Πιτόσκα”.

Η Προϊσταμένη
Κικιλίντζα  Μαρία

The post Επανέκδοση του βιβλίου του Δημητρίου Μεκάση “Γειτονιές της παλιάς Φλώρινας” από την Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Φλώρινας “Βασιλικής Πιτόσκα” appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε στον προαύλιο χώρο του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας με σκοπό να τιμηθεί η μνήμη του Δημήτριου Μεκάση ο οποίος υπηρέτησε ως Παιδαγωγός στο Κέντρο για τριάντα και πλέον χρόνια με ήθος, αξιοπρέπεια και σθένος.

Παρόντες στην εκδήλωση ήταν ο Πανοσολογιότατος π. Επιφάνιος, ο Αντιπεριφερειάρχης της Π.Ε. Φλώρινας κος Βόσδου Σωτήριος, ο Δήμαρχος Φλώρινας κος Γιαννάκης Βασίλης, η Αντιδήμαρχος κα Φουδούλη – Τζώτζη Σοφία, ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Φλώρινας κος Ρόζας Κώστας, ο Πρόεδρος Δ.Σ. του Κέντρου κος Παρδάλης Γιάννης, οι Αντιπρόεδροι Χρήστος Ευθυμιάδης και Μιχαηλίδης Νικόλαος, τα μέλη Μπούτσης Βασίλης, Βράντση Πασχαλίνα και Σιδηροπούλου Αγνή, η Διευθύντρια του Κέντρου κα Τσάτσα Ολυμπία και εργαζόμενοι του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας.

Παραβρέθηκαν και τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση από την οικογένεια του Δημήτριου Μεκάση τα αδέρφια του κα Μεκάση-Σουλιώτη Ελένη και κος Γιάννης Μεκάσης, οι συμμαθητές/-τριες, φίλες και φίλοι του εκλιπόντος.

Κατά την τελετή ονοματοδοσίας απηύθυναν χαιρετισμό ο Πανοσολογιότατος π. Επιφάνιος, ο Δήμαρχος κος Γιαννάκης Βασίλης και ο Αντιπεριφερειάρχης της Π.Ε. Φλώρινας κος Βόσδου Σωτήρης μνημονεύοντας την προσωπικότητα και το έργο του Δημήτριου Μεκάση και συγχαίροντας τη Διοίκηση του Κέντρου για την πρωτοβουλία αυτής της εκδήλωσης.

Ο βουλευτής ΝΔ Π.Ε. Φλώρινας κος Παπασωτηρίου Σταύρος λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν παρέστη στην τελετή αλλά απέστειλε χαιρετισμό συγχαίροντας τη Διοίκηση του Κέντρου για την τιμητική αυτή εκδήλωση.

Ακολούθησε η κα Μεκάση-Σουλιώτη Ελένη εκπροσωπώντας την οικογένεια που μίλησε για τον Δημήτριο Μεκάση από τη δική της σκοπιά-αυτή της οικογένειας, καθώς και ο εκπρόσωπος των συμμαθητών/-τριών του εκλιπόντος κος Παπαδημητρίου Παντελής ο οποίος αναφέρθηκε στις δικές τους πτυχές-των φίλων και συμμαθητών.

Η Διευθύντρια του Κέντρου κα Τσάτσα Ολυμπία μίλησε για τον χαρακτήρα του Δημήτριου Μεκάση, τους δεσμούς φιλίας που έχουν αναπτυχθεί από το 1965 ως σήμερα κάτι σπάνιο για την εποχή μας, αλλάκαι για τη σημαντικότητα της δωρεάς των συμμαθητών/-τριών του στη μνήμη του.

Τέλος, ο Πρόεδρος του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας κατά τον χαιρετισμό του είπε:

«Είμαι πολύ χαρούμενος και συγχρόνως συγκινημένος που επί της θητείας μας διοργανώνεται και τελείται αυτή η εκδήλωση προς τιμήν του Δημήτριου Μεκάση.

Μιας σημαντικής προσωπικότητας τόσο της κοινωνίας της Φλώρινας όσο και της μονάδας μας που εξέπεμπε σεβασμό, θαυμασμό, αξιοπρέπεια.

Προσωπικά δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω, όμως σε όλους είναι γνωστή η επωνυμία Δημήτριος Μεκάσης και παραπέμπει σε βιβλία, άρθρα και φυσικά την εκπαίδευση.

Η συμβολή του υπήρξε σημαντική στην εκπαίδευση, την ηθική διάπλαση, τη μόρφωση και την καθοδήγηση πολλών παιδιών που φιλοξενούνταν στη δομή μας, προσφέροντάς τους και τα εφόδια για τη μελλοντική ζωή τους μετά την αποχώρησή τους από τη δομή.

Η προσφορά του όπως αναφέρθηκε ήταν πολύ μεγάλης σημασίας για τη δομή μας και πέρασαν από τα χέρια του και τις γνώσεις του πάρα πολλά παιδιά. Στα οποία προσπαθούσε όχι μόνο να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του και να τους διδάξει, αλλά και να τους διαπαιδαγωγεί ηθικά, πνευματικά με το ήρεμο πνεύμα του και τον χαρακτήρα του.

Εκτός της επαγγελματικής του αυτής ιδιότητας ήταν βαθύς γνώστης της παράδοσης και της τοπικής ιστορίας, που με το ήθος και τη στάση ζωής του τίμησε την πόλη μας και η Φλώρινα σήμερα είναι πιο φτωχή.

Έχουμε τη χαρά σήμερα μαζί με την ονοματοδοσία της αίθουσας να σας παρουσιάσουμε και τη δωρεά των συμμαθητών από το 2^ο Δημοτικό Σχολείο του Δημήτριου Μεκάση που προσέφεραν στο Κέντρο μια βιβλιοθήκη και βιβλία του για να τιμήσουν τη μνήμη του και τα οποία τοποθετήθηκαν φυσικά στη συγκεκριμένη αίθουσα.

Η δωρεά δεν θα μπορούσε να ήταν κάτι άλλο από βιβλιοθήκη και βιβλία, αφού ταυτίζονται με τον Δημήτριο Μεκάση και την ιδιότητά του, και το όνομά του ήταν συνυφασμένο με βιβλία, ανάγνωση, διδασκαλία.

Ευχαριστούμε θερμά την ομάδα συμμαθητών του για την τόσο σημαντική προσφορά τους στη δομή μας που θα θυμίζει το σημαντικό έργο που επιτέλεσε σε αυτή.

Το πνευματικό, πολύτιμο έργο του αποτελεί πηγή άντλησης γνώσεων και στοιχείων για μεγάλο αριθμό τοπικών ερευνητών, μαθητών και φοιτητώνκαι θα αποτελεί παρακαταθήκη μιας ζωής.

Σας ευχαριστώ»

Πριν τους χαιρετισμούς αναγνώστηκε το βιογραφικό του Δημήτρη Μιχαήλ Μεκάση.

«Ο Δημήτρης Μεκάσης γεννήθηκε στη Φλώρινα στις 11 Απριλίου 1953. Ήταν γιος του καταγόμενου από το Μοναστήρι βαφέα Μιχάλη Μεκάση και της Αναστασίας Μπούλδα με καταγωγή από το Πισοδέρι. Ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειας. Μεγαλύτερη η αδερφή του Ελένη και μικρότερος ο αδερφός του Γιάννης.

 Στη Φλώρινα έλαβε τη στοιχειώδη μόρφωση και συμπλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές.

Σπούδασε Παιδαγωγικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία Φλώρινας και στο Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

 Εργάστηκε ως παιδαγωγός στο Κέντρο Παιδικής Μέριμνας Αρρένων Φλώρινας από το 1985 μέχρι τη συνταξιοδότηση του το 2015.

 Ασχολήθηκε με την έρευνα της ιστορίας και της λαογραφίας της πόλης της Φλώρινας. Κατέγραψε με πολλές λεπτομέρειες ήθη, έθιμα, συνήθειες των κατοίκων της και ιστορικά ντοκουμέντα σχετικά με την πόλη. Αντλούσε πληροφορίες από προφορικές μαρτυρίες κυρίως γερόντων και από συγγράμματα περιηγητών που την είχαν επισκεφτεί.

Έγραψε και δημοσίευσε άρθρα σε τοπικά περιοδικά και εφημερίδες, στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.

Ήταν πάντα διαθέσιμος, απέναντι σε κάθε τοπικό ερευνητή για παροχή πληροφόρησης και γνώσης.

Από το συγγραφικό του έργο διακρίνονται:

«Τα παλιά επαγγέλματα της Φλώρινας», τόμος Α΄, Πρέσπες 1993,

«Τα παλιά επαγγέλματα της Φλώρινας», τόμος Β΄, Πρέσπες 1996 και

«Γειτονιές της παλιάς Φλώρινας», Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Φλώρινας, Φλώρινα 2017

«30+1 Ποιήματα» φλωρινιώτικες εκδόσεις, Ι. Αριστείδου, 2021 ποιητική συλλογή την οποία μετέφρασε ο ίδιος στα σουηδικά.

 Έχει μια κόρη γιατρό, τη Σάρα, καθηγήτρια στην Ιατρική Σχολή της πόλης Ούμεο στη Σουηδία από τον πρώτο του γάμο στη Σουηδία.

Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ευδοκία Φιλίππου με την οποία δεν απέκτησαν παιδιά αλλά έζησαν τριάντα χρόνια μαζί και η οποία έφυγε πρώτη από τη ζωή το 2021.

Πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου 2023 ΄νικημένος από τον καρκίνο …αφήνοντας πίσω του πολύτιμη παρακαταθήκη γνώσης και αστικού πολιτισμού».

Η ομιλία του κ. Παντελή Παπαδημητρίου:

Σήμερα είμαστε συγκεντρωμένοι εδώ, για να τιμήσουμε τη μνήμη του Δημήτρη Μεκάση, ενός εξαιρετικού εκπαιδευτικού, συγγραφέα και βαθύ γνώστη της τοπικής ιστορίας. Για εμάς, όμως, τους αποφοίτους του 1965 του 2ου Δημοτικού Σχολείου Φλώρινας  ο Δημήτρης, ο δικός μας Τάκης, θα είναι πάντα ο παλαιός συμμαθητής μας που θα μας συνδέει με τις πιο γλυκές σχολικές αναμνήσεις.

Δεν μπορούμε παρά να είμαστε υπερήφανοι που είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε αυτά τα χρόνια της εκπαίδευσής μας με έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο, μα πάνω από όλα φίλο. Μια στενή και ειλικρινής φιλία που διήρκησε από τα μαθητικά μας χρόνια μέχρι και τη στιγμή της αδόκητης απώλειάς του.

Τον Ιούνιο του 2022 οι παλιοί συμμαθητές που αποφοιτήσαμε το 1965 από το δεύτερο δημοτικό σχολείο συναντηθήκαμε στα ίδια θρανία μετά από 57 χρόνια. Ανανεώσαμε το ραντεβού για το 2025. Δυστυχώς ο Τάκης δεν θα είναι εκεί παρόν με τη φυσική του παρουσία. Θα είναι, όμως, μαζί μας, γιατί καθένας και καθεμία από εμάς κουβαλάμε τις πιο γλυκές αναμνήσεις μαζί του, δεν τον λησμονούμε και, μάλιστα, γεροί να είμαστε, εκείνη η συνάντηση θα αφιερωθεί στη μνήμη του.

Ο Δημήτριος Μεκάσης άφησε το ανεξίτηλο αποτύπωμά του στις καρδιές και το μυαλό μας, και η συλλογική μας απόφαση να δωρίσουμε μια βιβλιοθήκη και βιβλία στη μνήμη του είναι ένας τρόπος να διατηρήσουμε ζωντανή την πνευματική κληρονομιά που μας παρέδωσε.Σήμερα τιμούμε τον  ίδιο και το έργο του, με την πεποίθηση ότι η αγάπη για τη γνώση και την τοπική παράδοση μπορεί να συνεχίσει να εμπνέει τις επόμενες νέες γενιές.

Είμαστε ιδιαίτερα συγκινημένοι για τη σημερινή εκδήλωση και είμαστε βέβαιοι ότι η «Αίθουσα Διδασκαλίας Δημήτριος Μεκάσης»του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας θα αποτελέσει έναν χώρο σημείο-αναφοράς για την Φλώρινα, για τον τόπο μας που τόσο πολύ αγάπησε.

Σας ευχαριστώ.

The post Oνοματοδοσία της Αίθουσας Μελέτης του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας σε «Αίθουσα Διδασκαλίας Δημήτριος Μεκάσης» (video, pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η τελετή θα πραγματοποιηθεί στον προαύλιο χώρο του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας με σκοπό να τιμηθεί η μνήμη του Δημήτριου Μεκάση ο οποίος  υπηρέτησε ως Παιδαγωγός στο Κέντρο.

Κατά την τελετή ονοματοδοσίας θα παρουσιαστεί η δωρεά μιας βιβλιοθήκης και βιβλίων του Δημήτριου Μεκάση στη μνήμη του από τους συμμαθητές του 2^ου Δημοτικού Σχολείου.

Με τιμή
Για το Κ.Κ.Π.Π.Δ.Μ.
Ο Πρόεδρος Δ.Σ.
Ιωάννης Σ. Παρδάλης

The post Oνοματοδοσία της Αίθουσας Μελέτης του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας σε “Αίθουσα Διδασκαλίας Δημήτριος Μεκάσης” appeared first on Νέα Φλώρινα.

Το Δ.Σ. του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Φλωρίνης «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ» εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια, για την εκδημία του Δημήτρη Μεκάση.

Ο αείμνηστος πλέον… γείτονας του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, Δημήτρης, μέσα από τα κείμενά του συνέδεε τους παλιούς και τους νέους Φλωρινιώτες, με συνεκτικό μέσο τις γνώσεις του για την τοπική ιστορία και λαογραφία με υποδειγματική καταγραφή τους, χωρίς να προκαλεί αντιδράσεις, αντιπάθειες ή συγκρούσεις. Μοναδικό πλεονέκτημα για οποιονδήποτε το επιχειρήσει.

Για αυτό και ο ΦΣΦ «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ» εξέδωσε τα υπ’ αριθ. 267-274/2003-2004 Τεύχη του Περιοδικού του «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ» με τίτλο: «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΦΛΩΡΙΝΙΩΤΙΚΑ – Ιστορικά και Λαογραφικά Άρθρα», με συγγραφέα τον Δημήτριο Μεκάση.

Ας είναι αιωνία η Μνήμη του.

Το ΔΣ του ΦΣΦΑ

The post Συλλυπητήριο μήνυμα του «Αριστοτέλη» για την εκδημία του Δημήτρη Μεκάση appeared first on Νέα Φλώρινα.

Το πλούσιο έργο που αφήνει πίσω του αποτελεί μια ανεκτίμητη κληρονομιά και παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια και εύχομαι κουράγιο και δύναμη στην οικογένεια και στους οικείους του.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της αγαπημένης του Φλώρινας που θα τον σκεπάζει.

Αιωνία η μνήμη του.

Βασίλης Νικ. Γιαννάκης
Δήμαρχος Φλώρινας

The post Συλλυπητήριο μήνυμα του Δημάρχου Φλώρινας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο δρόμος στην Χαλκιδική ήταν φρεσκο-φτιαγμένος. Χωματόδρομος χωρίς άσφαλτο. Η Μ.Ο.Μ.Α. δούλευε πιο κάτω. Ερημιά. Το λεωφορείο με τους προσκόπους πήγαινε σιγά και πίσω ακολουθούσε το φορτηγό με τις σκηνές και τα τρόφιμα. Σταμάτησε στο Μάλτεπε, ένα χωριουδάκι που σήμερα ονομάζεται Καλλιθέα στο πρώτο πόδι, την Κασσάνδρα. Άδειο το χωριό. Οι χωρικοί ήταν στα χωράφια και άλλες δουλειές. Παιδιά στους δρόμους δεν υπήρχαν. Αυτά βοηθούσαν τους γονείς τους στις αγροτικές δουλειές.

Ένα παραθαλάσσιο λιβάδι ήταν ο χώρος που θα κατασκήνωναν. Ξεφόρτωσαν τις σκηνές και τα τρόφιμα. Το φορτηγό και το λεωφορείο έφυγαν για την Φλώρινα και οι πρόσκοποι άρχισαν να δουλεύουν. Έστησαν τις σκηνές και άνοιξαν τα κρεβάτια εκστρατείας. Η πρώτη μέρα είχε περάσει, όταν άρχισε να πέφτει το σκοτάδι. Η θαλασσινή αύρα έφερε γλυκούς ύπνους στους κουρασμένους προσκόπους.

Την άλλη ημέρα το πρωί και κάθε ημέρα γινόταν έπαρση της σημαίας, αναφορά και αμέσως μετά το πρωινό τους που ήταν τσάι ή γάλα και ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα. Μετά από κάποιες δραστηριότητες ερχόταν η ώρα του μπάνιου. Μπάνιο στην θάλασσα. Τα περισσότερα Φλωρινιωτόπουλα δεν είχαν δει θάλασσα στην ζωή τους. Πόσο μάλλον να κάνουν μπάνιο σε αυτήν. Όλοι έπρεπε να έχουν μαγιό και όσοι δεν είχαν με το σώβρακο. Κάνεις δεν υπήρχε στην παραλία εκτός από τους προσκόπους. Ποιος θα τους έβλεπε με τα σώβρακα; Χαρά μεγάλη το μπάνιο, όμως ήταν λίγοι αυτοί που ήξεραν να κολυμπούν. Αυτοί μάθαιναν τους άλλους και έτσι όλοι άρχισαν να επιπλέουν να κάνουν μακροβούτια και να χαίρονται την θάλασσα. Δεν την φοβόταν, αλλά την σεβόταν. Εξ άλλου οι μεγάλοι που ήξεραν να κολυμπούν έκαμναν τοίχο, ώστε κανείς να μην πηγαίνει στα βαθιά.

Ο καλοκαιρινός ήλιος έκαιγε τις πλάτες των προσκόπων. Κοκκίνιζαν και μετά τα χειρότερα. Ένα βράδυ έναν πολύ ηλιοκαμένο τον θεράπευσαν με γιαούρτι. Τότε αλοιφές δεν υπήρχαν εκτός της NIVEA. Πολυτέλεια. Μόνο οι μεγαλύτεροι είχαν κανένα κουτάκι, που το φύλαγαν για τους εαυτούς τους. Αντηλιακά δεν υπήρχαν. Οι πρόσκοποι φορούσαν τα μπλουζάκια τους για να προστατευτούν από τις δυνατές ακτίνες του ήλιου. Τα παγούρια τους ήταν γεμάτα με νερό. Αν ήταν κρύο ήταν μεγάλη απόλαυση.

Το μεσημέρι ο αρχηγός της κατασκήνωσης, ο Φώτης Τσαρούχας, γεωπόνος, έδινε διαταγή στον υπαρχηγό να σφυρίξει παρατεταμένα με την σφυρίχτρα, που σήμαινε συγκέντρωση για φαγητό. Όλοι οι πρόσκοποι έτρεχαν με τις καραβάνες στα χέρια κατά ενωμοτίες. Φαγητό από το καζάνι. Απλά φαγητά. Φασόλια, φακές, μακαρόνια κλπ. Αλλά ήταν τόσο νόστιμα που όλοι έτρεχαν για να πάρουν μια δεύτερη μερίδα από το περίσσεμα. Τέλος η ενωμοτία που ήταν υπηρεσία έπλενε το καζάνι στην θάλασσα και το έτριβε με άμμο. Καμία διαμαρτυρία, αφού δεν υπήρχε κανείς στην παραλία. Υπήρχε μόνο ένα λαϊκό εστιατόριο το ΜΕΤΟΧΙ αρκετά μακριά από την κατασκήνωση.

Το απόγευμα οι πρόσκοποι φορούσαν τις στολές τους. Είχαν έξοδο στο χωρίο, το Μάλτεπε που σήμερα ονομάζεται Καλλιθέα. Ηλεκτρικό ρεύμα δεν είχε το χωρίο. Στο μοναδικό μπακάλικο του Πόπη έκαιγε μια λάμπα λουξ, και οι γκαζόζες κρύωναν σε ένα κουβά με νερό από το πηγάδι. Στην κατασκήνωση γύριζαν νωρίς, πριν βραδιάσει επειδή δεν υπήρχε φωτισμός. Ένα απόγευμα παρακολούθησαν και χορούς στην πλατεία, επειδή γιόρταζε το χωριό και οι χωρικοί έκαναν πανηγύρι.

Έτσι όμορφα κυλούσαν οι ζεστές καλοκαιρινές ημέρες δίπλα στην θάλασσα, μέχρι που τελείωνε η περίοδος της κατασκήνωσης. Το τελευταίο βράδυ άναβαν οι πρόσκοποι μια μεγάλη φωτιά, την πυρά, που έλεγαν και τραγουδούσαν γύρω από αυτήν και έπαιζαν διάφορα αστεία σκετς. Τέλος τραγουδούσαν το τραγούδι της πυράς: «Θυμήσου όπου πας στιγμές χαρά μαζί με εμάς στον κύκλο της πυράς…». Έτσι έπεφτε η αυλαία της κατασκήνωσης. Πριν τον ύπνο, προσευχή και μετά το τραγούδι: «Ο       ήλιος πάει, η μέρα πάει στα βουνά πέφτει η νύχτα βαθειά…»

Την άλλη ημέρα το λεωφορείο και το φορτηγό έφταναν στην κατασκήνωση και άρχιζε η επιστροφή. Οι πρόσκοποι τραγουδούσαν: «Πάλι θα φύγουμε να βρούμε την χαρά εκεί δεν βρίσκεται ανθρώπου πατησιά…» και άφηναν πίσω τους το ήσυχο χωριουδάκι, το Μάλτεπε.

Οι βουνίσιοι πρόσκοποι χάρηκαν την θάλασσα και την προσκοπική ζωή και διηγούταν ιστορίες όλο τον χρόνο. Αξέχαστες προσκοπικές κατασκηνώσεις στην θάλασσα.

Δημήτρης Μεκάσης

Κεντρική φωτογραφία: Ο αρχηγός της κατασκήνωσης Φώτης Τσαρούχας έτοιμος για αναφορά (Μάλτεπε – Καλλιθέα Χαλκιδικής, καλοκαίρι 1967)

The post Προσκοπική κατασκήνωση στην Χαλκιδική, έτος 1967 appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο Εμφύλιος Πόλεμος τελείωνε. Οι επιχειρήσεις του Εθνικού Στρατού απωθούσαν τους αντάρτες προς τα αλβανικά σύνορα. Σε μερικές ημέρες ο πόλεμος θα είχε τελειώσει όταν συνέβη το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί. Μια οβίδα του αντάρτικου πυροβολικού σκόρπισε τον θάνατο.

 Ήταν 8 Αυγούστου του 1949. Οι Διαβιβαστές του 496 Τάγματος Διαβιβάσεων της ΙΙας Μεραρχίας έπαιρναν το βραδινό συσσίτιο τους και ήταν συγκεντρωμένοι στην τοποθεσία ανάμεσα, όπου σήμερα το τρίτο γυμνάσιο και ο «Αριστοτέλης». Τα οχήματά τους με τις κεραίες ήταν σταθμευμένα στην οδό Κ. Παλαιολόγου. Στον χώρο του «Αριστοτέλη» δεν υπήρχαν κτήρια. Εκεί ήταν το «Άλσος», αλλά ούτε δένδρα υπήρχαν ούτε λουλούδια, επειδή το «Άλσος» είχε καταστραφεί κατά την γερμανική Κατοχή.

 Ήταν δειλινό και οι Διαβιβαστές έπαιρναν αμέριμνοι το φαγητό τους. Οι γείτονες κάθονταν στα σκιερά μπαλκόνια, στις αυλές και στις ορθογώνιες πέτρες έξω από τα σπίτια τους και απολάμβαναν την ημέρα που τους αποχαιρετούσε. Ένα αεροπλάνο πετούσε αργά πάνω από την πόλη. Ξαφνικά ακούστηκε ένα μεταλλικός κρότος και μετά άλλος ένας και ακόμη ένας. Ήταν οβίδες από το αντάρτικο πυροβολικό της Βίγλας.

 Η πρώτη οβίδα έπεσε στους Διαβιβαστές και σκότωσε 29 φαντάρους και άλλοι 28 βαριά τραυματισμένοι. Συνολικά σκοτώθηκαν 57 Διαβιβαστές. Η δεύτερη οβίδα έπεσε πίσω από το σπίτι του Χάρη στο Βαρόσι. Μια γυναίκα έχασε το πόδι της. Και η τρίτη πέρα από τα δημοτικά σχολεία, πίσω από το σπίτι του Σίσκου.

 Αυτόπτης μάρτυρας ήταν ο πατέρας μου που έπινε τον απογευματινό καφέ του έξω από το σπίτι του, καθώς η γιαγιά μου σκούπιζε το πεζοδρόμιο. Μέσα στην ησυχία του δειλινού ακούστηκε ένας μεταλλικός ήχος, μια έκρηξη και μετά κραυγές τραυματισμένων στρατιωτών. Όλοι οι γείτονες έτρεξαν να δουν τι συνέβη. Λίγο αργότερα ήρθε και ένα στρατιωτικό φορτηγό και οι πολίτες της γειτονιάς άρχισαν να τοποθετούν στην καρότσα τους τραυματίες. Ο πατέρας μου τους συνόδεψε μέχρι το Νοσοκομείο. Έτρεξε να φωνάξει το προσωπικό. Άκουσε όμως τραγούδια και χαρούμενες φωνές: «Ο πόλεμος τελείωσε». Γιατροί και νοσοκόμες γεμάτοι χαρά τραγουδούσαν. Ο πατέρας μου μπήκε στην αίθουσα με το λευκό του πουκάμισο κατακόκκινο από τα αίματα των τραυματισμένων στρατιωτών. Όταν το προσωπικό του Νοσοκομείου έμαθε για το γεγονός ταράχτηκε, αλλά πιο πολύ ταράχτηκε όταν αντίκρισε τους ματωμένους τραυματίες που ζητούσαν βοήθεια. Το Νοσοκομείο τέθηκε σε συναγερμό για να αντιμετωπίσουν τόσους πολλούς τραυματίες.

 Η γιαγιά μου από την θέα των ακρωτηριασμένων στρατιωτών δεν συνήλθε ποτέ. Πέθανε λίγα χρόνια μετά προδομένη από την καρδιά της.

 Οι αντάρτες πέτυχαν τον στόχο τους επειδή ο τόπος αυτός ήταν ορατός από την Βίγλα. Επίσης το μεγάλο λάθος του Διοικητή των Διαβιβαστών ήταν που έβγαζε τους φαντάρους στον ίδιο τόπο και την ίδια ώρα για να πάρουν το φαγητό τους.

 Αυτά γίνονταν στις 8 Αυγούστου και ο πόλεμος για την πόλη της Φλώρινας τελείωσε στις 14 Αυγούστου. Όλο αυτό το διάστημα το αντάρτικο πυροβολικό έριχνε οβίδες στην πόλη.

Την επόμενη ημέρα ένα αεροπλάνο τύπου Ντακότα προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο της Φλώρινας και έφερε 56 Διαβιβαστές από την Αθήνα.

 Δημήτρης Μεκάσης

 Σημείωση: Για το θέμα αυτό υπάρχουν πληροφορίες στο διαδίκτυο και στο Florinapast.

Φωτ.: Χωρίς πολυκατοικίες οι περισσότεροι δρόμοι και οι πλατείες της Φλώρινας ήταν ορατές από την Βίγλα Πισοδερίου (Φωτο Ι. Γραζιώτη).

The post Το μακελειό με θύματα τους Διαβιβαστές τον Αύγουστο του 1949 appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ξένα ήθη και έθιμα, ξένες συμπεριφορές αφομοιώνονται συχνά από την ελληνική κοινωνία. Ακόμη και όταν αυτά είναι υποκουλτούρες άλλων λαών. Μια τέτοια συμπεριφορά είναι και το μπούλινγκ, και μάλιστα δεν υπάρχει μια λέξη για να μεταφράζεται στα ελληνικά. Ερμηνεύεται ως ψυχολογική και σωματική βία των παιδιών από άλλα παιδιά ή και σχολικός εκφοβισμός.

Ήμουν μαθητής την περίοδο 1959 – 1971 στο δημοτικό και το 6/τάξιο γυμνάσιο στην Φλώρινα. Μπούλινγκ δεν υπήρχε. Μαλώναμε και παλεύαμε και μετά πάλι ήμασταν φίλοι. Δεν υπήρχαν παιδικές συμμορίες που έδερναν άγρια τους αδύναμους γιατί τότε υπήρχε η ομάδα της γειτονιάς. Ναι, οι γειτονιές ήταν οργανωμένες και είχαν ομάδες που έκαμναν καλύβες στο βουνό, πολεμούσαν με άλλες γειτονιές, έπαιζαν ποδόσφαιρο και όλα τα άλλα παιχνίδια. Στην ομάδα οι μεγάλοι προστάτευαν τους μικρούς της γειτονιάς και κανένας μικρός ή αδύναμος ή ανάπηρος δεν κινδύνευε να πέσει θύμα κάποιων.

Τα χρόνια εκείνα στην Φλώρινα ο προσκοπισμός ήταν κάτι που αγαπούσαν όλοι οι νέοι. Στις λέσχες εκτός από πινγκ πονγκ και άλλα παιχνίδια, οι νέοι μάθαιναν να πειθαρχούν, να σέβονται τον άνθρωπο, να αγαπούν την φύση και το σπουδαιότερο να γίνουν σωστοί πολίτες. Ο προσκοπισμός στην Φλώρινα εκπαίδευσε πολλούς νέους για αρκετές δεκαετίες.

Ήταν και τα κατηχητικά σχολεία, όπου θεολόγοι και ιερείς ήταν κοντά στην νεολαία και τα προβλήματά της. Μια φορά την εβδομάδα, κάποιο απόγευμα, οι νέοι μάθαιναν να είναι θεοσεβούμενοι, να αγαπάνε τους συνανθρώπους τους και η ορθοδοξία για αυτούς να γίνει τρόπος ζωής.

Ήταν και ο φόβος του χωροφύλακα που όλοι έπρεπε να συμπεριφέρονται άψογα. Διαφορετικά τα χαστούκια έπεφταν άφθονα στον δρόμο ή στο τμήμα. Είναι αλήθεια ότι τον χωροφύλακα δεν τον σέβονταν αλλά τον φοβόνταν όλοι, μικροί και μεγάλοι. Κανείς δεν ήθελε να περάσει από το τμήμα. Το θεωρούσαν μεγάλη ντροπή.

Ήταν και η οικογένεια, τότε που η οικογένεια ήταν το βασικό κύτταρο της κοινωνίας. Ο πατέρας ήταν αυστηρός και τα παιδιά τον σέβονταν. Σε κάθε στραβή συμπεριφορά, τα χαστούκια δεν έλειπαν. Βέβαια ούτε η παντόφλα της μητέρας. Παρόλα αυτά τα παιδιά ήταν ελεύθερα να παίζουν στην γειτονιά και μαζεύονταν στο σπίτι μόνο όταν νύχτωνε.

Όλοι οι παραπάνω ήταν ισχυροί εξωσχολικοί παράγοντες, που στην δεκαετία του 1960 έπαιζαν σπουδαίο ρόλο στην διαμόρφωση των χαρακτήρων των παιδιών, αλλά και στην συμπεριφορά τους. Ίσχυε τότε το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία – οικογένεια.

Ήταν και το σχολείο. Πολύ αυστηρό, και σε ορισμένες περιπτώσεις υπερβολικά αυστηρό. Στο δημοτικό ο δάσκαλος ήταν αυθεντία, που με τις γνώσεις του και περισσότερο με την βέργα του μπορούσε να επιβληθεί στους μικρούς μαθητές. Υπήρχαν και εξαιρετικοί δάσκαλοι, που έμαθαν τα παιδιά τις απαιτούμενες γνώσεις αλλά και σωστή συμπεριφορά. Στο 6/ταξιο γυμνάσιο ο γυμνασιάρχης καθόριζε την εξέλιξη των πραγμάτων. Άλλοι ήταν αυστηροί και άλλοι δίκαιοι κατάφερναν να κρατούν τους μαθητές υπάκουους στους κανόνες του γυμνασίου. Υπήρχαν και καθηγητές που στην κυριολεξία ήταν βίαιοι προς τους μαθητές. Ήταν και αυτοί υποστηριζόμενοι από το αυστηρό εκπαιδευτικό σύστημα. Οι ανάπηροι μαθητές ήταν στο ίδιο επίπεδο με τους άλλους . Καμία κακόβουλη συμπεριφορά από τους συμμαθητές. Αντίθετα όλοι οι ανάπηροι και οι διαφορετικοί ήταν καλοδεχούμενοι από όλους.

Η αγωγή των νέων τότε ήταν ελληνοχριστιανική. Σκοπός της εκπαίδευσης και στο δημοτικό και στο γυμνάσιο ήταν να διαμορφώσουν τους μαθητές, για να γίνουν καλοί Έλληνες πολίτες και Χριστιανοί.

Σήμερα όλα έχουν ατονήσει. Η οικογένεια ανίσχυρη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις των καιρών. Όλοι προσπαθούν να βάλουν τα πράγματα σε σωστή θέση. Όμως η κοινωνία μας σε ορισμένους τομείς είναι πολύ σαθρή, ώστε συμπεριφορές μπούλινγκ να μπορούν να έχουν ερείσματα. Το ιδεώδες της αγωγής «ελεύθερος και υπεύθυνος πολίτης» δεν μπορεί να καθοδηγήσει τους νέους, καθώς οι κοινωνίες αλλάζουν με ταχύ ρυθμό.

Δημήτρης Μεκάσης

The post «Μπούλινγκ»: ξένη λέξη, ξενόφερτη συμπεριφορά appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ήταν πόλεμος που κράτησε από το 1946 μέχρι το 1949. Τότε τον έλεγαν Συμμοριτοπόλεμο αλλά και Ανταρτοπόλεμο. Οι αρχαίοι θα τον έλεγαν Στάση και αργότερα ονομάστηκε Εμφύλιος πόλεμος. Από την μια μεριά ο Εθνικός Στρατός και η εκλεγμένη Κυβέρνηση και από την άλλη ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ), δηλαδή το ΚΚΕ. Ο ΔΣΕ ήταν οχυρωμένος στο Γράμμο στο Βίτσι και στην Πρέσπα.

Κατά την Μάχη της Φλωρίνης του ΔΣΕ ηγείτο ο Γεώργιος Γούσιας που το πραγματικό του όνομα ήταν Γεώργιος Βοντίτσος,  τσαγκάρης από το Συρράκο της  Ηπείρου. Τα πολλά λάθη του έδωσαν την νίκη στον αντίπαλό του Νικόλαο Παπαδόπουλο. Αλλά και οι καλές  πληροφορίες που είχε για τις κινήσεις των τμημάτων ΔΣΕ. Ο Παππούς είχε οχυρώσει την πόλη που είχε γίνει απόρθητη. Παρόλα αυτά, λέγεται, ότι το Επιτελείο τού είχε προτείνει να αφήσουν την Φλώρινα και να οργανώσουν την άμυνα προς το Αμύνταιο. Ο Παππούς όμως αρνήθηκε λέγοντας ότι θα υπερασπιστεί την πόλη για να μην σφαγιαστούν πολλοί και άλλοι τόσοι στρατολογηθούν βιαίως. Τα ¾ του ΔΣΕ ήταν ΝΟΦίτες, δηλαδή Σλαβόφωνοι που ήθελαν την προσάρτηση της  Μακεδονίας στην Γιουγκοσλαβία.

Ο «Παππούς» ήταν ένας στρατιωτικός, που από τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912 – 13 συμμετείχε σε όλους τους πολέμους μέχρι το 1949. Αποστρατεύτηκε το 1950.  Είχε γεννηθεί στο Άκοβο Αρκαδίας το 1890 και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Απεβίωσε το 1961.

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κόρκας στο βιβλίο του «Σαράντα καυτά χρόνια, 10 πόλεμος και 30 ειρήνη, 1940 -1980» έγραφε:

«Εδώ στη Φλώρινα, ο στρατηγός Νικόλαος Παπαδόπουλος, ο θρυλικός «Παππούς», βρέθηκε δια τρίτη φορά και δοξάστηκε.

Πρώτη φορά στις 7 Νοεμβρίου 1912, στην απελευθέρωση της Φλώρινας, από τους Τούρκους, ως δεκανέας.

Δεύτερη φορά το 1940, ως αντισυνταγματάρχης και διοικητής τους συντάγματος της Φλώρινας. [28^ο ΣΠ Αμύνταιο].

Τρίτη φορά  στις 12 με 15 Φεβρουαρίου 1949, ως υποστράτηγος, διοικητής της 2ας Μεραρχίας και υπερασπιστής της Φλώρινας.

Την τρίτη φορά κινδύνεψε να χαθεί ο «Παππούς». Ήταν  08.00 της 12^ης Φεβρουαρίου 1949, ο διοικητής της Μεραρχίας με κάλεσε να πάω στο γραφείο του. Λίγο πριν φθάσω στο γραφείο του Στρατηγού, ένα βλήμα πυροβολικού των συμμοριτών έτυχε να πέσει στο παράθυρο του γραφείου του, αυτό που έβλεπε προς την πλατεία. Όταν έφτασα στο στρατηγείο της μεραρχίας, στο ξενοδοχείο Εθνικόν, βρήκα τον στρατηγό και 2 με 3 γιατρούς να προσπαθούν να τον βοηθήσουν να συνέλθει από το σοκ που είχε υποστεί. Εγώ στάθηκα στην πόρτα, δεν μπήκα στο γραφείο, αλλά αυτός με αναγνώρισε και με το χέρι του έγνεψε να πλησιάσω. Πήγα κοντά του, είχε συνέλθει κάπως, από το σοκ και μου λέει «θέλω  το 1033». Του απάντησα ότι οι διμοιρίες του 14 ΛΟΚ ήταν σε ενέδρα μακριά από την Φλώρινα, αλλά επέστρεψαν·  ότι ο 14^ος ΛΟΚ είναι συγκεντρωμένος·  ότι μίλησα κιόλας στον λόχο και σε λίγο το ύψωμα 1033 θα είναι δικό μας. Γι αυτό να μην ανησυχεί και να ηρεμήσει. Ο στρατηγός Παπαδόπουλος με ήξερε και με γνώριζε καλά, διότι ήταν διοικητής της 3^ης Ταξιαρχίας επί δυο χρόνια και πολλές φορές πηγαίναμε μαζί ενέδρα με τον 14^ο ΛΟΚ».

Τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Στρατηγού Νικόλαου Παπαδόπουλου ή «Παππού» έγιναν στις 25 Μαρτίου 1964 στην πλατεία Σχολείων στην Φλώρινα. Σήμερα η προτομή του βρίσκεται στην κεντρική πλατεία, την πλατεία Γεωργίου Μόδη. Επίσης ο στρατός μετονόμασε την «κορυφή Τάιμα» σε «κορυφή Παππούς» προς τιμή του Στρατηγού Νικόλαου Παπαδόπουλου,  μετά την Μάχη της Φλωρίνης.

Και μια μαρτυρία που μου αφηγήθηκε μια αντάρτισσα, που στρατολογήθηκε με βία. Αυτή 18 χρονών και μια ακόμη συνομήλική της, καθώς και δυο αγόρια 16 χρονών κατάφεραν να λιποταχτήσουν από τις τάξεις του ΔΣΕ, λίγους μήνες μετά την Μάχη της Φλωρίνης. Ένα στρατιωτικό τζιπ τις μετέφερε στο Στρατηγείο στο ξενοδοχείο Εθνικό. Οι νέοι περίμεναν τον Στρατηγό όρθιοι σε μια γωνιά πεινασμένοι, τρομαγμένοι και αγχωμένοι. Κάποια ώρα ήρθε ο «Παππούς» και ρώτησε γιατί οι αιχμάλωτοι είναι όρθιοι  και μάλιστα εξαντλημένοι. Ο υπασπιστής του απάντησε ότι έχουν ψείρες. Ο Πάππους τότε έδωσε την εντολή να καθίσουν οι αιχμάλωτοι και γύρισε στον υπασπιστή και του είπε πως και εκείνος έχει ψείρες. Οι αιχμάλωτοι αισθάνθηκαν άνεση με την παρουσία του Στρατηγού.  Η αντάρτισσα μού είπε αν ποτέ γράψεις γι αυτόν τον άνθρωπο να γράψεις με τα καλύτερα λόγια.

Δημήτρης Μεκάσης

The post Ο Στρατηγός Νικόλαος Παπαδόπουλος ή «Παππούς» appeared first on Νέα Φλώρινα.