Τζον Ερνστ Σταινμπεκ
1902-1962

Αν τα αποτελέσματα των εκλογών είχαν ήχο, η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με την νίκη της Ν.Δ. θα ήταν εκκωφαντική. Από την στιγμή της μετάδοσης των exit poll και για τις επόμενες περίπου δύο ώρες, είδαμε το «πείραμα» ΣΥΡΙΖΑ να αποδομείται  και να καταρρέει προκαλώντας πολιτικό σεισμό και μια βίαιη αλλαγή συσχετισμών που σπανίως βλέπουμε σε τόσο συμπυκνωμένο χρόνο.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Χρειάζεται μια πολύ κακή αντιπολίτευση για να χάσει από την χειρότερη μεταπολιτευτική κυβέρνηση. Η ΝΔ των Πάτσηδων και των Λιγνάδηδων της Αττικής οδού και των φωτιών της Εύβοιας, των χιλιάδων νεκρών της πανδημίας και της κρατικής δολοφονίας των Τεμπών. Η Ν.Δ. των απευθείας αναθέσεων και των υποκλοπών, της ασύδοτης καταστολής και του ξεπουλήματος σε ιδιώτες του ότι έχει απομείνει στον δύσμοιρο λαό μας, της ανεξέλεγκτης ακρίβειας και της ενεργειακής φτώχειας. Η Ν.Δ. που εδώ και τέσσερα χρόνια κυβερνά με όρους συμμορίας, κατάφερε να επικρατήσει του ΣΥΡΙΖΑ με 20 ποσοστιαίες μονάδες διαφορά. Θα χυθεί πολύ μελάνι τις επόμενες μέρες για να εξηγηθεί και να εκλογικευτεί το εκλογικό αποτέλεσμα. Οι προσπάθειες εξωραϊσμού από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και η μετάθεση ευθυνών σε ‘αστάθμητους παράγοντες’ και στην ευρύτερη αριστερά έχουν αρχίσει ήδη. Πάντα φταίει κάποιος άλλος.

Εξετάζοντας όμως ψυχρά την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 μέχρι τις εκλογές της 21^ης Μάιου, αντιλαμβάνεται κανείς ότι μια τέτοια ευρεία ήττα , δεν ήταν μόνο αναπόφευκτη αλλά και αναμενόμενη. Δεν είναι μόνο ότι ο μνημονιακός κύκλος ως αφήγημα έχει κλείσει, ούτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει μια καλά οργανωμένη νεολαία , τον έλεγχο των ΜΜΕ και έναν στρατό από ανθρώπους στις κρατικές δομές. Πέρα και πάνω από αυτά, είναι το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάχθηκε σε ένα κλασικό κεντρώο κόμμα από το 2015 και μετά, όπου το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και της παραμονής στην εξουσία έγιναν αυτοσκοπός και η προσπάθεια πασοκοποίησης το κύριο πρόταγμά του με τελευταίο το γελοίο και αναχρονιστικό σύνθημα περί “συμβολαίου αλλαγής”. Ο λαός δεν ξέχασε την μεγάλη προδοσία του δημοψηφίσματος το 15. Την καταβαράθρωση της μεσαίας τάξης (όποια και αν ήταν αυτή ) με σχεδόν πολεμικούς όρους, το ιδιώνυμο στις διαμαρτυρίες ενάντια στους πλειστηριασμούς, την συνθηκολόγηση στην αστική τάξη, την αποριζοσπαστικοποίηση μιας τεράστιας μερίδας του λαού και το ξεπούλημα των προσδοκιών του.

Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες ολόκληρες με τις αστοχίες και τις αυταπάτες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και το σχεδόν γελοίο αντιπολιτευτικό έργο του. Αυτό όμως που πραγματικά με ενδιαφέρει είναι το τι κάνουμε από εδώ και πέρα.

Η διαφαινόμενη τετραετία Μητσοτάκη θα συνεχίσει με ακόμη μεγαλύτερη ένταση το αντιλαϊκό της έργο και θα πρέπει να μας βρει απέναντί της. Είναι ζήτημα επιβίωσης. Είναι επιτακτική η ανάγκη συγκρότησης ενός παλλαϊκού, αντικαπιταλιστικού μετώπου, με σαφείς θέσεις για την κοινωνία και την οικονομία. Μόνο ένα ρωμαλέο κίνημα μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην επερχόμενη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και είναι ώρα να δηλώσουμε όλες και όλοι παρούσες και παρόντες. Το κίνημα αυτό όμως δεν μπορεί να περνάει μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξηγίσθη, εμετρήθη και εκρίθη ελλιπής. Ούτε μπορεί ούτε και θέλει να αποτελέσει ένα από τα ηγετικά συστατικά μιας τέτοιας προσπάθειας. Είναι ώρα για έναν νέο αγώνα μαζί με τις δυνάμεις εκείνες που πιστεύουν ότι αξίζουμε έναν καλύτερο κόσμο για εμάς και τα παιδιά μας.

Για το τέλος λίγα παραπολιτικά. Ήταν τραγική η εικόνα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ  στα διάφορα τηλεοπτικά πάνελ την νύχτα των εκλογών, να δέχονται συμβουλές  από τον  Άδωνη και τον Βορίδη ,με κατεβασμένα τα αυτιά για το πώς θα πρέπει να αντιπολιτεύονται από εδώ και πέρα. Μου θύμισαν λίγο τη σκηνή του τεράστιου Θανάση Βέγγου, όπου πανικόβλητος ρωτούσε παρερχόμενους οδηγούς “μήπως ξέρεις από βέσπα;”

Σάκης Μίγκος

Μέλος Τ.Ε. ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Φλώρινας

The post Εκλογολογίες appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ερχόμενος στα δικά μας, ανήσυχος διαπιστώνω ότι όπως στις ΗΠΑ έτσι και στην Ελλάδα, η αντιμετώπιση της πανδημίας γίνεται με νέο-φιλελεύθερα εργαλεία διαχείρισης κρίσεων τα οποία έχουν καθαρά οικονομικά χαρακτηριστικά και όχι ανθρωπιστικά. Ο φόβος, η άρνηση, η ιδεοληπτική προσκόλληση (ότι και να ισχύει) της κυβέρνησης Μητσοτάκη να συγκρουστεί με τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα είναι πασιφανείς και θέτει την δημόσια υγεία σε κίνδυνο. Δεν είναι δυνατόν να βρίσκεται ολόκληρη η κοινωνία σε καραντίνα και οι βιομηχανίες της χώρας να συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά. Το ίδιο συμβαίνει και με τα λεγόμενα “call centers” στα οποία οι υπάλληλοι είναι στοιβαγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον, καθιστώντας τα υγειονομικές βόμβες σε συνθήκες πανδημίας. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ανακοινώθηκε δια στόματος Βρούτση η μείωση μισθών κατά 50% παρακαλώ για έξι μήνες μετά την πανδημία , υποστηρίζοντας ότι ένα τέτοιο μέτρο είναι αναγκαίο για να διασωθούν οι επιχειρήσεις. Τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους των 700 και 800 Ευρώ ποιος θα τους σώσει; Η απάντηση φυσικά είναι κανείς. Τέλος, άλλο ένα δωράκι της κυβέρνησης προς τον επιχειρηματικό κόσμο είναι το ότι οι θέσεις εργασίας θα προστατεύονται από το κράτος μόνο για ένα μήνα-τον τρέχοντα, από κει και πέρα αποφασίζουν τα αφεντικά. Σε συνθήκες νέο-φιλελευθερισμού ο όρος κοινωνική αλληλεγγύη είναι άγνωστος στους κρατούντες. Η απουσία αλληλεγγύης είναι ο κανόνας και για τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Το είδαμε στην προσφυγική κρίση, το βλέπουμε και τώρα. Καμία χώρα της ΕΕ δεν προσέφερε την βοήθεια της στην δοκιμαζόμενη Ιταλία αγαπημένοι μου “Μενουμευρώπηδες”.

Συνεχίζοντας, θέλω να αναφερθώ στο σλόγκαν των ημερών, “ Μένουμε Σπίτι” και στα περί ατομικής ευθύνης. Αν μου επιτρέπεται ένα μικρό λογοπαίγνιο, η ατομική μου ευθύνη ξεκινά και σταματά στο να μείνω σπίτι. Από κει και πέρα ξεκινά η ευθύνη του κράτους. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) έχει πει επανειλημμένα και σε όλους τους τόνους ότι η καραντίνα βοηθάει στην αντιμετώπιση του προβλήματος, αλλά δεν φτάνει. Χρειάζονται μαζικές εξετάσεις του πληθυσμού κάτι το οποίο στην Ελλάδα δεν γίνεται με συνέπεια να μην γνωρίζουμε τον πραγματικό αριθμό των νοσούντων από τον ιό (συμπτωματικών και μη), εγκληματική παράληψη η μη διενέργεια τέτοιων εξετάσεων. Η κυβέρνηση θα έπρεπε ήδη να έχει προχωρήσει στην επίταξη ιδιωτικών κλινικών και νοσοκομείων, αν η κατάσταση παρεκτραπεί οι μονάδες εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) δεν επαρκούν για έναν τόσο μεγάλο αριθμό ασθενών. Σε μία τέτοια περίπτωση, οι γιατροί των δημοσίων νοσοκομείων θα αναγκαστούν να αποφασίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, πρακτική γνωστή ως πολεμική ιατρική. Υπάρχουν χιλιάδες διαθέσιμοι νοσηλευτές και γιατροί που θα έπρεπε να είχαν προσληφθεί, (για παράδειγμα, στο νοσοκομείο Σωτηρία υπάρχουν μονάδες αυξημένης φροντίδας (ΜΑΦ) που μπορούν να μετατραπούν σε ΜΕΘ, αλλά δεν λειτουργούν λόγω έλλειψης προσωπικού). Αντ’αυτού η κυβέρνηση ψάχνει για εθελοντές, (το αστείο είναι ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ της ιατρικής σχολής του πανεπιστήμιου Πατρών καταψήφισε την πρόταση του ΔΣ του συλλόγου φοιτητών για έμπρακτη υποστήριξη των υγειονομικών της χώρας –ούτε μεταξύ τους δεν μπορούν να συνεννοηθούν). Ακόμη πιο προκλητικό πάντως είναι ότι αυτές τις στιγμές η κυβέρνηση αποφάσισε να ξοδέψει πολλά εκατομμύρια Ευρώ από τα χρήματα του λαού, πληρώνοντας τους κλινικάρχες των ιδιωτικών θεραπευτηρίων για τις υπηρεσίες τους σε σχέση με τον covid-19, το ένα χέρι νίβει τ’άλλο . Πόλεμο χαρακτήρισε την πανδημία ο κ. Μητσοτάκης, έχει στείλει όμως τους γιατρούς και τους νοσηλευτές άοπλους στη μάχη, η έλλειψη αναλώσιμου υλικού για την προστασία τους είναι τεράστια όπως ανέφερε ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ κ. Χαράλαμπος Κοροξενός.

Με όλα αυτά φτάνουμε στις 23 του Μάρτη και την καθολική απαγόρευση εξόδου. Αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός στο διάγγελμα του μας αντιμετώπισε περίπου σαν μικρά παιδιά που πρέπει να τιμωρηθούν γιατί δεν ακούν τους γονείς τους και περνάω στην ουσία του ζητήματος. Έτσι ως έχει η κατάσταση στην χώρα το μέτρο είναι σωστό. Δεν μπορούμε όμως να αναιρέσουμε το γεγονός ότι φτάσαμε σε αυτό το μέτρο γιατί η κυβέρνηση δεν έκανε αυτά που έπρεπε τις τελευταίες εβδομάδες για να αντιμετωπιστεί η πανδημία. Το “ηγετικό” ύφος στο διάγγελμα του κ. Μητσοτάκη κρύβει μία βαθειά ανησυχία. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η πολιτική που ακολουθεί δεν θα έχει τα απαιτούμενα αποτελέσματα και μεταθέτει όλο το βάρος στους ώμους του λαού. Εμείς θα φταίμε όταν και εάν η Ελλάδα γίνει Λομβαρδία και όχι η κυβερνητική αναλγησία. Σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος, ο κ. Μητσοτάκης νίπτει τας χείρας του και αποποιείται οποιασδήποτε ευθύνης.

Δεν σας κρύβω το γεγονός ότι με διασκέδασε πολύ η προσπάθεια του κ. Άδωνη Γεωργιάδη να μην καταπιεί την γλώσσα του την ώρα που παραδέχονταν ότι σε περιόδους κρίσεων χρειάζεται περισσότερο κράτος. Δεν χρειάζεται να έχεις εντρυφήσει στον Μαρξισμό για να καταλάβεις ότι ο νέο-φιλελεύθερος καπιταλισμός δεν μπορεί και δεν θέλει να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις προς όφελος ολόκληρου του λαού. Γι’αυτό , μεταξύ πολλών άλλων, διεκδικούμε ένα δωρεάν καθολικό δημόσιο σύστημα υγείας. Μπορεί να “Μένουμε Σπίτι” αλλά “Μένουμε Ενεργοί”.

Σάκης Μίγκος,
μέλος Τ.Ε ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Φλώρινας

The post Ο ιός της ευθύνης appeared first on Νέα Φλώρινα.

τις άμορφες μάζες σας που λαχταράνε να αναπνέουν

ελεύθερα, τα άθλια απορρίμματα που βρίθουν στις ακτές σας.

Στείλτε μου τους άστεγους, τους θαλασσοδαρμένους.

Σηκώνω τον πυρσό μου δίπλα στην χρυσή πύλη.

Το παραπάνω είναι γραμμένο σε μία επιγραφή στο άγαλμα της Ελευθερίας στην είσοδο της Νέας Υόρκης. Μπορεί να μην ανταποκρίνεται με ακρίβεια στην ιστορική πραγματικότητα και την πρακτική εκείνης της εποχής, είναι όμως λόγια γραμμένα από φτωχούς και κατατρεγμένους που απευθύνονταν σε φτωχούς και κατατρεγμένους.

Από εκείνο τον καιρό πολύ νερό έχει περάσει κάτω από το αυλάκι και τουλάχιστον επιφανειακά λίγα πράγματα θυμίζουν εκείνη την εποχή, (η σιδερένια φτέρνα είναι σαν να γράφτηκε εχθές). Αυτό που σίγουρα όμως δεν έχει αλλάξει είναι ότι εκατομμύρια άνθρωποι συνεχίζουν να είναι φοβισμένοι και κυνηγημένοι. Πνίγονται στο Αιγαίο, σαπίζουν σε λασπωμένες σκηνές, εγκλωβίζονται ανάμεσα σε δύο στρατούς, άμοιρα πιόνια..σταματούν να ζουν, σταματούν να ελπίζουν, με το ζόρι επιβιώνουν.

Ας εξετάσουμε όμως τα πράγματα πιο ψύχραιμα, με λιγότερο ρομαντισμό και με μία προσπάθεια ρεαλιστικής προσέγγισης, τόσο του προσφυγικού γενικότερα, όσο και των τελευταίων συμβάντων στην περιοχή του Έβρου ειδικότερα.

Ένα από τα κύρια ερωτήματα είναι αν μπορεί η Ελλάδα να ανταποκριθεί μόνη της στην αυξανόμενη προσφυγική ροή. Η αντικειμενική απάντηση είναι ότι όχι δεν μπορεί. Η Ελλάδα μπορεί να είναι η 42^η πλουσιότερη χώρα του κόσμου, αυτός ο πλούτος όμως δεν αφορά τον λαό. Η καπιταλιστική οργάνωση της οικονομίας μας έχει διασφαλίσει στην ελίτ την διαχείριση αυτού του πλούτου προς όφελος της, σε συνεργασία βέβαια με τους γνωστούς διεθνείς οργανισμούς (ΔΝΤ, ΕΕ κτλ), απόδειξη των παραπάνω είναι το ΤΑΙΠΕΔ, μεταξύ πολλών άλλων, μέσω του οποίου η ελληνική αστική τάξη κάνει μπίζνες με τα χρήματα του ελληνικού λαού. Έχουμε την υποχρέωση λόγω της συμμετοχής μας στο εγκληματικό ΝΑΤΟ να ξοδεύουμε δισεκατομμύρια κάθε χρόνο σε εξοπλιστικά προγράμματα, το 2.4% του ΑΕΠ μας συγκεκριμένα, (Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες μέλη που είναι συνεπής σε αυτήν την συμβατική της υποχρέωση-πήραμε και τα εύσημα από τον Τραμπ για αυτόν τον λόγο, τουλάχιστον η υποτέλεια είχε και ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο). Και μεταξύ πολλών άλλων προβλημάτων, η “ανάπτυξη” αγνοείται. Αυτό το αόρατο χέρι της αγοράς που θα φρόντιζε για τα πάντα και για τους πάντες έχει πάει διακοπές διαρκείας. Ας προσθέσουμε στα παραπάνω την “αριστερή” κυβέρνηση Τσίπρα και την “εθνοσωτήρια” κυβέρνηση Μητσοτάκη, που όχι μόνο δεν κατάφεραν και δεν καταφέρνουν να διαχειριστούν το πρόβλημα, αλλά το προσέγγισαν και ψηφοθηρικά, (ο καθένας στο ακροατήριο του), κάνοντας το ακόμα χειρότερο. Εκείνο όμως που πραγματικά προβληματίζει είναι η στάση και οι απόψεις πολλών συμπολιτών μας σε σχέση με το προσφυγικό, (ελπίζω όχι της πλειοψηφίας). Το αν τους θέλουμε στην χώρα μας ή όχι είναι μία συζήτηση που μπορούμε να κάνουμε κάποια άλλη στιγμή-μιλώντας προσωπικά, μεγάλωσα στο εξωτερικό σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία από την οποία κέρδισα, δεν έχασα. Αυτό που πρέπει να συζητηθεί, αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό, αυτό που πρέπει να απαντηθεί είναι το πώς και το γιατί δημιουργούνται αυτά τα προσφυγικά ρεύματα.

Θα ήταν τουλάχιστον αφελές να πιστεύουμε ότι η Δύση και κατ’επέκταση ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός δεν φέρει την μεγαλύτερη ευθύνη για την ανθρωπιστική κρίση σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής και σε χώρες της υπερσαχάριας και της υποσαχάριας Αφρικής. Όταν το κέρδος μπαίνει πάνω από τις ζωές των ανθρώπων, όταν η ανάγκη για το έλεγχο των πηγών ενέργειας ορίζει τις πολιτικές των ισχυρών, θα έχουμε πολέμους και εκατομμύρια εκτοπισμένους ανθρώπους, είναι νομοτελειακό και εμπειρικά-ιστορικά δεν έχουμε δει κάποια άλλη κατάληξη. Ναι, είναι ο ίδιος καπιταλισμός που ανάγκασε χιλιάδες νέες ελληνίδες και νέους έλληνες να μεταναστεύσουν τα τελευταία χρόνια αναζητώντας μία καλύτερη ποιότητα ζωής, είναι ο ίδιος καπιταλισμός που ευθύνεται για μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις που έχει περάσει ο τόπος μας. Νιώθω ότι είμαστε κουρασμένοι, σε αποσύνθεση, ξεσπάμε πάνω σε συνάνθρωπους μας γιατί φοβόμαστε να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματική πηγή των προβλημάτων μας. Ο εχθρός των λαών, ο πραγματικός εχθρός είναι κοινός. Αυτό το απάνθρωπο, νοσηρό σύστημα που ορίζει τις ζωές μας και δημιουργεί εκατομμύρια πρόσφυγες. Νομίζω πως μόνο για λόγους ιδεοληψίας θα διαφωνούσε κανείς με την παραπάνω διαπίστωση, (άσχετα με το αν συμφωνεί ή διαφωνεί με τις πολιτικές μου πεποιθήσεις γενικότερα).

Συνεχίζοντας, για άλλη μία φορά παρατηρώ ότι οι άδειοι τενεκέδες κάνουν τον περισσότερο θόρυβο. Βλέπω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πομπώδεις αναρτήσεις που διαβάζοντας τες ακούω την φωνή του Κώστα Πρέκα να μου τις απαγγέλει. Άνθρωποι έτοιμοι να πάρουν το καριοφίλι τους και να υπερασπιστούν τα πάτρια εδάφη. Γέμισε το facebook και το twitter με σημαίες, περικεφαλαίες, μεγαλέξανδρους και κολοκοτρώνηδες . Αυτό που συμβαίνει στον Έβρο αυτήν την στιγμή κυρίες και κύριοι είναι τόσο σοβαρό που θα έπρεπε ο καθένας μας να προσπαθήσει να το αναλύσει ψύχραιμα και αντικειμενικά, χωρίς στιγμιαίους συναισθηματισμούς. Είναι τέτοια και τόση η παραπληροφόρηση, είναι τόσες οι αντικρουόμενες πληροφορίες που είναι σχεδόν αδύνατο να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα του τι πραγματικά συμβαίνει. Οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα αποκαλούν τους αστυνομικούς, φρουρούς της πατρίδας μας, λίγες μέρες πριν στην Χίο και την Λέσβο τους αποκαλούσαν γουρούνια. Η ανισορροπία στις απόψεις τους είναι το λιγότερο ανησυχητική. Εκείνο που με τρομάζει όμως ακόμη περισσότερο είναι ότι αυτήν την στιγμή υπάρχουν στον Έβρο ένοπλες ομάδες ακροδεξιών , (πήγε να τις επιθεωρήσει και ο νεοναζί Λαγός), και συγκροτούνται και άλλες τέτοιες ομάδες στην χώρα. Άνθρωποι με τρομερά συμπλέγματα και μισάνθρωπο ρατσιστικό μίσος βρήκαν την πόρτα ανοιχτή και θα εισβάλουν παρελαύνοντας με όπλα στα χέρια. Το σύνθημα στον τοίχο που λέει ότι “ο φασισμός στη αρχή έρχεται για τους λίγους και μετά για όλους”, είναι απόλυτα εύστοχο. Τα πρώτα θύματα θα είναι οι πρόσφυγες, μετά οι αριστεροί, οι ομοφυλόφιλοι, οι πολύ κοντοί, οι πολύ ψηλοί, οι πολύ ξανθοί, οι πολύ μελαχρινοί…όλοι. Οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας πληρώνουν και θα πληρώσουν πολύ ακριβά τις ενδοκαπιταλιστικές διενέξεις των αστικών τάξεων των δύο χωρών. Ο εχθρός καλοί μου φίλοι, δεν είναι αυτός που θαλασσοπνίγεται στο Αιγαίο ή τρώει χημικά στον Έβρο, ο εχθρός φοράει γραβάτες και ταγιέρ, σε εκείνους θα βρείτε την κατάντια μας.

Η κάθε κρίση όμως είναι και μία μεγάλη ευκαιρία. Ήρθε η ώρα η κάθε μία και ο κάθε ένας από εμάς να κοιτάξει πολύ βαθειά μέσα της και μέσα του και να αποφασίσει σε τι κοινωνία θέλει να ζήσει. Την κοινωνία των αφεντικών την είδαμε, την ζήσαμε, την ζούμε και εμάς τους πολλούς δεν μας βολεύει. Ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε κάπου αλλού.

Σάκης Μίγκος,

μέλος Τ.Ε. ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Φλώρινας

The post Ζητούνται άνθρωποι appeared first on Νέα Φλώρινα.