Ο Σπύρος υπήρξε εξαιρετικός συνάδελφος, και υπηρέτησε για δεκαετίες με ζήλο και αποτελεσματικότητα το λειτούργημα του Δικηγόρου, ακολουθώντας τα βήματα του επίσης πολύ αγαπητού σε όλους πατέρα του Θανάση Αλεξίδη. Υπήρξε όμως σε έναν βίο παράλληλο και ιδιαίτερος άνθρωπος και σε αυτό όλοι μας οφείλουμε να σταθούμε. Ευαίσθητος, ανθρώπινος, αθεράπευτα ρομαντικός, με εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ, άλλοτε προσηνής άλλοτε βροντώδης (διέθετε άλλωστε τα προσόντα και την ιδιαίτερη φωνή) διακρίθηκε για την καλλιέργειά του και ιδίως την γραφή του. Μια γραφή ευαίσθητη, τρυφερή, σχεδόν λυρική, τελείως αναντίστοιχη με  την δωρικότητα που τον διέκρινε στον εν γένει βίο του και στο απαιτητικό επάγγελμα του, που βασίζεται μόνον στην λογική και το επιχείρημα.

Για αυτόν τον άνθρωπο κυρίως, τον υπερβατικό και αιθεροβάμονα, τον εραστή της τέχνης και του πολιτισμού, τον καλλιεργημένο Φλωρινιώτη με την βαθειά αγάπη του για τον τόπο, την φύση και τους ανθρώπους του, για τον τρυφερό και ευαίσθητο Σπύρο, που -όπως κάθε ποιητής- «ζει με ένα τραύμα»  κατά την εύστοχη παρατήρηση της επίσης Φλωρινιώτισσας ποιήτριας Δότας Σαρβάνη, για τα ρομαντικά ποιήματά του και τον «Μίχο» του, αξίζει μια στάση.

Και η μνήμη βεβαίως.

Καλόν Παράδεισο

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΑΚΥΛΑ ΜΗΤΚΑΣ

The post Μνήμη Σπύρου Αλεξίδη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Προφητικό και απόλυτα αληθινό. Αξίζουν τον σεβασμό μας διότι κάτω από αυτές τις συνθήκες οι (μόνιμα υποτιμημένοι) μαθητές της φανταστικής Γ’ Τάξης του 1^ου ΕΠΑΛ Φλώρινας κατάφεραν σχεδόν το απόλυτο: Πέτυχαν εκπληκτικές επιδόσεις στις εξετάσεις για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ, που δύσκολα μπορείς να συναντήσεις αλλού. Το τμήμα Υγείας μετρά δύο εισαγωγές στην Ιατρική, μια στην Φαρμακευτική και πολλαπλές σε αξιολογότατες σχολές του κλάδου με υψηλές προοπτικές. Το τμήμα Οικονομίας σάρωσε, αφού σχεδόν όλοι οι μαθητές του πέτυχαν και μάλιστα πολλοί σε σχολές πρώτης επιλογής (Οικονομικές σχολές του ΑΠΘ και του ΠΑΜΑΚ). Το τμήμα δομικών κατάφερε επίσης να βάλει ένα μεγάλο ποσοστό των μαθητών του σε αξιόλογες σχολές (αρχιτεκτονικές, πολιτικών μηχανικών, μηχανολόγων) και το τμήμα πληροφορικής μέχρι και σε περιζήτητες σχολές μηχανικών ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Αποτελέσματα ενός (μόνιμα υποτιμημένου) σχολείου, που δεν ήρθαν τυχαία, αλλά μέσα από πολύ κόπο και μόχθο όλων. Ενός σχολείου που ο μέσος μαθητής σε σχέση με τον μέσο όρο, διαθέτει ελάχιστους οικονομικούς πόρους και έχει μικρότερες εξωσχολικές βοήθειες, ενώ συχνά απουσιάζει η αντίστοιχη στήριξη ή επιτήρηση από το οικογενειακό περιβάλλον του.

Και ενός σχολείου που διαθέτει επίσης (μόνιμα υποτιμημένους) καθηγητές που διακρίνονται για το πείσμα τους. Την ημέρα εκείνη η φιλοξενούσα καθηγήτρια μετέφερε στην Υπουργό Παιδείας την πλήρη εικόνα που βίωσαν οι καθηγητές (και οι οικογένειές τους) πέρυσι και πιθανόν να βιώσουν και φέτος:   «…. Όλοι οι συνάδελφοι δουλεύουν άοκνα, κυριολεκτικά νύκτα – μέρα για την τηλεκπαίδευση και αν δείτε τα τηλέφωνά μας και 12 και 1 το βράδυ επικοινωνούμε με το σχολείο για να είμαστε έτοιμοι την επόμενη ημέρα, το δε σχολείο μας ήταν πρωτοπόρο στην τηλεκπαίδευση ήδη από πέρυσι, παρά τις αντιξοότητες…».

Η «φανταστική μας τάξη» λοιπόν είναι απόλυτα αληθινή και είναι εδώ. Αποτελείται από Φλωρινωτόπουλα που αγωνίζονται και πετυχαίνουν κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες. Γι’ αυτό και κερδίζουν τον σεβασμό μας.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΑΚ. ΜΗΤΚΑΣ

The post Η φανταστική μας τάξη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο Πανελλήνιος μέσος όρος (εμβολιασμοί/σύνολο πληθυσμού) είναι 9,17%.

Η Θεσπρωτία έχει κάνει (αναλογικά με τον πληθυσμό της) 41% περισσότερα εμβόλια από την Φλώρινα και η Καστοριά 15,5%.

Τα Χανιά επιλέγονται διότι είναι πλην όλων των άλλων και ιδιαίτερα τουριστική περιοχή. Αν λοιπόν επιστρατεύονταν το επιχείρημα της θωράκισης μιας τουριστικής περιοχής ενόψει καλοκαιριού, τότε πώς δικαιολογείται η – ελλειμματικότερη όλων- εμβολιαστική κάλυψη της Χαλκιδικής;

Η ανισοκατανομή είναι κραυγαλέα, οι αποκλίσεις τεράστιες και κάποιες αρχές θα πρέπει άμεσα να επιληφθούν. Δεν μπορεί το δημόσιο αγαθό που λέγεται εμβόλιο να είναι πιο προσιτό σε κατοίκους άλλων περιφερειών και οι Φλωρινιώτες (και όπως φαίνεται και οι Χαλκιδικιώτες) να εξακολουθούν να υπο–εμβολιάζονται έναντι άλλων περιοχών, που προφανώς απολαμβάνουν με πλήρη α-διαφάνεια ειδικής προνομιακής μεταχείρισης.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΑΚ. ΜΗΤΚΑΣ

The post Εμβολιασμός – τεράστιες αποκλίσεις appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο πληθυσμός τους βεβαίως έχει εκτιναχθεί στα ύψη και χρόνο με τον χρόνο αυξάνεται, δίχως φυσικά να καταμετράται. Το γεγονός μπορεί να ενθουσιάζει τους φίλους οικολόγους ή επαγγελματίες της φροντίδας και διάσωσης της άγριας ζωής, αλλά προκαλεί πια έντονο προβληματισμό στους υπολοίπους, που καλούμαστε να διαχειριστούμε έναν καινούργιο κόσμο. Αυτόν της αναγκαστικής συνύπαρξης με εξημερωμένα (;) ζώα δηλ. τα αδέσποτα της πόλης που ελεύθερα γυρίζουν, γαυγίζουν, κοπρίζουν και όποτε το θελήσουν επιτίθενται, αλλά και στην κυριολεξία τα αγρίμια, που κινούνται περιαστικά, πλην όμως όλο και εγγύτερα στον ζωτικό χώρο των ανθρώπων.

Εδώ μπαίνει το ερώτημα: Ποιος είναι ο ζωτικός χώρος της αρκούδας ή του λύκου (διότι τον περσινό χειμώνα εμφανίστηκαν τέσσερις, στην κυριολεξία στις παρυφές της πόλης μας) και ποιος ο δικός μας; Όλες οι ορεινές, ημιορεινές αλλά και πεδινές περιοχές όπου υπάρχει βλάστηση και τροφή είναι ο δικός τους χώρος; Και για εμάς τι απομένει και τι πρέπει να κάνουμε, τουλάχιστον αυτοί που φοβούμαστε το συναπάντημα με ένα τέτοιο ζώο, που ας μην γελιόμαστε, είναι αγρίμι και σε κάθε περίπτωση απρόβλεπτο, ειδικά εάν προστατεύει μικρά; Και ακόμη περισσότερο: Εγώ γνωρίζω ότι δεν πρέπει να το πειράξω -άλλωστε ελάχιστοι έχουμε τα μέσα να το κάνουμε- ισχύει όμως το αντίθετο; Γνωρίζει η αρκούδα ή ο λύκος ότι και αυτοί δεν πρέπει να με πειράξουν, διότι αυτός είναι αναγκαίος όρος της συνύπαρξης; Αυτή η μονομέρεια τελικά αποθρασύνει το αγρίμι που διεκδικεί όλο και περισσότερο ζωτικό χώρο. Τι περιμένει από εμάς η Πολιτεία; Να κλειστούμε σπίτια μας; Μήπως την φύση μπορεί να απολαύσει μόνον η αρκούδα και από πού και ως πού της ανήκει κάθε μη αστική περιοχή; Ποιος μπορεί να της εξηγήσει με επιχειρήματα ότι δεν πρέπει καθημερινά να κατεβαίνει στον κάμπο και να «ψωνίζει» καλαμπόκια, μήλα, κεράσια, και σταφύλια από τα κτήματα, ότι δεν πρέπει να καταστρέφει μελίσσια ή ακόμη περισσότερο ότι ο σκουπιδοτενεκές της αυλής δεν ανήκει στον δικό της «ζωτικό χώρο»; Γιατί είναι θέμα χρόνου να μπει και στην κουζίνα μας.

Όταν λοιπόν έχουμε να κάνουμε με αγρίμια, έχουμε πρωτίστως υποχρέωση να οριοθετούμε τον δικό μας ζωτικό χώρο και να προστατεύουμε τον άνθρωπο. Αυτό είναι το πρώτο μέλημα της κάθε πολιτείας και φυσικά και της Δ/νσης Δασών, εκτός και εάν κάποιος αρμόδιος μας διαβεβαιώνει ότι είναι απολύτως ασφαλής η μεταξύ μας συνύπαρξη. Κάντε τον κόπο να διαβάσετε ποιες είναι οι ενδεδειγμένες ενέργειες αν συναντηθείτε με αρκούδα και τότε θα αντιληφθείτε το μέγεθος της ελαφρότητας ή και της άγνοιας αυτών που δίνουν οδηγίες. Όσοι άτυχοι συμπολίτες μας έπεσαν στον δρόμο της είχαν άσχημα ξεμπερδέματα και τα περιστατικά πληθαίνουν και φυσικά αυξάνεται και η ανησυχία από συμπολίτες μας περιπατητές πού είτε φοβούνται να ανέβουν στο βουνό ή αναγκάζονται να συγκροτούν ομάδες για ασφάλεια.

Χειρότερο όμως όλων είναι το γεγονός ότι στον περιφραγμένο χώρο του λόφου του Αγίου Παντελεήμονα δηλ. στον Σταυρό κυκλοφορούν ανενόχλητα αρκούδες με μικρά και μάλιστα δεν πρόκειται μόνο για μια οικογένεια. Υπενθυμίζω ότι περιφράχθηκε ως «εκτροφείο θηραμάτων» και βεβαίως η αρκούδα δεν είναι θήραμα, κάθε άλλο μάλιστα, μάλλον εμείς τείνουμε να γίνουμε τα δικά της. Στον λόφο αυτόν ανεβαίνουμε με παιδιά και εγγόνια δεκάδες Φλωρινιώτες αλλά και πάμπολλοι επισκέπτες, αποτελεί δε, μια από τις κύριες τουριστικές – περιπατητικές διεξόδους της πόλης μας. Είναι καιρός να γίνει λοιπόν κάτι πριν θρηνήσουμε θύματα. Η Δ/νση δασών οφείλει να τις απομακρύνει και η νέα Δημοτική Αρχή να την πιέσει να το πράξει.

Και σε κάθε περίπτωση αφού το ζήτημα έχει ήδη ανοίξει, ας απαντηθούν και τα ερωτήματα: Πόσες αρκούδες έχουμε, ποια η ετήσια αύξηση του πληθυσμού τους, ποια μέτρα λαμβάνονται για προστασία των πολιτών και πότε θα αρχίσει να ελέγχεται ο υπερπληθυσμός και πώς αυτός ορίζεται; Αληθεύει ότι δεν διαθέτει κανείς όπλο νάρκωσης (ή για να το πούμε αλλιώς, δεν υπάρχει αδειούχος χρήστης του) και ποιοι είναι οι κανόνες εμπλοκής των υπηρεσιών με τέτοια άγρια ζώα; Υπάρχει επεξεργασμένο σχέδιο και κυρίως υπάρχουν αρμόδιοι για να το εκτελέσουν; Τέλος με ποιόν τρόπο ενημερώνονται οι πολίτες και μάλιστα οι πλέον ευπαθείς ομάδες, όπως παιδιά – μαθητές που εκδράμουν πολύ συχνά σε μέρη που έχουν πλέον καταληφθεί από τις αρκούδες για το πώς τις αντιμετωπίζουμε; (μια τέτοια… επίδειξη θα ενδιέφερε άλλωστε και πολλούς από εμάς). Όταν γίνει το κακό θα είναι αργά, και τότε θα ψάχνουμε αιτίες και υπευθύνους. Ας ενεργοποιηθούμε λοιπόν.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΑΚΥΛΑ ΜΗΤΚΑΣ

The post Στον αστερισμό της άρκτου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Έχει επισημανθεί σε άλλη παρέμβαση το πόσο στενά συνδεδεμένο με την υγεία των πολιτών της Φλώρινας (ειδικά των ευπαθών ομάδων, αλλά όχι μόνον) είναι το ζήτημα της καύσης στερεών καυσίμων αλλά και πετρελαίου. Κάθε ημέρα επί εξάμηνο και πλέον, χιλιάδες τζάκια, δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα της πόλης μας, επιβαρύνοντας την υγεία μικρών και μεγάλων που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς: Η μόνη επιλογή είναι να πεθάνεις ή από το κρύο ή από την μόλυνση που συνεπάγεται η προσπάθεια να ζεσταθείς.

Αυτός είναι ο ένας λόγος που η τηλεθέρμανση είναι απολύτως αναγκαία, αφού στις ιδιαίτερες θερμοκρασιακές και ατμοσφαιρικές συνθήκες της Φλώρινας είναι το μόνο μέσον που μπορεί να εξασφαλίσει ζέστη με πολύ μικρή επιπλέον περιβαλλοντική επιβάρυνση.

Ο δεύτερος λόγος είναι οικονομικός: Κάθε χρόνο που στερούμαστε του αγαθού της φθηνής θέρμανσης, ουσιαστικά χάνουμε ανά μέση οικογένεια τουλάχιστον 2.000,00 €, χρήματα που οι γείτονες Αμυνταιώτες Πτολεμαϊδιώτες και Κοζανίτες εδώ και δεκαετίες εξοικονομούν. Αν κάνεις τους υπολογισμούς σου έρχεται να ουρλιάξεις από απόγνωση. Είναι δυνατόν στον πιο φτωχό νομό της Ελλάδος, που μαστίζεται από ανεργία, υποαπασχόληση και πρωτοφανή κρίση, να στερούνται οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί και τα παιδιά μας ένα τέτοιο ποσό, που μάλιστα αυξάνεται με κάθε χρόνο αδράνειας; Για να μην αναφερθούμε στις συνεχείς αυξήσεις των καυσίμων που φέτος προβλέπονται δραματικές.

Για πόσο ακόμα θα πληρώνουμε πανάκριβα καύσιμα, με όλο και πιο κουτσουρεμένο επίδομα θέρμανσης για τους λίγους τυχερούς (;) που ακόμη το δικαιούνται, όλοι εμείς οι άτυχοι Φλωρινιώτες που ενισχύουμε το κράτος καταβάλλοντας δυσθεώρητα μεγάλα ποσά λόγω της υπερφορολόγησης των καυσίμων, σε αντίθεση με τους λοιπούς Έλληνες που δεν αντιμετωπίζουν ανάλογες συνθήκες; Γιατί πρέπει εμείς να πληρώνουμε τόσο ακριβά το …μάρμαρο; Έτσι βλέπει η Πολιτεία την ίση μεταχείριση των πολιτών και την αντιστοιχία τους στην ανάληψη των βαρών;

Τι γίνεται λοιπόν με την τηλεθέρμανση; Πώς είναι δυνατόν να καρκινοβατεί ακόμη ένα τέτοιο έργο, που είναι όχι απλά έργο πνοής, αλλά έργο επιβίωσης για τον Φλωρινιώτη; Ας μην κρυβόμαστε: Η αδράνεια, η υστέρηση και η αναποτελεσματικότητα είναι οι αιτίες αυτών των καθυστερήσεων. Και όσοι διαχειρίζονται τις τύχες μας, σε όποιο επίπεδο και αν βρίσκονται είναι υποχρεωμένοι να απαντήσουν:

Γιατί το έργο δεν τέλειωσε ακόμη; (κάποιος αυστηρότερος θα έλεγε γιατί δεν τέλειωσε ήδη εδώ και πολλά χρόνια); Σε ποιο στάδιο βρίσκεται σήμερα και ποιος θα μας δώσει ένα πραγματικό και ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα για την εξέλιξή του; Τι γίνεται με την υπόθεση του ΑΗΣ και την απομάστευση του ατμού που είναι απαραίτητος για την λειτουργία του; Ποια μέτρα λήφθηκαν για να εξασφαλιστεί η λειτουργία του και ποιες εναλλακτικές προβλέπονται; Τι γίνεται επιτέλους με την εργολαβία; Υπάρχει άραγε εξασφαλισμένη χρηματοδότηση του; Πότε βρεθήκανε τελευταία φορά όλοι όσοι διαχειρίζονται τις τύχες μας για να οργανώσουν από κοινού το πλαίσιο της διεκδίκησης, της παρουσίασης στους αρμοδίους και του προγραμματισμού των ενεργειών τους έτσι ώστε να ξεκλειδώσουν επιτέλους τα ζητήματα;

Τα παραπάνω λέγονται διότι είναι βέβαιο ότι θα ακούσουμε τις συνηθισμένες απαντήσεις περί σύντομης ολοκλήρωσης του έργου (κάτι σαν το …μετρό της Θεσσαλονίκης σαν να λέμε) και περί ευθυνών όλων των άλλων πλην αυτού που καλείται να απολογηθεί για την απραξία του. Και αυτό το γαϊτανάκι επίρριψης ευθυνών στον άλλον συνεχίζεται επί χρόνια δίχως αποτέλεσμα. Η Δημοτική Αρχή, η Περιφέρεια και οι βουλευτές μας (ιδίως ο κυβερνητικός που κατά τα άλλα ξέρει να δίνει συνεντεύξεις σε ξένη γλώσσα, αλλά δεν ανοίγει το στόμα του να πιέσει για την επίσπευση της ολοκλήρωσης του έργου) έχουν υποχρέωση να μας ενημερώσουν για τις ενέργειές τους και να μας δώσουν σαφές χρονοδιάγραμμα.

Αναλογιστείτε ότι για παραπάνω από δεκαετία δεν έχει πέσει άσφαλτος στην πόλη, με την δικαιολογία ότι θα ξανασκαφτεί άμεσα, αφού «σύντομα ολοκληρώνεται το έργο της τηλεθέρμανσης». Θα μπορούσε να ήταν ανέκδοτο αν δεν ήταν πραγματικά τραγικό. Και έτσι χρόνο με τον χρόνο αναγκαζόμαστε να ζούμε και να κινούμαστε σε ένα πεδίο βομβαρδισμένο, σε μια πόλη με ατμόσφαιρα δηλητηριασμένη δίχως την παραμικρή οικονομική προοπτική. Άδικα λοιπόν φαντάζει στους νέους μας ως η χειρότερη ανάμεσα σε όλες τις πόλεις;

Οφείλουν λοιπόν οι ταγοί μας να μας εξηγήσουν πώς κατορθώθηκε να εξαιρεθεί μόνη η Φλώρινα από την σύνδεση με το φυσικό αέριο, ενώ όμοροι νομοί και πόλεις φαίνεται να εξασφαλίζουν, τουλάχιστον αρχικά, αυτήν την δυνατότητα. Αλλά και η Δ/νση Δασών οφείλει να εξηγήσει στον κάθε πολίτη που δεν μπορεί ούτε τα ξύλα του να εξασφαλίσει, τι συνέβη φέτος και φθάσαμε να μην μπορούμε να προμηθευτούμε ακόμη τα ξύλα του χειμώνα; Με τι κριτήριο λειτουργούνε άραγε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση και στην Πολιτεία γενικά; Γνωρίζουν άραγε τι σημαίνει Φλωρινιώτικος χειμώνας ή αγνοούν ότι ξύλα χρησιμοποιούν οι λιγότερο οικονομικά εύρωστοι, που δεν έχουν την δυνατότητα να θερμανθούν με πετρέλαιο;

Οι Φλωρινιώτες δικαίως θεωρούν ότι αδικούνται, δηλώνουν εξοργισμένοι και αναζητούν απαντήσεις. Με τούτο και με τ’άλλο, μας περιμένει άλλη μια χρονιά με ρύπους και υπέρογκες δαπάνες. Και μετά μια ακόμη και έχουμε συνέχεια. Πέρα από την έκδηλη απογοήτευση, σε κάθε κυριολεκτικά συζήτηση προβάλλεται η αναγκαιότητα της άμεσης ολοκλήρωση του έργου της τηλεθέρμανσης που θα συνεπάγεται την εξασφάλιση ενός περιβάλλοντος βιώσιμου, αλλά και την οικονομική μας ελάφρυνση. Διότι κύριοι κουραστήκαμε. Ούτε η κάπνα αντέχεται ούτε το κρύο ούτε η επιπλέον φτώχεια. Αναμένουμε λοιπόν, όχι απλά με ενδιαφέρον αλλά με αδημονία, τις απαντήσεις των τοπικών μας αρχόντων και περισσότερο απ’ όλα την άμεση έναρξη των εργασιών.

ΦΛΩΡΙΝΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2018

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΑΚΥΛΑ ΜΗΤΚΑΣ

The post Περιμένοντας την Τηλεθέρμανση – Το χρονικό της αδικίας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Με ποια λογική μια βλάβη στο δίκτυο σε μια εθνική οδό που αποτελεί την κεντρική αρτηρία του νομού μας αλλά και την κάθετη στην Εγνατία, δεν επισκευάζεται επί τόσο χρόνο; Πριν δύο χρόνια περάσαμε όλο το καλοκαίρι μας πάλι με παρακάμψεις για να γίνουν τα μπαλώματα στο κομμάτι Αμύνταιο – Πτολεμαΐδα, αποτέλεσμα μιας κατά τα φαινόμενα αμαρτωλής εργολαβίας. Φέτος, μια από τα ίδια, στο ύψος του κόμβου Αμυνταίου. Προφανώς και κάτι δεν λειτουργεί σωστά ή κάποιοι αδιαφορούν για την ταλαιπωρία χιλιάδων χρηστών της οδού.

Πόσος χρόνος τελικά χρειάζεται για την έκτακτη επισκευή η συντήρηση μιας γέφυρας ή ενός τμήματος οδού;. Πόσο χρόνο μετά την διαπίστωση και την διακοπή της κυκλοφορίας στο συγκεκριμένο τμήμα εγκαταστάθηκε εργολάβος; Ποια διαδικασία κατεπείγοντος έργου ακολουθήθηκε; Αν συνέβαινε κάτι ανάλογο στο εθνικό δίκτυο ή στην Αθήνα θα καθυστερούσε το ίδιο; Υπάρχει χρονοδιάγραμμα του έργου και πότε προβλέπεται να δοθεί στην κυκλοφορία, απαλλάσσοντας έναν νομό από την ταλαιπωρία της παράκαμψης;

Η ενημέρωση είναι αναγκαία όπως και η απόδοση ευθυνών (εν υπάρχουν τέτοιες) σε αυτούς που καθυστέρησαν. Το σίγουρο είναι ότι δεν αντέχουμε άλλες τέτοιες καθυστερήσεις ούτε άλλες τέτοιες υστερήσεις του κρατικού μηχανισμού. Είναι αδιανόητο τέτοιας φύσης έργα (για να μην αναφέρουμε την τηλεθέρμανση – θέμα που πρέπει να μας απασχολήσει ξεχωριστά) να καρκινοβατούν και οι ταλαίπωροι πολίτες να πληρώνουν τις συνέπειες της …..ασυνέπειας.

Σε αυτόν τον τόπο φαίνεται ότι τίποτε δεν αλλάζει, ούτε οι ρυθμοί ούτε η νοοτροπία μας. Δεν αντέχεται όμως τέτοιας έκτασης εφησυχασμός και αδράνεια εκ μέρους των αρμοδίων ούτε εκ μέρους αυτών που τους εποπτεύουν. Κουραστήκαμε κύριοι.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΑΚΥΛΑ ΜΗΤΚΑΣ

The post Η ταλαιπωρία που δεν λέει να τελειώσει appeared first on Νέα Φλώρινα.

Το θεατρικό εργαστήρι της Λέσχης Πολιτισμού Φλώρινας παρουσίασε το έργο των Ιγνάθιο δελ Μοράλ και Βερόνικας Φερνάντεθ «Φυλακισμένες» σε σκηνοθεσία του γνωστού μας πια Πέτρου Κοκόζη. Επηρεασμένος ακόμη από τη δύναμη όχι τόσο του έργου αλλά των ερμηνειών και πριν χαθεί η μαγεία, επιχειρώ μια σύντομη καταγραφή της επίδρασής τους στον θεατή.

Η κριτική είναι διεργασία καθαρά υποκειμενική. Θα με συγχωρήσουν λοιπόν οι συγγραφείς του έργου όταν το χαρακτηρίζω ασύμμετρο και ατελές. Η σύλληψη δεν είναι βέβαια καινούρια και φρονώ ότι οι δημιουργοί του έχασαν την ευκαιρία να χτίσουν πλοκή και χαρακτήρες πραγματικά σύνθετους, μένοντας στα ρηχά μιας σχεδόν αφελούς κατήχησης, με εμφανές ιδεολογικό πρόσημο και ανάλογες αγκυλώ-σεις. Κρίμα, διότι το θέμα (κατ’εξοχην συγκρουσιακό αφού ανάγονταν στον άξονα εξουσιαστή – εξουσιαζομένου) προσφέρονταν ιδιαίτερα για την αμφισημία των πραγμάτων, των ιδεών και των χαρακτήρων, εδώ όμως δεν ευτύχησαν παρά να μας δώσουν ένα έργο τουλάχιστον μονοδιάστατο, σαν να ήταν το επιδιωκόμενο, μιας μορφής διαπαιδαγώγηση.

Μέχρι εδώ όμως για το έργο και εδώ τελειώνει η γκρίνια. Διότι αυτό που πραγματικά άξιζε ήταν οι ερμηνείες που στην κυριολεξία δικαίωσαν την επιλογή. Ο πατέρας του «σύγχρονου θεάτρου» Γιέρζυ Γκροτόφσκι, τόνιζε πως o υπεύθυνος της διδασκαλίας – ο σκηνοθέτης είναι παραπάνω από εκπαιδευτής διδακτικής λειτουργίας και μεθόδου προς συγκέντρωση επιδεξιοτήτων, αφού ο ίδιος αποστρέφεται τη διδαχή που περιλαμβάνει απλά «ένα σωρό κόλπα». Επιμένοντας ότι η σχέση μεταξύ σκηνοθέτη και ηθοποιού είναι στενή και παραγωγική, δεν περιμένει από αυτόν να καθοδηγήσει αλλά να ανοίξει τη συναίσθησή του στον ηθοποιό έτσι ώστε να μπορούν να αλληλεπιδράσουν. Εκεί ακριβώς έρχεται γι’αυτόν η ωρίμανση του ηθοποιού, αυτή που βρίσκει έκφραση «με τη διάθεσή του για πειραματισμούς μέσα από ένα απόλυτο πνευματικό ξεγύμνωμα, απένδυσης του εσωτερικού προσωπικού χώρου και απάρνησης του εγωισμού» Ο ίδιος ακολουθώντας την αιρετική οδό της via negativa, προσαρμοσμένης στις ανάγκες διδασκαλίας του θεάτρου, επισημαίνει ότι αυτή «δεν είναι μάζεμα επιδεξιοτήτων αλλά κατάργηση κωλυμάτων και προσωπικών εμποδίων», η δε αφύπνιση του ηθοποιού καλλιεργείται έτσι ώστε «η πνευματική του κατάσταση σε σχέση με το ρόλο να μην είναι “θέλω να το κάνω” αλλά “σταματάω να αντιστέκομαι να μην το κάνω”». Γιατί αναφέρονται όλα αυτά;

 Είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσο επίπονη διαδικασία ήταν αυτή η ωρίμανση, αυτός ο «τοκετός», από εκμυστηρεύσεις των συντελεστών, που όχι απλά κοπίασαν αλλά κυριολεκτικά ενδύθηκαν άλλον χαρακτήρα, ανακαλύπτοντας επίπεδα της προσωπικότητάς τους που ούτε καν γνώριζαν ότι υπάρχουν. Και μόνη αυτή η επιτυχία αρκούσε για να κερδίσει τον έπαινό μας, αφού οι ηθοποιοί μετέβησαν από το «ερμηνεύω» στο «μεθίσταμαι» – γίνομαι ένα με τον ήρωά μου. Αυτό που ο μέγας Στανισλάφσκι χαρακτήριζε ως ανάπτυξη της καλλιτεχνικής αλήθειας πάνω στη σκηνή, απαιτώντας από τους ηθοποιούς να “ζουν το ρόλο” κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Έχοντας την εμπειρία των προηγουμένων θεατρικών εγχειρημάτων μιας καλά δεμένης θεατρικής ομάδας (Ατρείδες το 2016 – Η γυναίκα της Ζάκυθος το 2017) είδα με έκπληξη την μεταμόρφωση αυτή και την ωρίμανση των ηθοποιών, που πέρασαν από το «ένα σωρό κόλπα» στο επίπεδο της πλήρους κατάκτησης του ρόλου τους. Επιστρέφοντας στον Γκροτόφσκι, απλά επισημαίνεται ότι ο ίδιος προβαίνει σε αυστηρή διάκριση μεταξύ θεάματος και παράστασης: Η παράσταση είναι ανώτερη του θεάματος αφού σκοπεύει να αναδείξει κάτι στενά προσωπικό και ταυτόχρονα αρχετυπικό και αιώνιο, παγκόσμιο και σε βαθύ ψυχολογικό επίπεδο. Εδώ λοιπόν έρχεται η στιγμή να εκφράσεις τον έπαινο και το σεβασμό σου στο σκηνοθέτη και το κάνω απερίφραστα. Η Φλώρινα και το «ερασιτεχνικό» θέατρο κέρδισε πάρα πολλά από αυτόν το δάσκαλο και πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να μην τον χάσουμε.

Στην χθεσινή παράσταση δεν υπήρχαν υστερήσαντες. Όλοι οι ηθοποιοί απέδωσαν το ρόλο τους με ακρίβεια και πάθος. Το έτσι κι’αλλιώς άνισο έργο (με τις γυναικείες φιγούρες είτε ως κρατούμενες είτε ως καθολικές καλόγριες – δεσμοφύλακες μιας σκληρής φυλακής,αμέσως μετά το τέλος του Ισπανικού εμφυλίου να υπερτερούν τόσο αριθμητικά όσο και ως χαρακτήρες) δεν επέτρεπε δυναμικές αντρικές παρουσίες, αφήνοντάς τους ρόλο παραπληρωματικό. Έτσι οι: Διαμαντής Σερασλής (Δον Μάξιμο) Πέτρος Στογιάντσης (Δον Μαρτίν) Ιωάννης Σελεμίδης (Δον Λεάνδρο) και Θέμης Παπαπαναγιώτου (Δον Εστέβαν) διεξήλθαν άξια το ρόλο που τους εμπιστεύτηκε ο σκηνοθέτης. Πιο σύνθετος και απαιτητικός ο ρόλος του Νίκου Σεϊδαρίδη (Δον Μάουρο) του διαταραγμένου Δ/ντή της φυλακής, την προϊούσα ψυχική συντριβή του οποίου – και μάλιστα σε μικρά χρονικά στιγμιότυπα, γεγονός που καθιστούσε το εγχείρημα ακόμη πιο δύσκολο- ο ίδιος απέδωσε ικανότατα.

Οι γυναικείες ερμηνείες όμως ήταν αυτές που απογείωσαν το έργο. Υπήρξαν τόσες και τόσο αξιομνημόνευτες, ήταν τόση η δουλειά και τόση η προσήλωση στο ρόλο, που είναι αδύνατον να μην αδικήσεις κάποια. Ξεκινώντας από τις καινούργιες Ηλιάνα Μαντζαβιά (Αουρέλια) Μαρία Πίτσαρα (Πακίτα) και Μαριαλένα Μπαντόλα (Τσαρίτο) φοιτήτριες με αγάπη στο θέατρο, αξίζει να επισημανθεί η αρτιότητα της εμφάνισής τους. Η τελευταία όμως, που της εμπιστεύτηκαν και κεντρικό ρόλο, ανήκε στις αποκαλύψεις: Λατρεύει αυτό που κάνει και το υπηρετεί σωστά, βγάζοντας ενέργεια συνδυασμένη με μια έμφυτη αθωότητα -παρά το βεβαρημένο παρελθόν της ηρωίδας- που επαινέθηκε και χειροκροτήθηκε ανάλογα απ’όλους. Είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει, άλλωστε η αγάπη για το σανίδι δεν κρύβεται.

Από τις «παλιές» οι Φλώρα Νεδέλκου (Μαγδαλένα) Ναταλία Κων/νου (Μαρία) Σούλα Σταμπουλίδου (Αδελφή Λατρεία) Ολγα Μαντινιώτη (Μακαρένα) και Ελένη Φίλη (Κουλή) έδωσαν προσεγμένες και τεχνικά άρτιες ερμηνείες. Από τους κεντρικούς ρόλους η Κατερίνα Κετσίδου (Μητέρα Κονσεπσιόν δε Μαρία) έδωσε στο ρόλο της την εσωτερικότητα και εγκαρτέρηση ενός ανθρώπου που πολλές φορές ακροβατεί ψυχικά, με την εξουσία να μην την έχει ολοκληρωτικά (δια)φθείρει.

 Η Πένυ Σωτηροπούλου (Φουενσάντα) με ειδικότητα πλέον στους ρόλους της διαταραγμένης, κερδίζει διαρκώς ερμηνευτικά σκαλοπάτια. Κάποια στιγμή της παράστασης η αγωνιώδης σχεδόν ζωώδης κραυγή της, μας συντάραξε.

Στέκομαι με σεβασμό στην ερμηνεία της Αννας Μπατμά (Αδελφή Ευσέβεια) γιατί ήταν εμβληματική, αφού η αμφιθυμία του χαρακτήρα που υποδύθηκε, της σκληρής και άτεγκτης καλόγριας, αναδείχθηκε στο έπακρον.

Στέκομαι επίσης με έκπληξη στην ερμηνεία της Σίσσυς Καλαϊτζή (Μανταλένα) που απέδωσε με τρόπο απολαυστικό και ιδιαίτερα προσωπικό έναν χαρακτήρα, τόσο μακριά από την ίδια, γι’αυτό και αξίζουν συγχαρητήρια στον σκηνοθέτη που κατάφερε να βγάλει κάτι τέτοιο από την συγκεκριμένη ηθοποιό.

Οι τρείς τελευταίες κυρίες πάντως φρονώ ότι έφτασαν σε υψηλά ερμηνευτικά ύψη και απέδειξαν τι σημαίνει ωρίμανση του ηθοποιού.

Χωρίς πρόθεση να ιεραρχήσω αναφέρομαι στην Ολυμπία Χατζηχρήστου, που απέδωσε με γνήσια ενσυναίσθηση τον ρόλο της Βιολέτ, από την πρώτη σκηνή του γεμάτου συμβολισμούς καθαρμού και την κραυγή «είμαι αθώα» που ουσιαστικά εισάγει το θεατή στο έργο, μέχρι και την τελευταία. Λόγος καθαρός και ακρίβεια στην κίνηση (ή και την ακινησία) της επέτρεψαν να παίξει στην κυριολεξία και σωματικά το ρόλο της.

Στη Γιώτα Καναβού (Μαρί Κρούς) έχω αδυναμία, αφού την είχα σημαδέψει ήδη στους «Ατρείδες» εντυπωσιασμένος από τον δυναμισμό της στην σκηνή. Αυτήν την φορά κατέχοντας μάλιστα κεντρικό ρόλο, με την τέλεια άρθρωση, την καθαρό-τητα στο λόγο, την προσεγμένη – ελεγχόμενη κίνησή της, έδωσε την πιο μεστή της ερμηνεία στο ρόλο της παθιασμένης πασιονάριας. Αλλά θα έχει και συνέχεια.

Τελευταία άφησα την Έφη Κατσαντώνη που στον ρόλο της φόνισσας του βίαιου άντρα της φυλακισμένης επί τη μισή της ζωή Θεοδοσίας, απέδωσε έναν χαρακτήρα που φάνταζε επίπεδος, μέχρι την στιγμή της μέχρι υστερίας αποκάλυψης –πραγματικής απογύμνωσης της ψυχής της ηρωίδας. Η ερμηνεία της -το λιγότερο υπερβατική- ήταν παραπάνω από πειστική. Ήταν δυνατή, βαθειά ανθρώπινη και ταυτόχρονα ζωώδης, που συντάραξε τον θεατή.

Η παρουσίαση αυτή -που ξεκίνησε με την πρόθεση να είναι σύντομη- κλείνει με τις ευχαριστίες μας ως θεατών και την αναγνώριση του κόπου όλων των συντελεστών. Το ερασιτεχνικό θέατρο είναι πολλές φορές ψυχοφθόρο, απαιτεί προσήλωση και πολύ μα πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο και προσωπικούς περιορισμούς, πέρα από τη ψυχική ταλαιπωρία στην οποία σε υποβάλλει ένας απαιτητικός ρόλος και ένας ακόμη απαιτητικότερος σκηνοθέτης που δεν παραιτείται ούτε εφησυχάζει, μέχρι να σου βγάλει αυτό που αξιώνει. Κλείνει επίσης με την ευχή ή καλύτερα την απαίτηση για νέες ακόμη ωριμότερες ερμηνείες και ακόμη καλύτερες θεατρικές βραδιές σε μια Φλώρινα που εξακολουθεί να αγαπά και να υπηρετεί την Τέχνη.

Μικρό Υστερόγραφο: Ποιος γνωρίζει ότι κατά την διάρκεια των προβών η δυναμική Τσαρίτο κατάφερε να σπάσει (ναι να σπάσει) το χέρι της Μανταλένα (που βέβαια κατά την άποψη των θεατών της άξιζε για τον παλιοχαρακτήρα της) ή ότι η Θεοδοσία είναι γεμάτη μελανιές από τα κρατήματα των συγκρατουμένων της; Η ρεαλιστική απόδοση στα καλύτερά της.-

ΦΛΩΡΙΝΑ ΙΟΥΛΙΟΣ 2018

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΑΚ. ΜΗΤΚΑΣ

The post Φυλακισμένες – ο καιρός της ωρίμανσης appeared first on Νέα Φλώρινα.

Έτσι από μόνο του το εγχείρημα είχε μεγάλη δόση πρόκλησης, στην οποία όμως κατάφερε να ανταπεξέλθει με μια παράσταση καθ’όλα άρτια. Για την δυσκολία του εγχειρήματος αρκεί να παρατεθεί η άποψη του μεγαλύτερου εν ζωή θεατράνθρωπου του Κώστα Γεωργουσόπουλου που στην κριτική του για το ανέβασμα του έργου το 1998 από το Εθνικό Θέατρο γράφει στην εφημερίδα «Τα Νέα» τα εξής:

«….Θεωρητικά έχω πολλές αντιρρήσεις για τη θεατροποίηση πεζών λογοτεχ-νικών κειμένων. Έχω προσπαθήσει να σύρω γραμμή ανάμεσα στα όρια του θεατρικού και του πεζογραφικού χρόνου. Είναι τα παμπάλαια άλλωστε όρια ανάμεσα στον αφηγηματικό χρόνο του ομηρικού έπους και στον επεισοδιώδη μιμητικό της πράξεως χρόνο του Αισχύλου π.χ. τον τραγικό χρόνο. …..»

Προσωπικά (και δίχως φυσικά να διαθέτω στο ελάχιστο την συγκρότηση και το βάθος του παραπάνω επαΐοντος συντάκτη) δεν βρίσκω τον λόγο για τέτοιους διαχωρισμούς. Μέσα σε τρία χρόνια ανέβηκαν πεζά κείμενα των οποίων διαχρονικά η θεατρική απόδοση θεωρούνταν τουλάχιστον άσκοπη για να μην πω αιρετική (αναφέρομαι στην «Ασκητική» και την «Αναφορά στον Γκρέκο» του Καζαντζάκη, στην «Απολογία του Σωκράτους» αλλά και στο «Αμάρτημα της μητρός μου» του Γ. Βιζυηνού) που κατέκτησαν στην κυριολεξία το κοινό, με σκηνοθετικές προσεγγίσεις και ερμηνείες, που ξεπερνούσαν τα όρια του εμπνευσμένου. Μάλιστα επειδή παίζονται ακόμη προτρέπω τους πάντες να διαθέσουν τον χρόνο τους. Θα αποζημιωθούν στο ακέραιο.

Αυτή νομίζω ήταν και η κουβέντα που άνοιξε η παράσταση, αφού στο τέλος της άφησε το κοινό προβληματισμένο και αμφίθυμο. Κανείς δεν έθεσε το ερώτημα εάν ήταν καλή ή όχι, αφού όλοι παραδέχθηκαν την αρτιότητα του εγχειρήματος. Το ερώτημα ήταν εάν αυτό to κείμενο μπορούσε να αποδοθεί θεατρικά, με πολλούς να αναρωτιούνται εάν υπήρχε ….βαρύτερη επιλογή!!! Η απάντηση έχει να κάνει με τον χαρακτήρα και το ύφος του Εθνικού μας ποιητή: Ο Σολωμός δεν είναι ευχάριστος αλλά τουναντίον ελεγκτικός και καταγγελτικός ούτε βέβαια ευπρόσιτος αλλ’αντιθέτως αινιγματικός, δυσνόητος και ενίοτε σκοτεινός.

Υπήρχαν λοιπόν θεατές που στάθηκαν κριτικά όχι στην απόδοση (που οι ίδιοι χαρακτήριζαν εξαιρετική) αλλά στο ίδιο το έργο και στην επιλογή του. Υπήρχαν και αυτοί -σαφέστατα περισσότεροι- που δέχθηκαν πρόθυμα το μήνυμα, ξεπερνώντας τον αρχικό τους αιφνιδιασμό, αφού οι εναλλαγές από την αφήγηση στο θεατρικό δρώμενο και από εκεί στον κινηματογράφο ήταν γι’αυτούς ερέθισμα πρωτόγνωρο, και αποχώρησαν ευχαριστημένοι αλλά όχι ευτυχείς, ξεκάθαρη απόδειξη του ότι η παράσταση κέντρισε βαθειά το ενδιαφέρον και τελικά προβλημάτισε γόνιμα. Ανήκω στην τρίτη κατηγορία, αυτή των ενθουσιασμένων τόσο με την σύλληψη όσο και με την εικαστική απόδοση του έργου, που ήταν κυρίαρχη σε όλη την διάρκειά του, ακόμη και στην αφήγηση. Η κριτική μας λοιπόν οφείλει να ξεκινά με την συγκεκριμένη παραδοχή: Δεν είναι καθόλου λίγο, αντίθετα είναι πολύ τολμηρό να επιχειρείς να αναμετρηθείς με γίγαντες και ακόμη γενναιότερο να το κάνεις με ελάχιστα μέσα και με ένα πεζό κείμενο που το λιγότερο που κάνει είναι να μην σε βοηθά.

Ο λόγος της διαφοροποίησης αυτής βρίσκεται στις προσδοκίες του θεατή: Η λέξη διασκέδαση κατάγεται από το αρχαίο «σκεδάννυμι» δηλ. σκορπίζω, σπαταλώ, διαλύω (τον χρόνο μου) και έγινε συνώνυμο της εύκολης απόλαυσης. Η λέξη ψυχαγωγία δεν χρειάζεται ετυμολογία. Ορίζεται ως η συμμετοχή του ανθρώπου σε ανώτερα έργα πολιτισμού που τον μορφώνουν πνευματικά και αισθητικά και τον εξευγενίζουν. Συνεπώς η διαφορετική αφετηρία οδηγεί και σε διαφορετικές αναγνώσεις του έργου.

Ειλικρινά είναι δύσκολο να βρεις ψεγάδια σε μια τόσο προσεγμένη παράσταση, όπου τρία σκέλη (αφηγηματικό, θεατρικό και κινηματογραφικό) διαγκωνίζονται για την αρτιότητα τους. Το έργο ξεκινά με σκηνικό λιτό αλλά υποβλητικό (αρχιτεκτονική επιμέλεια Μιχάλη Παπαγιαννάκη). Το ρέκβιεμ του Μότσαρτ γεμίζει τον χώρο και η δαιμονική γυναίκα κινείται σαν φιγούρα μπροστά μας ενώ στο βάθος μορφές (δαίμονες ή ψυχές;) δίνουν τον δικό τους χορό. Η σκιά του αγγέλου τιμωρού εναλλάσσεται με αυτήν του διαβόλου και ξεκινά η αφήγηση. Τι αφήγηση όμως: Φωνή βαθειά, υποβλητική, εμπαθής, σε εισάγει στο έργο καθαρά και ανεπιτήδευτα. Για την αρτιότητα της αφήγησης, όσοι μπορείτε, κάντε τον κόπο να αναζητήσετε στο διαδίκτυο την ανάγνωση του Μάνου Κατράκη και συγκρίνετέ τη με αυτήν που παρακολουθήσατε. Δεν υστερεί στο παραμικρό, οπότε εδώ έχουμε και το πρώτο θετικό πρόσημο. Ακόμη και στα αφηγηματικά μέρη όμως διακρίνονται καθαρά τα εικαστικά στοιχεία, με εξαιρετικό εύρημα τα κεριά που άναβαν σε κάθε ένα από τα (10 συνολικά) κεφάλαια του έργου.

Κεφαλαιώδης αστοχία πάντως η ένταση της μουσικής υπόκρουσης κατά την διάρκεια όλης της παράστασης. Η γλώσσα του Σολωμού δεν είναι η καθομιλουμένη, περιέχει πολλούς ιδιωματισμούς και εύκολα χάνεσαι από το κείμενο. Οι περισπασμοί της δυνατής μουσικής, την αδυνάτισαν σε μεγάλο βαθμό και αναγορεύτηκαν στο αδύνατο σημείο της.

Συνέχεια με κινηματογραφικά πλάνα και διαρκής εναλλαγή τους με τα θεατρικά. Η μεταφορά στον τόπο και χρόνο (Ζάκυνθος στα 1826) καθηλωτική και στα δύο σκέλη της. Όλος ο θίασος επί σκηνής παρουσιάζει τμήματα της διήγησης, δίκην κακεντρεχούς σχολίου της γειτονιάς, άψογα εκτελεσμένη, με κίνηση και τέμπο, με μπρίο και χάρη, παραπέμποντας ευθέως σε στοιχεία από commedia dell’arte και ακόμη πιο πίσω από Αριστοφανικό χορό. Και πάλι βέβαια η δυνατή μουσική ακύρωσε μέρος της τεράστιας προσπάθειας των ηθοποιών.

Εκεί όμως που οφείλει να σταθεί κάποιος είναι οι συνταρακτικές κινηματογρα-φικές εικόνες. Είναι αδύνατον να εκτιμηθεί ο χρόνος που πρέπει να δαπανήθηκε για αυτό το αποτέλεσμα. Σκηνοθεσία, φωτογραφία (κυρίως αυτή) και ηθοποιία λες και συνωμότησαν, τόσο πολύ συνέπραξαν και συνήργησαν σε μια αριστουργηματική απόδοση της απόγνωσης και της εγκατάλειψης στις σκηνές με την βάρκα (εδώ απόλυτα διακριτές οι αναφορές στην σύγχρονη προσφυγιά με τα παιδιά να δίνουν την δική τους μοναδική ερμηνεία) και της ανάγκης με τις διακονιάρισσες Μεσολογ-γίτισσες να ελεούνται από τις πλούσιες αστές Ζακυνθινές. Στιγμιότυπα γυρισμένα εξ’ολοκλήρου στην Πρέσπα και την Φλώρινα, από ερασιτέχνες ηθοποιούς, με οικογένειες και υποχρεώσεις. Εξίσου δυνατές βεβαίως και οι κινηματογραφικές σκηνές του ονείρου της γυναίκας της Ζάκυθος, με ερμηνεία αλλά και μακιγιάζ που συζητήθηκε για την αρτιότητά του, αλλά και του οράματος του «Ιερομονάχου Διονυσίου» με εξαιρετικές νυκτερινές μάλιστα λήψεις.

Την ερμηνεία της Πένης Σωτηροπούλου οφείλουμε να επισημάνουμε ιδιαίτερα όπως άλλωστε και αυτήν του αφηγητή Νίκου Σεϊδαρίδη που είχε και την Δ/νση φωτογραφίας και την κινηματογραφική επιμέλεια. Η φράση «οι πρωταγωνιστές υπηρέτησαν ρωμαλέα τον ρόλο τους» όσο κι άν είναι αληθινή στην περίσταση, πάντοτε πίστευα ότι χρησιμοποιούνταν από τους κριτικούς όχι προς έκφραση ειλικρινών συγχαρητηρίων αλλά υποκρύπτοντας μια γενικότερη επιφύλαξη και έτσι θα την αποφύγω. Και οι δύο υπήρξαν θαυμάσιοι, έχοντας την τύχη να πλαισιώνονται από ένα πολύ καλά δουλεμένο και δεμένο σύνολο ηθοποιών που εξέπληξε και πάλι με το ταλέντο του και είναι οι εξής: Ζευγώλη Σοφία Χατζηχρήστου Ολυμπία, Καναβού Γιώτα , Μαντινιώτη Όλγα, Τζικόπουλος Στέλιος, Μπατμά Αννα, Παλικρούση Λίλα, Κετσίδου Κατερίνα, Σταμπουλίδου Σούλα, Κατσαντώνη Έφη, Φίλη Ελένη, Πίτσαρα Μαρία, Μπόϊκος Χρήστος, Δημητριάδου Αγγελική, Μαύρος Ευάγγελος, Σουλιώτης Γιώργος Αιθοξοϊδου Μαρία, Κωνσταντίνου Ναταλία, Νεδέλκου Φλώρα, καθώς επίσης και οι Αλέξανδρος & Θοδωρής Μηντσόπουλος

Η σκηνοθεσία, φωτογραφία, ιστορική επιμέλεια (Ολυμπία Χατζηχρίστου) σκηνογραφία (Γιώτα Καναβού) και το ενδυματολογικό κομμάτι (Ολγα Μαντινιώτη) μαζί με την μουσική επιμέλεια είναι οι αφανείς, αλλά τελικά οι απόλυτοι κυρίαρχοι παράγοντες, αφού δίχως αυτούς, (ειδικά τον σκηνοθέτη) καμιά παράσταση θα ευτυχούσε. Ο Πέτρος Κοκόζης έχει ήδη καταγραφεί ως ένας ιδιαίτερα προικισμένος και πολυσχιδής καλλιτέχνης που μπορεί και εμπνέει. Μακάρι να μην τον χάσει η Φλώρινα. Μικρή παραφωνία -σε μια κατά τα άλλα επιτυχημένη μουσική επένδυση του έργου- η επιλογή του Ave Maria ως μουσικής συνοδείας της σκηνής του απαγχονισμού. Το συγκεκριμένο έργο αποτελώντας την κορυφαία παρακλητική – συγχωρητική προσευχή της Καθολικής Εκκλησίας προς την Παναγία, συνδέεται άρρηκτα με το καλό και υψιπετές, δηλ. το ακριβώς αντίθετο με το σημαινόμενο, που ήταν η αυτοκτονία της ηρωίδας – προσωποποίησης του κακού που τέλειωνε τον βίο της τιμωρούμενη για τα κρίματά της, δίχως καν να μετανοήσει. Θα άξιζε εδώ το Adagio του Albinoni ή από το ρέκβιεμ του Verdi το «dies irae» ή τέλος η εισαγωγή της Tocata in d minor του J.S.Bach.

Κλείνω με τα εξής: Ο σκηνοθέτης στο δίπτυχο που μοιράστηκε εν είδει προγράμματος αναφέρει: «Φιλοδοξία μας είναι να ωθήσουμε τον θεατή να ανοίξει διάλογο με το έργο, διάλογο που θα βοηθήσει να βρεί συνιστώσες του τότε και του τώρα να ταυτίζονται !!!» Αυτά και άλλα πολλά πέτυχε και η δεύτερη απόπειρα του θεατρικού εργαστηρίου και του αξίζουν συγχαρητήρια.

 Αυτή η ομάδα έδεσε πολύ και έδεσε καλά. Είμαι βέβαιος ότι θα μας εκπλήξει και στο μέλλον.

Υ.Γ. Μικρό, φλωρινιώτικο και αληθινό ανέκδοτο που αφορά στα γυρίσματα: Στο ποτάμι έξω από το μέγαρο Γούναρη (παλιός ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ) ξεφορτώνονται δυό φέρετρα από τον Σταύρο Αδάμου. Μαυροφορεμένες γυναίκες στην αυλή γεμίζουν την εικόνα. Ανυποψίαστος για τα γυρίσματα μαγαζάτορας της περιοχής, έντρομος με το δίκιο του υπολαμβάνει ότι πρόκειται για πραγματικό γεγονός και προς στιγμήν διερωτάται αν πρέπει να πάρει την αστυνομία, αφού το σπίτι το ξέρει για ακατοίκητο. Τελικά όταν όλα μπαίνουν στην θέση τους η Φλωρινιώτικη ατάκα βγαίνει μαζί με έναν στεναγμό ανακούφισης: «Τι να πείς; Μας έφαγε η Τέχνη».

ΦΛΩΡΙΝΑ, ΙΟΥΝΙΟΣ 2017

ΑΡΙΣΤΕIΔΗΣ ΑΚ. ΜHΤΚΑΣ

The post Η Γυναίκα της Ζάκυθος – Κριτική appeared first on Νέα Φλώρινα.

Στην Φλώρινα πεθαίνεις ευκολότερα και γρηγορότερα από αλλού και αυτό φαίνεται να προκύπτει από μισόλογα κυρίως νοσοκομειακών γιατρών της δευτεροβάθμιας περίθαλψης. Πόσοι από εμάς δεν έχουμε αντιληφθεί απαντώντας στο ερώτημα της καταγωγής του ασθενούς που συνοδεύουμε το αδιόρατο νεύμα του γιατρού, ως μια ακόμη επιβεβαίωση της ίδιας υποψίας: Η Φλώρινα είναι μολυσμένη, από τα χειρότερα περιβάλλοντα της Ελλάδας και συνεπώς καμιά έκπληξη.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τους ατμοσφαιρικούς ρύπους και την επίδρασή τους στην υγεία των συμπολιτών μας. Οι γεωμορφολογία μας, μαζί με τις ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες, συνθέτουν το αρχικό βλαβερό μείγμα. Οροπέδιο με πολύ κρύο άρα και μεγάλες ανάγκες για θέρμανση και το φαινόμενο της άπνοιας του χειμώνα ή θερμοκρασιακής αναστροφής για τους πιο μυημένους, που σημαίνει εγκλωβισμό ρύπων (καρκινογόνων ουσιών, σκόνης και αιθάλης) που εγκλωβίζονται στα κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και από εκεί στα πνευμόνια μας. Όλων μας μικρών και μεγάλων αλλά κυρίως των παιδιών. Γνωρίζουν άραγε οι γονείς που πασιχαρείς βγάζουν τα παιδιά τους έξω στο σινιάκι να περπατήσουν και ξεσκάσουν λίγο, ή όταν τα πηγαίνουν σχολείο, ότι αυτά εισπνέουν τετραπλάσια σωματίδια σε σχέση με τον μέσο ενήλικα, διότι λόγω ύψους βρίσκονται σε σφαίρα μεγαλύτερης έκθεσης, δηλ. στο στρώμα εκείνο που κινείται πιο κοντά στο έδαφος και είναι εξαιρετικά βεβαρημένο; Πόση ζημία παθαίνουν τα μικρά πνευμόνια τους, μόνον οι ειδικοί γιατροί μπορούν να ιστορήσουν.

Σε επίπεδο μετρήσεων των ρύπων επικρατεί μια περίεργη ενοχική ή συνενοχική σιωπή. Ένα θέμα που κανονικά έπρεπε να είναι σημαία διεκδικήσεων και αιτία άμεσης λήψης μέτρων, υποβαθμίζεται συστηματικά μέσα και από τα όργανα της ίδιας της Πολιτείας. Όποιος κάνει τον κόπο να επισκεφθεί τον ιστότοπο του ΚΕΠΕ που διατηρεί σταθμό μέτρησης στην Φλώρινα, θα διαπιστώσει ότι ακόμη και ο τρόπος που παρατίθενται τα στοιχεία σε σχέση με τις άλλες περιοχές που ελέγχονται στην λεκάνη της Πτολεμαίδας -Κοζάνης είναι διαφορετικός. Δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία και γι’αυτό απαιτήθηκε έρευνα για να σας παραθέσω τα αποτελέσματα: Την περίοδο από 1.11.2016 μέχρι 5.2.2017 που καλύπτει 95 ημέρες είχαμε 39 ημέρες με χαμηλούς ρύπους, 34 με μέτριους (που επηρεάζουν τις ομάδες υψηλού κινδύνου όπως ασθματικούς και ευαίσθητα άτομα) και 22 ημέρες με ρύπους έντασης από 8/10 μέχρι 10/10 που σημαίνει επηρεασμό υγιών και νοσούντων δηλ. ολόκληρου του πληθυσμού. Οι ημέρες απόλυτης κρίσης όταν είναι επιβεβλημένα τα μέτρα ήταν 13 !!! Άκουσε κανείς τίποτε; Μήπως ελήφθη κάποιο μέτρο;

Την ρύπανση ίσως και δεν χρειάζεται καν να την μετρούμε αφού είναι ένα εύκολα ανιχνεύσιμο μέγεθος. Όσοι ανεβαίνουμε στο βουνό, αντικρίζουμε με πραγματικό τρόμο ένα γαλαζοκίτρινο σύννεφο να στέκεται μετέωρο πάνω από την πόλη, στην χαράδρα που μας έλαχε να ζούμε. Αρχίζει να γίνεται αντιληπτό όταν κάποιος κατεβαίνει από τις καθαρές κορυφές στο ύψος των 850 – 800 μέτρων και όσο κατεβαίνει γίνεται πυκνότερο. Η θερμοκρασία πέφτει απότομα ενώ η μυρωδιά είναι πια ιδιαίτερα αισθητή. Κατεβαίνοντας από τον Σταυρό στα μισά της διαδρομής αρχίζεις να το νοιώθεις. Στην Αγία Κυριακή ήδη έχεις μπει για τα καλά μέσα. Και όσο κατεβαίνεις σού’ρχεται να γυρίσεις από κει που ήρθες, τόσο έντονη είναι η κακοσμία αλλά και η δυσκολία στην αναπνοή. Το διαπιστώνει οπτικά και όποιος κινείται με αυτοκίνητο ερχόμενος προς Φλώρινα βλέποντας το ίδιο σύννεφο μέσα στην χαράδρα μας, πράγμα που δεν διαπιστώνει στην ίδια τουλάχιστον ένταση στις άλλες διπλανές, ούτε της Σκοπιάς ούτε του Ακρίτα. Από αυτό συνάγεται ότι οι οικιακοί ρύποι και οι εστίες μας συμβάλλουν στην μόλυνση.

Φταίνε όμως μόνον αυτοί; Όχι βέβαια, αφού όλη η ευρύτερη περιοχή επιβαρύνεται ιδιαίτερα από δύο ομάδες ρύπων: Από τις οικιακές εστίες των κοινοτήτων της πεδιάδας της Πελαγονίας όπου κύριο καύσιμο εξακολουθεί να είναι το κάρβουνο μαζί με κάθε άλλης μορφής παράνομη καύσιμη ύλη, όπως χρησιμοποιημένα ορυκτέλαια, ελαστικά, απορρίμματα και επεξεργασμένα με χημικά παλιά ξύλα, αλλά ιδίως από τα ατμοηλεκτρικά εργοστάσια που χρησιμοποιούν λιγνίτη. Και το παράδοξο βρίσκεται στο εξής: Το εργοστάσιο του ΑΗΣ Μελίτης επειδή είναι ιδιαίτερα σύγχρονο και διαθέτει μονάδα αποθείωσης, δεν μολύνει την περιοχή ή τουλάχιστον για όσους ξέρουν καλύτερα, δεν την μολύνει τόσο σε σχέση με τα παλιά εργοστάσια. Αυτό που στην κυριολεξία μας πνίγει όμως είναι το εργοστάσιο των γειτόνων μας της FYROM που όντας σχεδόν πάνω στα σύνορα, είναι παλιάς τεχνολογίας και εκπέμπει μια τεράστια ποσότητα ρύπων ορατή σε όλη την περιοχή που σε συνθήκες άπνοιας καταλαμβάνει όλη την πεδιάδα. Το χειρότερο όμως έγκειται στο γεγονός ότι τον χειμώνα οι άνεμοι (όταν δεν έχει σινιάκι) είναι κυρίως βόρειοι και έτσι οι καλοί μας γείτονες ξεφορτώνονται με χαρά τους ρύπους τους που όλους τους δεχόμαστε εμείς. Βλέπετε δεν έχει προβλεφθεί να σταματά στα σύνορα η μόλυνση και αυτό φαίνεται ότι είναι ιδιαίτερα βολικό για αυτούς. Όπως είναι πολύ βολική η δική μας αβελτηρία και η χαρακτηριστική μας αδράνεια και έτσι δεν ενεργοποιούν τα φίλτρα κατακράτησης ρύπων (που είναι ιδιαίτερα ενεργοβόρα, μειώνοντας τις αποδόσεις των εργοστασίων) αφού κανείς δεν διαμαρτύρεται. Να επισημάνουμε όμως ότι εμείς στον αντίποδα σεβόμενοι τις περιβαλλοντικές μας υποχρεώσεις λειτουργούμε βιολογικό καθαρισμό στην πόλη μας (που τον πληρώνουμε όλοι) για να στέλνουμε απαλλαγμένο από λύματα το ποτάμι μας σε αυτούς.

Σε βάρος του Φλωρινιώτη λοιπόν τελείται ένα τεράστιο και διπλό έγκλημα: Η πολιτεία ούτε ασχολείται ούτε πιέζει την γειτονική χώρα με σκοπό την εξασφάλιση της διεθνούς νομοθεσίας αναφορικά με τους ρύπους, αντιθέτως μάλιστα υποβαθμίζει το γεγονός, δεν δημοσιοποιεί τις δραματικές για την υγεία μας μετρήσεις και μας αφήνει σε τόσο μολυσμένο περιβάλλον δίχως να εισηγείται καν και λαμβάνει έκτακτα μέτρα. Η ίδια η Πολιτεία όμως με την συνεχή αβελτηρία της,συνεπικουρούμενη ενίοτε και από την νωθρότητα των τοπικών μας αρχόντων που διαχρονικά αμέλησαν να δημιουργήσουν προϋποθέσεις άμεσης εγκατάστασης τηλεθέρμανσης (έργο που έπρεπε να έχει γίνει στην πόλη μας δύο δεκαετίες πριν, αρκεί να επισημάνουμε ότι το Αμύνταιο κατασκευάζει την τρίτη επέκταση τηλεθέρμανσης και εμείς ακόμη δεν έχουμε ολοκληρώσει την κατασκευή των αγωγών μεταφοράς), στερώντας την αναγκαία χρηματοδότηση για το έργο, μας εξαναγκάζει να εξακολουθούμε να διαβιώνουμε σε ένα ρυπαρό περιβάλλον που οι ίδιοι μολύνουμε στην προσπάθειά μας να ζεσταθούμε με κάθε μέσον.

Με πολλές φορές ανόητη περηφάνια αρεσκόμαστε να διατυμπανίζουμε ότι έχουμε τις χαμηλότερες θερμοκρασίες στην Επικράτεια. Φέτος ο ολικός παγετός κράτησε μήνες και ήταν ελάχιστες οι ημέρες του φετινού χειμώνα που δεν γράψαμε αρνητικό πρόσημο στην θερμοκρασία. Και ενώ μας γνωρίζει το πανελλήνιο για τις ακραίες θερμοκρασίες μας, είμαστε ακόμη και σήμερα οι μόνοι που καίμε ξύλα στις σόμπες, λιγνίτες στους καυστήρες και ό,τι βρίσκει ο καθένας από απίθανες καύσιμες ύλες λίαν αμφιβόλου προελεύσεως. Δεν μας αξίζει λοιπόν η προσοχή της Πολιτείας; Πού πρέπει να φθάσει ο υδράργυρος και πού οι ρύποι για να μπορέσουμε να ακουστούμε επιτέλους; Και με ποια λογική η επιδότηση του πετρελαίου θέρμανσης στην πιο παγωμένη περιοχή της Ελλάδας, περιορίζεται μόνον σε μια μικρή ομάδα δικαιούχων που κάθε χρόνο συρρικνώνεται, με αποτέλεσμα να υποχρεώνονται οι περισσότεροι να χρησιμοποιούν στερεά καύσιμα που είναι τα πλέον ρυπογόνα;

Συμπέρασμα: Στην Φλώρινα αν δεν ολοκληρωθεί η τηλεθέρμανση (χθες) και δεν εξαναγκάσουμε σε συμμόρφωση τους γείτονές μας με το ρυπαρό εργοστάσιό τους που μόνον εμάς ρυπαίνει, αλλά και δεν εφαρμόσουμε τους νόμους (Υπουργική Απόφαση ΥΠΕΚΑ 189533/2011 (ΦΕΚ 2654/Β/2011) αναφορικά με τα επιτρεπόμενα καύσιμα, θα εξακολουθούμε υποβαθμίζοντας την ποιότητα της ζωής μας να διακινδυνεύουμε τις ζωές μας, επιβαρύνοντας την υγεία μας κάθε χειμώνα. Περισσότερο από όλα όμως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το πόσο πολύ αργήσαμε και πόσο άσχημα πληρώνεται η ακόμη και σήμερα επιδεικνυόμενη αδιαφορία μας. Τι όμως μπορεί να γίνει;

Αρχικά ο Δήμος μας οφείλει (για να μπορεί να προβάλλει την αναγκαιότητα της άμεσης επίλυσης του θέματος της περιβαλλοντικής μόλυνσης) να τεκμηριώσει με στοιχεία από τους σταθμούς μέτρησης το πρόβλημα και αν χρειαστεί να ιδρύσει νέους, διότι αποτελεί παραδοξότητα να αφήνουμε ένα τέτοιο έργο στα χέρια της ΔΕΗ που όπως και να το κάνουμε δεν έχει συμφέρον στην ανάδειξη τέτοιων ζητημάτων. Με βάση τα στοιχεία αυτά να πιεστεί η Περιφέρεια Δυτ. Μακεδονίας και δι’αυτής η Πολιτεία προς δύο κατευθύνσεις: Ανάδειξη των ζητημάτων μόλυνσης από το ρυπογόνο παμπάλαιο εργοστάσιο της FYROM με επιβολή μέτρων εναντίον τους και ταυτόχρονη άμεση εξασφάλιση χρηματοδότησης για την τηλεθέρμανση μέχρι το τέλος του έργου, με επίσπευση κάθε διαδικασίας δημοπράτησης – προμήθειας κλπ. Τέλος και μέχρι αυτά να συμβούν άμεση ανακούφιση των Φλωρινιωτών με το μόνο δυνατό αντίμετρο: Αφού στο πετρέλαιο θέρμανσης έτσι όπως χορηγείται το επίδομα δεν δίδεται δίκαιη και καθολική λύση, άμεση -ως ανάλογο αντιστάθμισμα- παροχή ρεύματος με ειδικό μειωμένο χειμερινό τιμολόγιο σε όλες ανεξαιρέτως τις κατοικίες και επαγγελματικούς χώρους της ευρύτερης περιοχής. Αποτελεί πλέον όρο επιβίωσης.

ΦΛΩΡΙΝΑ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2017

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΑΚΥΛΑ ΜΗΤΚΑΣ

The post Πεθαίνοντας στην Φλώρινα appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μια παράσταση που πιθανόν και να την αδικούμε αναφερόμενοι σε αυτήν με το γνωστό κλισέ «δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τις μεγάλες παραστάσεις του κέντρου». Ναι όντως δεν είχε τίποτε να ζηλέψει, αντιθέτως είχε και να προσφέρει: Απλότητα, λιτότητα, στιβαρότητα, ακρίβεια και πάνω απ’ όλα σεβασμό, στο ίδιο το έργο, με συνείδηση του βάρους που οι ερασιτέχνες (;) συντελεστές ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν. Τους αδικεί το ρήμα, αφού δεν διεκπεραίωσαν απλά, αλλά κατά το παλαιό έθος «δίδαξαν» τραγωδία.

Όλοι οι θεατές, ο καθένας κατά τον βαθμό μύησής του στην αρχαία τραγωδία απήλαυσαν  τα εξαίρετα μηνύματα των μεγάλων τραγικών μας. Όσοι έρχονταν πρώτη φορά σε επαφή με το αντικείμενο δήλωναν ενθουσιασμένοι από την ποιότητα της παράστασης που ούτε κούρασε ούτε απώθησε, αντιθέτως μάλιστα κέντρισε το ενδιαφέρον. Οι περισσότερο μυημένοι στο κλασσικό θέατρο δήλωναν διπλά ενθουσιασμένοι: Η παρουσίαση αποσπασμάτων του Αγαμέμνονα και των Χοηφόρων του Αισχύλου και (μικρότερου) της Ηλέκτρας του Σοφοκλέους, ήταν τεχνικά, σκηνοθετικά και υποκριτικά άρτια.

Ανήκοντας σε αυτούς που παρακολουθούν κάθε χρόνο τις παραστάσεις και έχοντας πρόσφατα παρακολουθήσει και τον Αγαμέμνονα και την Ηλέκτρα σε ξεχωριστές παραστάσεις όσο και την φετινή (εξοργιστική για την νεωτερικότητα της και τις αποστάσεις από την αυθεντική απόδοση) Ορέστεια του Χουβαρδά, μπορώ με βεβαιότητα να πώ ότι η παράσταση που έστησε ο σίγουρα χαρισματικός -και σεμνός- (με την επικουρία του  βοηθού σκηνοθέτη  Πέτρου Στογιάντση)  Πέτρος Κοκόζης υπεύθυνος για την μετάφραση-δραματουργική επεξεργασία-σκηνοθεσία -σκηνικά και κουστούμια ευστόχησε και μαζί ευτύχησε. Σε ένα λιτό αλλά υποβλητικό σκηνικό σε  αρχιτεκτονική επίβλεψη και μελέτη του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, με μουσική επιμέλεια του Κων/νου Παπουτσή και φωτισμό του Χρήστου Γιαλαβούζη, ξεδιπλώθηκε το δράμα των ανθρώπων και η κατάρα των Ατρειδών. Η παράσταση έμεινε πιστή στην σχεδόν ξεχασμένη τις τελευταίες δεκαετίες αυθεντική σκηνοθετική απόδοση, μακριά από φτηνούς ή ακριβούς εντυπωσιασμούς, που με την νεωτερικότητα που τους διακρίνει και την πρόθεση της «νέας ανάγνωσης» σπάνια αποφεύγουν την απώθηση του θεατή από το ουσιαστικό δρώμενο και το πανάρχαιο ηθικό δίλημμα που προβάλλει ο τραγωδός, «την ύβριν και την μήνιν, την άτη και την τίσιν», με λίγα λόγια  τα στάδια και ψυχολογικά επίπεδα που οι άμοιροι πρωταγωνιστές –θύματα συνήθως της μοίρας, της πατρογονικής κατάρας ή της δικής τους οίησης- παθαίνουν, με την πλήρη έννοια του όρου πάθος, αφού η αρχαία τραγωδία ανθρώπων πάθη ιστορεί.

Η εμμονή στην παραδοσιακή απόδοση δικαίωσε τον σκηνοθέτη που έντυσε τους πρωταγωνιστές αλλά και (ιδίως) τον χορό με μανδύες, χιτώνες αλλά και μάσκες. Τίποτε από αυτά όμως δεν θα είχαν αξία εάν δεν είχε διδαχθεί και ερμηνευτεί με ζηλευτή επάρκεια η κίνηση του χορού, μια κίνηση που απέδιδε ανάλογα με την πορεία της παράστασης συναίσθημα, φόβο, ανησυχία, ενθουσιασμό, απόγνωση. Καμία  από τον χορό δεν υστέρησε και όλες μαζί απέδωσαν ένα εξαιρετικά σφικτό και δεμένο σύνολο. Τα ονόματά τους:. Σοφία Ζευγώλη, Χριστιάνα Τσουμίτα, Γιώτα Καναβού, Ολυμπία Χατζηχρήστου, Αθηνά Μανουκάκη, Ευαγγελία Παλικρούση, Πένυ Σωτηροπούλου, Κατερίνα Κετσίδου, Ολγα Μαντινιώτη.

Ειδική αναφορά αξίζει στην κορυφαία του χορού Άννα Μπατμά, αφού με την ερμηνεία της και την σταθερότητά της και μια απρόσμενη καθαρότητα στην εκφορά του λόγου, οδήγησε με στιβαρό χέρι τον χορό, αναδεικνυόμενη σε πραγματικά κορυφαία του.

Από την διανομή οι Αργύριος Ρήμος – Φρουρός, Διαμαντής Σερασλής -Αγαμέμνων, Νίκος Σεϊδαρίδης -Αίγισθος, Σοφία Ζευγώλη –Χρυσόθεμις, τίμησαν τον ρόλο που τους εμπιστεύτηκαν. Ιδιαίτερη μνεία όμως πρέπει να γίνει για τις ερμηνείες  της Γιώτας Καναβού – Αγγελιοφόρου και της Όλγας Μαντινιώτη – Ηλέκτρας, που κινήθηκαν σε υψηλά επίπεδα αφού η πειστικότητα στην κίνηση και την θεατρική απόδοση και η δουλεμένη άρθρωση ήταν τα χαρακτηριστικά τους.

Η Ολυμπία Χατζηχρήστου στον ρόλο της Κασσάνδρας εξέπληξε ευχάριστα. Πρόκειται για κομβικό αλλά και εξαιρετικά δύσκολο ρόλο, με διαρκείς μεταπτώσεις της ηρωίδας από την κατάσταση της  θείας μέθης στην επίγνωση της σκληρής και άδικης μοίρας της. Θα την αδικούσαμε αν λέγαμε απλά ότι ανταπεξήλθε στις απαιτήσεις του πιο απαιτητικού ρόλου, αφού τον διεξήλθε αρτιότατα.

Άφησα τελευταία την Κλυταιμνήστρα: – Βασιλική Σκριβάνου, που με την ερμηνεία της σηματοδότησε την όλη  παράσταση. Δύσκολα θα βρείς ψεγάδια σε μια  ερμηνεία που βγήκε από τα βάθη του είναι της –χαρακτηριστικό των ηθοποιών που έχουν το χάρισμα να ενδύονται τον χαρακτήρα που υποδύονται- και σε μια σκηνική παρουσία απλά εντυπωσιακή. Η δική της εκδοχή στάθηκε σε απόσταση από την συνηθισμένη αρχοντική, απόμακρη και ιδιαίτερα «στημένη» Κλυταιμνήστρα που έχουμε συνηθίσει και έτσι το αποτέλεσμα προέκυψε με μια πιο γήινη, πιο θηλυκή και πιο περιπαθή – εμπαθή ηρωίδα. Η ηθοποιός – φοιτήτρια της σχολής Καλών Τεχνών είναι βέβαιο ότι έχει πολλά να δώσει και ανεβάζει τον πήχυ των προσδοκιών μας.

Τέλος αναφορά πρέπει να γίνει και στους λοιπούς συντελεστές της παράστασης Γιώτα Καναβού, Αργύριο Ρήμο, Όλγα Μαντινιώτη στις ειδικές κατασκευές, Σοφία Ζευγώλη – Ολυμπία Χατζηχρήστου που είχαν την οργάνωση παραγωγής – συντονισμό της ομάδας, ενώ στην παράσταση έλαβαν μέρος και τα παιδιά: Παύλος Μηντσόπουλος, Γιώργος Σουλιώτης, Ευαγγελία Παπαδημητρίου, Μαρία Λιθοξοΐδου, Ραφαηλία Μπακάλη και Ελένη Παπαναστασίου. Κλείνουμε με την ευχή: Τις ημέρες αυτές οι παραπάνω συντελεστές άφησαν ένα μικρό μα πολύ ευκρινές και πολλά υποσχόμενο θεατρικό χνάρι. Σίγουρα θα πρέπει να περιμένουμε και άλλα από αυτούς τους άξιους συντελεστές και θα ήταν κρίμα να μην έχει συνέχεια μια τέτοια προσπάθεια.

ΦΛΩΡΙΝΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2016

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΑΚΥΛΑ ΜΗΤΚΑΣ

The post Ατρείδες – παράσταση έκπληξη appeared first on Νέα Φλώρινα.