Ζούμε μέρες ιστορικές. Μέρες που γράφουν και ξαναγράφουν την ιστορία της χώρας μας. Μέρες πανηγυρικές για κάποιους, αλλά για τους άλλους, τους «εν συνειδήσει» Έλληνες μέρες εθνικής ταπείνωσης. Και όχι για πρώτη φορά.

Πριν περίπου δέκα χρόνια ξέσπασε στην χώρα μας μια μεγάλη κρίση – οικονομική, λένε, όμως συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι μόνο οικονομική. Ήδη από την αρχή πολλοί πνευματικοί ταγοί της χώρας υποστήριζαν πως πρόκειται για κρίση αξιών, κρίση του πνεύματος, κρίση των θεσμών. Και τι άλλο άραγε;

Οι μισθοί μειώθηκαν, οι συντάξεις επίσης. Οι φόροι αυξήθηκαν, η ανεργία επίσης. Οι πολίτες περάσαμε απότομα – πολύ απότομα – σ’ ένα νέο καθεστώς, αυτό της λιτότητας ή/και της πενίας για πολλούς. Ήρθαν οι παλιοί μας φίλοι να μας βοηθήσουν, να μας βάλουν μία τάξη, αφού εμείς δεν είμαστε νοικοκυραίοι. Το αποτέλεσμα; Η εθνική μας ταπείνωση! Όλοι θυμόμαστε τους χαρακτηρισμούς των ξένων ΜΜΕ για εμάς, αλλά και τις υπόλοιπες χώρες της νότιας Ευρώπης ότι είμαστε τεμπέληδες, κλέφτες, ότι ζούμε σε βάρος του Βορρά κτλ.

Τότε προσπαθούσαμε ν’ αντισταθούμε προβάλλοντας τον πολιτισμό και την ιστορία μας, την συμβολή προσωπικοτήτων, που έθεσαν τα θεμέλια του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού, αλλά και πολλών τομέων της επιστήμης. Φέρναμε επιχειρήματα που μαρτυρούσαν ένα άλλο πρόσωπο του Έλληνα και όχι απαραίτητα αυτό που μας παρουσίαζαν. Αναζητούσαμε έρευνες που αποδείκνυαν ότι ο Έλληνας εργάζεται περισσότερο από τον Γερμανό ή ότι στη Γερμανία έχουν περισσότερες αργίες από εμάς. Ξεθάβαμε τα κακώς κείμενα των άλλοτε «φίλων» μας, για να αποδείξουμε ότι δεν είναι καλύτεροι από εμάς. Με άλλα λόγια, παλεύαμε να κρατήσουμε ψηλά την εθνική μας περηφάνια. Μάταια…

Η ταπείνωση χτύπησε την πόρτα όχι μόνο της χώρας μας, αλλά και του σπιτιού μας. Λογικό αφού το συλλογικό δεν αργεί ν’ αγγίξει το ατομικό και το ατομικό δεν μπορεί να νοηθεί ανεξάρτητα από την πραγματικότητα, που το πλαισιώνει. Πόσο εύκολο είναι να συνεχίσει να νιώθει περήφανος ένας εργαζόμενος, όταν του λένε: «δε μας είσαι άλλο χρήσιμος, πήγαινε σπίτι σου!»; Πώς βλέπει τον εαυτό ο γονιός που δυσκολεύεται πλέον να προσφέρει τα βασικά στα παιδιά του; Πώς αισθάνεται ο νέος πτυχιούχος, που δεν εκτιμώνται τα προσόντα του; Που ματαιώνεται μέρα με τη μέρα;

Και η ιστορία συνεχίζεται. Ένα φλέγον θέμα, ένα θέμα που έμενε κρυμμένο κάτω απ’ το χαλί για δεκαετίες ήρθε να ταράξει κι άλλο τα νερά. Οι αξιώσεις των γειτόνων μας περί Μακεδονικού κράτους, μακεδονικής γλώσσας και μακεδονικής εθνότητας έγιναν κατακτήσεις – φυσικά με την παρέμβαση τρίτων. Η χώρα μας ξανά ηττημένη, ξανά ταπεινωμένη. Ο κάθε Έλληνας, ο κάθε Μακεδόνας (προς αποφυγή παρεξηγήσεων εννοώ τον Έλληνα πολίτη που κατοικεί στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας που ονομάζεται Μακεδονία) είναι κι αυτός ταπεινωμένος. Αυτός ο Μακεδόνας – και όχι ο άλλος, ο καινούριος – χάνει ένα κομμάτι από την εθνική του ταυτότητα. Ο Κρητικός μπορεί να αυτό-προσδιορίζεται Κρητικός και αυτό συγχρόνως να σημαίνει ότι είναι Έλληνας. Όμως ο Μακεδόνας (δηλαδή ο κάτοικος του γεωγραφικού μας διαμερίσματος) θα πρέπει να εξηγεί, όπως κάνω κι εγώ μέσα στις παρενθέσεις. Ίσως και να απολογείται…

Είναι πραγματικά οξύμωρο το γεγονός πως ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε, για να κλείσει τις πληγές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τώρα ανοίγει νέες. Ενώ παρουσιαζόταν ως η καλή Μητέρα, που νοιάζεται για τα παιδιά της, για την ισότητα, την ισοτιμία, την ελευθερία, τώρα είναι μια Μητέρα που τα ταπεινώνει.

Η ταπείνωση (ατόμων, ομάδων, λαών, κρατών) διέρχεται μέσα από τρία στάδια. Το πρώτο αφορά στην απώλεια του ελέγχου. Συμβαίνει όταν άλλοι αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Για να καταλάβουμε, αρκεί να σκεφτούμε τι συνέβη με το ΔΝΤ και το δημοψήφισμα του ’15. Στην πρώτη περίπτωση αποφάσιζαν άλλοι για εμάς (για το καλό μας πάντα), ενώ στην δεύτερη παρόλο που ο λαός είπε «όχι», οι κυβερνώντες το έκαναν «ναι». Έτσι περνάμε στο δεύτερο στάδιο, τον υποβιβασμό της θέσης του ατόμου, του πολίτη και της χώρας. Στο τρίτο στάδιο, έχουμε τον αποκλεισμό από τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Τι κι αν γίνονταν τόσες διαδηλώσεις κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών; Δόθηκε ο λόγος στους πολίτες; Όχι! Ενώ ένα δημοψήφισμα θα έδινε την ευκαιρία στον καθένα να τοποθετηθεί σε ένα τόσο φλέγον θέμα.

Η ταπείνωση είναι δυνατό συναίσθημα. Σε μια μόλις δεκαετία η χώρα και οι πολίτες της ταπεινωθήκαμε πολλές φορές. Σε αυτό το έντονο συναίσθημα μπορεί ν’ αντιδράσουμε με οργή, θυμό, αγανάκτηση, πόλωση, τάση για εκδίκηση. Ή/και να παραιτηθούμε – αφού ούτως ή άλλως δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε την ροή των γεγονότων – να πλημμυρίσουμε από συναισθήματα αδυναμίας, να οδηγηθούμε στην ατομική κι εθνική θλίψη.

Ή μπορούμε αποκτώντας επίγνωση των πραγμάτων ν’ αντισταθούμε, να κάνουμε τη διαφορά, αυτό που δεν περιμένει κανείς. Ας δούμε τους εαυτούς μας και τις επιλογές μας μέσα από μια κριτική διάθεση και ας αναλάβουμε την ευθύνη – την ατομική και συλλογική ευθύνη – που μας αναλογεί. Ας πάψουν τα μοιρολόγια, η απόδοση ευθυνών και η μάταια γκρίνια. Και ας λάβουμε υπόψη μας τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: «Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει». Εμείς τι ανάστημα έχουμε;

The post Περί εθνικής ταπείνωσης appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Κάθε χρόνο – λίγο πριν ή λίγο μετά την αλλαγή της χρονιάς – πολλοί από εμάς μπαίνουμε σε μια διαδικασία απολογισμού του χρόνου που πέρασε και θέτουμε νέους στόχους για τον επόμενο. Πρόκειται για μια διαδικασία δημιουργική και εξαιρετικά ωφέλιμη, αρκεί να μην στεκόμαστε στ’ αρνητικά, αλλά να κοιτάμε μπροστά.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας δεν είναι πάντα ευχάριστα. Και αυτό γιατί μπορεί στο τέλος να διαπιστώσουμε ότι οι στόχοι μας έμειναν ημιτελείς, γιατί κάτι δεν κάναμε σωστά. Ίσως γιατί δεν προσπαθήσαμε, όσο θα έπρεπε. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί αδυνατούμε να φέρουμε σε πέρας προκλήσεις που οι ίδιοι θέτουμε στους εαυτούς μας;

Πολλοί είναι οι λόγοι που μας κάνουν να παραστρατούμε και να ξεχνούμε τον τελικό μας στόχο. Αν και δεν είναι το ευκταίο, δεν είναι μη φυσιολογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αρκεί να το συνειδητοποιήσουμε και να δράσουμε καταλλήλως. Τι μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε;

Αρχικά, αξίζει ν’ αναρωτηθούμε: «είναι αυτό που πραγματικά θέλω»; «Μήπως ο στόχος μου αποτελεί περισσότερο επιθυμία κάποιου άλλου παρά δική μου»; Καμιά φορά μοιραία καλούμαστε να ικανοποιήσουμε άρρητες προσδοκίες ή επιθυμίες κάποιων άλλων, κάποιων σημαντικών προσώπων της ζωής μας. Τότε μπερδευόμαστε, ταυτιζόμαστε μαζί τους και νομίζουμε πως τα θέλω τους είναι και δικά μας. Η αναβλητικότητα σε μια τέτοια περίπτωση είναι ένδειξη ότι αυτό που πιστεύουμε ότι θέλουμε, ίσως δεν το θέλουμε και τόσο πολύ τελικά.

Καμιά φορά επιθυμούμε πραγματικά κάτι που όμως μας ξεπερνάει. Είναι η στιγμή να σκεφτούμε: «ο στόχος που έχω θέσει είναι εφικτός; Μπορώ να τον υλοποιήσω»; Είναι ουτοπικό, για παράδειγμα, να πιστεύω ότι μπορώ να γράψω στις πανελλαδικές 18, όταν δε διαβάζω παρά μία ώρα την ημέρα! Σε μια τέτοια περίπτωση, είτε αναθεωρούμε τον στόχο μας είτε κινητοποιούμαστε, για να τον πλησιάσουμε όσο το δυνατό περισσότερο.

Η μη επένδυση στους στόχους μας κάποιες φορές έχει βαθύτερα αίτια. Μπορεί να επιθυμούμε κάτι πολύ και να έχουμε την ικανότητα να τα καταφέρουμε, αλλά να μας λείπει ένα άλλο βασικό συστατικό της επιτυχίας: η αυτοπεποίθηση! Ανεξάρτητα από την αντικειμενική εκτίμηση των ικανοτήτων μας, υπάρχει και η υποκειμενική. Τι κι αν όλοι μας λένε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε; Ή ότι το αξίζουμε; Αν δεν το πιστεύουμε οι ίδιοι, δύσκολα θα επενδύσουμε σε αυτό που έχουμε ορίσει ως στόχο ή στόχους. Ο φόβος της αποτυχίας σε αυτές τις περιπτώσεις μας κρατάει πίσω. Γιατί ποιος θα αναλώσει την ενέργειά του σε κάτι, που εκ των προτέρων πιστεύει ότι δε θα τα καταφέρει;

Η οικογένεια είναι ο βασικότερος ίσως μοχλός δράσης ή στασιμότητας. Μπορεί να παρέχει στήριξη και ενθάρρυνση ή αντίθετα να διατηρεί στάση επικριτική και επιφυλακτική. «Η δική μου οικογένεια, οι δικοί μου άνθρωποι είναι ικανοί να παράσχουν στήριξη και καθοδήγηση»; Η επιθυμητή απάντηση είναι η θετική. Αν όμως είναι αρνητική; Τότε ίσως είναι η στιγμή να διαμορφώσουμε μόνοι μας τις κατάλληλες συνθήκες, τις συνθήκες εκείνες που θα μας βοηθήσουν να κάνουμε ό,τι χρειάζεται, για να τα καταφέρουμε ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις των άλλων. Χρειάζεται όμως να είμαστε δυνατοί, αποφασιστικοί και προσηλωμένοι στον στόχο μας.

Σε ένα πρακτικό επίπεδο, καλό είναι να έχουμε ένα πλάνο που θα μας βοηθήσει στην αυτο-οργάνωσή μας. Τι περιλαμβάνει αυτό;

1. Θέτουμε στόχους συγκεκριμένους και μετρήσιμους: Αυτό μας βοηθάει να προσδιορίζουμε ακριβώς τον στόχο μας, έτσι ώστε να μπορούμε να αξιολογούμε την πορεία μας.

2. Επιμερίζουμε τον στόχο σε συγκεκριμένα βήματα: Αυτή η τακτική αποτελεί έναν μπούσουλα, που θα μας βοηθήσει βήμα βήμα να εξελιχθούμε. Αρκεί να σκεφτώ: «Τι βήματα πρέπει να ακολουθήσω, για να φτάσω στον στόχο μου»;

3. Φτιάχνουμε χρονοδιάγραμμα: Ορίζουμε τι θέλουμε να κάνουμε και σε πόσο διάστημα πρέπει να το πραγματοποιήσουμε. Το χρονοδιάγραμμα μας βοηθά να μένουμε πιστοί στον στόχο μας και να αποφεύγουμε τις αναβολές.

4. Αξιολογούμε την πορεία μας: Ανά τακτά χρονικά διαστήματα γινόμαστε επιτηρητές του εαυτού μας. Τι πρόοδο, λοιπόν, σημειώσαμε σε σχέση με τους στόχους μας; Η αυτο-αξιολόγηση είναι ένας αξιόπιστος δείκτης, που δείχνει τη συνέπειά μας ή μη σε ό,τι ορίσαμε ως στόχο.

5. Αλλαγή πλάνων ή επιβράβευση: Τι έδειξε η αξιολόγηση; Στην περίπτωση που τα πλάνα μας δεν βγήκαν, αντί για αυτομομφές ή/και παραίτηση, ας δούμε τι ακριβώς έφταιξε και λοξοδρομήσαμε. Σε ποιο σημείο δεν καταφέραμε να ανταποκριθούμε; Μήπως ο στόχος δεν ήταν και τόσο σαφής τελικά; Μήπως ο χρόνος που αφιερώσαμε ήταν λίγος; Μήπως έπρεπε να επιμερίσουμε και άλλο κάποιο βήμα μας;

Στην καλύτερη περίπτωση που η αυτοαξιολόγηση φανερώσει τη συνέπειά μας, αξίζει να επιβραβεύσουμε τον εαυτό μας για την προσπάθειά του. Αν και η μεγαλύτερη επιβράβευση είναι η κατάκτηση του τελικού μας στόχου. Γι’ αυτό αξίζει να προσπαθούμε! Κι όπως λέει και το ρητό: Μην αφήνεις γι’ αύριο, αυτός που μπορείς να κάνεις σήμερα!

The post Οι στόχοι της νέας χρονιάς: πώς να αυξήσουμε την αποτελεσματικότητά μας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος ΑΠΘ

Εκπ. Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

Αναρίθμητα μυθιστορήματα, θεατρικά κείμενα, όπερες, ταινίες πραγματεύονται τον έρωτα σε όλες του τις μορφές. Από την εποχή της ωραίας Ελένης και του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας έως σήμερα ο φτερωτός θεός ρίχνει τα βέλη του και σκορπάει χαρά, ενθουσιασμό, πάθος, αλλά και φόβο, πόνο και θλίψη. Κατά τη μυθολογία, τόσο μεγάλη είναι η δύναμη του έρωτα, ώστε να κινητοποιεί πολέμους και να ανασταίνει νεκρούς. Από την άλλη, σήμερα πολλά ειδύλλια δεν καταφέρνουν να περάσουν τις δοκιμασίες και καταλήγουν στους κάδους ανακύκλωσης.

Στο ξεκίνημα μιας ερωτικής σχέσης, υπερισχύει ο ενθουσιασμός για τον άλλο, μια τρέλα για εκείνον, μια λαχτάρα των συντρόφων να είναι συνέχεια μαζί. Τα άλλα πρόσωπα στη ζωή τους έχουν δευτερεύουσα σημασία. Η σκέψη είναι μόνιμα σε αυτόν/ή, επιθυμία η αμέριστη προσοχή του, όπως και το σώμα του. Το πρόσωπο αυτό εξιδανικεύεται, γίνεται ο «Τέλειος Άλλος». Γι’ αυτό οι ατέλειες και τα ελαττώματα δε γίνονται ορατά, σαν να μην υπάρχουν.

Έπειτα, ο έρωτας αλλάζει μορφή. Τα έντονα συναισθήματα καταλαγιάζουν, όχι όμως και το ενδιαφέρον ή η ερωτική επιθυμία. Οι σύντροφοι συνειδητοποιούν ότι μπορούν να υπάρχουν μαζί, ακόμα κι αν δεν είναι συνέχεια μαζί. Έτσι κάνουν περισσότερο χώρο για τους σημαντικούς άλλους και για τα ενδιαφέροντά τους, που πριν μπορεί να αμελούσαν. Αναπτύσσεται η οικειότητα, η συντροφικότητα, το δέσιμο. Μάλιστα, σύμφωνα με τους επιστήμονες, η ορμόνη που ευθύνεται γι’ αυτό το δέσιμο είναι η ίδια που δημιουργεί το ισχυρό δέσιμο ανάμεσα στη μητέρα και το μωρό (οξυτοκίνη).

Καλώς ή κακώς κάθε ερωτική σχέση δεν έχει αίσιο τέλος. Παρά τον αρχικό ενθουσιασμό και την τρέλα του έρωτα, οι περισσότερες σχέσεις καταλήγουν στον χωρισμό. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, αρχικά οι σύντροφοι εξιδανικεύουν ο ένας τον άλλο, γίνονται οι τέλειοι σύντροφοι. Μόνο που το τέλειο δεν υπάρχει. Έτσι, όταν αρχίσουν να αντιλαμβάνονται πως το ταίρι τους δεν είναι αυτό που είχαν ερωτευτεί, απογοητεύονται. Και η απογοήτευση αυτή είναι οδυνηρή. Όσο πιο πολύ προσδοκά κάποιος το τέλειο ή δεν συγχωρεί τα ελαττώματα, τόσο πιο πιθανό είναι να δώσει τέλος στην σχέση.

Άλλες πάλι φορές το τέλος έρχεται, γιατί ακριβώς ο σύντροφος είναι αυτό που ήταν απ’ την αρχή! Πρόκειται για το εξής οξύμωρο σχήμα: αυτό που αρχικά μοιάζει ελκυστικό και ιδιαίτερα γοητευτικό στον άλλο καταλήγει στο τέλος να γίνει ενοχλητικό και απωθητικό, τόσο ώστε να διακόψει την σχέση! Και τότε ο κάθε ένας από τους πρώην συντρόφους ως άλλος Έρως ανακατεύει την φαρέτρα και αναζητά τα δικά του όπλα, ώστε να σαγηνεύσει τον επόμενο σύντροφό του ελπίζοντας η νέα σχέση να έχει καλύτερη έκβαση.

 Ευτυχώς, υπάρχουν και οι σχέσεις εκείνες που περνούν τις δοκιμασίες, αντέχουν στον χρόνο και αποδέχονται τα ελαττώματα και τις ατέλειες του συντρόφου, όπως και τα δικά τους. Είναι οι σχέσεις που καταλήγουν στο γάμο και στη δημιουργία οικογένειας. Οι σύντροφοι τώρα χαράζουν κοινή πορεία ζωής. Το πάθος δεν είναι το ίδιο, όπως στην αρχή, αλλά η ερωτική επιθυμία εξακολουθεί να υπάρχει. Ο έρωτας μετουσιώνεται στην αγάπη, στο γνήσιο ενδιαφέρον για τον άλλο και στην επιθυμία ικανοποίησης των αναγκών του. Αυτές οι σχέσεις εξακολουθούν να δοκιμάζονται μέρα με τη μέρα, μόνο που τα ζευγάρια έχουν αναπτύξει τρόπους να ανταπεξέρχονται στα δύσκολα και να προσαρμόζονται στις καταστάσεις, που παρουσιάζονται.

Με άλλα λόγια, ο Έρως, το φτερωτό μωρό με τα βέλη, είτε θα παραμείνει για πάντα μωρό αρνούμενο να μεγαλώσει και θα αναζητά διαρκώς νέους συντρόφους είτε θα ενηλικιωθεί, θα ωριμάσει και θα επενδύσει σε μια σχέση ζωής. Η διαδρομή που θα ακολουθήσει εξαρτάται από εμάς, αφού ο καθένας μας κρύβει μέσα του έναν Έρωτα.

The post Έρωτας: η αρχή και το τέλος appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος ΑΠΘ

Εκπ. Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

Έχετε νιώσει ποτέ πως σας «κυνηγούν» προβληματικές καταστάσεις που τείνουν να επαναλαμβάνονται κι ενώ προσπαθείτε να δραπετεύσετε από αυτές, κατά έναν μαγικό τρόπο εμφανίζονται συνεχώς μπροστά σας; Αν ναι, τότε σίγουρα δεν είστε οι μόνοι! Πολλές φορές αισθανόμαστε πως κάποιες συνθήκες, γεγονότα ή άνθρωποι μας φέρνουν αντιμέτωπους με την ίδια πάντα πρόκληση. Μάλιστα, μπορεί να συμβαίνει σε τέτοιο σημείο, ώστε να αγανακτούμε με αυτό και τότε τα βάζουμε με την κακή μας τύχη, το πεπρωμένο ή τον ανάδρομο Ερμή! Αγνοούμε όμως ότι αυτό που συμβαίνει βρίσκεται αποκλειστικά μέσα μας και μάλιστα, υπάρχει λόγος που συμβαίνει!

Τα παραδείγματα τέτοιων καταστάσεων είναι αναρίθμητα, όπως και τα παράπονα των ανθρώπων. Υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται ότι δεν ακούγονται, που οι ανάγκες τους πάντα υποβιβάζονται, άνθρωποι που μπλέκονται συνεχώς σε καταστάσεις στις οποίες αισθάνονται παγιδευμένοι ή που επιλέγουν να κάνουν σχέσεις στις οποίες πάντα καταλήγουν να πληγώνονται. Κι ενώ υπόσχονται στον εαυτό τους πως δε θα επιτρέψουν να συμβεί ξανά το ίδιο, πρωταγωνιστούν και πάλι στο ίδιο επίπονο και θλιβερό σενάριο.

Και τότε αναζητούμε την αιτία. Αλλά την αναζητούμε έξω από εμάς. Και μετά ψάχνουμε τη λύση, αλλά την ψάχνουμε και πάλι έξω από εμάς. Θέλουμε να δραπετεύουμε από ότι μας πληγώνει, μας πονά, μας κάνει να μην ορίζουμε τον εαυτό μας. Μα πώς θα το κάνουμε, αφού πίσω από όλα αυτά είμαστε εμείς; Ακόμα κι αν κόψουμε τους κόμπους, εκείνοι θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Κι αν δραπετεύσουμε από το πρόβλημα, αυτό δε θα λυθεί. Και θα το καταλάβουμε στο επόμενο πρόβλημα, όταν θα εντοπίσουμε ότι κάτι κοινό είχε με το προηγούμενο. Και η επανάληψη συνεχίζεται. Μπορεί με άλλους πρωταγωνιστές και κάτω υπό άλλες συνθήκες, αλλά συνεχίζεται.

Φαίνεται πως κάτι οδηγεί τα βήματά μας, ώστε να φέρνουμε τους εαυτούς μας αντιμέτωπους με αυτό που υποτίθεται πως αποφεύγουμε διακαώς. Και αυτό το κάτι βρίσκεται μέσα μας. Είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Αυτός που πονάει, που πληγώνεται, που θυμώνει. Ναι, αυτός που θέλει να αποφύγει το πρόβλημα και να κόψει τους κόμπους στην πραγματικότητα είναι αυτός που θέλει να το κοιτάξει κατάματα και να το λύσει. Μα εμείς φεύγουμε από αυτό, γιατί αν κοιτάξουμε πιο βαθιά, μπορεί να πονέσουμε πιο πολύ. Να θυμώσουμε πιο πολύ. Να πληγωθούμε πιο πολύ. Έτσι, επιλέγουμε τη φυγή. Μα ευτυχώς όσο εμείς το αποφεύγουμε, τόσο εκείνο επιμένει. Θα εμφανίζεται μπροστά μας ξανά και ξανά, μέχρι να αποφασίσουμε να το αντιμετωπίσουμε, αντί να δραπετεύσουμε από αυτό για μία ακόμη φορά.

Γιατί ο απώτερος σκοπός δεν είναι μία ακόμα φυγή, αλλά η λύτρωσή μας.

The post «Όσο το αποφεύγεις, τόσο επιμένει» appeared first on Νέα Φλώρινα.