Θέλοντας λοιπόν να κάνω μια εισαγωγή, και σε μια προσπάθεια να εξηγήσω περιληπτικά, ενημερώνω πως εκπαίδευση σκύλου, πέρα απ’ την εκμάθηση εντολών, είναι η εκμάθηση καλών συμπεριφορών γενικά μέσα στην καθημερινότητα, η διόρθωση/διαχείριση ανεπιθύμητων συμπεριφορών, η σωστή ένταξη του σκύλου στο περιβάλλον και τα ερεθίσματα που περιλαμβάνει (κοινωνικοποίηση), η ανάπτυξη γλώσσας επικοινωνίας με τον σκύλο, και η δόμηση μιας καλής και υγιούς σχέσης.

Υποθέτοντας λοιπόν ότι όλοι συμφωνούμε με την τοποθέτησή μου απέναντι στο τι πραγματικά σημαίνει Εκπαίδευση Σκύλου, είναι αυτονόητο πως για να εκπαιδεύσουμε πλήρως τον σκύλο μας -δηλαδή να πετύχουμε όλα τα παραπάνω- χρειάζεται, εμείς, οι ιδιοκτήτες, να έχουμε τις απαραίτητες γνώσεις. Συνεπώς, εκπαίδευση σκύλου πρώτα απ’ όλα είναι η «εκπαίδευση» του ιδιοκτήτη του σκύλου!

Αυτό το άρθρο όμως, όπως υπόσχεται και ο τίτλος, αναφέρεται αποκλειστικά στην εκπαίδευση εντολών, οπότε ας αφήσουμε τις εισαγωγές, και ας περάσουμε στο θέμα μας!

 1) Γνώσεις: Για να μπορέσουμε να εκπαιδεύσουμε τον σκύλο μας επιτυχώς χρειάζεται να γνωρίζουμε δύο πράγματα: 1. Βασική Θεωρία (ψυχολογία σκύλου, κανόνες αγέλης, γλώσσα επικοινωνίας βασισμένη στην κλασική εξαρτημένη μάθηση) και 2. Εκπαιδευτικές Τεχνικές (πρακτικές δεξιότητες εκμάθησης εντολών και διαχείρισης αυτών, κινησιολογία).

2) Διάθεση: Ο σκύλος μάς διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο, και καταλαβαίνει αν είμαστε συναισθηματικά φορτισμένοι. Τα συναισθήματα που νιώθουμε μεταβιβάζονται στον σκύλο κάθε φορά που συναναστρεφόμαστε. Οπότε, όταν πρόκειται να ασχοληθούμε μαζί του, είναι πολύ σημαντικό να έχουμε καλή διάθεση και θετική ενέργεια.

3) Υπομονή: Θα πρέπει να έχουμε υπομονή κατά τη διαδικασία της εκμάθησης, λαμβάνοντας πάντοτε υπ’ όψιν ότι οι δυνατότητες του εγκεφάλου του σκύλου είναι μικρότερες απ’ αυτές του ανθρώπου. Όπως ένας δάσκαλος οφείλει να έχει υπομονή όταν διδάσκει τους μαθητές του, έτσι και ένας ιδιοκτήτης οφείλει να μη βιάζεται, και κυρίως να μην εκνευρίζεται αν ο σκύλος δεν «τα πιάνει» αμέσως.

4) Επιβράβευση: Δυστυχώς, κάποιοι θεωρούν πως το να δίνεις στον σκύλο, για παράδειγμα, λιχουδιές είναι δωροδοκία. Αυτή η αντίληψη απέχει μίλια απ’ την πραγματικότητα. Δωροδοκία είναι να δείχνεις τη λιχουδιά στο σκύλο, για να τον πείσεις να εκτελέσει μια εντολή. Επιβράβευση είναι να ενημερώνεις τον σκύλο πως θέλεις να εκτελέσει μια εντολή, χωρίς να χρειάζεται να του δείξεις τη λιχουδιά, και, αφού πρώτα την εκτελέσει, έπειτα να εμφανίσεις τη λιχουδιά και να του τη δώσεις. Είναι πολύ εύκολο να ξεχωρίσουμε έναν σκύλο που δωροδοκείται από έναν που επιβραβεύεται: Ο πρώτος εκτελεί εντολές μόνο αν ο ιδιοκτήτης του δείξει πρώτα τη λιχουδιά, ενώ ο δεύτερος εκτελεί εντολές δίχως να ξέρει αν θα πάρει λιχουδιά ή όχι· απλώς ελπίζει να πάρει. Και αυτή η μικρή για κάποιους διαφορά έχει τεράστια σημασία! Θα πρέπει λοιπόν να είμαστε εξοπλισμένοι με επιβράβευση μεγάλης αξίας, ούτως ώστε ο σκύλος να έχει κίνητρο! Όπως λοιπόν ένας άνθρωπος που πληρώνεται έχει μεγαλύτερο κίνητρο να πάει στη δουλειά και να παράγει έργο, έτσι και ένας σκύλος που ανταμείβεται (με φαγητό ή κάποιο παιχνίδι) είναι πιο πρόθυμος να «δουλεύει».

5) Σύντομες συνεδρίες: Οι συνεδρίες εκπαίδευσης θα πρέπει να είναι μικρής διάρκειας, για να μη ρισκάρουμε να γίνουμε βαρετοί ή κουραστικοί. Τρεις με τέσσερεις πεντάλεπτες συνεδρίες τη μέρα είναι πολύ πιο παραγωγικές από μια εικοσάλεπτη!

6) Ελεγχόμενο περιβάλλον: Η εκμάθηση εντολών θα πρέπει να γίνεται σε ήρεμο, οικείο περιβάλλον, χωρίς αντιπερισπασμούς από άλλα ερεθίσματα. Αφού πρώτα καταφέρουμε να έχουμε την πλήρη προσοχή του σκύλου σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος, τότε μόνο προχωράμε σε άλλα μέρη, ανεβάζοντας αργά και σταδιακά το επίπεδο δυσκολίας (π.χ. σπίτι -> αυλή -> ήρεμο πάρκο -> πιο πολυσύχναστο πάρκο -> κέντρο κοκ). Αν έχουμε την απαίτηση από έναν σκύλο που βρίσκεται ακόμη στα αρχικά στάδια της εκμάθησης να ανταποκριθεί σε ένα πάρκο γεμάτο από άλλα σκυλιά, γάτες και ανθρώπους, είναι σαν να ζητάμε από ένα παιδί της πρώτης δημοτικού να μεταφράσει άγνωστο κείμενο στα Αρχαία.

7) Ρεαλιστικές απαιτήσεις: Ναι, διδάξαμε την εντολή «κοίτα» στον σκύλο, μέσα στο σπίτι ή στην αυλή μας, αλλά μέχρι εκεί. Αυτό ήταν μόνο το πρώτο στάδιο. Δεν είναι ρεαλιστικό ξαφνικά να απαιτούμε να μας κοιτάξει στα μάτια όταν βρεθεί περιτριγυρισμένος από τριανταπέντε γάτες· τουλάχιστον όχι αν δεν έχουμε τελειοποιήσει/ολοκληρώσει την εκπαίδευση της συγκεκριμένης εντολής. Για να θεωρηθεί ολοκληρωμένη η εκπαίδευση μιας εντολής, θα πρέπει να έχει περάσει από τα εξής στάδια: Μάθηση, Γενίκευση, Διόρθωση και τέλος Συντήρηση. Αυτή είναι και η τέχνη της εκπαίδευσης σκύλων σε εντολές! Αν τα πράγματα ήταν τόσο απλά, τότε θα βλέπαμε παντού ιδιοκτήτες με λαγωνικά Κ-9 στο πλευρό τους, και οι εκπαιδευτές σκύλων δε θα έβγαζαν 90 ευρώ την ώρα (αναφέρομαι αποκλειστικά στους εκπαιδευτές του εξωτερικού, μην ανησυχείτε!).

8) Χρόνος: Είναι γνωστό πως όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνουμε σε κάτι, τόση περισσότερη εμπειρία αποκτάμε, εξοικειωνόμαστε γρηγορότερα, και ως αποτέλεσμα γινόμαστε καλύτεροι σε ό,τι αφορά αυτό. Όταν λοιπόν αφιερώνουμε τον απαραίτητο χρόνο στον σκύλο μας, και εμείς και αυτός, γινόμαστε καλύτεροι σε ό,τι αφορά την εκπαίδευσή του (μπόνους: ενισχύουμε και τη σχέση μας γενικότερα!). Ο σκύλος δεν είναι μηχανή, και δεν υφίσταται να αποδίδει στο μέγιστο με μια συνεδρία εκπαίδευσης τη βδομάδα. Η συνεχής, εντατική, σχεδόν καθημερινή «προπόνηση» είναι το μέσον για να πετύχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.

Οι συμβουλές αυτές δεν είναι με σειρά προτεραιότητας. Για να εκπαιδεύσουμε επιτυχώς έναν σκύλο στην υπακοή εντολών θα πρέπει να εφαρμοστούν όλες σε συνδυασμό μεταξύ τους. Αν για κάποιο λόγο παραλείψουμε κάποια, δυστυχώς, δε θα έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Καλές εκπαιδεύσεις!

Ιωάννου Βασίλης

Εκπαιδευτής Σκύλων

ProDogs

The post Εκπαίδευση εντολών σκύλου – τα 8 συστατικά της επιτυχίας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τα σκυλιά βλέπουν το χάδι ως επιβράβευση, δηλαδή επικρότηση της οποιασδήποτε συμπεριφοράς έχουν τη στιγμή που τα χαϊδεύουμε. Επίσης, τα σκυλιά κάνουν άμεσους συσχετισμούς μεταξύ μιας συμπεριφοράς τους, και των αποτελεσμάτων αυτής της συμπεριφοράς. Αυτές οι δύο πληροφορίες μεταφράζονται ως εξής: Ένας σκύλος που παίρνει χάδια (επιβράβευση) κάθε φορά που κάθεται στα πόδια του ιδιοκτήτη του, αργά ή γρήγορα πρόκειται να συσχετίσει αυτή του την πράξη με τα θετικά αποτελέσματά της. Με αυτόν τον τρόπο, ο ιδιοκτήτης αυτός ανατρέφει σταδιακά έναν σκύλο ο οποίος θα πηγαίνει να κάθεται στα πόδια του οποτεδήποτε έχει διάθεση για χάδια. Ένας άλλος σκύλος που παίρνει χάδια ή/και γλυκόλογα (επιβράβευση) από τον ιδιοκτήτη του -σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια του ιδιοκτήτη να τον “ηρεμίσει”- κάθε φορά που γρυλίζει ή γαυγίζει σε αγνώστους, αργά ή γρήγορα πρόκειται επίσης να συσχετίσει αυτή του την πράξη με τα θετικά αποτελέσματά της (γρυλίζω = με χαϊδεύουν = καλό) . Με αυτόν τον τρόπο, ο ιδιοκτήτης αυτός ανατρέφει σταδιακά έναν σκύλο ο οποίος θα εκφράζει επιθετικότητα οποτεδήποτε αντικρίζει έναν άγνωστο! Τα παραπάνω παραδείγματα, είτε μας αρέσει, είτε όχι, είναι πραγματικότητα, και βασίζονται στον μηχανισμό της θετικής ενίσχυσης της συμπεριφοριστικής ψυχολογίας. Με απλά λόγια, συμπεριφορές που επιβραβεύονται τείνουν να επαναλαμβάνονται!

Ποιά θα πρέπει λοιπόν να είναι η αντίδρασή μας όταν ο σκύλος μας παρουσιάζει ανεπιθύμητες συμπεριφορές; Δυστυχώς, αυτό είναι άλλο κεφάλαιο, της διόρθωσης, και η απάντηση είναι: εξαρτάται! Εξαρτάται από τη συμπεριφορά, το λόγο που την παρουσιάζει, την ένταση της συμπεριφοράς, τη ράτσα του σκύλου, το ταπεραμέντο του, και πολλούς άλλους παράγοντες που θα δεν θα αναφέρω, για την αποφυγή τενοντίτιδας στα δάχτυλα. Αφού πρώτα έχουμε λάβει υπόψη όλα αυτά, τότε μόνο μπορούμε να αποφασίσουμε πως θα πρέπει να αντιδράσουμε στην εκάστοτε ανεπιθύμητη συμπεριφορά του εκάστοτε σκύλου. Κάθε ον είναι μοναδικό, ξεχωριστό, και δεν υπάρχει ένα ρούχο που να ταιριάζει το ίδιο καλά σε όλους!

Συνεχίζοντας λοιπόν στο θέμα μας, αυτό το άρθρο γράφτηκε για να καταλάβουμε τουλάχιστον ποιά ΔΕΝ θα ‘πρεπε να είναι η αντίδρασή μας όταν ο σκύλος μας παρουσιάζει ανεπιθύμητες συμπεριφορές, ώστε να ΜΗΝ τροφοδοτούμε αυτές. Και η λύση είναι απλή: Σταματάμε να του προσφέρουμε χάδια, γλυκόλογα και ό,τι άλλο ενδέχεται να εκλάβει ως επιβράβευση, όταν παρουσιάζει κάποια άσχημη συμπεριφορά ή/και είναι ανήσυχος, αγχωμένος, ή φοβισμένος. Έτσι, θα ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες να αποκτήσει νέες ανεπιθύμητες συμπεριφορές, ή να χειροτερέψουν οι ήδη υπάρχουσες, στο μέλλον.

Μερικά παραδείγματα: Αν δεν επιθυμούμε ο σκύλος να πηδάει πάνω μας, τότε σταματάμε αμέσως να τον χαϊδεύουμε τη στιγμή που ανεβάσει έστω και το ένα του πόδι πάνω μας! Συνεχίζουμε να τον χαϊδεύουμε τη στιγμή που και τα τέσσερα πόδια του βρίσκονται στο έδαφος. Αν ο σκύλος μας είναι αγχωμένος, ανήσυχος ή φοβισμένος, δεν τον χαϊδεύουμε, αλλά περιμένουμε μέχρι να ηρεμίσει! Μόλις έχει ηρεμήσει, μπορούμε να τον χαϊδέψουμε. Αν ο σκύλος μας κλαψουρίζει, γαυγίζει ή γενικά προσφέρει ανήσυχες συμπεριφορές επειδή θέλει να βγει βόλτα, δεν ασχολούμαστε καθόλου μαζί του (δεν μιλάμε, δεν κοιτάμε, δεν ακουμπάμε) μέχρι να ηρεμίσει! Μόλις έχει ηρεμήσει, μπορούμε να τον βγάλουμε βόλτα, χωρίς να το κάνουμε μεγάλο ζήτημα: “Πού θα πάμε εμείς τώρα αγόρι μου; ε; ε; πού;“. Αν ο σκύλος γαυγίζει με το που ακούει πόρτα ή κουδούνι, τότε εννοείται πως δεν τροφοδοτούμε αυτήν τη συμπεριφορά με τα λόγια μας: “Ποιος είναι; Ποιος είναι;“. Τον απομακρύνουμε από την πόρτα, τον βάζουμε για λίγο στο σπιτάκι του, και μόλις έχει ηρεμίσει, τον βγάζουμε απ’ το σπιτάκι σαν να μη συνέβη τίποτα.

Πότε λοιπόν μπορούμε να χαϊδεύουμε το σκύλο μας; Μα φυσικά οποτεδήποτε κάνει κάτι που μας αρέσει (έχει μια επιθυμητή συμπεριφορά), και οποτεδήποτε βρίσκεται σε ήρεμη κατάσταση (κάθεται, ξαπλώνει ή περπατάει χαλαρός)! Με αυτόν τον τρόπο του δείχνουμε ότι αυτές οι συμπεριφορές είναι αποδεκτές και, συνεπώς, άξιες επιβράβευσης. Και πάντοτε να έχουμε στο νου μας ότι συμπεριφορές που επιβραβεύονται, είτε καλές είτε κακές… τείνουν να επαναλαμβάνονται !!

Βασίλης Ιωάννου
Εκπαιδευτής σκύλων
ProDogs

The post Σκύλος και χάδι – ποια η σημασία του; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τα σενάρια, προφανώς, είναι δύο. Είτε θα πρέπει να πάρουμε το σκύλο μαζί μας στις διακοπές, είτε θα πρέπει να αναθέσουμε σε κάποιο κοντινό μας πρόσωπο να τον προσέχει για όσο καιρό θα λείπουμε. Το κάθε σενάριο έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. Αν τον πάρουμε μαζί μας, ασφαλώς, δε θα έχουμε την άνεση, την ελευθερία όλων αυτών που δεν έχουν σκύλο και το μόνο τους μέλημα είναι πώς να προσφέρουν στον εαυτό τους χαλάρωση και διασκέδαση. Όπως ακριβώς ένα ανδρόγυνο με παιδιά δεν μπορεί να έχει την ίδια ελευθερία με ένα άτεκνο νέο ερωτευμένο ζευγάρι! Απ’ την άλλη, αν τον πάρουμε, αδιαμφισβήτητα, πρόκειται να μας χαρίσει μερικές από τις πιο διασκεδαστικές στιγμές της ζωής μας, καθώς τα σκυλιά γενικότερα έχουν πολύ πλάκα στην παραλία, και, πιο συγκεκριμένα, οι αντιδράσεις τους στο νερό είναι ξεκαρδιστικές. Αν αποφασίσουμε να τον αφήσουμε πίσω, θα μας λείπει και θα έχουμε μονίμως την έγνοιά του. Προσωπικά, όσες φορές πήγα διακοπές χωρίς το σκύλο μου, έπιανα τον εαυτό μου -κάμποσες φορές τη μέρα- να στεναχωριέται που δεν βρίσκεται μαζί μου για να απολαύσουμε παρέα τα προνόμια της θάλασσας.

Όποια και να είναι όμως η απόφασή μας, για οποιοδήποτε λόγο, υπάρχουν μερικά πράγματα που θα ήταν καλό να γνωρίζουμε προτού αναχωρήσουμε:

Αν πάρουμε το σκύλο μαζί μας στις διακοπές:

1. Επισκεπτόμαστε τον κτηνίατρο για να εφοδιαστούμε τόσο με τον απαραίτητο εξοπλισμό που θα μας προτρέψει να κουβαλάμε πάντοτε πάνω μας, όσο με τις βασικές οδηγίες που θα μας δώσει.
2. Αν ο σκύλος δεν είναι ήδη εξοικειωμένος με το αυτοκίνητο, ξεκινάμε τη διαδικασία τουλάχιστον μια βδομάδα πριν. Αρχικά, τον επιβραβεύουμε με λιχουδιές απλώς και μόνο επειδή μπήκε μέσα. Αυτό το κάνουμε αρκετές φορές, μέχρι να αρχίσει να μπαίνει με προθυμία. Έπειτα ξεκινάμε να κάνουμε σύντομες βόλτες, με χαμηλές ταχύτητες και έχοντας πάντα τα παράθυρα λίγο ανοιχτά.
3. Είναι απαραίτητο να του έχουμε μάθει να κάθεται ήσυχος μέσα στο σπιτάκι του (κλουβάκι), μιας και, για ευνόητους λόγους, δεν θα ήταν πολύ συνετό να τον έχουμε ελεύθερο μέσα στο δωμάτιο όπου θα μένουμε, το οποίο πρόκειται να είναι ένας νέος, άγνωστος χώρος για το σκύλο.
4. Η πρώτη επαφή του με τη θάλασσα πρέπει να γίνει σε κάποιο απομακρυσμένο μέρος της παραλίας, χωρίς πολύ κόσμο και φασαρία, για να μπορέσει να εξοικειωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ποτέ δεν τον πιέζουμε να μπει μέσα στο νερό, αλλά ξεκινάμε παίζοντας μαζί του εκεί που σκάει το κύμα, και του δίνουμε όσο χρόνο χρειαστεί μέχρι να αποφασίσει ότι είναι έτοιμος να μπει. Τέλος, προνοούμε να υπάρχει πάντα ένα σκιερό μέρος όπου θα μπορεί να ξαπλώνει.
5. Είναι απαραίτητο να έχουμε διδάξει στο σκύλο μας κάποιες βασικές συμπεριφορές, όπως να έρχεται όταν τον καλούμε, να μη μας τραβάει στη βόλτα κ.α., αν θέλουμε να περάσουμε ξένοιαστες και ευχάριστες διακοπές, χωρίς μπελάδες.
6. Δομούμε ένα προσωρινό πρόγραμμα καθημερινότητας του σκύλου (ώρες εξόδου, ώρες φαγητού, ώρες ύπνου κλπ), σύμφωνα πάντα με το πώς μας βολεύει, και προσπαθούμε να το τηρούμε με όσο το δυνατόν περισσότερη ακρίβεια, καθ’ όλη τη διάρκεια των διακοπών.
7. Αν πρόκειται να ταξιδέψουμε με πλοίο, φροντίζουμε να είμαστε στο λιμάνι αρκετή ώρα πριν επιβιβαστούμε, ούτως ώστε να του δώσουμε τη δυνατότητα να προσαρμοστεί με την όλη κατάσταση που επικρατεί στα λιμάνια. Η καταλληλότερη προσέγγιση είναι να έχουμε πάνω μας αρκετές λιχουδιές, να τον καλούμε συνεχώς για να τραβήξουμε την προσοχή του πάνω μας και να τον επιβραβεύουμε κάθε φορά που μας δίνει σημασία. Έτσι, θα του δώσουμε να καταλάβει ότι όλα είναι εντάξει και πως δεν έχει λόγο να αγχώνεται.

Αν δεν πάρουμε το σκύλο μαζί μας στις διακοπές:

1. Φροντίζουμε να τον αφήσουμε σε κάποιο κοντινό μας πρόσωπο, το οποίο γνωρίζει τον τρόπο που επικοινωνούμε με το σκύλο μας, το πρόγραμμα καθημερινότητάς του, τις συνήθειές του και τους κανόνες μας.
2. Το πρόσωπο αυτό θα πρέπει να είναι διατεθειμένο να τηρεί με συνέπεια τους κανόνες και το πρόγραμμα καθημερινότητας που έχουμε θέσει, έτσι ώστε ο σκύλος να συνεχίσει να έχει την ίδια ρουτίνα, πράγμα που θα τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει τον αποχωρισμό με πιο ομαλό τρόπο.
3. Το πρόσωπο αυτό θα πρέπει να παίζει συχνά μαζί του, και για να τον βοηθάει να ξεχνιέται αλλά και για να τον κουράζει. Όπως ένας δραστήριος και παραγωγικός άνθρωπος είναι πιο χαλαρός, γεμάτος αυτοπεποίθηση και κοιμάται πιο εύκολα και ήσυχα τα βράδια, έτσι και ένας κουρασμένος σκύλος είναι ένας χαρούμενος, ήρεμος σκύλος!
4. Αν το πρόσωπο αυτό δεν είχε ποτέ ξανά επαφή με το σκύλο μας, φροντίζουμε, τουλάχιστον μια βδομάδα πριν, να το εντάξουμε στη ζωή και στην καθημερινότητα του σκύλου. Θα πρέπει να έρχεται μαζί μας στις βόλτες, να αρχίσει να τον ταΐζει, να παίζει και γενικά να συναναστρέφεται μαζί του, όσο το δυνατόν περισσότερο.

Καλό καλοκαίρι!

Βασίλης Ιωάννου

Εκπαιδευτής Σκύλων

ProDogs

The post Πάω διακοπές! Τι να κάνω με το σκύλο μου; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κάπου εδώ, μερικοί ίσως σπεύσουν να διαφωνήσουν, θέτοντας επιχειρήματα του τύπου: «Εγώ θέλω ο σκύλος μου να είναι ελεύθερος και χαρούμενος, όχι περιορισμένος με λουρί» ή «Ο δικός μου σκύλος είναι άκακος» ή «Τον έχω εκπαιδεύσει». Όλα τα ανωτέρω επιχειρήματα είναι απολύτως σεβαστά και εύλογα. Πώς μπορεί άλλωστε ένας σκύλος να απολαύσει τη βόλτα όταν είναι μονίμως περιορισμένος με λουρί; Ποιός ο λόγος να μην τον έχουμε ελεύθερο, εφόσον είναι καλοπροαίρετος ή/και υπάκουος;

Ας ξεκινήσουμε με το γεγονός ότι υπάρχουν λουριά μικρού μήκους και λουριά μεγάλου μήκους. Αν η εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας για τη βόλτα περιλαμβάνει ένα λουρί 50 εκατοστών και το σκύλο κολλημένο δίπλα μας καθ’ όλη τη διάρκειά της, τότε -ναι- μια τέτοια “βόλτα” λειτουργεί περιοριστικά για το σκύλο, διότι του στερούμε την ελευθερία κινήσεων. Ωστόσο, υπάρχει τρόπος να μπορέσει ένας σκύλος να απολαύσει όλα τα προνόμια της βόλτας φορώντας το λουρί του. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένα μακρύ λουρί! Το πιο κατάλληλο μέγεθος λουριού είναι αυτό των δύο μέτρων, μιας και μας δίνεται η δυνατότητα να αυξομειώσουμε το μήκος του αναλόγως με το τί επιτάσσει η κάθε περίσταση μέσα στην καθημερινότητά μας. Επιπλέον, αν έχουμε την οικονομική δυνατότητα, μπορούμε να προμηθευτούμε έναν πτυσσόμενο οδηγό και να τον χρησιμοποιούμε για δραστηριότητες που απαιτούν ακόμα περισσότερη ελευθερία, όπως για παράδειγμα το παιχνίδι με μπαλάκι. Έτσι, χρησιμοποιώντας λουρί(α) μεγάλου μήκους, ο σκύλος έχει όλη την ελευθερία και την άνεση που χρειάζεται, για να μυρίσει, να κάνει τις ανάγκες του, να τρέξει, να παίξει και γενικά να απολαύσει τη βόλτα. Ταυτόχρονα, διατηρούμε τον έλεγχό του και, επομένως, έχουμε την ικανότητα να προλάβουμε τυχόν δυσάρεστα περιστατικά καθώς και να αποτρέψουμε πιθανές ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Συνεπώς, η συνταγή για μια επιτυχημένη, τόσο για το σκύλο όσο και για τον ιδιοκτήτη, βόλτα είναι να υπάρχει ισορροπία μεταξύ ελευθερίας και περιορισμού κατά τη διάρκειά της, δηλαδή ελεγχόμενη ελευθερία με μακρύ λουρί!

Έχοντας καλύψει την αποτελεσματικότητα της – σωστής – χρήσης λουριού κατά τη διάρκεια της βόλτας, ας προχωρήσουμε στην αναγκαιότητά της, παραθέτοντας τα παρακάτω στοιχεία. Είναι γεγονός ότι υπάρχουν διάφοροι κίνδυνοι στο περιβάλλον (αυτοκίνητα, φόλες, επιθετικά σκυλιά κ.α.), οι οποίοι δε βρίσκονται υπό τον έλεγχό μας. Όταν αφήνουμε το σκύλο μας εντελώς ελεύθερο στη βόλτα, δηλαδή ανεξέλεγκτο, αυξάνουμε τις πιθανότητες να του συμβεί κάποιο ατύχημα, αφού χωρίς τη χρήση λουριού είναι αδύνατο να τον αποτρέψουμε απ’ το να εμπλακεί σε επικίνδυνες καταστάσεις. Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες σκύλου, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας, έχουμε βιώσει πώς είναι να κυνηγάμε το σκύλο μας που έφυγε στο δρόμο, ή να τρέχουμε πανικόβλητοι στον κτηνίατρο επειδή δεν προλάβαμε να δούμε τι έφαγε από κάτω -μιας και βρισκόταν ελεύθερος 100 μέτρα μακριά-, ή να πασχίζουμε να τον γλυτώσουμε από τα δόντια ενός άλλου σκύλου ο οποίος επίσης τύχαινε να βρίσκεται ελεύθερος! Αυτή η λίστα με τις άσχημες εμπειρίες, που είναι αποτέλεσμα της απροθυμίας μας να χρησιμοποιήσουμε λουρί, θα μπορούσε φυσικά να συνεχιστεί αν ο σκοπός αυτού του άρθρου ήταν να υπερβεί τις σελίδες ενός βιβλίου. Ακόμα κι αν ο σκύλος μας είναι άρτια εκπαιδευμένος, και δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί κάτι από τα παραπάνω, η χρήση λουριού παραμένει απαραίτητη. Ο λόγος είναι απλός, και δεν έχει να κάνει με εμάς ή το σκύλο μας. Καλό θα ήταν να προσπαθούμε να βλέπουμε τα πράγματα και απ’ τη σκοπιά αυτών των συνανθρώπων μας οι οποίοι τυχαίνει είτε απλώς να μη νιώθουν άνετα με τα σκυλιά, είτε -ακόμη χειρότερα- να τα φοβούνται. Το ότι εμείς είμαστε 100% σίγουροι για τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις του σκύλου μας, δε σημαίνει πως και οι υπόλοιποι οφείλουν να κάνουν το ίδιο. Πώς θα μας φαινόταν αν είχαμε υψοφοβία και κάποιος μας ανάγκαζε να κοιτάξουμε κάτω, απ’ την κορυφή ενός ουρανοξύστη, για να δούμε την “ωραία θέα”;

Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι το λουρί στη βόλτα είναι απαραίτητο, ανεξάρτητα από το πόσο μικρόσωμος, καλός ή εκπαιδευμένος είναι ο σκύλος μας. Η σωστή χρήση του κατάλληλου λουριού εξασφαλίζει όχι μόνο την επαρκή κάλυψη όλων των σωματικών και πνευματικών αναγκών του σκύλου, αλλά και την ασφάλειά του σε συνδυασμό με την ασφάλεια των γύρω μας. Τα οφέλη που μας προσφέρει το λουρί δε συγκρίνονται σε καμία περίπτωση με το λιγοστό “μπελά” που ενδεχομένως να συναντήσουμε στην αρχή, μέχρι να εξοικειωθούμε με τη χρήση του.

Ιωάννου Βασίλης

Εκπαιδευτής Σκύλων

ProDogs

The post Λουρί στη βόλτα: Είναι απαραίτητο; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Σε μια αγέλη σκύλων, τα νεογνά ξεκινάνε να παίζουν μεταξύ τους περίπου στον πρώτο μήνα. Το παιχνίδι τους αποτελείται από σωματικές δραστηριότητες όπως να σπρώχνουν, να δαγκώνουν και να κυνηγάνε το ένα το άλλο. Όταν ένα κουτάβι εντάσσεται σε ανθρώπινο περιβάλλον του παίρνει λίγες μέρες μέχρι να αναγνωρίσει και να αποδεχτεί ότι η ανθρώπινη οικογένειά μας είναι πλέον η καινούρια του “αγέλη”. Μόλις συμβεί αυτό, το κουτάβι θεωρεί απολύτως φυσιολογικό να φέρεται όπως φερόταν με τη σκυλίσια αγέλη του. Θα μας κυνηγάει, θα μας σπρώχνει και θα μας δαγκώνει, όπως ακριβώς έκανε με τα αδερφάκια του. Αυτός είναι και ο λόγος που τα κουτάβια δαγκώνουν χέρια, πόδια, ρούχα, έπιπλα ή ακόμη και παιδιά· θεωρούν ότι απλώς παίζουν με την καινούρια τους αγέλη! Δε γνωρίζουν τί είναι αυτό που επιτρέπεται να δαγκώνουν και τί όχι. Το δάγκωμα των κουταβιών, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν έχει να κάνει με επιθετικότητα αλλά με μια απολύτως φυσιολογική συμπεριφορά αγέλης. Δυστυχώς, όμως, πολλοί ιδιοκτήτες το εκλαμβάνουν λανθασμένα ως ένδειξη επιθετικότητας. Κάπως έτσι, λοιπόν, ξεκινάνε τα προβλήματα στη σχέση μεταξύ σκύλου και ιδιοκτήτη· τα κουτάβια νομίζουν ότι παίζουν, ενώ εμείς, επειδή συχνά αδυνατούμε να διαβάσουμε σωστά τη γλώσσα του σώματός τους, νομίζουμε ότι το κουτάβι μας γίνεται επιθετικό και, ως αποτέλεσμα, αντιδρούμε με λάθος τρόπο.

Η δουλειά μας ως ιδιοκτήτες σκύλου είναι να διδάξουμε το νέο μέλος της “αγέλης” μας ότι το να μας δαγκώνει δεν είναι επιτρεπτό. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα σκυλιά έχουν γενετική προδιάθεση να κυνηγάνε και να δαγκώνουν (prey drive) και κατά συνέπεια θα ήταν άδικο αν τους στερούσαμε αυτήν τη δυνατότητα. Επομένως, είναι επίσης δουλειά μας να ικανοποιήσουμε την ανάγκη τους να δαγκώνουν, προσφέροντάς τους εναλλακτικές λύσεις που δε συμπεριλαμβάνουν τα χέρια ή τα πόδια μας. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να το πετύχουμε αυτό, το ποιόν θα χρησιμοποιήσει ο καθένας εξαρτάται από το χαρακτήρα του εκάστοτε κουταβιού. Σε αυτό το άρθρο πρόκειται να αναφέρουμε δύο τρόπους αντιμετώπισης, με τους οποίους δεν ερχόμαστε σε καμία περίπτωση σε αντιπαράθεση με το σκύλο μας. Το πιο απλό πράγμα που μπορούμε να δοκιμάσουμε όταν μας δαγκώνει το κουτάβι μας είναι να φωνάξουμε δυνατά “ΑΟΥΤΣ”, προσποιούμενοι ότι πονέσαμε, και έπειτα να διακόψουμε αμέσως το παιχνίδι. Σε μια αγέλη σκύλων, όταν τα κουτάβια παίζουν μεταξύ τους και κάποιο πονέσει, τσιρίζει! Αυτός είναι ο τρόπος τους για να επικοινωνήσουν ότι το δάγκωμα ήταν πολύ έντονο και,  πολλές φορές, ακολουθώντας αυτήν την τακτική δίνουμε στο κουτάβι να καταλάβει ότι δεν επιτρέπεται να μας δαγκώνει. Όταν μας αφήσει, του λέμε “ΜΠΡΑΒΟ” και το επιβραβεύουμε, δίνοντάς του μια λιχουδιά ή ένα παιχνίδι (μπαλάκι, σχοινί κλπ). Κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε είναι να του λέμε “ΟΧΙ” – με σταθερό τόνο και χωρίς να φωνάζουμε-, έπειτα να τραβιόμαστε μακριά του και τέλος, αφού έχει σταματήσει τις απόπειρες δαγκώματος, να ανακατευθύνουμε την ενέργειά του στο αγαπημένο του παιχνίδι. Ενδεχομένως, να χρειαστεί να κάνουμε λίγη υπομονή μέχρι το κουτάβι να καταλάβει ότι το να μας δαγκώνει δεν έχει αποτέλεσμα και ότι θα πρέπει να αρκεστεί στο παιχνίδι του. Το κλειδί εδώ είναι να υπάρχει συνέπεια και ποτέ να μην του επιτρέπουμε να δαγκώνει κανέναν, όσο χαριτωμένο και αν μας φαίνεται ορισμένες στιγμές. Ένα κουτάβι δεν μπορεί να γενικεύσει ότι επιτρέπεται να δαγκώνει εμάς, επειδή είμαστε ενήλικες και δεν πονάμε, αλλά όχι το πεντάχρονο παιδάκι μας. Στο μυαλό του, αν μπορεί να δαγκώνει εμάς χωρίς καμία επίπτωση, μπορεί να δαγκώνει και οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο.  Επίσης, καλό είναι να κοιτάξουμε λίγο πιο μπροστά και να σκεφτούμε τί θα συμβεί π.χ. σε ένα χρόνο που το κουτάβι μας θα έχει γίνει ένα ενήλικο Λαμπραντόρ 30 κιλών και θα έχει μάθει να μας δαγκώνει.

Κλείνοντας, να τονίσουμε το πόσο σημαντικό είναι να εκτονώνουμε το κουτάβι μας. Η εκτόνωση, τόσο η σωματική όσο και η διανοητική, είναι μια από τις βασικότερες ανάγκες ενός σκύλου. Σωματική εκτόνωση προσφέρουν η βόλτα, η άσκηση (ορειβασία, τρέξιμο κα) και το παιχνίδι (μπαλάκι, frisbee, tug of war κα). Διανοητική εκτόνωση προσφέρει η Εκπαίδευση. Όσο περισσότερο εκτονώνουμε το κουτάβι μας τόσο λιγότερο θα νιώθει την ανάγκη να μας δαγκώνει και γενικά να κάνει ζημιές.

Ιωάννου Βασίλης

Εκπαιδευτής Σκύλων

ProDogs

The post Κουτάβια: γιατί δαγκώνουν και πως το αντιμετωπίζουμε appeared first on Νέα Φλώρινα.

Είναι γεγονός ότι, οι παλαιότερες μέθοδοι εκπαίδευσης περιστρέφονταν γύρω απ’ τη φιλοσοφία του εξαναγκασμού του σκύλου για να επιτευχθούν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Επίσης, σε ορισμένες περιπτώσεις, η χρήση βίας ήταν αναπόφευκτη. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, είναι απολύτως λογικό να έχει δημιουργηθεί προκατάληψη απέναντι στον τομέα της Εκπαίδευσης Σκύλου. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πως, με την πάροδο του χρόνου, τα πράγματα έχουν αλλάξει, όπως η φιλοσοφία όσων ασχολούνται – επαγγελματικά ή μη – με τα σκυλιά! Ο τομέας της Εκπαίδευσης Σκύλου έχει εξελιχθεί ραγδαία, τόσο χάρη στις αναρίθμητες έρευνες που έχουν γίνει και έχουν αποδείξει ότι τα σκυλιά όχι μόνο μπορούν να εκπαιδευτούν με θετική ενίσχυση, αλλά μαθαίνουν καλύτερα καθ’ αυτόν τον τρόπο όσο χάρη στις καινοτόμες θετικές μεθόδους εκπαίδευσης που κάποιοι εκπαιδευτές παγκοσμίου φήμης έχουν δημιουργήσει. Με τις καινούριες αυτές μεθόδους, πάντα υπό την προϋπόθεση ότι κατέχουμε τις απαιτούμενες θεωρητικές και τεχνικές γνώσεις, η διαδικασία της εκπαίδευσης έχει πλέον μετατραπεί σε κάτι τόσο διασκεδαστικό που ο σκύλος είναι παραπάνω από πρόθυμος να συνεργαστεί μαζί μας και, πάνω απ’ όλα, το κάνει με σκοπό να μας ευχαριστήσει.

Ξεχωριστή αναφορά πρέπει να γίνει στο γεγονός ότι, πολλοί από εμάς, έχουμε την εντύπωση πως για να εκπαιδεύσουμε το σκύλο μας θα πρέπει να τον πάμε σε έναν εκπαιδευτή, ο οποίος θα τον κρατήσει στο χώρο του για κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, θα του μάθει μερικές εντολές και τέλος θα μας τον παραδώσει “εκπαιδευμένο”. Αυτή η εντύπωση υπάρχει επειδή, πράγματι, πάρα πολλοί εκπαιδευτές λειτουργούσαν – και ακόμη λειτουργούν – καθ’ αυτόν τον τρόπο, δηλαδή χωρίς την παρουσία και τη συμμετοχή των ίδιων των ιδιοκτητών, πράγμα που συνήθως γίνεται για λόγους εξοικονόμησης χρόνου, κόπου και, πολλές φορές, για λόγους απόκρυψης των πραγματικών μεθόδων που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης. Αυτό που θα πρέπει όμως να καταλάβουμε είναι ότι δε λειτουργούν όλα τα συστήματα με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει και το σύστημα εκπαίδευσης με την παρουσία και τη συμμετοχή των ιδιοκτητών, στο οποίο ο ρόλος του εκπαιδευτή είναι να μεταβιβάζει στον ιδιοκτήτη όλες τις απαραίτητες θεωρητικές και τεχνικές γνώσεις ενώ παράλληλα τον επιβλέπει και τον καθοδηγεί κατά τη διάρκεια των συνεδριών, ούτως ώστε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης να είναι αυτός που εκπαιδεύει το σκύλο του, όχι κάποιος άγνωστος. Συμμετέχοντας  λοιπόν στη διαδικασία της εκπαίδευσης, ο ιδιοκτήτης μαθαίνει να δουλεύει με τον σκύλο σαν ομάδα. Έτσι, μοιράζονται κοινούς στόχους και συνεπώς αναπτύσσουν μια πολύ καλή επικοινωνία μεταξύ τους και ένα πολύ ισχυρό δέσιμο! Αξίζει βεβαίως να επισημανθεί ότι αυτό το σύστημα προϋποθέτει ότι ο ιδιοκτήτης θα είναι διατεθειμένος να αφιερώνει χρόνο στο σκύλο του, σε καθημερινή βάση και πέραν των ωρών που θα βρίσκεται με τον εκπαιδευτή. Η λειτουργία και η αποδοτικότητα αυτού του συστήματος βασίζονται στο να κατανοήσει ο ιδιοκτήτης όλη τη θεωρία και το σκεπτικό που κρύβεται πίσω από κάθε άσκηση ή τεχνική που πρόκειται να διδαχθεί από πρώτο χέρι, σε αντίθεση με το σύστημα εκπαίδευσης χωρίς την παρουσία και τη συμμετοχή των ιδιοκτητών, στο οποίο απλώς ακολουθεί τυφλά τους κανόνες και εκτελεί μηχανικά τις ασκήσεις που του έχει υποδείξει ο εκπαιδευτής, χωρίς να καταλαβαίνει τί κάνει, γιατί το κάνει και υπό ποιες προϋποθέσεις να το κάνει!

Τι σημαίνει όμως Εκπαίδευση Σκύλου; Πολλοί θα σκεφτούν: “Μα φυσικά, η εκμάθηση των εντολών Κάτσε, Ξάπλωσε, Μείνε, Έλα, Μαζί, Άστο”, δηλαδή η εκπαίδευση ενός σκύλου στην υπακοή εντολών. Δεν υπάρχει αμφιβολία, η Βασική Υπακοή Εντολών είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ολοκληρωμένης διαδικασίας που ονομάζουμε Εκπαίδευση Σκύλου, δεν είναι όμως το μοναδικό! Κατά την άποψή μας, ένα πλήρες και σωστά δομημένο πρόγραμμα Βασικής Εκπαίδευσης Σκύλου θα πρέπει να αποτελείται από τρία ξεχωριστά κομμάτια, με το καθένα να εξυπηρετεί το δικό του διαφορετικό σκοπό:

• Το πρώτο κομμάτι ονομάζεται Βασική Ψυχολογία Σκύλου, αφορά αποκλειστικά τον ιδιοκτήτη και αποσκοπεί στο να τον εξοπλίσει με όλες τις βασικές θεωρητικές γνώσεις που χρειάζεται να έχει σχετικά με τα εξής: ποιός είναι ο σωστός τρόπος κοινωνικοποίησης ενός σκύλου, πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος του σκύλου και ποιές είναι οι δυνατότητές του, ποιοί είναι οι κανόνες αγέλης σύμφωνα με τους οποίους τα σκυλιά είναι απ’ τη φύση τους “προγραμματισμένα” να ζουν, ποιές είναι οι βασικές ανάγκες ενός σκύλου και πώς να τις καλύψουμε επαρκώς και τέλος πώς να επικοινωνούμε με το σκύλο μας χρησιμοποιώντας το Marker Training, ένα σύστημα επικοινωνίας με τα ζώα βασισμένο σε δυο μορφές μάθησης της ψυχολογίας ανθρώπων και ζώων, την Κλασσική Εξαρτημένη Μάθηση (Classical Conditioning) και τη Συντελεστική Εξαρτημένη Μάθηση (Operant Conditioning).

• Το δεύτερο κομμάτι ονομάζεται Βασική Υπακοή Εντολών και στοχεύει στο να διδαχθεί ο ιδιοκτήτης όλες τις ασκήσεις και τεχνικές που απαιτούνται έτσι ώστε να μπορέσει να εκπαιδεύσει ο ίδιος το σκύλο του να υπακούει στις εντολές που προαναφέρθηκαν, πάντα υπό την καθοδήγηση του εκπαιδευτή, και επομένως να έχει την ικανότητα να τις χρησιμοποιεί προς διευκόλυνσή του μέσα σε διάφορες περιστάσεις της καθημερινότητάς του, ακόμη και μετά τη λήξη των συνεδριών.

• Το τρίτο κομμάτι, το οποίο είναι απαραίτητο για να ολοκληρωθεί το πλήρες πρόγραμμα Βασικής Εκπαίδευσης Σκύλου και συνεπώς να τελειοποιηθεί η διαδικασία της εκπαίδευσης, ονομάζεται Διαχείριση Συμπεριφοράς Σκύλου και έχει να κάνει με το να διδαχθεί ο ιδιοκτήτης πώς να διαχειρίζεται όλες τις συνήθεις ανεπιθύμητες συμπεριφορές που πολλοί σκύλοι συντροφιάς παρουσιάζουν, είτε μέσα στους χώρους του σπιτιού είτε έξω στη βόλτα. Εκτεταμένο γαύγισμα, άγχος αποχωρισμού, καταστροφές στο σπίτι, ζητήματα τουαλέτας, υπερκινητικότητα, φοβίες, πήδημα πάνω σε ανθρώπους, κοπροφαγία, τράβηγμα λουριού στη βόλτα, κυνήγι αυτοκινήτων ή άλλων ερεθισμάτων στο περιβάλλον (γάτες, άλλα σκυλιά κλπ), βρώση φαγητού απ’ το έδαφος κ.α. είναι ορισμένα παραδείγματα προβληματικών συμπεριφορών τις οποίες κάθε ιδιοκτήτης είναι αναγκαίο να γνωρίζει πώς να τις αντιμετωπίζει, ανά πάσα στιγμή.

Συνοψίζοντας, λοιπόν, πραγματική Εκπαίδευση Σκύλου σημαίνει τόσο εκμάθηση κανόνων συμπεριφοράς και εντολών απ’ τη μεριά του σκύλου όσο και εκμάθηση θεωρίας, ασκήσεων και τεχνικών διαχείρισης απ’ τη μεριά του ιδιοκτήτη. Με άλλα λόγια, Εκπαίδευση Σκύλου είναι η δημιουργία μιας γλώσσας επικοινωνίας καθώς και μιας υγιούς σχέσης μεταξύ σκύλου και ιδιοκτήτη, της οποίας σχέσης τα θεμέλια είναι η γνώση απ’ τη μεριά του ιδιοκτήτη, η υπακοή απ’ τη μεριά του σκύλου και ο αμοιβαίος σεβασμός, με τελικό αποτέλεσμα την αρμονική τους συμβίωση. Ένας σωστά εκπαιδευμένος σκύλος έχει και έναν σωστά “εκπαιδευμένο” ιδιοκτήτη!

Βασίλης Ιωάννου

Εκπαιδευτής Σκύλων

ProDogs

The post Εκπαίδευση σκύλου: προκατάληψη, ρόλος ιδιοκτήτη και τί είναι πραγματικά appeared first on Νέα Φλώρινα.

Οι πιο συνήθεις λόγοι που τα σκυλιά βάζουν στο στόχο τους και καταστρέφουν αντικείμενα στο σπίτι είναι η έλλειψη εκτόνωσης (βαρεμάρα), το άγχος αποχωρισμού από τον ιδιοκτήτη και φυσικά η αλλαγή δοντιών όταν είναι κουτάβια. Ας μη ξεχνάμε βεβαίως το βασικότερο: σκυλιά είναι και θέλουν να δαγκώσουν, αυτή είναι η φύση τους!

Η πιο απλή λύση στο πρόβλημα συμπεριφοράς που ονομάζεται καταστροφή αντικειμένων είναι να υπάρχει ένας καθαρός και άνετος χώρος περιορισμού (μπαλκόνι, σπιτάκι με πόρτα, κλουβάκι, φράχτης εκπαίδευσης κλπ), όπου ο σκύλος θα μπορεί να αναπαύεται και να μας περιμένει να γυρίσουμε απ’ τη δουλειά ή από το super market. Σε αυτό το σημείο να τονίσουμε πως όταν μιλάμε για χώρο περιορισμού εννοούμε έναν ασφαλή χώρο μέσα στον οποίο θα μπορούμε να τοποθετούμε το σκύλο μας για λίγη ώρα τις στιγμές που δε θα έχουμε τη δυνατότητα να τον επιτηρούμε, όχι ένα χώρο – φυλακή μέσα στον οποίο θα κλείνουμε το σκύλο όλη μέρα και θα τον παραμελούμε! Αν λοιπόν πρόκειται να λείψουμε για λίγες ώρες και γνωρίζουμε ότι ο σκύλος μας έχει τάσεις καταστροφής αντικειμένων, τότε δε θα ήταν συνετό να τον αφήσουμε ελεύθερο και ανεξέλεγκτο μέσα στο σπίτι· ειδάλλως θα πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να υποστούμε τις συνέπειες.

Τι γίνεται όμως όταν δεν έχουμε χώρο περιορισμού; Όπως προαναφέραμε, η πρώτη και καλύτερη λύση θα ήταν να αποκτήσουμε έναν! Αν ωστόσο για οποιοδήποτε λόγο δεν προβούμε στην παραπάνω ενέργεια, υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε με την ελπίδα πως όταν γυρίσουμε θα βρούμε το σπίτι μας άθικτο. Αρχικά, κανονίζουμε να έχουμε εκτονώσει επαρκώς το σκύλο μας, ειδικά εάν πρόκειται να λείψουμε μεγάλο χρονικό διάστημα. Στην πορεία, προτού φύγουμε απ’ το σπίτι και τον αφήσουμε μόνο του, σιγουρευόμαστε ότι έχουμε κρύψει από τη θέα του όλα τα υποψήφια για μάσημα αντικείμενα. Μαζεύουμε λουριά, σακούλες, ρούχα, παπούτσια και διάφορα άλλα πράγματα που ο σκύλος μας δάγκωνε επανειλημμένα στο παρελθόν κάθε φορά που λείπαμε, όπως επίσης και οτιδήποτε άλλο δε θα θέλαμε να δούμε κατεστραμμένο όταν γυρίσουμε. Αν δεν το κάνουμε αυτό, είναι σαν να του λέμε: “Εγώ φεύγω τώρα και θα αργήσω, αφήνω λοιπόν στη διάθεσή σου μερικά αντικείμενα για να ξεσπάσεις πάνω τους σε περίπτωση που βαρεθείς”! Τέλος, αφήνουμε μερικά παιχνίδια στη διάθεσή του για έχει να ασχολείται, καθιστώντας τα τη μοναδική του διέξοδο για εκτόνωση.

Ποιά θα πρέπει να είναι η αντίδρασή μας όταν ο σκύλος δαγκώνει πράγματα υπό την παρουσία μας; Στην προκειμένη περίπτωση, το πιο απλό που έχουμε να κάνουμε είναι να πάρουμε αμέσως το απαγορευμένο αντικείμενο απ’ το στόμα του σκύλου, να το εξαφανίσουμε και να το αντικαταστήσουμε με κάποιο παιχνίδι. Με αυτόν τον τρόπο, αργά ή γρήγορα, πρόκειται να μάθει τί επιτρέπεται να δαγκώνει και τί όχι.

Να κλείσουμε επισημαίνοντας ότι όλα τα σκυλιά, ακόμη και τα πιο μικρά, έχουν την ανάγκη να βγαίνουν βόλτα καθημερινά για να κάνουν τις ανάγκες τους, να εκτονώνονται, να κοινωνικοποιούνται και να λαμβάνουν ερεθίσματα. Ένας σκύλος ο οποίος είναι δεμένος ή κλεισμένος σε  ένα χώρο καθημερινά και για πολλές ώρες (ή μονίμως ακόμη χειρότερα) και δεν εκτονώνεται καταλλήλως, θα βρει άλλους τρόπους να αποβάλει την ενέργεια του! Γαύγισμα, κλάμα, σκάψιμο, καταστροφή αντικειμένων, επιθετικότητα, κατάθλιψη, αυτοτραυματισμός είναι μόνο μερικά παραδείγματα από τις επιπτώσεις της έλλειψης εκτόνωσης ενός σκύλου.

Βασίλης Ιωάννου

Εκπαιδευτής Σκύλων

ProDogs

The post Γιατί ο σκύλος μας “τρώει” το σπίτι – Τρόποι αντιμετώπισης appeared first on Νέα Φλώρινα.