Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια ενηλίκων

Ολοένα και πιο συχνά ακούμε από συνανθρώπους μας τον όρο ”Κρίση Πανικού”. Οι έντονοι ρυθμοί της καθημερινότητας και η προσπάθεια για επιβίωση και για προσαρμογή στις υφιστάμενες αλλαγές, σαφώς δημιουργούν άγχος στον καθένα μας. Ωστόσο, στις περιπτώσεις όπου το άγχος αυτό δεν είναι διαχειρίσιμο και υπάρχει και το κατάλληλο ψυχολογικό υπόβαθρο, ο οργανισμός αντιδρά και το σώμα μιλά.

Πιο συγκεκριμένα, οι κρίσεις πανικού αποτελούν ένα ”συναισθηματικό τσουνάμι” στο οποίο κυρίαρχο συναίσθημα είναι ο φόβος και συνυπάρχουν σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα σε διαφορετικό βαθμό. Σύμφωνα με μελέτες, η πάθηση είναι δύο ή τρεις φορές συχνότερη στις γυναίκες σε σύγκριση με τους άντρες χωρίς όμως αυτό να αποκλείει όλα τα ενδεχόμενα. Η κρίση πανικού ενδέχεται να συμβεί στον οποιονδήποτε και οποτεδήποτε χωρίς εμφανή προειδοποιητικά σημάδια, επηρεάζοντας αρνητικά την καθημερινότητα αλλά και την ποιότητα ζωής του ατόμου.

Αναλυτικότερα, ο πανικός εμφανίζεται ως ένας έμφυτος συναγερμός που προστατεύει το υποκείμενο από κινδύνους. Σε πιο έντονες περιπτώσεις, ο συναγερμός αυτός γίνεται υπερευαίσθητος και έτσι εκδηλώνεται η κρίση πανικού, η οποία δυσχεραίνει κατά πολύ την ζωή του πάσχοντος. Και αυτό διότι ασυνείδητα σχετίζεται με κάτι σημαντικό για εκείνον στην ζωή του που δεν έχει επιλυθεί, τον πιέζει και παραμένει ανοιχτός λογαριασμός μέσα του. Το άτομο πλέον νιώθει εγκλωβισμένο σε μία καθημερινότητα που δεν επιθυμεί, νιώθει εγκλωβισμένο από τα δικά του συναισθήματα που δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί, νιώθει εγκλωβισμένο στις δικές του αρνητικές σκέψεις που τώρα έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις.

Ένας πανικός, αποτελεί μια σημαντική ψυχική εκφόρτιση ενός επεισοδίου έντονου άγχους και συνοδεύεται από ποικίλα σωματικά συμπτώματα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η ταχυκαρδία, η τάση λυποθυμίας, η εφίδρωση, η τάση για εμετό και η αίσθηση της απώλειας ελέγχου τόσο του σώματος όσο και του νου. Έρευνες έχουν δείξει πως ο πάσχων βιώνει έντονο τρόμο κατά την διάρκεια του επεισοδίου και για τον λόγο αυτό αποφεύγει να παρευρεθεί στο ίδιο σημείο όπου εκδήλωσε την κρίση, καθώς φοβάται πως αυτό θα ξανασυμβεί.

Παρόλο που οι κρίσεις πανικού αποτελούν μάστιγα της εποχής, τα βαθύτερα αίτια που την προκαλούν παραμένουν άγνωστα. Ωστόσο, παράγοντες που παίζουν καθοριστικό ρόλο είναι οι παρακάτω :

• κληρονομικότητα – γονίδια
• έντονο στρες
• ευάλωτη προσωπικότητα με έφεση στα αρνητικά συναισθήματα
• μεταβολές στην λειτουργία συγκεκριμένων περιοχών του εγκεφάλου
• οικογενειακό ιστορικό
• στρεσογόνο συμβάν (πχ θάνατος αγαπημένου προσώπου)

Όταν ο οργανισμός επιλέγει τον ”πανικό” ως αντίδραση, σημαίνει ότι το άτομο ξεπερνά πλέον τα όριά του και δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί την παρούσα κατάσταση. Στο σημείο λοιπόν αυτό, κρίνεται αναγκαία η ψυχοθεραπεία, καθώς είναι απαραίτητο να γίνουν κατανοητά τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν σε αυτή την κρίση. Ωστόσο, εάν οι εκδηλώσεις πανικού είναι συχνές και με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, κρίνεται απαραίτητη και η φαρμακευτική αγωγή που γίνεται συνήθως με αντικαταθλιπτικά φάρμακα.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, γίνεται κατανοητό πως πίσω από μία κρίση πανικού αντανακλάται μία κρίση εαυτού. Στον πυρήνα της ψυχικής λειτουργίας του πάσχοντος συνήθως υποβόσκει μία έντονη επιθυμία για εξάρτηση και φροντίδα, για αλληλεπίδραση με τους σημαντικούς γι αυτόν ”άλλους” και για την αίσθηση του ”ανήκειν”. Εάν κανείς κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν ενός ατόμου με κρίση πανικού, είναι πιθανό να συναντήσει έλλειψη φροντίδας στην πρώιμη ηλικία, ανοιχτά ζητήματα που σχετίζονται με τον αποχωρισμό και την αυτονόμηση ή κάποιο τραγικό συμβάν που επηρέασε σημαντικά και καθοριστικά τον ψυχισμό του.

Η εκδήλωση μίας κρίσης πανικού κρύβει τις ανοιχτές πληγές μας ”κάτω από το χαλάκι” που με τόσο κόπο προσπαθούσαμε να μην έρθουμε αντιμέτωποι. Άλλωστε, όπως έχει υπογραμμίσει ο Freud, οι ανοιχτοί λογαριασμοί προκαλούν αρνητικά συναισθήματα και συγκινήσεις τα οποία ποτέ δεν πεθαίνουν. Αντίθετα, θάβονται ζωντανά και θα έρθουν στην επιφάνεια και πάλι, σε μεταγενέστερο χρόνο και σε μία πιο άσχημη μορφή.

Εάν θεωρείς πως είσαι παγιδευμένος στον ίδιο σου τον εαυτό και κατακλύζεσαι από τις αρνητικές σου σκέψεις, ήρθε η ώρα να μιλήσεις. Εάν εσύ σιωπήσεις, το σώμα σου θα φανερώσει αργότερα το πρόβλημά σου πιθανόν με μία κρίση πανικού, καθώς όταν δεν μιλάει το στόμα, μιλάει το σώμα.

The post Κρίση πανικού – κρίση εαυτού appeared first on Νέα Φλώρινα.

Γράφει η

Ως κοινωνική απομόνωση ορίζεται μια κατάσταση στην οποία το άτομο βιώνει έλλειψη της αίσθησης του “ανήκειν”, της δέσμευσης με άλλους, έχει ελάχιστο αριθμό κοινωνικών επαφών και είναι ελλειμματικό στην δημιουργία ποιοτικών σχέσεων. Η άκρως επιβεβλημένη απομόνωση στο σπίτι, η τήρηση των μέτρων υγιεινής και αυτοπροστασίας, καθώς και η μείωση ή η αποφυγή ακόμη και των στενών κοινωνικών επαφών, αποτελούν αποτελεσματικούς τρόπους για να αποφύγουμε τη διασπορά των ιών. Ωστόσο, οι ψυχολογικές παρενέργειες και οι εναλλαγές διάθεσης είναι αναπόφευκτες σε ορισμένους συνανθρώπους. Η εμφάνιση της μοναξιάς, η θλίψη, η υπερκατανάλωση τροφών και οι ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές, όπως το αδιάκοπο πλύσιμο των χεριών, είναι κάποιες από τις επιπτώσεις.

Σύμφωνα με επιστημονικά τεκμηριωμένες έρευνες, οι συνάνθρωποι που νιώθουν πως είναι απομονωμένοι από τους γύρω τους, έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν ένα κοινό κρυολόγημα, καρδιοπάθεια, κατάθλιψη και διαταραχή στις νοητικές – γνωστικές λειτουργίες. Συνέπεια των παραπάνω είναι η κακή ποιότητα της καθημερινότητας και έπειτα το μικρότερο προσδόκιμο ζωής. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε βάθος χρόνου η μοναξιά παρουσιάζει ανάλογες συνέπειες με αυτές του καπνίσματος και της παχυσαρκίας, καθώς η καραντίνα και η απομόνωση διαρκείας οδηγούν σε υπέρμετρο άγχος, κόπωση και ίσως τελικά σε μία δημόσια αντίδραση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα όσων έχουν ήδη αναφερθεί, αποτελούν οι πάσχοντες από Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ). Οι άνθρωποι αυτοί που πάντα έπλεναν υπερβολικά συχνά τα χέρια τους, τώρα με τις οδηγίες για συχνό πλύσιμο λόγω κορονοϊού, παρατηρούν το άγχος τους να εντείνεται. Το άγχος αυτό που βιώνουν το μεταδίδουν συνεπώς στον στενό οικογενειακό περίγυρο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που οδηγεί όλα τα μέλη του σε εναλλαγές της ψυχικής τους διάθεσης.

Η πιο ευάλωτη ομάδα στις τρέχουσες συνθήκες, είναι αυτή των ηλικιωμένων. Η επίσκεψη στον παππού και στην γιαγιά είναι γι’ αυτούς ζωτικής σημασίας. Πλέον, με την νέα καθημερινότητα είναι κάτι που δεν συστήνεται, καθώς ο νέος έρχεται σε επαφή με περισσότερα άτομα, είτε λόγω της εργασίας του είτε των υποχρεώσεων του. Έτσι, το άτομο τρίτης ηλικίας καλείται να παλέψει με την απομόνωση του, την μοναξιά του και την σκληρή πραγματικότητα, προκειμένου να διατηρήσει την σωματική υγεία του.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, τα δυνητικά οφέλη μιας υποχρεωτικής μαζικής καραντίνας πρέπει να ζυγιστούν προσεκτικά σε σχέση με ένα πιθανό ψυχολογικό κόστος. Διότι η σωματική υγεία και ευεξία βρίσκεται σε πλήρη συνάρτηση με την ψυχική – ψυχολογική υγεία. Γίνεται λοιπόν κατανοητό, ότι ο περιορισμός στο σπίτι παρεμποδίζει την ψυχολογική ισορροπία και το αίσθημα της ελευθερίας. Σε ένα τέτοιο δυσχερές περιβάλλον, το μυαλό σκέφτεται περισσότερο και έτσι το σώμα <<φορτίζει>> αρνητική ενέργεια με αποτέλεσμα να αντιδρά.

Ωστόσο, κάθε ανθρώπινος οργανισμός διαθέτει εκ φύσεως τη συνολική ικανότητα προσαρμογής και υπερνίκησης αυτής της δοκιμασίας. Σύμμαχός μας στην προσπάθεια μας αυτή αποτελούν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Ένας τρόπος για να παραμείνουμε συνδεδεμένοι με τους αγαπημένους άλλους είναι το facebook, η βιντεοκλήση, τα sms και το κινητό μας τηλέφωνο. Μείνετε σε καθημερινή επικοινωνία με τους αγαπημένους σας και με τα άτομα που αντιμετωπίζουν την ίδια κατάσταση με εσάς. Ένα μήνυμα είναι αρκετό για να υπενθυμίσετε πως νοιάζεστε κάποιον.

Ο καθένας μας βιώνει αλλαγές στην ψυχική ή την σωματική υγεία του εξαιτίας της απομόνωσης. Οι κοινωνικές επαφές από απόσταση βοηθούν στην μείωση των συναισθημάτων μοναξιάς και προλαμβάνουν τις συνέπειές της, ειδικά σε ευάλωτες ομάδες. Κρατάμε αποστάσεις σήμερα, για να είμαστε υγιείς και πιο δυνατοί αύριο.

Οποιοσδήποτε συνάνθρωπος βιώνει εντονότερα την κατάσταση αυτή και θεωρεί πως χρειάζεται ψυχοθεραπευτική παρέμβαση, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου για δωρεάν συνεδρίες μέσω skype. Το να ζητάς βοήθεια για να προστατέψεις την ψυχική σου υγεία δεν είναι ντροπή, αλλά δείγμα γενναιότητας.

The post Απομόνωση και ψυχική υγεία appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ως αυτοάνοσα νοσήματα ορίζονται οι χρόνιες φλεγμονώδεις ασθένειες που εμφανίζονται όταν ο οργανισμός επιτίθεται και καταστρέφει τα δικά του όργανα και κύτταρα. Έως και σήμερα αποτελούν την πιο συχνή αιτία χρόνιων παθήσεων και επηρεάζουν την υγεία των ανθρώπων ακόμα περισσότερο απ΄ότι ο καρκίνος και τα καρδιακά νοσήματα. Επίσης, οι ασθενείς που πάσχουν λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή καθ΄όλη τη διάρκεια της ζωής τους, γεγονός που επιδρά και ταυτόχρονα επηρεάζει αρνητικά τόσο την καθημερινότητα όσο και την ψυχική τους υγεία.

Ορισμένα από τα πιο συχνά αυτοάνοσα νοσήματα είναι τα παρακάτω:

• Ρευματοειδής αρθρίτιδα
• Σκλήρυνση κατά πλάκας
• Διαβήτης

Η ρευματοειδής αρθρίτιδα αποτελεί την πιο συχνή αυτοάνοση συστηματική νόσο και προσβάλλει το 1% του πληθυσμού. Ο ασθενής εμφανίζει πρόβλημα στις αρθρώσεις (φλεγμονή) και δυσκολεύεται να εκτελέσει τις καθημερινές του δραστηριότητες. Πιο συγκεκριμένα, σημειώνονται δυσκολίες στη γραφή, στο ντύσιμο ή και στη μεταφορά κάποιου αντικειμένου. Όλα τα παραπάνω επηρεάζουν αρνητικά την ψυχική υγεία του πάσχοντος και μετέπειτα την ποιότητα της ζωής του. Σύμφωνα με έρευνες, τα άτομα με ΡΑ έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίζουν χρόνια καταθλιπτική διαταραχή και αυξημένο άγχος. Για τον λόγο αυτό, απαιτείται η καλή συνεργασία ασθενούς και γιατρού.

Η σκλήρυνση κατά πλάκας προσβάλλει σε μεγαλύτερο ποσοστό τις γυναίκες σε σύγκριση με τους άντρες και εμφανίζεται κυρίως μεταξύ 20 και 50 χρόνων. Πρόκειται για μία χρόνια και μη ιάσιμη αυτοάνοση νόσο κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί απομυελίνωση. Μερικά από τα συμπτώματα είναι η διαταραχή στην κίνηση, στην αίσθηση και στην όραση. Η καλύτερη προσαρμογή του ασθενούς στην διαταραχή καθορίζεται σε σημαντικό βαθμό από την προσωπικότητά του και το υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον.

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) είναι ένα σύνδρομο με ετερογενές και πολυ-παραγοντικό υπόστρωμα. Χαρακτηρίζεται από διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων, λιπών και πρωτεϊνών, η οποία οφείλεται σε έλλειψη ινσουλίνης. Η έλλειψη μπορεί να είναι πλήρης ή μερική ή σχετική. Ως σχετική χαρακτηρίζεται η έλλειψη ινσουλίνης, όταν, παρά τα αυξημένα επίπεδά της στο αίμα, δεν επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών του μεταβολισμού, λόγω παρεμπόδισης της δράσης της στους περιφερικούς ιστούς (αντίσταση στην ινσουλίνη). Πρόκειται για μία πάθηση που απαιτεί τεράστια αποθέματα ψυχικής δύναμης και τυχόν επιπλοκές αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης ψυχικών διαταραχών. Έτσι λοιπόν, ο διαβήτης συνδέεται άρρηκτα με την κατάθλιψη και τις διαταραχές διατροφής και άγχους.

Πέραν όμως από το βιολογικό υπόβαθρο των παραπάνω ασθενειών υπάρχει και το ψυχολογικό και μάλιστα διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο τόσο στην εμφάνιση της νόσου όσο και στην μετέπειτα εξέλιξή της. Οι τραυματικές εμπειρίες είναι αυτές που τρέφουν τα αυτοάνοσα νοσήματα και συμβάλλουν στην εκδήλωσή τους. Οι ασθενείς με αυτοάνοσο νόσημα αναφέρουν σε πολύ υψηλό ποσοστό σοβαρό ψυχοτραυματικό γεγονός τους προηγούμενους μήνες και μια βαθιά στενοχώρια που ενδέχεται να προήλθε από τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, μια οικονομική καταστροφή ή και από κάποιον χωρισμό. Τα γεγονότα αυτά επιταχύνουν την προϋπάρχουσα νόσο και συμβάλλουν στην ταχεία εμφάνισή της.

Για την συνύπαρξη αυτοάνοσων νοσημάτων και καλής ψυχικής υγείας απαιτείται ψυχοθεραπευτική παρέμβαση, υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον και σωματική άσκηση. Η παραδοχή του ότι κάποιος νοσεί είναι το αρχικό βήμα που καθορίζει την εξέλιξη της ασθένειας. Συχνά παρατηρείται ο ασθενής να μην αποδέχεται το πρόβλημά του και να θεωρεί πως δεν είναι δυνατόν να συνέβη σε αυτόν. Μετά την άρνηση, συνήθως ακολουθεί η αποδοχή και τότε το άτομο που νοσεί σκέφτεται τρόπους ώστε να διατηρήσει την ίδια ποιότητα ζωής. Η ψυχοθεραπεία λοιπόν, επιδρά θετικά στην ψυχική εικόνα του και τον βοηθά να εξωτερικεύει τις καταστάσεις που βιώνει. Έτσι, η αμοιβαία σχέση ψυχοθεραπευτή – ψυχοθεραπευόμενου διαμορφώνει το κατάλληλο υπόβαθρο για μια ισχυρή προσωπικότητα που είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει μια χρόνια ασθένεια.

Το οικογενειακό περιβάλλον διαδραματίζει εξίσου σημαντικό ρόλο. Σύμφωνα με έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί, άτομα που λαμβάνουν σωματική και ψυχική υποστήριξη από τους οικείους εμφανίζουν καλύτερη κλινική και ψυχική εικόνα σε σύγκριση με άτομα όπου το οικογενειακό περιβάλλον απουσιάζει. Το να στηρίζεις ένα άτομο που νοσεί απαιτεί χρόνο, υπομονή και ψυχική δύναμη.

“Κινήσου για να αποσιωπήσεις την ασθένεια”. Η φράση αυτή δεν είναι τυχαία καθώς σύμφωνα με τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα η φυσική δραστηριότητα σε άτομα που νοσούν βοηθά στην βελτίωση της κόπωσης, της διάθεσης και της ισορροπίας. Πρόκειται για μία φυσική θεραπεία που ωθεί τον νοσούντα να παραμένει δραστήριος, να έρχεται σε επαφή με άλλα άτομα και να συμβάλλει στην θετική εικόνα της υγείας του και άρα του ίδιου του του εαυτού.

Συμπερασματικά, τα αυτοάνοσα νοσήματα συναντώνται όλο και πιο συχνά στην εποχή μας και σχετίζονται και με τον τρόπο ζωής μας. Η επίθεση στον ίδιο μας τον οργανισμό επηρεάζει και την σωματική και την ψυχική μας υγεία. Για να παραμείνεις υγιής, αποδέξου την ασθένεια, ζήτα βοήθεια και προσάρμοσε την καθημερινότητά σου στα νέα δεδομένα. Το ότι νοσείς δεν σημαίνει πως η ζωή σταματά, αλλά συνεχίζεται με νέους κανόνες. Βοήθα τον εαυτό σου να ανταποκριθεί.

The post Αυτοάνοσα νοσήματα και ψυχική υγεία appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η μοναξιά έχει μετατραπεί σε έντονη μάστιγα της εποχής μας. Ενώ η τεχνολογία αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς προσφέροντας εναλλακτικές μορφές επικοινωνίας, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι απομονώνονται και κλείνονται στον εαυτό τους. Το να <<μείνω μόνος>> αντιστοιχεί σε έναν από τους μεγαλύτερους υπαρξιακούς μας φόβους. Ένας φόβος μεταδοτικός και διογκωμένος, που έρχεται να βλάψει την ψυχή, το μυαλό, τη συμπεριφορά και την υγεία μας. Ένας φόβος υπαρκτός που στέκεται σαν <<μαύρο σύννεφο>> στην γεμάτη υποχρεώσεις καθημερινότητά μας.

Μέχρι και σήμερα δεν έχει δοθεί ένας ολοκληρωμένος ορισμός για την μοναξιά. Ωστόσο, η λέξη αυτή αναφέρεται σε ένα άτομο που ζει μόνο και συχνά δεν έχει επαφή με άλλους συνανθρώπους. Πιο συγκεκριμένα, περιγράφει αυτόν που ακόμα και εάν συναναστρέφεται με άλλους, νιώθει κενός, αβοήθητος, χαμένος στις αρνητικές σκέψεις του και διψασμένος για ουσιαστική επικοινωνία. Αυτόν που ο ψυχικός του κόσμος κλονίζεται και νιώθει αόρατος ανάμεσα στο πλήθος. Σήμερα ίσως είναι κάποιος γνωστός, κάποιος φίλος. Αύριο ίσως είσαι εσύ ίσως και εγώ.

Σύμφωνα με Πανεπιστημιακές έρευνες, η μοναξιά συσχετίζεται με προβλήματα σωματικής (υψηλή πίεση, παχυσαρκία) και ψυχικής υγείας (κατάθλιψη, στρες, αγχώδεις διαταραχές). Για παράδειγμα, όσοι νιώθουν μόνοι έχουν την τάση να καταναλώνουν μεγαλύτερη ποσότητα ανθυγιεινών τροφίμων που περιέχουν λίπος και ζάχαρη σε σύγκριση με εκείνους που νιώθουν επαρκείς. Και αυτό διότι η κατανάλωση τέτοιου είδους προϊόντων ενεργοποιεί τα κέντρα ευχαρίστησης του εγκεφάλου και επομένως δημιουργεί (έστω και παροδικά) κάποιο αίσθημα ευεξίας Ακόμη, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Archives of Internal Medicine, γυναίκες με καρκίνο του μαστού που ζούσαν μόνες είχαν πενταπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν από την νόσο τους, συγκριτικά με εκείνες που το βίωναν με κάποιο οικείο πρόσωπο.

Γίνεται λοιπόν κατανοητό, πως η μοναξιά επηρεάζει το σύνολο των δραστηριοτήτων της ζωής ενός ατόμου, επεμβαίνει στην ψυχική του υγεία, στη λειτουργία του εγκεφάλου και τον καθιστά περισσότερο ευάλωτο σε ασθένειες που ενδεχομένως προϋπήρχαν αλλά δεν διέθεταν το κατάλληλο υπόβαθρο για να εμφανιστούν. Πρόκειται για ένα απωθητικό σήμα που μοιάζει κατά πολύ με τη δίψα, την πείνα ή τον πόνο. Αυτούσια η λέξη, ηχεί μια αρνητική χροιά, σηματοδοτώντας κοινωνική αδυναμία ή αδυναμία να σταθεί κανείς στις δικές του δυνάμεις.

Τρόποι αντιμετώπισης

Βγες από τα social media: Από την μία αποτελούν έναν εύκολο τρόπο να συνδεθείς με κάποιον. Από την άλλη όμως, η υπερβολική ενασχόληση σε κάνει να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τις επιτυχίες των άλλων και γιατί όχι να νιώθεις και άσχημα. Ακούγεται παράδοξο, αλλά δεν υπάρχει τρόπος που να μπορεί να αντικαταστήσει την πρόσωπο-με-πρόσωπο επικοινωνία.

Δοκίμασε κάτι καινούριο: Η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας, κάποια καλλιτεχνική ή αθλητική ενασχόληση, όχι μόνο διατηρούν τον εγκέφαλο σε εγρήγορση, αλλά σε φέρνουν πιο κοντά με νέα άτομα, με τα οποία γνωρίζεις ότι έχεις τουλάχιστον ένα κοινό ενδιαφέρον.

Ζήτησε βοήθεια: Εάν δεν είσαι σε θέση να διαχειριστείς την κατάσταση και νιώθεις πως δυσκολεύεσαι στην καθημερινότητά σου, δεν είναι ντροπή να απευθυνθείς σε έναν ειδικό. Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο τα αισθήματα μοναξιάς να οφείλονται σε κάποια διαταραχή που δεν έχει διαγνωστεί.

Εν συντομία, το αίσθημα της μοναξιάς είναι δυνατόν να επηρεάσει την ποιότητα ζωής του ατόμου και να καθορίσει τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας του. Αποτελεί ένα μόνιμο αναπτυξιακό αγκάθι που λαμβάνει διαστάσεις κοινωνικές, ψυχολογικές και διαπροσωπικές. Εάν και εσύ αισθάνεσαι μόνος μέσα στο πλήθος τότε μοιράσου το πρόβλημα σου, καθώς το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος είναι η παραδοχή. Εάν και εσύ νιώθεις αόρατος βρες έναν τρόπο να απαλλάξεις τον εαυτό σου από αυτό το <<μαύρο σύννεφο>> που συνεχώς σε ακολουθεί και επισκιάζει την ψυχοσύνθεση σου. Μόνος μπορείς να καταφέρεις πολλά. Μαζί, μπορούμε να καταφέρουμε ακόμα περισσότερα.

The post Το «μαύρο σύννεφο» της Μοναξιάς appeared first on Νέα Φλώρινα.

ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια ενηλίκων

Η περίπτωση της Νατάσας Κάμπους που κατόρθωσε να ξεφύγει από τον απαγωγέα της έπειτα από 8 χρόνια ομηρίας, συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Η Νατάσα βρισκόταν παρά την θέλησή της εσώκλειστη σε ένα σκοτεινό υπόγειο, κακοποιούνταν σεξουαλικά και ψυχολογικά από τον θύτη της και ζούσε στο απόλυτο σκοτάδι για σχεδόν μία δεκαετία. Και όμως, έπειτα από την απελευθέρωση της, αναζητούσε τον θύτη της, ανέπτυξε θετικά αισθήματα γι΄αυτόν και βρισκόταν σε κατάσταση πένθους όταν ενημερώθηκε για τον θάνατό του.

Η παράδοξη αυτή συμπεριφορά του θύματος αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα πιο γνωστά ψυχολογικά σύνδρομα. Πρόκειται για μία φυσιολογική αντίδραση που λαμβάνει χώρα σε μία αφύσικη κατάσταση και παρατηρείται κυρίως σε ομήρους που αναπτύσσουν συναισθηματικούς δεσμούς με τον θύτη τους και του φανερώνουν απόλυτη αφοσίωση, αγνοώντας τον κίνδυνο στον οποίο βρίσκονται.

Το ψυχολογικό αυτό σύνδρομο εμφανίζεται και σε άλλες πληθυσμιακές ομάδες, όταν υπάρχει σχέση θύτη – θύματος , καθώς και εξουσιαστή – εξουσιαζόμενου, όπως σε κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά, θύματα αιμομιξίας, φυλακισμένους πολέμου και σε σχέσεις που κυριαρχεί η εξουσία και ο φόβος. Τα άτομα για παράδειγμα που βρίσκονται σε μία κακοποιητική σχέση αναπτύσσουν συχνά συναισθηματικούς δεσμούς με το άτομο που τα κακοποιεί είτε σωματικά είτε συναισθηματικά.

Από ψυχολογικής πλευράς, το θύμα δένεται συναισθηματικά με τον εξουσιαστή του σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να επιβιώσει. Για παράδειγμα, μία γυναίκα που βρίσκεται σε έναν κακοποιητικό γάμο και βιώνει καθημερινά σωματική κακοποίηση, πολλές φορές παραμένει διότι φοβάται να φύγει. Ως βρεφικός αμυντικός μηχανισμός λοιπόν, εμφανίζεται η ανάπτυξη θετικών συναισθημάτων προς τον κακοποιητή της. Ο φαύλος αυτός κύκλος είναι δύσκολο να σταματήσει να επαναλαμβάνεται, καθώς έπειτα από καιρό η γυναίκα πλέον νιώθει απόλυτα εξαρτημένη από αυτόν τον βλαβερό γάμο.

Πότε δημιουργείται το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης»;

Η ψυχολογική αυτή αντίδραση του συναισθηματικού δεσίματος δε δημιουργείται σε κάθε περίπτωση ομηρίας ή σχέσης κακοποίησης. Φαίνεται ότι υπάρχουν τέσσερις καταστάσεις που καθορίζουν την εμφάνιση του συνδρόμου σε καταστάσεις ομηρίας ή μέσα σε σχέσεις:

Η αίσθηση του θύματος ότι υπάρχει απειλή στην φυσιολογική ή ψυχολογική επιβίωση του ατόμου και η πεποίθηση ότι ο θύτης θα εκτελέσει την απειλή του

Η αίσθηση του θύματος ότι υπάρχει μια έστω και μικρή καλοσύνη από τον θύτη προς το θύμα

Απομόνωση του θύματος από τη γνώμη άλλων ατόμων εκτός από του θύτη

Η αίσθηση του θύματος ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να ξεφύγει από αυτή την κατάσταση

Η ψυχολογική αυτή κατάσταση ομηρίας του σώματος και του νου είναι εφικτό να σταματήσει εάν το άτομο διαθέτει ικανοποιητικά υποστηρικτικό περιβάλλον, στενούς φίλους και κατανοήσει τελικά το πρόβλημα. Η βοήθεια ενός ειδικού κρίνεται αναγκαία προκεμένου να γίνει κατανοητή η προέλευση του προβλήματος και η επίλυση των θεμάτων που αφορούν τη σχέση του ατόμου με τον ίδιο του τον Εαυτό.

Η ταινία “3096 ημέρες” προβάλλει το Σύνδρομο της Στοκχόλμης και τις διάφορες ψυχολογικές του διαστάσεις. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία ομηρίας της Νατάσας και τις ψυχολογικές επιπτώσεις που αυτή επέφερε στην μετέπειτα εξέλιξη της ζωής της.

The post Η ψυχολογία του θύματος: Το “Σύνδρομο της Στοκχόλμης” appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια ενηλίκων

Τα τραύματα της παιδικής ηλικίας έχουν αυτή τη μοναδική ικανότητα να αφήνουν ανεξίτηλα τα σημάδια τους ακόμη και στην ενήλικη ζωή. Τραυματικές εμπειρίες που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών της ζωής μας, μας στοιχειώνουν και μας ακολουθούν καθ’ όλη τη διάρκεια της κοινωνικής μας αλληλεπίδρασης. Η συναισθηματική, η σωματική, η σεξουαλική κακοποίηση ή ακόμη και η παραμέληση αποτελούν “μαύρο σύννεφο” και συνοδεύουν το άτομο και στα μετέπειτα αναπτυξιακά του στάδια.

Το τραυματικό γεγονός που διαδραματίζεται κατά τη παιδική ηλικία προκαλεί αρνητικές συνέπειες, όπως υψηλότερους κινδύνους κατάθλιψης, διπολικής διαταραχής, άγχους, παχυσαρκία και προβλήματα συμπεριφοράς. Σύμφωνα μάλιστα και με μία επιστημονική έρευνα, το 80% των ατόμων που είχαν κακοποιηθεί ως παιδιά, εμφάνιζαν τουλάχιστον μία ψυχιατρική διαταραχή σε ηλικία 21 ετών. Επίσης, η διαταραγμένη παιδική ηλικία είναι δυνατό να οδηγήσει στη χρήση ναρκωτικών ή το αλκοόλ σε μία προσπάθεια του νέου να απαλύνει τον πόνο του. Σε μία ταραγμένη παιδική ηλικία, είναι πολλά τα δύσκολα που χρειάζεται να ξεπεραστούν, όμως υπάρχει βοήθεια. Κατανοώντας σε βάθος τι εμποδίζει την επούλωση, μπορεί να είναι βοηθητικό στη διαδικασία της ανάκαμψης.

Το τραυματισμένο άτομο αργεί να συνειδητοποιήσει την πηγή του πόνου του.

Τα παιδιά δεν έχουν κανένα πλαίσιο αναφοράς όταν συμβαίνουν τραυματικές εμπειρίες, με αποτέλεσμα να βλέπουν την πραγματικότητα σαν κάτι το κανονικό, ειδικά αν οι γονείς τους είναι η πηγή της αγωνίας τους. Συχνά, κάτι που συμβαίνει πολύ αργότερα, όταν βρεθούν σε υγιέστερες οικογένειες ή όταν μεγαλώσουν τα δικά τους παιδιά, τότε είναι που βλέπουν πόσο επιζήμια ήταν η παιδική τους ηλικία. Δυστυχώς, όσο περισσότερο ένα άτομο περιμένει να δεχθεί βοήθεια, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η επούλωσή του.

Το τραύμα μπορεί επίσης να έχει βιολογικό υπόβαθρο

Οι επιστήμονες γνωρίζουν πλέον ότι το παιδικό τραύμα μπορεί να αλλάξει τη δομή του εγκεφάλου και να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται ορισμένα γονίδια. Στη μελέτη του 2012 απο το Brown University, το τραύμα στην παιδική ηλικία όπως η κακοποίηση ή η απώλεια ενός γονέα, βρέθηκε να μεταβάλει τον προγραμματισμό των γονιδίων που ρυθμίζουν το στρες, ενισχύοντας τον κίνδυνο ανάπτυξης διαταραχών όπως άγχος και κατάθλιψη.

Μπορεί το παρελθόν να ξεπερνιέται αλλά να μένει ακόμη η οδυνηρή ανάμνηση

Μερικοί βρίσκουν πολύ επίπονη την ιδέα της επιστροφής στο παρελθόν. Άλλοι μπορεί να είναι πρόθυμοι να το κάνουν, αλλά θεωρούν ότι είναι αδύνατο να λύσουμε την καταιγίδα των εμπειριών της παιδικής ηλικίας. Συχνά το μόνο που απομένει είναι μια πλωτή αίσθηση του άγχους. Ο πόνος γίνεται δύσκολος να εξαλειφθεί όταν η πηγή της δεν μπορεί να εντοπιστεί.

Τα συναισθήματα μπορεί να απομονωθούν.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η φροντίδα γίνεται πάρα πολύ επικίνδυνη για το παιδί, έτσι ώστε οι ίδιοι να μουδιάζουν το συναίσθημα. Αυτό, όχι μόνο βλάπτει την ικανότητα τους να οικοδομήσουν υγιείς σχέσεις, αλλά περιπλέκει και αργότερα τις μετέπειτα προσπάθειες τους να έχουν πρόσβαση στα συναισθήματα που απαιτούνται για την επούλωση.

Μπορεί να είναι δύσκολο να φιμώθουν οι εσωτερικές φωνές.

Τα παιδιά πιστεύουν όλα τα πράγματα που τους λένε για τον εαυτό τους. Αν αυτά τα πράγματα είναι αρνητικά-ότι δηλαδή είναι άχρηστα, τεμπέλικα, ηλίθια, άσχημα, μια αποτυχία ή ποτέ δεν θα τους υπολογίσουν τόσο όσο σε σχέση με τα αδέρφια τους- μπορεί να τα αφήσει τόσο ανάξια για μια καλύτερη ζωή όσο και ανίκανα να αλλάξουν.

Γίνεται λοιπόν κατανοητό πως το τραύμα της παιδικής ηλικίας αλλοιώνει τον εσωτερικό ψυχικό κόσμο του παιδιού και συχνά επαναλαμβάνεται και στην ενήλικη ζωή. Συμπεριφορές που παρατηρούνται από το παιδί κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της ζωής τους, συνήθως επαναλαμβάνονται από τα ίδια στη διάρκεια της ενήλικης ζωής τους. Για παράδειγμα, ένα παιδί που μεγαλώνει με βία, είναι πιο πιθανό να χρησιμοποιήσει ως ενήλικας βία ώστε να επιλύσει ορισμένες διαφορές. Για να παραδώσουμε λοιπόν στη κοινωνία υγιείς ενήλικες θα πρέπει πρωτίστως να δώσουμε ιδιαίτερη έμφαση στη παιδική ηλικία των ατόμων. Εάν αυτό δε συμβεί, τα φαντάσματα του παιδιού τον ακολουθούν σε όλα τα μετέπειτα αναπτυξιακά στάδια.

The post Τα φαντάσματα του παρελθόντος appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια ενηλίκων

Ολοένα και μεγαλύτερος φαίνεται να είναι ο αριθμός των ενήλικων ατόμων που εξαρτώνται από ουσίες, όπως για παράδειγμα από το αλκοόλ ή από την κάνναβη. Σύμφωνα με έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί, οκτώ στους δέκα άντρες καταναλώνουν καθημερινά αλκοόλ σε ποσότητα που διαπερνά τα όρια του επιτρεπτού και εισχωρεί στο πεδίο της εξάρτησης. Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που οδηγούν ένα άτομο στο μονοπάτι αυτό;

Αρχικά, η εξάρτηση χαρακτηρίζεται από την έντονη προσήλωση ενός ατόμου προς ένα αντικείμενο ή άλλο άτομο. Ο εξαρτημένος επικεντρώνει τη ζωή του γύρω από το αντικείμενο της εξάρτησής του. Για παράδειγμα, ο αλκοολικός αναζητά το φάρμακο του καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και δεν μπορεί να λειτουργήσει δίχως αυτό. Από την άλλη πλευρά, η ψυχολογική εξάρτηση εμφανίζεται όταν ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τη χρήση της ουσίας για να νιώσει καλά, να διώξει το άγχος ή την ψυχική πίεση ή απλά για να νιώθει φυσιολογικός και να είναι σε θέση να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της καθημερινής ζωής. Η ψυχολογική εξάρτηση, σε σύγκριση με τη σωματική, είναι πιο σημαντική και είναι αυτή που απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο για να αντιμετωπιστεί.

Και στο σημείο αυτό θα είναι καλό να τονιστεί πως τα αίτια της ψυχολογικής εξάρτησης έχουν τις ρίζες τους στη παιδική ηλικία. Είναι η περίοδος κατά την οποία τίθενται οι πρώτες βάσεις για τη δημιουργία αξιών, αρχών και στάσεων. Συμβαίνουν ραγδαίες αλλαγές και οι επιδράσεις που δέχεται σ’ αυτή την ηλικία το παιδί είναι καθοριστικές για τη μετέπειτα εξέλιξη. Αυτή η περίοδος καθορίζεται άμεσα από την οικογένεια, το σχολείο αλλά και από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

Τα ερεθίσματα που δέχεται ένα παιδί από το άμεσο κοινωνικό του περιβάλλον είναι υψίστης σημασίας. Εάν ένα ανήλικο παιδί λαμβάνει από την οικογένειά του αγάπη και αποδοχή, οι πιθανότητες να εμφανίσει εξαρτητική συμπεριφορά μειώνονται σημαντικά. Εάν όμως ένα παιδί βιώνει καθημερινά την απόρριψη και την ανασφάλεια, είναι πιθανό στη διάρκεια της ζωής του να αναζητήσει την ασφάλεια λαμβάνοντας κάποια ουσία.

Εν συνεχεία, το σχολικό περιβάλλον είναι αυτό που διαπλάθει σε σημαντικό βαθμό την προσωπικότητα και τα ατομικά χαρακτηριστικά του καθενός. Για παράδειγμα, ένας ανήλικος που νιώθει παραγκωνισμένος και μη αποδεκτός από τη σχολική κοινότητα είναι πιο πιθανό να ακολουθήσει το δύσκολο μονοπάτι των ουσιών ως ενήλικας συγκριτικά με έναν συμμαθητή του που είναι πιο δημοφιλής και αρεστός στο σχολικό περιβάλλον.

Εν συντομία, το ψυχολογικό πορτρέτο των εξαρτήσεων διαμορφώνεται κυρίως κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Η οικογένεια ως σύστημα είναι αυτή που πυροδοτεί τα ερεθίσματα του παιδιού και διαπλάθει τον χαρακτήρα του. Εάν το παιδί μεγαλώσει σε ένα υγιές περιβάλλον με τα κατάλληλα ερεθίσματα, τότε είναι πιθανό να έχει μία υγιή ζωή σαν ενήλικας. Εάν όμως ένα παιδί μεγαλώσει έχοντας ως εικόνα την απόρριψη, την έλλειψη φροντίδας και την απουσία αγάπης, τότε είναι πιθανό να αναζητήσει διαφυγή ως ενήλικας σε κάποια ουσία ώστε να νιώσει ασφαλής ακόμα και για ένα μικρό χρονικό διάστημα.

Η ψυχολογική εξάρτηση από τις ουσίες θεωρείται πλέον μάστιγα. Στο σημείο αυτό θα πρέπει όλοι να έχουμε κατά νου πως η ευεξία και η ασφάλεια που προσφέρουν οι ουσίες αυτές είναι παροδική. Η διάρκεια τους είναι ελάχιστη και η επαναφορά στην πραγματικότητα ακόμα πιο δυσάρεστη. Πριν λοιπόν αναζητήσεις διέξοδο σε αυτές, φρόντισε να αναρωτηθείς τι είναι αυτό που δεν μπορείς τελικά να αντέξεις στη καθημερινότητά σου και προσπαθείς να ξεφύγεις;

The post Το ψυχολογικό πορτρέτο των εξαρτήσεων appeared first on Νέα Φλώρινα.

ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια ενηλίκων

To πένθος χαρακτηρίζεται ως μία κατάσταση κατά την οποία πλήθος αρνητικών συναισθημάτων κατακλύζουν την ψυχική υγεία του ατόμου εξαιτίας της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου. Θλίψη, ενοχές, θυμός, άρνηση και ψυχική οδύνη απαρτίζουν το συχνότερο μοτίβο του πενθούντα. Ο θάνατος αποτελεί μία βαθιά ανοιχτή πληγή και ο μοναδικός δρόμος για την επούλωσή της είναι το πένθος, το οποίο εκφράζει την άρνηση του ατόμου έναντι του θανάτου αλλά σύγκαιρα και την προσπάθειά του να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση.

Σύμφωνα με την Kubler Ross, η οποία έχει χαρακτηριστεί και ως ”η Ψυχολόγος του πένθους”, το άτομο κλονίζεται και διαπερνά από 5 βασικά στάδια, τα οποία δεν έχουν απαραίτητα προκαθορισμένη σειρά.

• Στάδιο άρνησης και απομόνωσης. Αρχικά, ένας άνθρωπος στο άκουσμα της δυσάρεστης είδησης του θανάτου ενός οικείου αρνείται να δεχτεί το γεγονός. Το ”σοκ” είναι εμφανές και η προσωρινή απόσταση από την κοινωνική ζωή αποτελεί έναν μηχανισμό άμυνας στο χείμαρρο των αρνητικών συναιθημάτων που επακολουθούν έπειτα από τη δυσάρεστη είδηση.
• Στάδιο του θυμού. Μετά την απομόνωση και την άρνηση της απώλειας ακολουθεί η επαναφορά στην πραγματικότητα. Στο στάδιο αυτό ο άνθρωπος καλείται να έρθει σε άμεση επαφή με τον εσωτερικό του πόνο και να πάψει να αρνείται την ύπαρξή του. Επειδή κατά τη διάρκεια του σταδίου αυτού οι περισσότεροι άνθρωποι δεν «αντέχουν» ή δεν είναι προετοιμασμένοι να βιώσουν την εσωτερική οδύνη της απώλειας, συχνά ο πόνος τους μετατρέπεται σε θυμό. Ο θυμός αυτός άλλοτε απευθύνεται σε άτομα του περιβάλλοντός τους και άλλοτε στο άτομο που αποχώρισε από τη ζωή του ανθρώπου που πενθεί. Αρκετοί άνθρωποι στη αισθάνονται ενοχή, γεγονός που τους κάνει να θυμώνουν με τον ίδιο τους τον εαυτό.
• Στάδιο της διαπραγμάτευσης. Στο στάδιο αυτό ο άνθρωπος κατακλύζεται από σκέψεις που αφορούν κυρίως το τι διαφορετικό θα μπορούσε να είχε κάνει προκειμένου να απέφευγε την απώλεια που βιώνει. Στόχος αυτής της αντίδρασης είναι η προσπάθεια επανάκτησης του ελέγχου απέναντι σε μία κατάσταση που στην πραγματικότητα δεν μπορεί να αλλάξει. Πρόκειται για έναν ακόμη τρόπο να «προστατέψει» κανείς τον εαυτό του από τον επώδυνο και αμετάκλητο χαρακτήρα της απώλειας.
• Στάδιο της κατάθλιψης. Είναι η στιγμή κατά την οποία το άτομο κατανοεί το αμετάκλητο του συμβάντος. Όχι, ο αγαπημένος άλλος δε θα επιστρέψει ξανά, μην αυταπατάσαι. Η θλίψη είναι βαθιά, τόσο έντονη που ορισμένες φορές δυσχεραίνει την καθημερινότητα όσων πενθούν. Οι δυσκολίες είναι πολυάριθμες και συχνά επηρεάζουν την όρεξη ή ακόμα και τον ύπνο. Οι παραπάνω αντιδράσεις, εφόσον δεν διαρκέσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι φυσιολογικές. Εάν όμως η εικόνα αυτή παραταθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε η αναζήτηση υποστήριξης από ψυχολόγο κρίνεται απαραίτητη.
• Στάδιο της αποδοχής. Το στάδιο αυτό δεν κατακτάται από όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται σε πένθος ή βιώνουν κάποια άλλη σοβαρή απώλεια στη ζωή τους. Όπως μάλιστα επισημαίνουν κάποιες έρευνες, η απώλεια ενός παιδιού είναι μία κατάσταση που ο γονέας δεν μπορεί να ξεπεράσει ποτέ. Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις απώλειας, η φάση της αποδοχής χαρακτηρίζεται από συναισθήματα υγιούς απόσυρσης και από ηρεμία. Οι άνθρωποι που βιώνουν αυτή την κατάσταση δεν ξεχνούν εντελώς την απώλεια που βίωσαν, όμως μαθαίνουν να ζουν με αυτή και αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να συνεχίσουν τη ζωή τους. Στη φάση αυτή οι άνθρωποι τείνουν να συνάπτουν καινούριες σχέσεις, να ανακτούν την αισιοδοξία τους και την όρεξή τους για νέες εμπειρίες. Η ψυχοθεραπεία είναι μία διαδικασία που συχνά διευκολύνει τη μετάβαση του ανθρώπου που πενθεί στο στάδιο της αποδοχής και στην ομαλή συνέχιση της ζωής του.

Το πένθος αποτελεί μία σύνθετη διαδικασία κατά την οποία το άτομο βιώνει τα παραπάνω στάδια. Ορισμένοι παραμένουν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στο στάδιο της κατάθλιψης, άλλοι στο στάδιο του θυμού ή της απομόνωσης. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι η λύπη είναι ο μοναδικός δρόμος διαμέσου του οποίου κανείς είναι δυνατό να επέλθει στην αποδοχή του γεγονότος. Τα αρνητικά συναισθήματα είναι εξίσου σημαντικά για τον σχηματισμό μιας υγιούς ψυχικής υγείας που έχει ως στόχο την αποδοχή της πραγματικότητας. Εσύ άραγε αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε κάποιο από αυτά τα στάδια;

The post Τα 5 στάδια του πένθους appeared first on Νέα Φλώρινα.

ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια ενηλίκων.

Θυμός, μία λέξη που εμπεριέχει στα βάθη της ποικίλες συναισθηματικές εκφάνσεις. Αντανακλά την απογοήτευση, την ακύρωση επιθυμιών, το “ανοιχτό” τραύμα και τα όνειρα που τελικά ναυάγησαν εξαιτίας της δύσκολης καθημερινότητας. Ένας θυμωμένος άνθρωπος είναι συνήθως πληγωμένος και η πληγή αυτή προέρχεται κατά κύριο λόγο από την οικογένειά του, καθώς οι θυμωμένες οικογένειες αναπαράγουν θυμωμένους ανθρώπους.

Σύμφωνα με ψυχολογικές έρευνες, η πιο συνηθισμένη αιτία του θυμού είναι το νευρικό οικογενειακό περιβάλλον. Το παιδί θυμώνει γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που είδε τους γονείς του να θυμώνουν. Το παιδί ουρλιάζει για να εκφράσει το θυμό του γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που είδε τους γονείς του να ουρλιάζουν. Η μίμηση του θυμωμένου προτύπου ξεκινάει από την παιδική ηλικία και συνήθως υιοθετείται και κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής. Εν συντομία, ένας νευρικός ανήλικος είναι σχεδόν σίγουρο πως θα μετατραπεί σε έναν ακόμα πιο νευρικό ενήλικα.

Οι οικογένειες που περιλαμβάνουν θυμώδη άτομα, λειτουργούν διαφορετικά από ότι μια κοινή οικογένεια. Αυτό συμβαίνει διότι έχουν βαθιά ριζωμένες ορισμένες πεποιθήσεις. Χαρακτηριστικότερα, θεωρούν πως ο θυμός είναι κάτι το φυσιολογικό και πως εκφράζοντάς τον θα λύσουν τα περισσότερα προβλήματά τους. Αντίθετα, τα προβλήματα ωριμάζουν και μετατρέπονται σε ένα μαύρο σύννεφο που επισκιάζει την οικογενειακή θαλπωρή.

Για την Ψυχολογία, η συνεχής έκφραση του καταλυτικού αυτού συναισθήματος αποτελεί ένδειξη προβλήματος του συστήματος της οικογένειας. Οι εντάσεις στο σπίτι μεταξύ των γονέων, προκαλούν εντάσεις και στον ψυχικό κόσμο του θεατή, που δεν είναι άλλος παρά το παιδί. Το πρότυπο του θυμωμένου γονέα μεταφέρεται στο σχολείο, στις δραστηριότητες ακόμα και στο παιχνίδι στη παιδική χαρά. Το παιδί γίνεται επιθετικό και φωνάζει χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Αργότερα, ο ενήλικας απωθεί το διάλογο και απαιτεί με τη δυνατή φωνή του, καθώς αυτή τη συμπεριφορά έλαβε από το δικό του σπίτι.

Η Ελληνική κοινωνία απαρτίζεται σε μεγάλο βαθμό από θυμωμένους ανθρώπους. Τριγύρω σου υπάρχουν συνάνθρωποι που απορρίπτουν τις απόψεις σου με φωνές. Κάποιοι άλλοι απαιτούν αυτά που θεωρούν πως δικαιούνται με έντονη επιθετικότητα. Ορισμένοι πάλι διαμαρτύρονται προκλητικά για την πιο απλή καθημερινή κατάσταση, όπως για παράδειγμα μία καλύτερη θέση σε μία σειρά αναμονής.

Εφόσον λοιπόν ο θυμός και η έντονη έκφρασή του κατακερματίζουν τη ψυχοσύνθεση του παιδιού και του μελλοντικού ενήλικα γιατί αναπαράγεται συστηματικά; Μήπως και εσύ μεγάλωσες σε μία θυμωμένη οικογένεια; Μήπως και η δική σου οικογένεια περιλαμβάνει θυμώδη μέλη; Για αφετηρία, φρόντισε να υιοθετήσεις το αντίθετο πρότυπο από αυτό των γονέων σου. Εάν αυτοί ήταν θυμωμένοι, εσύ μάθε να ενεργείς χωρίς θυμό. Μη διαιωνίζεις μία ψυχοπαθολογική κατάσταση και να θυμάσαι πως ο θυμωμένος ξαναθυμώνει με τον εαυτό του όταν ηρεμήσει.

The post Οι θυμωμένες οικογένειες γεννούν θυμωμένους ανθρώπους appeared first on Νέα Φλώρινα.

Γράφει η Αναστασία Δημ. Ράπη,

ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια ενηλίκων.

“Δεν ξέρω ποιος είμαι. Συνήθως η εικόνα που έχω για τον εαυτό μου ορίζεται από τους άλλους. Είμαι αυτός που μου ορίζουν οι γονείς, οι φίλοι και η κοινωνία να είμαι. Κάποιες φορές νιώθω χαρούμενος διότι οι οικείοι με καθρεφτίζουν ως χαρούμενο. Κάποιες άλλες όμως φορές είμαι λυπημένος γιατί έτσι θεωρούν οι άλλοι. Όταν όμως μένω μόνος μου, τότε η ταυτότητά μου είναι αόριστη. Όταν δεν με παρακολουθεί κάποιος, νομίζω ότι είμαι ο κανένας. Δεν έχω ολοκληρωμένο εαυτό, δεν έχω προσωπικά χαρακτηριστικά αλλά ούτε και ατομικά στοιχεία. Θα τολμήσω να πω πως δεν είναι λίγες οι στιγμές που νιώθω σαν φάντασμα” (απόσπασμα από ασθενή).

Στη σημερινή εποχή, όπου κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός και η ανταγωνιστικότητα, δεν είναι λίγοι αυτοί που δυσκολεύονται να ορίσουν τον εαυτό τους και να διαμορφώσουν μία ισχυρή ταυτότητα. Ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός συνανθρώπων, δεν είναι σε θέση να εκφράσει τα ΘΕΛΩ του, τα συναισθήματά του και να συσχετιστεί ομαλά με τους τριγύρω. Η επικρατούσα κατάσταση δυσχεραίνει την καθημερινότητα του ‘κανένα’ και τον καθιστά αντιμέτωπο με την θλίψη, την απελπισία και την έντονη εσωτερική μοναξιά.

 Η αδυναμία σχηματισμού ΕΑΥΤΟΥ έχει τις απαρχές της στη παιδική ηλικία. Χαρακτηριστικότερα, οι γονείς διαδραματίζουν τον πρώτο και ίσως τον καθοριστικότερο ρόλο στην εικόνα που θα διαμορφώσουν τα παιδιά για τον εαυτό τους. Όταν όμως το οικογενειακό περιβάλλον δεν συμβάλλει σε αυτό, τότε ο μελλοντικός ενήλικας δεν θα είναι σε θέση να κατασκευάσει μια εικόνα για τον ίδιο.

 Το ψυχολογικό πορτρέτο του ‘κανένα’

• Αποπροσανατολισμός, σύγχυση, αμφιθυμία
• Μελαγχολία, κατάθλιψη
• Έλλειψη αυτοπεποίθησης
• Δυσκολία στην έκφραση συναισθήματος

Εάν εσύ δεν επιθυμείς πλέον να κινείσαι σαν φάντασμα και να ορίζεις την αυτό – εικόνα σου σύμφωνα με τις αντιλήψεις των οικείων σου, είναι αναγκαίο να ακολουθήσεις κάποια βήματα.

• Προσωπικά όρια σαν προστασία

• Διαχωρίζω το δικό μου από του ‘άλλου’

• Ακούω το δικό μου συναίσθημα, τη δική μου φωνή

• Λέω ηχηρό ΟΧΙ σε ό, τι δεν επιθυμώ χωρίς τύψεις

Εάν την φετινή χρονιά δεν θέλεις να είσαι και πάλι αόρατος, μάθε να Σε ακούς, να Σε αναγνωρίζεις, να Σε υποστηρίζεις και να Σε σέβεσαι. Δώσε τη δική σου πινελιά στη ζωή σου και σταμάτα να πέφτεις δήθεν σε ανύπαρκτους τοίχους που τάχα δεν βλέπεις. Ο μοναδικός τοίχος που σε εμποδίζει να δεις παραπέρα είναι ο εαυτός σου. Ανέλαβε δράση, γνώρισε ποιος είσαι και δημιούργησε τη δική σου ζωή. Σταμάτα να κινείσαι στα χνάρια του κανένα και μεταμορφώσου στον ΈΝΑΝ που εσύ επιθυμείς.

The post Είμαι ο κανένας appeared first on Νέα Φλώρινα.