Η επανεκλογή του, για δεύτερη διαδοχική θητεία, συνιστά μια ιδιαίτερα τιμητική εξέλιξη, που επιβεβαιώνει την αδιάλειπτη παρουσία, την υπευθυνότητα και την αποτελεσματική του συμβολή στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και στην ενίσχυση του συνδικαλιστικού θεσμού.

Του εύχομαι ολόψυχα καλή δύναμη, υγεία και κάθε επιτυχία στα καθήκοντά του, ώστε να συνεχίσει με την ίδια συνέπεια και αποτελεσματικότητα το σημαντικό έργο που επιτελεί προς όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας συνολικά.

Ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Φλώρινας

Αθανάσιος Τάσκας

The post Συγχαρητήριο μήνυμα του Αντιπεριφερειάρχη Π.Ε. Φλώρινας Αθανασίου Τάσκα για την επανεκλογή του Κωνσταντίνου Σιάκου στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΓΣΕΕ appeared first on Νέα Φλώρινα.

The post Από τη Φλώρινα στη ΓΣΕΕ: Μια διαδρομή ευθύνης και μια κατάθεση ψυχής appeared first on Νέα Φλώρινα.

Με ιδιαίτερη χαρά χαιρετίζουμε την επανεκλογή του Προέδρου του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας Σιάκου Κωνσταντίνου στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΓΣΕΕ.

​Η ανανέωση της θητείας του αποτελεί αναγνώριση του αδιάκοπου έργου του για τα δικαιώματα των εργαζομένων της ακριτικής μας περιοχής. Την επιβράβευση της συνεπούς και δυναμικής παρουσίας του στο συνδικαλιστικό κίνημα και την εγγύηση ότι η φωνή της Φλώρινας θα συνεχίσει να ακούγεται ισχυρή στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Θερμά συγχαρητήρια και καλή δύναμη στα νέα σου καθήκοντα! Η πορεία σου αποτελεί παράδειγμα διεκδίκησης και προσφοράς.

Ν.Ο.Ε.Σ. ΠΑΣΟΚ ΚΊΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ 

The post Συγχαρητήριο της Ν.Ε. Φλώρινας του ΠΑΣΟΚ προς τον Πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η σημαντική αυτή διάκριση, για δεύτερη συνεχόμενη θητεία, αποτελεί αναγνώριση της διαχρονικής προσφοράς, της συνέπειας και της ουσιαστικής δράσης του υπέρ των εργαζομένων και της προάσπισης των δικαιωμάτων τους.

Εύχομαι ολόψυχα καλή δύναμη και κάθε επιτυχία στα καθήκοντά του, με υγεία και δημιουργική συνέχεια, προς όφελος του συνδικαλιστικού κινήματος και της κοινωνίας συνολικά.

Βασίλης Νικ. Γιαννάκης
Δήμαρχος Φλώρινας

The post Συγχαρητήριο μήνυμα του Δημάρχου Φλώρινας προς τον Πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η συνέχιση της εκπροσώπησης της Φλώρινας σε ανώτατο συνδικαλιστικό επίπεδο αποτελεί σημαντική εξέλιξη για την ανάδειξη των ζητημάτων που απασχολούν τους εργαζομένους της περιοχής μας, για την ενίσχυση της φωνής τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Εύχομαι καλή και δημιουργική θητεία, με δύναμη και προσήλωση στην προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

The post Συγχαρητήριο μήνυμα του Βουλευτή Στ. Παπασωτηρίου για την επανεκλογή του Κωνσταντίνου Σιάκου, στη Γ.Σ.Ε.Ε. appeared first on Νέα Φλώρινα.

Με την ολοκλήρωση των εργασιών του 39ου Συνεδρίου της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), που πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Φλώρινας (ΕΚΦ) χαιρετίζει την επανεκλογή του Προέδρου του, Κωνσταντίνου Σιάκου, στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο της Συνομοσπονδίας.

Η σταθερή εκπροσώπηση της Φλώρινας για δεύτερη συνεχόμενη θητεία στο ανώτατο όργανο των εργαζομένων διασφαλίζει την ισχυρή και ουσιαστική παρουσία της περιοχής μας στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Με αφορμή την επανεκλογή του, ο Πρόεδρος του ΕΚΦ, Κωνσταντίνος Σιάκος, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Η ανανέωση της θητείας μου στη Διοίκηση της ΓΣΕΕ αποτελεί συλλογική επιτυχία του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας και των σωματείων-μελών του. Η πορεία αυτή προϋποθέτει ενότητα, πέρα από παρατάξεις και επιμέρους διαφωνίες, ώστε να επιτυγχάνονται ουσιαστικά αποτελέσματα.

Τα συνδικάτα δεν ασκούν εκτελεστική εξουσία· ο ρόλος μας είναι η τεκμηριωμένη διεκδίκηση, η πίεση και ο διάλογος με την Πολιτεία. Μέσα από τα Φόρουμ Εργασίας και τη συνεργασία με το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, αποδείξαμε ότι με σοβαρότητα μπορούμε να αναδεικνύουμε τα προβλήματα του τόπου μας.

Με την ίδια υπευθυνότητα θα συνεχίσουμε, δίνοντας τη μάχη για την εργασία και τα δικαιώματα των συναδέλφων μας.»

Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Φλώρινας παραμένει σταθερά προσηλωμένο στον στόχο της ενότητας και της συλλογικής δράσης, αξιοποιώντας κάθε θεσμικό εργαλείο προς όφελος των εργαζομένων της περιοχής.

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΚΦ

The post Επανεκλογή του Κωνσταντίνου Σιάκου στη Διοίκηση της ΓΣΕΕ – Συγχαρητήρια από το ΕΚΦ appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τρία χρόνια συμπληρώνονται από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, μια τραγωδία που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες συνανθρώπους μας και σημάδεψε βαθιά την ελληνική κοινωνία. Η 28η Φεβρουαρίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι ημέρα μνήμης, σεβασμού και ευθύνης απέναντι στα θύματα και τις οικογένειές τους, αλλά και ημέρα ουσιαστικού προβληματισμού για τις αιτίες που οδήγησαν σε ένα έγκλημα προαναγγελθέν.

Το δυστύχημα των Τεμπών ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο χρόνιες παθογένειες του κράτους: την υποβάθμιση των δημόσιων υποδομών, την έλλειψη ουσιαστικών ελέγχων, την απουσία σύγχρονων συστημάτων ασφαλείας και τη διαχρονική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μπροστά στο κόστος. Παρά τις δεσμεύσεις και τις εξαγγελίες που ακολούθησαν, τρία χρόνια μετά, κρίσιμα ζητήματα ασφάλειας παραμένουν ανοιχτά και ανησυχητικά.

Πρόσφατα γεγονότα, όπως η τραγωδία στη Βιολάντα, υπενθυμίζουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι τα εργατικά και βιομηχανικά «ατυχήματα» δεν είναι τυχαία. Αποτελούν το αποτέλεσμα ενός μοντέλου ανάπτυξης που συχνά υποτιμά την πρόληψη, την ασφάλεια και τα εργασιακά δικαιώματα. Η κοινή συνισταμένη είναι γνωστή: ανεπαρκής κρατικός έλεγχος, εργοδοτική ασυδοσία και πολιτικές επιλογές που αντιμετωπίζουν την ασφάλεια ως κόστος.

Ιδιαίτερη συζήτηση απαιτεί και το μοντέλο των ιδιωτικοποιήσεων που εφαρμόστηκε και στον σιδηρόδρομο. Η παράδοση κρίσιμων δημόσιων υποδομών χωρίς επαρκείς εγγυήσεις για τη συντήρηση και την ασφάλεια αποδείχθηκε προβληματική. Οι ευθύνες είναι διαχρονικές και δεν μπορούν να αποσιωπηθούν ή να μετατεθούν.

Ως συνδικαλιστικό κίνημα, οι προειδοποιήσεις δεν έλειψαν ούτε στο παρελθόν ούτε σήμερα. Οι εργαζόμενοι και τα σωματεία έχουν επανειλημμένα επισημάνει κινδύνους, ελλείψεις και παραλείψεις στις μεταφορές, στους χώρους εργασίας και στις δημόσιες υποδομές. Πολύ συχνά, όμως, αυτές οι φωνές αγνοούνται, μέχρι να μετατραπούν σε τραγωδίες. Η πραγματική δικαίωση της μνήμης των θυμάτων περνά μέσα από την έμπρακτη ακρόαση των εργαζομένων και την ουσιαστική αλλαγή πολιτικής, όχι μέσα από διαπιστώσεις εκ των υστέρων.

Για την περιοχή μας, τη Φλώρινα, το ζήτημα αποκτά και μια ιδιαίτερα οδυνηρή διάσταση. Τρία χρόνια μετά το δυστύχημα, η σιδηροδρομική σύνδεση Φλώρινας – Θεσσαλονίκης παραμένει ανενεργή, απομονώνοντας την περιοχή και στερώντας από τους πολίτες ένα βασικό δημόσιο αγαθό. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να θεωρείται ούτε φυσιολογική ούτε αποδεκτή.

Η μνήμη μιας τέτοιας τραγωδίας απαιτεί καθαρό λόγο και σαφές αίτημα. Όταν τα πάντα μπαίνουν στο ίδιο πλαίσιο, στο τέλος δεν ακούγεται τίποτα καθαρά. Το κάλεσμα για τα Τέμπη αφορά συγκεκριμένα την ασφάλεια, τη λογοδοσία και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Αυτή η εστίαση δεν περιορίζει τη διεκδίκηση· τη δυναμώνει.

Με νηφαλιότητα, ευθύνη και σεβασμό, η μνήμη των Τεμπών μάς ενώνει και δεν προσφέρεται για διαχωρισμούς ή εργαλειοποίηση. Αποτελεί κοινό χρέος απέναντι στην κοινωνία και στις επόμενες γενιές να μετατραπεί σε συλλογική απαίτηση για ασφαλείς μεταφορές, ασφαλείς χώρους εργασίας και δημόσιες υποδομές που υπηρετούν το κοινωνικό συμφέρον.

Στο πλαίσιο αυτό, το Εργατικό Κέντρο Φλώρινας, μαζί με την ΑΔΕΔΥ, τους αγροτικούς συλλόγους και τους φοιτητικούς συλλόγους της περιοχής, καλεί τους εργαζόμενους και όλους τους πολίτες της Φλώρινας σε συλλαλητήριο το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, ανήμερα της τραγωδίας, στις 17:00, στην κεντρική πλατεία της Φλώρινας.

Ένα συλλαλητήριο μνήμης, ευθύνης και διεκδίκησης.

Με κοινή παρουσία, καθαρό μήνυμα και χωρίς διαχωρισμούς που αποδυναμώνουν τη συλλογική μας φωνή.

Γιατί η δικαιοσύνη για τα Τέμπη δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά το παρόν και το μέλλον όλων μας.

Για το Εργατικό Κέντρο Φλώρινας

Ο Πρόεδρος
Κωνσταντίνος Σιάκος

The post Μνήμη, Δικαιοσύνη, Ενότητα: Σάββατο όλοι στην πλατεία Φλώρινας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Συχνά ακούμε για τον “ορθό λόγο” και νομίζουμε πως πρόκειται για κάτι ψυχρό, μια απόσταση από το συναίσθημα. Όμως, στην πραγματικότητα, ορθός λόγος είναι η ικανότητα να σκεφτόμαστε με καθαρό μυαλό, να βασιζόμαστε στην αλήθεια και να αναζητούμε λύσεις πέρα από προκαταλήψεις. Σημαίνει να προσπαθούμε να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον, να μιλάμε με σεβασμό και να ακούμε πραγματικά, αναζητώντας όσα μας ενώνουν και όχι τις αντιπαραθέσεις που μας εγκλωβίζουν. Γιατί η Φλώρινα δεν είναι μια έννοια στα χαρτιά, είναι οι άνθρωποί της. Ο εργαζόμενος που παλεύει με χαμηλούς μισθούς, ο νέος που αναρωτιέται αν έχει μέλλον εδώ, ο μεγαλύτερος που βλέπει τον τόπο να αλλάζει και ανησυχεί. Ζούμε όλοι στον ίδιο τόπο, μοιραζόμαστε τους ίδιους δρόμους και τις ίδιες αγωνίες.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, είναι απολύτως ανθρώπινο να υπάρχει θυμός, απογοήτευση και ένταση. Το βλέπουμε όλο και πιο συχνά στον δημόσιο διάλογο, ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι κουβέντες σκληραίνουν και οι διαφωνίες γίνονται προσωπικές. Πρέπει να αναλογιστούμε ότι συχνά ακούμε ή διαβάζουμε, μόνο για να απαντήσουμε, και όχι για να κατανοήσουμε. Όταν η επικοινωνία μας περιορίζεται στο να “νικήσουμε” τον άλλον, χάνουμε την ουσία. Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι λέξεις έχουν βάρος. Πολλές φορές διαβάζουμε χαρακτηρισμούς βαρείς, προσβολές, απόψεις που μπορεί να στεναχωρήσουν όχι μόνο εμάς αλλά και τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τους κοντινούς μας ανθρώπους. Αρκετές φορές αυτά γράφονται ανώνυμα, πίσω από μια “κουκούλα”, και εκεί χάνεται η ανθρώπινη διάσταση. Κάθε λέξη μετράει και μπορεί να χτίσει ή να γκρεμίσει γέφυρες.

Πολλές φορές η ένταση πηγάζει από την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου, αλλά και από μια παλιά, κακή συνήθεια του τόπου μας. Να αναζητάμε πάντα κάποιον για να του φορτώσουμε το κόστος της αποτυχίας ή κάποιον που θα σπεύσει να καρπωθεί τα εύσημα μιας επιτυχίας. Αυτή η στείρα διένεξη μας αποπροσανατολίζει. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η ταμπέλα γίνεται πιο σημαντική από τον κοινό στόχο και όταν χάνουμε το δάσος για το δέντρο. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια στην περιοχή μας, η μόνη μαθηματική πράξη που φαίνεται να κυριαρχεί είναι αυτή της αφαίρεσης. Λιγότερες θέσεις εργασίας, λιγότεροι νέοι, λιγότερες προσδοκίες. Πρέπει, λοιπόν, να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με όρους «εμείς και οι άλλοι». Ειλικρινά, δεν μπορώ να πιστέψω πως υπάρχει Φλωρινιώτης που θέλει το κακό της περιοχής. Η αγωνία για τον τόπο είναι κοινή και αυτή η κοινή αγωνία πρέπει να γίνει γέφυρα, όχι τείχος.

Η Φλώρινα τα τελευταία χρόνια πλήττεται από σοβαρά και συγκεκριμένα προβλήματα. Η απολιγνιτοποίηση οδήγησε στο κλείσιμο μονάδων ηλεκτροπαραγωγής και ορυχείων, με αποτέλεσμα την απώλεια σταθερών και καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας και μείωση του τοπικού ΑΕΠ κατά περίπου 28%. Πανεπιστημιακές σχολές, όπως το Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών, έφυγαν, πολλές επιχειρήσεις έκλεισαν και η περιοχή παραμένει απομονωμένη λόγω της έλλειψης σύγχρονων οδικών και σιδηροδρομικών υποδομών, ενώ το υψηλό κόστος θέρμανσης επιβαρύνει ιδιαίτερα τους κατοίκους.

Αν θέλουμε να αναστρέψουμε αυτή την κατάσταση, χρειάζεται δίκαιη μετάβαση με νέες και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, δεσμευτικές επενδύσεις που ενισχύουν την τοπική παραγωγή, υποδομές οδικές και σιδηροδρομικές ως προϋπόθεση για κάθε σχέδιο, μέτρα στήριξης για τη διατήρηση των νέων και των εργαζομένων στον τόπο, καθώς και επαναφορά ουσιαστικών πόρων για την περιοχή, αντίστοιχων με τον ΕΑΠ. Με ορθό λόγο, σεβασμό και ενωτική διάθεση, μπορούμε όλοι μαζί να χτίσουμε το μέλλον που αξίζει στη Φλώρινα.

Μιλώ όχι μόνο ως Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας, αλλά και ως άνθρωπος που έχει επιλέξει να ζει εδώ. Να εργάζεται και να μεγαλώνει τα παιδιά του σε αυτόν τον τόπο. Να πιστεύει ότι η Φλώρινα αξίζει να έχει μέλλον και να παλεύει καθημερινά γι’ αυτό. Σε αυτή την προσπάθεια έχουμε ρόλο και ευθύνη και εμείς ως θεσμός. Να διεκδικούμε, να παρεμβαίνουμε, αλλά και να ακούμε. Να μαθαίνουμε και να γινόμαστε καλύτεροι. Η αυτοκριτική δεν είναι αδυναμία, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσουμε μπροστά.

Η ιστορία μάς δείχνει ότι τίποτα ουσιαστικό δεν χαρίζεται. Όπως έγραφε ο Οδυσσέας Ελύτης, «Το μέλλον δεν είναι δώρο. Είναι κατάκτηση.»

Η Φλώρινα έχει αντέξει και σε άλλες δύσκολες εποχές, γιατί οι άνθρωποί της στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον. Μπορούμε να το ξανακάνουμε, σηκώνοντας τα μανίκια, δουλεύοντας μαζί με ειλικρίνεια και υπομονή, και θυμόμαστε ότι το μέλλον αυτού του τόπου δεν ανήκει σε κανέναν ξεχωριστά, ανήκει σε όλους μας. Ας το φροντίσουμε μαζί, με τη δουλειά μας, για εμάς και για τα παιδιά μας. Και ας μην ξεχνάμε ότι μόνο μέσα από καθαρό μυαλό, σεβασμό και ψύχραιμο διάλογο, με άλλα λόγια, με ορθό λόγο, μπορούμε πραγματικά να προχωρήσουμε μπροστά και να κατακτήσουμε το μέλλον που αξίζει στη Φλώρινα.

Κωνσταντίνος Σιάκος
Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Φλώρινας

The post Φλώρινα. Ο “ορθός λόγος” ως γέφυρα για το μέλλον μας (άρθρο του προέδρου του ΕΚΦ) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Οι γιορτές μάς θυμίζουν τι έχει πραγματικά αξία: την αγάπη, τη ζεστασιά, την αλληλεγγύη. Στα σπίτια μας, στις γειτονιές μας, στους ανθρώπους γύρω μας. Είναι η στιγμή να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον, να αφουγκραστούμε τον διπλανό μας και να αναλογιστούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να γίνει ο τόπος μας καλύτερος. Για τη Φλώρινα, όμως, αυτές οι μέρες δεν μπορούν να περιορίζονται σε ευχές. Χρειάζονται πράξεις, συνεννόηση και συλλογική προσπάθεια.

Ζούμε σε έναν τόπο που πονά. Το βλέπουμε καθημερινά. Στα σπίτια που αδειάζουν γιατί τα παιδιά έφυγαν. Στα χωριά και τις γειτονιές που γερνούν. Στους ανθρώπους που δουλεύουν σκληρά και παρ’ όλα αυτά δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Στους νέους που αγαπούν τη Φλώρινα αλλά αναγκάζονται να φύγουν για ένα μέλλον που εδώ δεν βρίσκουν. Στις οικογένειες που ανησυχούν για το αύριο των παιδιών τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα της Φλώρινας σήμερα και δεν έχουμε το δικαίωμα να την αγνοήσουμε.

Κι όμως, η ιστορία της Φλώρινας μάς διδάσκει ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν οι άνθρωποι μένουν ενωμένοι. Θυμόμαστε τις δύσκολες δεκαετίες του 1960, όταν πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να φύγουν, να μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά και να στηρίξουν τις οικογένειές τους. Παρ’ όλα αυτά, η κοινωνία μας άντεξε, κράτησε ζωντανό τον τόπο και συνέχισε να μεγαλώνει με αισιοδοξία. Αυτή η αντοχή είναι η καλύτερη απόδειξη ότι μαζί μπορούμε να ξεπεράσουμε και τις σημερινές δυσκολίες.

Τα δικαιώματα των εργαζομένων, η αξιοπρέπεια στη δουλειά, η κοινωνική συνοχή δεν ήρθαν ποτέ από μόνα τους. Ήρθαν όταν οι άνθρωποι στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον. Όταν άφησαν στην άκρη τις διαφορές τους και είπαν «μαζί». Και σε δύσκολες εποχές, πολέμων, φτώχειας και μετανάστευσης, οι τοπικές κοινωνίες άντεξαν γιατί κράτησαν ζωντανό αυτό το «μαζί».

Σήμερα, αυτό ακριβώς μας λείπει περισσότερο. Έχουμε μάθει, δυστυχώς, και στην πολιτική και στην καθημερινότητά μας, ο ένας να επιτίθεται στον άλλον. Να ψάχνουμε ποιος φταίει, ποιος έχει δίκιο, ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις. Όμως αυτή η ώρα δεν το αντέχει αυτό. Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, το τίμημα θα είναι βαρύ: θα χάσουμε το μέλλον.

Όσα μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από όσα μας χωρίζουν. Μας ενώνει η αγωνία, ο φόβος αλλά και η ελπίδα. Μας ενώνει η ανάγκη για δουλειά με αξιοπρέπεια, για μισθούς που να επιτρέπουν ζωή και όχι απλώς επιβίωση. Μας ενώνει η αγάπη για τη Φλώρινα και η βαθιά ανάγκη να μη τη δούμε να μαραζώνει.

Η ενότητα δεν είναι σύνθημα. Είναι καθημερινή πράξη. Είναι να μιλάμε μεταξύ μας. Να ακούμε. Να συνεργαζόμαστε. Να σηκώνουμε όλοι μαζί τα μανίκια, χωρίς μικρότητες, χωρίς να μας νοιάζει ποιος θα πάρει τα εύσημα. Αν έρθει κάτι καλό για τον τόπο, δεν έχει σημασία ποιος το πέτυχε. Σημασία έχει να το ζήσουμε όλοι.

Και σε αυτή την προσπάθεια, κανείς δεν μπορεί να στέκεται απέξω. Ο καθένας μας έχει ευθύνη. Αυτό αφορά και εμάς, το Εργατικό Κέντρο Φλώρινας, που μαθαίνουμε και εργαζόμαστε για να γίνουμε καλύτεροι για τον τόπο μας. Προσπαθούμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να ερθούμε πιο κοντά στην κοινωνία, πιο παρόντες στα προβλήματα των εργαζομένων, πιο ουσιαστικοί στον ρόλο μας, μαθαίνοντας καθημερινά από τις ανάγκες και τις φωνές όλων.

Η μετάβαση που ζούμε μπορεί να γίνει πληγή ή να γίνει ευκαιρία. Το ποιον δρόμο θα πάρουμε εξαρτάται από το αν θα διαλέξουμε τη σύγκρουση ή τη συνεργασία. Τον φόβο ή την ευθύνη.

Η ιστορία μάς διδάσκει ότι τίποτα ουσιαστικό δεν χαρίζεται. Και όπως μας θυμίζει ο Οδυσσέας Ελύτης, «Το μέλλον δεν είναι δώρο. Είναι κατάκτηση.» Και αυτή η κατάκτηση χτίζεται μόνο όταν όλοι μαζί, με σεβασμό και ταπεινότητα, βάζουμε το χέρι μας και προσπαθούμε για τον τόπο μας.

Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι όλοι μαζί, πώς;

Ας κάνουμε αυτές τις γιορτές την αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα. Να μείνουμε άνθρωποι, να μείνουμε μαζί, να δείξουμε ότι η Φλώρινα μπορεί και αξίζει να προχωρήσει.

Εύχομαι σε όλες και όλους υγεία, αγάπη, δύναμη και μια Νέα Χρονιά γεμάτη ενότητα, ανθρωπιά και ελπίδα.

Με εκτίμηση,

Ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας
Κωνσταντίνος Σιάκος

The post Κωνσταντίνος Σιάκος: Χριστούγεννα και Νέα Χρονιά: Να Μείνουμε Άνθρωποι, Να Μείνουμε Μαζί appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τα τελευταία χρόνια, συντελείται στη χώρα μας μια πρωτοφανής αναδιανομή εισοδήματος, όχι προς τα κάτω, όπως θα περίμενε κανείς σε περιόδους ανάκαμψης, αλλά προς τα πάνω. Πρόκειται για μια συνειδητή πολιτική επιλογή. Η κυβέρνηση, με σαφή φιλελεύθερο προσανατολισμό, έχει διαμορφώσει ένα περιβάλλον που ευνοεί τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, αφήνοντας πίσω την κοινωνική πλειοψηφία. Τους εργαζόμενους, τους νέους, τους συνταξιούχους και τη μεσαία τάξη που σβήνει.

Την ώρα που οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν να ευημερούν, οι πολίτες βιώνουν καθημερινά την υποχώρηση της ποιότητας ζωής, την εκτίναξη του κόστους διαβίωσης, και τη διαρκή συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματός τους.

Η έννοια της ανάπτυξης δεν μπορεί να περιορίζεται σε αριθμούς. Αν δεν συνοδεύεται από βελτίωση της καθημερινότητας και της ποιότητας ζωής για τη μεγάλη πλειοψηφία, τότε δεν είναι ανάπτυξη. Είναι απλώς διεύρυνση της ανισότητας. Όταν οι καρποί της «ευημερίας» μοιράζονται άνισα, η κοινωνία υποφέρει.

Τα κρατικά έσοδα έχουν πράγματι αυξηθεί, εν μέρει λόγω της πάταξης της φοροδιαφυγής μέσω της διασύνδεσης των ταμειακών μηχανών με τα POS. Παράλληλα, η χώρα δέχεται θετικές αξιολογήσεις από τους διεθνείς οίκους, και τα δημόσια οικονομικά φαίνεται να σταθεροποιούνται.

Ωστόσο, όλα αυτά δεν μεταφράζονται σε βελτίωση της ζωής των ανθρώπων. Μπορεί η ανεργία να έχει υποχωρήσει σημαντικά, αλλά λόγω των ελαστικών μορφών απασχόλησης και των εξαιρετικά χαμηλών μισθών, τα περισσότερα νοικοκυριά βρίσκονται στο κατώφλι της σχετικής φτώχειας.

Ο κατώτατος μισθός μπορεί να έχει αυξηθεί κατά περίπου 27% την τελευταία πενταετία, όμως παραμένει κάτω από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ξεπερνώντας μόνο μερικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπου όμως το κόστος ζωής είναι πολύ χαμηλότερο. Οι μέσοι μισθοί παραμένουν σταθεροί από το 2012, όταν οι συλλογικές συμβάσεις ουσιαστικά «πάγωσαν».

Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα της αποδυνάμωσης της εργασίας είναι η κατάργηση και στη συνέχεια το “πάγωμα” της προϋπηρεσίας και των τριετιών. Για πάνω από μια δεκαετία, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι δεν είδαν καμία προσαύξηση στον μισθό τους, παρά τα χρόνια προϋπηρεσίας. Αυτό σήμανε ότι για πολλούς ανθρώπους η εργασία τους έχανε σταθερά αξία με τον χρόνο, αντί να αποκτά. Μιλάμε, στην ουσία, για μια ολόκληρη γενιά εργαζομένων που τιμωρήθηκε για την εμπειρία και την προσφορά της.

Παράλληλα, ο πληθωρισμός και η συνεχής αύξηση του κόστους ενέργειας, τροφίμων και στέγασης, διαβρώνουν δραματικά την αγοραστική δύναμη των πολιτών. Σύμφωνα με το ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ, μια μέση οικογένεια δυσκολεύεται να καλύψει βασικές διατροφικές ανάγκες, ενώ σύμφωνα με το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, το κόστος εκπαίδευσης μέσω φροντιστηρίων απορροφά μεγάλο μέρος του οικογενειακού εισοδήματος.

Από την άλλη πλευρά, οι μεγάλες, και συχνά πολυεθνικές, επιχειρήσεις καταγράφουν ιστορικά κέρδη. Οι ελίτ πλουτίζουν, ενώ ο κοινωνικός ιστός αποδυναμώνεται. Η μεσαία τάξη, κάποτε στήριγμα της οικονομίας και της δημοκρατίας, πλέον έχει σχεδόν αφανιστεί.

Αυτή η πορεία δεν χαράχθηκε τυχαία. Υπηρετεί μια συγκεκριμένη ιδεολογική γραμμή, που αποτυπώθηκε με σαφήνεια στην περίφημη “Έκθεση Πισσαρίδη”. Πρόκειται για ένα σχέδιο που, πίσω από τον φαινομενικά τεχνοκρατικό του χαρακτήρα, προτείνει έναν οικονομικό σχεδιασμό υπέρ των αγορών, των μεγάλων επενδυτών και των ισχυρών, με θυσία των εργασιακών δικαιωμάτων, των συλλογικών συμβάσεων και της αναδιανομής του πλούτου. Είναι η θεωρητική βάση μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει την εργασία ως κόστος, και όχι ως μοχλό ανάπτυξης.

Επίσης, η συνταγή της «εσωτερικής υποτίμησης» την εποχή της οικονομικής κρίσης, δηλαδή η συστηματική μείωση των μισθών και των δικαιωμάτων για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα, δεν έβγαλε τη χώρα από την κρίση. Την παγίωσε. Την πήγε πίσω. Δημιούργησε μια οικονομία χαμηλών μισθών, περιορισμένης κατανάλωσης και ανεπαρκούς ανάπτυξης.

Αντιθέτως, χώρες όπως η Ιρλανδία, που αντιμετώπισαν επίσης σκληρά μνημονιακά μέτρα, επέλεξαν να επενδύσουν στο ανθρώπινο κεφάλαιο. Σήμερα, η Ιρλανδία διατηρεί υψηλούς μισθούς και ισχυρή αγοραστική δύναμη, αποδεικνύοντας ότι υπήρχε και υπάρχει εναλλακτική.

Το ίδιο ισχύει και για τις σκανδιναβικές χώρες, που εδώ και δεκαετίες εφαρμόζουν ένα κοινωνικό μοντέλο που βασίζεται σε υψηλούς μισθούς, ισχυρές συλλογικές διαπραγματεύσεις και εκτεταμένο κοινωνικό κράτος. Και όμως, είναι ταυτόχρονα ανταγωνιστικές, με σταθερή ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή.

Αξίζει να θυμηθούμε τη δεκαετία του ’80, όταν συντελέστηκε μια, αντίστροφη της σημερινής, αναδιανομή εισοδήματος, με μεταβιβάσεις πόρων και ευκαιριών στις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Παρότι η περίοδος εκείνη είχε τα δικά της προβλήματα, συνέβαλε στην κοινωνική ευμάρεια και τη διαμόρφωση μιας ισχυρής μεσαίας τάξης. Σήμερα, η πορεία είναι αντίστροφη, με την συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια των λίγων.

Η ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών δεν είναι μόνο θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι προϋπόθεση για την ίδια την ανάπτυξη. Όταν αυξάνονται οι μισθοί, αυξάνεται η κατανάλωση. Τα χρήματα «πέφτουν» στην αγορά, ενισχύεται η τοπική οικονομία, και δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας.

Ήρθε πλέον η ώρα να εγκαταλείψουμε το αδιέξοδο των φιλελεύθερων πολιτικών που ενισχύουν τη συσσώρευση πλούτου στους λίγους. Χρειάζεται μια νέα κατεύθυνση πολιτικής που θα επαναφέρει στο επίκεντρο τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτό σημαίνει ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, ώστε οι εργαζόμενοι να έχουν πραγματικά μέσα να διεκδικούν δίκαιες αμοιβές. Απαιτούνται ουσιαστικές αυξήσεις τόσο στον κατώτατο όσο και στον μέσο μισθό, που να ανταποκρίνονται στο αυξημένο κόστος ζωής και να επιτρέπουν αξιοπρεπή διαβίωση.

Παράλληλα, το κοινωνικό κράτος οφείλει να ενισχυθεί μέσα από στοχευμένη επένδυση στη δημόσια παιδεία, την υγεία και την κοινωνική υποστήριξη, ενώ πρέπει να υπάρξει δίκαιη φορολόγηση των υπερκερδών, με προσανατολισμό την αναδιανομή και την κοινωνική ισορροπία. Τέλος, είναι αναγκαίο να στηριχθεί έμπρακτα η μικρομεσαία επιχείρηση, ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος και ο καταναλωτής, ώστε να ξαναζωντανέψει η πραγματική οικονομία.

Εν κατακλείδι, η πραγματικότητα που βιώνουμε δεν είναι ούτε φυσικό φαινόμενο, ούτε αναπόφευκτη μοίρα. Είναι το αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών που ευνοούν τους λίγους σε βάρος των πολλών. Οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν, τα όνειρα της νέας γενιάς φτωχαίνουν, ενώ η εργασία, αντί να επιβραβεύεται, υποτιμάται.

Σε αυτή τη συγκυρία, οι ελίτ, οικονομικές και πολιτικές, κλείνουν τα μάτια μπροστά στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Βυθισμένες στη λογική του κέρδους, ξεχνούν ότι καμία οικονομία δεν στέκεται όρθια πάνω σε κατεστραμμένες ζωές και διαλυμένα όνειρα.

Η Εργατική Πρωτομαγιά είναι η ημέρα που μας θυμίζει ότι οι εργαζόμενοι ποτέ δεν κέρδισαν τίποτα χωρίς αγώνα. Ότι οι μεγάλες αλλαγές, οι νίκες της κοινωνικής δικαιοσύνης, ήρθαν όταν η φωνή των πολλών ενώθηκε και έγινε δύναμη ακατανίκητη.

Σήμερα, όσο ποτέ, έχουμε ανάγκη να ξαναθυμηθούμε τι σημαίνει αλληλεγγύη, διεκδίκηση, αγώνας. Να παλέψουμε για μια κοινωνία όπου η εργασία θα έχει αξία, οι μισθοί θα εξασφαλίζουν αξιοπρέπεια και η ανάπτυξη θα αφορά όλους και όχι μόνο τους λίγους.

Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μνήμη. Είναι κάλεσμα.

Κάλεσμα για δικαιοσύνη. Για αξιοπρέπεια. Για ζωή.

Κωνσταντίνος Σιάκος
Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Φλώρινας
Μέλος Δ.Σ. ΓΣΕΕ

The post Η μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος των τελευταίων δεκαετιών – Από τους πολλούς στους λίγους appeared first on Νέα Φλώρινα.