Μία από τις φυσικές και βασικές πτυχές της ζωής ενός ατόμου, που είναι σημαντική και θεμελιώδης τόσο στα άτομα χωρίς, όσο και σε εκείνα με αναπηρία που, εννοείται, έχουν έμφυτη τη σεξουαλικότητα και την ανάγκη να την εκφράσουν και να την εκδηλώσουν.

Πόσο αυτονόητα φαντάζουν όλα την ίδια ώρα που …μόνο αυτονόητα δεν είναι .

Καθόλου αυτονόητα μάλιστα, αφού, όπως διαβάζω «οι άνθρωποι με αναπηρία κατοχύρωσαν το δικαίωμα στη σεξουαλική ζωή, με τη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών, μόλις το 2007».

Η αναπτυξιακή ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Gestalt Μαρία Σγούρου, η οποία γεννήθηκε με κινητική αναπηρία και μεταξύ άλλων, εργάζεται πάνω σε θέματα αναπηρίας και χρόνιων νόσων δήλωνε πρόσφατα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Η σεξουαλικότητα και η σεξουαλική ζωή είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Σεξουαλικότητα έχουν όλοι. Η σεξουαλική ζωή αφορά το κομμάτι των σχέσεων, της κοινωνικότητας, τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο. Η ελληνική κοινωνία είναι ένα εξαιρετικά μισανάπηρο περιβάλλον. Βλέπει την αναπηρία ως κάτι ατελές. Ο ανάπηρος, όντας τμήμα της, έχει γαλουχηθεί έτσι ώστε να μην εκλαμβάνει τον εαυτό του ως ποθητό»

Στο ίδιο ειδησεογραφικό πρακτορείο, ο σεξουαλικός βοηθός Δημήτρης Ζώρζος σημείωνε: «Σε χώρες της Ευρώπης υπάρχει ο θεσμός του σεξουαλικού βοηθού. Στην Ισπανία δεν έχει παγιωθεί ακόμη αλλά στη Γαλλία και την Ελβετία υπάρχει. Στην Ιαπωνία περιλαμβάνεται στο σύστημα υγείας. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει, αλλά τώρα θα ξεκινήσει η συζήτηση. Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από άντρες και γυναίκες που θα ήθελαν να ασχοληθούν ως βοηθοί αλλά και η συλλογικότητα της αναπηρίας θέλει πολύ να υπάρχει αυτό. Οι σύλλογοι ανταποκρίνονται, αλλά με κάποια επιφύλαξη, επειδή στην Ελλάδα προέχει η επίτευξη της προσβασιμότητας».

Η σεξουαλικότητα, γενικώς, αποτελούσε για χρόνια ένα θέμα ταμπού, ήταν μία συζήτηση που προκαλούσε αμηχανία.

Πόσο μάλλον όταν αφορά στα άτομα με αναπηρία.

Στο διάστημα 1ως 3 Δεκεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στην Πάτρα το 40^ο Διεθνές Διαδικτυακό Συνέδριο Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών με θέμα «Ειδικές Επιστήμες»: Λογοθεραπεία, Αγωγή Υγείας, Ειδική Αγωγή, Συμβουλευτική, Παιδαγωγική Θεραπεία, Κοινωνική Παιδαγωγική – Οικογενειακή και σχολική Βία, Διαπολιτισμικότητα, Σεξουαλική αγωγή.

Η κ. Αναστασία Μέτσιου Φιλόλογος, Υποψήφια Διδακτόρισσα του τμήματος ΔΕΟΣ του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, θα είναι από τους ελάχιστους, σε επίπεδο Περιφερείας εκπρόσωπος/εισηγήτρια του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας με ένα θέμα που πραγματικά «τσακίζει κόκαλα».

Ένα θέμα που δύσκολα το πιάνει κάποιος στα χέρια του, καθώς περιβάλλεται από το «καυτό» περίβλημα της αναπηρίας, ενώ όπως λέει η ίδια «η επιλογή του θέματος έγινε λόγω της σπουδαιότητάς του, της επιτακτικής ανάγκης «ανοίγματος» της σεξουαλικής αγωγής των ατόμων με αναπηρία και της έρευνας του Πανεπιστημίου για το βαθμό προσέγγισης του θέματος στην Ελλάδα».

Λίγο πριν την 3^η του Δεκέμβρη που έχει καθιερωθεί ως ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία, βρισκόμαστε ακόμα στην προσπάθεια να βελτιώσουμε μία απίστευτα δύσκολη καθημερινότητα, να βελτιώσουμε τους δείκτες εξάλειψης των ταμπού, των προκαταλήψεων και να πείσουμε ότι όταν μιλάμε για ισότητα, το πεδίο των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων δεν πρέπει να περιορίζεται στην γκάμα όλων όσων μπορούν να βελτιωθούν με μεγαλύτερη ευκολία.

Ο χρόνος έχει λήξει. Με την κατάσταση να είναι απολύτως γνωστή, δεν υπάρχουν περιθώρια.

Το επόμενο βήμα θα πρέπει να περιλαμβάνει την άρση των στερεοτύπων, την αλλαγή της νοοτροπίας, την υπέρβαση των προκαταλήψεων και την ενημέρωση. Πολύπλευρη και πολυποίκιλη.

Το συνέδριο της Πάτρας και η εισήγηση της κ. Μέτσιου μαζί με τους συνεισηγητές του άρθρου, Παπαχρήστου Ελένη, Λυτρίδου Ιωάννα, Κική Μαγδαλινή και Σουρβίνο Πέτρο, από την πλευρά του Πανεπιστημίου ίσως να είναι ένα «χρυσό κλειδί» ώστε να ανοίξει, επιτέλους, ένα κεφάλαιο που παίζει σημαντικότατο ρόλο στην γενική υγεία ενός ατόμου με αναπηρία την ίδια ώρα που μπορεί να κάνει την ζυγαριά να γύρει, επιτέλους, προς την πλευρά της «ισότητας».

Ράνια Στυλιάδου

The post Άτομο με αναπηρία δεν σημαίνει «ανάπηρη σεξουαλικότητα» – Με πολύ ενδιαφέρουσα εισήγηση το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας σε Διεθνές Συνέδριο appeared first on Νέα Φλώρινα.

Οπαδική βία.

Αιματηρό και τρομαχτικό στο σκηνικό και στο φόντο, τα 100 μέτρα του Μιχάλη.

Το τελευταίο 100άρι της ζωής, που τον οδήγησε στον θάνατο.

Θρηνεί η οικογένεια και οι φίλοι

Θρηνεί η κοινωνία, θρηνεί η δημοκρατία.

Θρηνεί το δικαίωμα της επιλογής ομάδας και χρώματος.

Και ζούμε στιγμές όπου το «δε μου αρέσει αυτό που είσαι» οδηγεί σε θάνατο.

Βίαιο, αποτρόπαιο, καταδικαστέο.

Αθλητισμός και Βία ….πως είναι δυνατόν;

Το αθλητικό ιδεώδες έφθασε να μην είναι πρωταγωνιστής αλλά κομπάρσος του φανατισμού και της βίας στους αθλητικούς χώρους αλλά και έξω από αυτούς.

Οι ειδικοί αποφαίνονται ότι ο φανατισμός στα γήπεδα αυξάνεται αναλογικά με την βία που παρατηρείται στην κοινωνία !!!

Το ποδοσφαίρο πρωτοεμφανίζεται τον 13ο αιώνα στην Αγγλία, ενώ ήδη από τους μεσαιωνικούς χρόνους ήταν συνδεδεμένο με βίαιες εκδηλώσεις.

Στην αρχαία Ελλάδα κάποια αθλήματα είχαν εξαιρετικά βίαιο περιεχόμενο, θέαμα που ψυχαγωγούσε  τους φίλαθλους που «διψούσαν» για ξυλοδαρμούς και αιματηρά επεισόδια.

Σήμερα (αιώνες μετά)ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι σε εθνικό επίπεδο, όπως ορίζει ο νόμος, οι λέσχες των οργανωμένων οπαδών θα κλείσουν και πως κάθε ομάδα θα έχει μόνο έναν σύνδεσμο με έδρα την επίσημη ΠΑΕ. Η δε αστυνομία θα έχει πρωταγωνιστικόρόλο προκειμένου να ελέγχει την είσοδο των οργανωμένων φιλάθλων στις θύρες εκείνες που έχουν δημιουργήσει πρόβλημα.

Όσο καλοπροαίρετος και να θέλει να είναι κάποιος, όσο αισιόδοξος και καθόλου προπετής θέλει να εμφανίζεται, η ιστορία αποδεικνύει ότι παντού και πάντα δημιουργούνται κερκόπορτες που δυστυχώς οδηγούν σε άσχημα φαινόμενα, ακόμα και στον θάνατο.

Στον απόηχο των ανακοινώσεων, την ώρα που ακόμα αναζητούνται ευθύνες για τον αποτρόπαιο θάνατο ενός ανθρώπου, ο Θεός να με βγάλει ψεύτρα, θαρρώ πως τα όσα έγιναν γνωστά δε θα αρέσουν σε πολλούς.

Δε μιλάω για τους οπαδούς, γι΄αυτούς που θέλουν να δουν ποδόσφαιρο. Που λαχταρούν για το θέαμα και το παρεϊστικο λακριντί πριν και μετά τον αγώνα.

Γι’ αυτούς που στα δωμάτιά τους δεν υπάρχουν κρυμμένα μαχαίρια καραμπίτ αλλά κρεμασμένα κασκόλ και σημαίες.

Μιλάω για τους αδίστακτους και αιμοσταγείς που αμαυρώνουν το φίλαθλο οπαδικό κίνημα και ζουν για την στιγμή που θα προκαλέσουν, θα αναστατώσουν, θα βανδαλίσουν, θα σηκώσουν τη γροθιά και τα όπλα αφήνοντας ανθρώπους στο δρόμο να πεθαίνουν αβοήθητοι.

Και όλα αυτά στην Ελλάδα του 2023 που βρίσκεται συνέχεια σε κατάσταση θρήνου … για τα παιδιά των Τεμπών, για τους ανθρώπους της Πύλου, για τον Μιχάλη της Ν. Φιλαδελφείας, για … για …για.

Ράνια Στυλιάδου

The post Το τελευταίο 100άρι appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τώρα στα αμπάρια στοιβάζονται γυναικόπαιδα που από άνθρωποι με σάρκα και οστά γίνονται «αγνοούμενοι».

Το πένθος δεν είναι ούτε Εθνικό, ούτε προσωπικό, ούτε οικογενειακό.

Είναι παγκόσμιο γιατί στην παγκόσμια κοινότητα βρίσκονται και οι ευθύνες μιας τραγωδίας που επαναλαμβάνεται σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, με διαφορετικό αριθμό θυμάτων.

Η Πύλος που κυριαρχεί στο μυαλό μας για τα σπουδαία μνημεία της Ναυμαχίας του Ναβαρίνου,την γραφικότητα και τα αναρίθμητα Ιστορικά της χαρακτηριστικά, έγινε σημείο αναφοράς για την κόλαση 750 ανθρώπων που χωρίστηκαν (τελικά) σε τρεις κατηγορίες: νεκροί, διασωθέντες, αγνοούμενοι.

Μια κόλαση που δε βρίσκεται στο πιο βαθύ σημείο της Μεσογείου που καταβρόχθισε λαίμαργα τα ανθρώπινα σώματα, αλλά μία κόλαση που ξεκινά από το «μοιραίο» πλοίο, το σκάφος, το σαπιοκάραβο, το αλιευτικό καράβι.

750 άνθρωποι που αν και μεσοπέλαγα, αμφιβάλω αν είχαν ή αν μπορούσαν να πάρουν ανάσα.

Γονείς θρηνούν τα παιδιά τους και παιδιά τους γονείς τους.

Θρήνος για μάνες, πατέρες, παιδιά, αδέρφια, αδερφές, ξαδέρφια ανίψια …

Θρήνος για τις προσδοκίες, τα χαμένα όνειρα.

Θρήνος για την ζωή των ανθρώπων που ρίχνουν τα δίχτυα της ελπίδας τους σε αχαρτογράφητα νερά που τελικά γίνονται ένας απέραντος, υγρός τάφος.

Ξέρεις όμως τι με φοβίζει περισσότερο από το ναυάγιο; Οι φωνές που θα πούνε ¨καλά να πάθουν¨.

Ράνια Στυλιάδου

The post Η Πύλος της Κολάσεως appeared first on Νέα Φλώρινα.

Στην εικόνα του Στύλου της Ορθοδοξίας, που βρίσκεται στο κέντρο του ναού για προσκύνημα μιας και έχει την τιμητική του, δεν ανάβει καντήλι.

Ανάβουν τέσσερις λαμπάδες που ρίχνουν πάνω της το φως τους και την κάνουν να φεγγοβολά, σα να την φωτίζουν τεράστιοι προβολείς.

Η ροή του κόσμου στο ναό είναι συνεχόμενη.

Λογιών λογιών κόσμου.

Ηλικιωμένοι, νέοι, μωρά με της μανούλες τους.

Νεαρά κορίτσια και αγόρια, με κομμένα τζιν, με μαλλιά βαμμένα, με μαλλιά σε κότσο, και σκουλαρίκια σε διάφορα μέρη του προσώπου, μπαίνουν στο ναό συνεχώς.

Προσεγγίζουν την τιμώμενη εικόνα.

Δεν αρκούνται σε ένα απλό ¨φίλημά¨ της.

Βάζουν μετάνοιες. Διπλώνονται στα δύο και τα γόνατα σχεδόν ακουμπούν στο δάπεδο.

Ρίγος με διαπερνά. Εμένα και θαρρώ και όλους τους υπόλοιπους.

Παρατηρώ και τον τρόπο που σταυροκοπιούνται.

Τέλειος. Το δεξί χέρι καταλήγει με ανοιγμένη την παλάμη στο σημείο ανάμεσα στο στομάχι και στην κοιλιά.

Θαυμασμός.

Συγκίνηση.

Το «σύγχρονό» τους στυλ σε ξεγελά. Με μία πρώτη ματιά δεν αντιλαμβάνεσαι την θέρμη και την ταπεινότητα.

Σαν τα παρατηρήσεις όμως, τη βλέπεις διάχυτη στο πρόσωπό τους. Είναι φωτισμένο, γαλήνιο και χαρούμενο χωρίς καν να χαμογελούν.

Παρακολουθούν όλοι τους με υπομονή το τελετουργικό.

Δεν είναι ανήσυχα, δεν κοιτάζουν το ρολόι, δεν μιλάνε με τον διπλανό τους. Εκεί βρίσκεται το ταπεινό του φρονήματος και όχι στα ρούχα ή στο σκουλαρίκι.

Νέος θαυμασμός.

Νέα συγκίνηση.

Μετά το πέρας της ακολουθίας, ο κόσμος σπεύδει να προσκυνήσει και να ¨αποχαιρετήσει¨ την εικόνα του Τιμώμενου Αγίου και το λείψανό του.

Αυτή τη φορά, την προσοχήμου τραβά ένα αγόρι γύρω στα 12.  Ασπάζεται την εικόνα, σηκώνει το μανίκι και ακουμπά το χέρι του στο λείψανο που βρίσκεται ακριβώς δίπλα της.

Κάνει το σταυρό του και αποχωρεί έχοντας ¨θωρακιστεί¨ με τη χάρη και ευλογία του Αγίου.

Εξάλλου, αυτήν νομίζω επιζητούσε.

Αυτήν, πιστεύω, πως επιζητούν όλοι.

Για να λάβουν εκείνη την ανώτερη βοήθεια και δύναμη που θα τους επιτρέψει να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της ζωής.

Το σχολείο, την δουλειά, την καθημερινότητα, την αναποδιά, την αρρώστια.

Μέγα καταφύγιο η θρησκεία. Αναπόσπαστο κομμάτι της παγκόσμιας ιστορίας που στις ημέρες μας δίνει στοιχεία και όμορφα παραδείγματα ¨αναθέρμανσης¨ και επανασύνδεσης, με όλο και περισσότερους νέους ανθρώπους να αναζητούν ¨την ανώτερη δύναμη¨.

Μία δύναμη, όμως, που την αντιλαμβάνονται και την βιώνουν όχι ως μέσο χειραγώγησης και εκφοβισμού αλλά ως κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.

Ράνια Στυλιάδου

The post Όταν τα παιδιά “βάζουν μετάνοια” στους Αγίους appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πέρασαν κάποια χρόνια και με τα δεδομένα που είχα, χώρισα τη φράση σε δύο σκέλη εκτιμώντας ότι το πρώτο (όλοι διαφορετικοί) αποτελεί διαπίστωση και το δεύτερο (όλοι ίσοι) προσδοκία (αφού πρακτικά το «ίσοι» δεν ήταν ορατό στην κοινωνία).

Τα χρόνια συνέχισαν να περνάνε και σήμερα ήρθε πλέον η ώρα που αναθεωρώντας, φθάνω στο σημείο να καταργήσω τελείως το δεύτερο σκέλος.

«Όλοι διαφορετικοί» είναι το μόνο που βλέπω, που αφουγκράζομαι, που διαπιστώνω.

Το «όλοι ίσοι», ανύπαρκτο.

Αυτό που είχα στην αρχή θαυμάσει, στην ουσία δεν υπάρχει.

Δεν υπήρξε ποτέ και σήμερα φαντάζει στα μάτια μου μία κοροϊδία.

ΔΕΝ είμαστε όλοι ίσοι. Ποτέ δεν ήμασταν, ποτέ δε θα γίνουμε αν δεν ανατραπούν οι συνθήκες, τα κατεστημένα, οι προκαταλήψεις.

Το αναπηρικό κίνημα δε το συντηρεί η «αναπηρία» του αλλά οι ανάπηρες συνθήκες: Το κράτος, το καθεστώς, οι παράγοντες, ακόμα και η κοινωνία. Εμείς. Εγώ, εσύ, ο άλλος.

Όταν ένας εργοδότης (υπηρεσία ή ιδιώτης)τρέμει να ανοίξει την πόρτα εργασίας σε άτομα με αναπηρία, όταν τα προγράμματα (βλέπε ΟΑΕΔ) βάζουν κριτήρια που σε απορρίπτουν από την παραγωγική αλυσίδα πριν καλά-καλά σε εντάξουν σε αυτή, όταν η κοινωνία σε ρωτά «μα μπορεί να δουλέψει ένας ανάπηρος» τότε καταλαβαίνεις ότι όχι απλά ισότητα δεν υπάρχει αλλά ούτε καν σεβασμός και κατανόηση.

Ο φίλος μου ο Χρήστος, από τον Σεπτέμβριο που τον γνώρισα, ψάχνει για δουλειά. Ξυπνά και κοιμάται με αυτή τη λαχτάρα-αγωνία.

Η θέλησή του να εργαστεί ξεπερνά κάθε τι άλλο. Η ευγένειά του, ξεχειλίζει. Άψογος σε όλα αλλά είναι …άτομο με αναπηρία.

«Ξεροσταλιάζει» στον ΟΑΕΔ ο Χρήστος μήπως βγει κάποια θέση και δεν προλάβει. Παίρνει τηλέφωνα σε υπηρεσίες στην Αθήνα να ζητήσει εξηγήσεις γιατίτον απορρίπτουν, χτυπάει πόρτες, ρωτάει στα μαγαζιά που έχουν ανακοίνωση «Ζητείται Υπάλληλος».

«Άκρα του τάφου σιωπή»είναι η απάντηση στη θέλησή του.

Ούτε μία θέση βρέθηκε από τον Σεπτέμβριο και κανένας δεν κατάφερε να κάνει κάτι. Τόσο δύσκολο πια είναι αυτό που ζητά; Μία θέση εργασίας. Το αυτονόητο, το δίκαιο. Αυτό που όλοι οι υπόλοιποι (οι …ίσοι με αυτόν) θεωρούμε ως δεδομένο (…αλλά μόνον για εμάς).

Αν δε μπορεί να βρεθεί ΜΙΑ θέση για τον Χρήστο, τι γίνεται άραγε με τις χιλιάδες των υπόλοιπων που λαχταρούν για το ίδιο πράγμα;

Και η επιτομή όλου αυτού του αγκυλωμένου σώματος που λέγεται «κοινωνία» δεν είναι άλλη από το ¨ευφυέστατο¨, εξιλεωτικό άλλοθι που εφηύραμε οι «συμβατικοί» άνθρωποι ότι τάχα μου, τάχα μου για λόγους ηθικής δε μπορούμε να δεχθούμε να απασχολήσουμε εργασιακά κάποιο άτομο με αναπηρία.

Τόση ευθιξία!

Ράνια Στυλιάδου

The post Ζητείται υπάλληλος χωρίς… αναπηρία appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η κρεμαστή γέφυρα των Τεμπών, που υπήρχε πάντα στο πρόγραμμα σχολικών εκδρομών που κάναμε τότε (δεκαετία του 80), δεν με ενθουσίαζε καθόλου.

«Χριστέ μου, πως θα περπατήσω σε μία γέφυρα που κρέμεται και αισθάνεσαι τους κραδασμούς και την «κίνησή» της».

Φρίκη. Φρίκη απερίγραπτη πόσο μάλλον για κάποιον σαν εμένα που είμαι και υψοφοβική. Νομίζω πως το τόλμησα μόνον μία φορά και είχα ξεσηκώσει τον κόσμο με τις φωνές και τα ουρλιαχτά μου.

Τις άλλες, αρκέστηκα στην αγορά σουβενίρ που έφεραν πάνω τους τον εφιάλτη (βαζάκια ή μπουκαλάκια με τη γέφυρα σε ζωγραφιά).

Τα Τέμπη είναι μια περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στον Όλυμπο και την Όσσα, βουνά πανύψηλα… Στη μέση κυλάει ο Πηνειός με τους πολλούς παραποτάμους του, οι οποίοι συμβάλλουν στη διόγκωση των νερών του.

Η περιοχή προσφέρει πλήθος τοποθεσίες για ξεκούραση, τις οποίες η ίδια η φύση μόνη της φρόντισε να διαμορφώσει, χωρίς η τέχνη να συμβάλει ουσιαστικά. Ο κισσός με τις φουντωτές κληματσίδες φυτρώνει εκεί πλούσιος και τυλίγεται γύρω από τους ψηλούς κορμούς των δένδρων, όπως πλούσια φυτρώνουν και τα βάτα στην κορυφή του βουνού, καλύπτοντας ολόκληρη την επιφάνεια των βράχων.

Ο Ολλανδός ζωγράφος και χαρτογράφος AbrahamOrtelius έγραψε το 1595 : «Στα Τέμπη η φύση σκόρπισε σπάταλα όλα της τα δώρα: ορεινούς όγκους, πλαγιές, γκρεμούς, ανάβρες γάργαρες και δροσερές, οι οποίες πιδακίζουν από τις βραχότρυπες, χλωρίδα πολυποίκιλη με αμέτρητες τις αποχρώσεις του πράσινου, δένδρα πανύψηλα και αιωνόβια και στο μέσον ένα ποτάμι μυθικό, που κυλάει τα θολά νερά του ήρεμα, αθόρυβα και ασταμάτητα».

Από την περιοχή διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή και η εθνική οδός Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Το τμήμα αυτό αποτελεί το στενότερο σημείο της εθνικής οδού και ένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία του οδικού δικτύου της Ελλάδας.

Το Δεκέμβριο του 2009, συνέβησαν σοβαρές κατολισθήσεις στην περιοχή των Τεμπών, με αποτέλεσμα το κλείσιμο της Εθνικής οδού για διάστημα 4 μηνών. Στο διάστημα αυτό η κυκλοφορία διεξαγόταν από τον παραλιακό δρόμο μέσω Αγιάς Λάρισας ή από τον ορεινό δρόμο μέσω Ελασσόνας. Οι κατολισθήσεις στην περιοχή των Τεμπών στοίχισαν τη ζωή και σε έναν άνθρωπο !!!

Λόγω της γεωμορφολογίας τους, στα Τέμπη έχουν συμβεί αρκετά πολύνεκρα τροχαία δυστυχήματα. Στις 4 Οκτωβρίου 1999, λεωφορείο που μετέφερε οπαδούς του ΠΑΟΚ συγκρούστηκε με μικρό φορτηγό, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 6 επιβάτες και ο οδηγός του λεωφορείου. Στις 13 Απριλίου 2003, φορτηγό που μετέφερε ξυλεία από τον Προβατώνα Έβρου στην Αθήνα, συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά στο 388ο χιλιόμετρο με λεωφορείο το οποίο μετέφερε μαθητές Α’ Λυκείου από το Μακρυχώρι Ημαθίας που επέστρεφαν από εκδρομή στην Αθήνα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι 21 από αυτούς. Με το δυστύχημα αυτό συνδέεται και η αυτοκτονία ενός 35χρονου επιζώντα του δυστυχήματος στις 4 Ιουλίου 2022.

Την 28η Φεβρουαρίου 2023, μια επιβατική αμαξοστοιχία συγκρούστηκε μετωπικά με ένα εμπορικό τρένο που κινούταν στην ίδια σιδηροτροχιά με αντίθετη φορά, με αποτέλεσμα τον θάνατο τουλάχιστον 57 ανθρώπων και την πρόκληση δεκάδων τραυματισμών.

Ο Μάρτης του 2023 ξημέρωσε πενθώντας και μαζί του πενθεί η χώρα ολόκληρη.

Τα Τέμπη «ρούφηξαν» για μία ακόμα φορά ψυχές νέων ανθρώπων που γέμισαν τον παράδεισο.

Χρωστάνε ένα μήνυμα ή μία κλήση στην μάνα που περίμενε να δει στην οθόνη του τηλεφώνου μία ένδειξη, μία φατσούλα, ένα «όλα καλά».

Σιωπή και παγωμάρα που τσακίζει ψυχές.

Μια σιωπή που την ακούνε όλοι και στο άκουσμά της η σιωπή βαθαίνει.

Μια σιωπή που έχει το χρώμα του πένθους και την ένταση της οργής.

Δεν ρωτάμε «Γιατί;». Ξέρουμε γιατί. Ξέρουν γιατί. Καταλαβαίνουν πολύ καλά το γιατί.

Η μάνα και ο πατέρας όμως δεν καταλαβαίνουν. Ούτε και η αδερφή, ο αδερφός, ο σύζυγος η φίλη ο φίλος ……

Στις μεγάλες Εθνικές δυσκολίες συνήθως λέμε «Όλη η Ελλάδα μια γροθιά».

Σε αυτή τη δυσκολία – τραγωδία λέμε «όλη η Ελλάδα μία προσευχή, ένα κομποσκοίνι, ένα κεράκι».

Καλό ταξίδι, Ιφιγένεια, Αθηνά, Νίκο, Χρύσα, Αναστασία, Θώμη …..

Καλή ανάρρωση στους τραυματίες.

Κάποια πράγματα θα περάσουν, θα γειάνουν, θα αποσυμφορηθούν.

Όμως οι πληγές στις ψυχές θα μείνουν ανοιχτές και θα αιμορραγούν καθημερινά θυμίζοντάς μας ότι οι ανθρώπινες ζωές δε μπορούν να στηρίζονται σε σαθρότητες, ανευθυνότητες, ανοχές και αναβολές.

Κοστίζουν ακριβά και δε μας περισσεύουν ούτε νιάτα, ούτε ομορφιά, ούτε ταλέντα, ούτε τίποτα.

Ελλάδα μου, με έχεις θυμώσει πολύ για μία ακόμα φορά.

Σε παρακαλώ, σταμάτα να τρως τα παιδιά σου, σταμάτα να αλλάζεις τις διαδρομές τους.

Φτάνει.

Ουρανία Στυλιάδου

The post Εμείς γι’ αλλού κινήσαμε… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Συνάνθρωποί μας.

Κομμάτι της κοινωνικής αλυσίδας.

Μέλη μίας «ειδικής ομάδας» της οποίας εν δυνάμει μέλη είμαστε ΟΛΟΙ.

Τους ξεχωρίζεις πολύ εύκολα.

Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που γελούν με την πιο μικρή αφορμή που μπορεί να υπάρξει.

Που σπεύδουν να σε αγκαλιάσουν, χωρίς να σε γνωρίζουν.

Που σε κοιτάζουν και χαμογελούν.

Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που δεν ξέρουν τι θα πει γκρίνια, κακία, εγωισμός, πονηριά, παρεξήγηση.

Το όμορφο που έχουν μέσα τους το βγάζουν αβίαστα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς «γαρνιτούρες», χωρίς σκοπιμότητα.

Όταν τους ρωτάς «τι κάνεις», απαντούν «καλά» και χαμογελούν. Δεν σου λένε «χάλια» και δεν ξεκινάνε να σου περιγράφουν τα προβλήματά τους.

Ρωτάνε να μάθουν πράγματα για εσένα και δε μονοπωλούν την κουβέντα εκθειάζοντας τα κατορθώματα και προτερήματά τους όπως συνήθως κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι.

Σου δίνουν σημασία και δε σε αγνοούν λες και είσαι αόρατος.

Είναι οι άνθρωποι που απλώνουν τα χέρια τους να σε ακουμπήσουν. Να σου πιάσουν τα μαλλιά, τα χέρια. Δε τη φοβούνται την επαφή. Δεν την αποφεύγουν σαν τους «κανονικούς» ανθρώπους που διστάζουμε να πιάσουμε, να αγκαλιάσουμε να χαϊδέψουμε.

Γκρίνιαξα, προχθές, που με τη βροχή δε μπορούσα να περάσω τον δρόμο. Νευρίασα και έβρισα.

Για τα Άτομα με αναπηρία (που χρησιμοποιούν καρότσι ή κάποιο άλλο βοήθημα) κάθε μέρα είναι βροχερή ημέρα γιατί παντού συναντούν απροσπέλαστους δρόμους και οικοδομές. Κάθε ημέρα κάθε στιγμή.

Υπομένουν όμως.

Και ας είναι τα προβλήματα πολλά. Πάρα πολλά.

Φαντάσου να μην έχεις χέρια και να θέλεις να αγκαλιάσεις

Φαντάσου να μην έχεις πόδια και να θέλεις περπατήσεις, να τρέξεις, να χορέψεις.

Φαντάσου να μην μπορείς να δεις τους ανθρώπους, τα λουλούδια, τα πουλιά.

Φαντάσου να βρίσκεις πόρτες κλειστές επειδή είσαι … ΑμεΕΑ.

Φαντάσου να θέλεις να προσφέρεις και να μην σε αφήνουν οι συνθήκες, οι δυσκολίες, οι συνάνθρωποί σου με τα αναρίθμητα ταμπού και τις προκαταλήψεις.

Κάποια στιγμή της ζωής μου γνώρισα την Μαρούλα. Το πιο κοινωνικό άτομο που έχω γνωρίσει. Δεν είχε φόβο η Μαρούλα και δεν την ένοιαζε να έρθει να σου μιλήσει για αυτά που σκέφτεται και αισθάνεται. Δεν την τρομοκρατούσε ο κορωνοϊός, δεν την άγχωνε το ψύχος ή ο  καύσωνας. Στο πρόσωπό και τη ψυχή της είδα πως είναι ένας άνθρωπος με αγνά αισθήματα, απαλλαγμένος από τα σαχλά βαρίδια της καθημερινότητας. Την θαύμασα και την θαυμάζω.

Έγινε το πρότυπό μου. Ο άνθρωπος που μου έμαθε πως πραγματικά πρέπει να είμαι χωρίς καν να μου μιλήσει γι΄αυτό.

Μου έμαθε αυτό που είναι ο ίδιος ο Θεός: η Αγνή, Ατόφια, Άνευ όρων ΑΓΑΠΗ.

Ουρανία Στυλιάδου

The post Όταν η δύναμη βρίσκεται στις διαφορές και όχι στις ομοιότητες appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πόσες φορές δε ξύπνησες κατατρομαγμένος και καταϊδρωμένος.

Τη μία επειδή δε χτύπησε το ξυπνητήρι, την άλλη επειδή άργησες την ημέρα των εξετάσεων, την παράλλη επειδή ήσουν αδιάβαστος και ο καθηγητής έβαλε διαγώνισμα.

Ωραίο το σχολείο αλλά είχε και τις φουρτούνες του. Διάβασμα «χοντρό» γιατί ανάλογες ήταν και οι απαιτήσεις.

Τα μαθητικά μας χρόνια τα ζήσαμε σε μία διαφορετική εποχή. Όχι κατ΄ανάγκη μακρινή (τουλάχιστον τόοοοοσο μακρινή J) από τη σημερινή αλλά σίγουρα διαφορετική.

Διαφορετικό το εκπαιδευτικό σύστημα, διαφορετικό το άγχος, διαφορετική η ίδια μας η  κουλτούρα.

Δε μπαίνω στη διαδικασία να κάνω συγκρίσεις με το χθες ή το σήμερα απλά επισημαίνω ότι τα πράγματα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ήταν διαφορετικά.

Τελειώσαμε το σχολείο σε μία εποχή που η επιτυχία στις Πανελλήνιες ήταν εξαρχής ο στόχος και έπεφτες σε αυτόν με τα μούτρα.

Αυστηρό πρόγραμμα, διάβασμα, φροντιστήρια.

Χρόνος ελεύθερος υπήρχε ελάχιστος και σαφώς, εκ των πραγμάτων, αξιοποιούνταν με διαφορετικό τρόπο. Άντε καμία βόλτα σε καμία πλατεία τις Κυριακές ή με καμία επίσκεψη σε φίλη ή φίλο.

Απλά, απέριττα but yet ΥΠΕΡΟΧΑ. Ουκ εν τω πολλώ …

Διαβάσαμε, στερηθήκαμε, ζοριστήκαμε και τελικά δώσαμε.

Άλλοι πέρασαν, άλλοι όχι.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, αναζητώντας καθείς το δρόμο του, βρεθήκαμε σε άλλα μονοπάτια.

Άλλος για Χίο τράβηξε, άλλος για Μυτιλήνη, άλλος για Γερμανία, Καναδά και τα λοιπά και τα λοιπά.

Μακριά ή κοντά το θέμα είναι ότι κάπως χαθήκαμε μεταξύ μας. Άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο.

Άλλους τους συνάντησες τυχαία, άλλους σπάνια, άλλους συχνά, άλλους καθόλου.

Κατά καιρούς επέστρεφες σε εκείνα τα χρόνια και στους συμμαθητές σου, νοερώς. Κάτι σκεφτόσουν, κάτι θυμόσουν κάτι προσπαθούσες να θυμηθείς και μετά έκλεινες πάλι το «Ημερολόγιο» των σκέψεων.

Κύλησαν τα χρόνια, επέρασεν ο καιρός.

Πόσος; Δεν ήταν ούτε 2 χρόνια μα ούτε και 5. Δεν ήταν κάνε 10 ή και 20.

Πέρασαν 32 ολόκληρα χρόνια για να χτυπήσει μία ωραία πρωία το τηλέφωνο και να ακούσεις μία φωνή να σου λέει: Γεια σου Ουρανία, η Βούλα είμαι από το Λύκειο. Έχουμε συνάντηση συμμαθητών !!!!!!

Έκρηξη. Μη σου πω σεισμός συναισθημάτων.

Πότε θα γίνει, ποιοι θα είναι, που να βρίσκεται άραγε ο κάθε ένας; Εργάζονται, κάνανε οικογένειες, έχουν παιδιά; Απορίες, ερωτήματα, υποθέσεις και …. ανυπομονησία.

Ξεκίνησες να μετράς αντίστροφα τον χρόνο. Ανέσυρες από τη μνήμη πρόσωπα, ονόματα και εικόνες που ο χρόνος αλλά και ο τρόπος που εξελίχθηκε η ζωή, τις «έθαψαν» σε συρτάρια που ψιλοσκούριασαν και άνοιγαν με δυσκολία.

Τώρα όμως;

Τώρα επιστρέφεις στο σχολείο για να συναντηθείς με εκείνα τα παιδιά που ήταν συνοδοιπόροι σου σε μία περίοδο που έχτιζες τα όνειρά σου.

Στις 25 του Ιούνη θα ξανακούσουμε το κουδούνι (πάω στοίχημα ότι ακόμα και αυτός ο ήχος θα είναι διαφορετικός), θα καθίσουμε στα θρανία, θα ανταλλάξουμε αγκαλιές και θα προσπαθήσουμε να δούμε πόσα χρόνια, από τα 32 που πέρασαν, μπορούν να χωρέσουν σε μία βραδιά.

Μια βραδιά που θέλω να πιστεύω πως θα είναι η εξέλιξη της ζωής και των χρόνων που πέρασαν από το καλοκαίρι του 1990 που είπαμε το τελευταίο «γεια».

Ουρανία Στυλιάδου

The post Όταν το ξυπνητήρι για να πας σχολείο, χτυπά μετά από 32 χρόνια appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ένα από τα «όνειρα» κάθε κοριτσιού, καθώς μεγαλώνει, (εκτός ίσως από το να γίνει μπαλαρίνα) είναι να αποκτήσει πλούσια μακριά μαλλιά με μπούκλες πυκνές που θα μπορεί να τις δαμάζει και να τις αλλάζει στυλ άλλοτε με το πιστολάκι, άλλοτε με κάποιο άλλο αξεσουάρ.

Θυμάμαι που φορούσα καλσόν στο κεφάλι, προσποιούμενη πως πρόκειται για αλογοουρά. Συνήθως η αλογοουρά ήταν ροζ και περιφερόταν από εδώ και από εκεί, καθώς την φλουτάριζα με τα χέρια μου, σπάζοντας τα νεύρα της αδερφής μου. Αυτή βλέπεις δεν ήθελε να γίνει μπαλαρίνα, ήθελε να γίνει γιατρός.

Η Μαρία (κόρη φίλης μου), έφηβη τώρα πλέον, είναι ένα από αυτά τα κορίτσια που θέλουν να μακραίνουν τα μαλλιά τους όχι όμως για να τα φτιάχνουν μπούκλες ή να τα ισώνουν, να τα βάφουν και να τα πιλατεύουν ποικιλοτρόπως.

Ο στόχος είναι άλλος, ο στόχος είναι τα μαλλιά της να … «χαρίσουν δύναμη».

Μην απορείς και μην γελάς, αλήθεια σου λέω. Γίνεται.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος γυναικών με Καρκίνο μαστού «Άλμα Ζωής» τα τελευταία 7 χρόνια υλοποιεί  το πρόγραμμα δωρεάς μαλλιών «Χάρισε Δύναμη» με στόχο την παροχή περουκών σε γυναίκες ασθενείς με καρκίνο που βρίσκονται υπό χημειοθεραπεία
και είναι άξιο λόγου το γεγονός ότι έχει καταφέρει να συλλέξει πάνω από 50.000 κοτσίδες και 770 γυναίκες να έχουν πάρει τη δική τους περούκα μέσω του προγράμματός.

Όταν η Μαρία είχε ακούσει πρώτη φορά για το πρόγραμμα αυτό, αν και παιδί ακόμα, δεν μπόρεσε να μείνει αδρανής.

Με τη συνδρομή της μητέρας της ξεκίνησε να φροντίζει τα μαλλιά της όπως πρέπει και όταν μάκρυνα σε σημείο που πληρούνταν οι προδιαγραφές, πήγε στο κομμωτήριο (μπορείς να πας σε όποιο κομμωτήριο θέλεις). Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δισταγμό. Μόνον χαρά είχε κατακλύσει την τρυφερή της ψυχή μπροστά στο καλό που ετοιμαζόταν να κάνει.

Ναι. Δεν είναι δεδομένο ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν μία καλή υγεία, δεν είναι δεδομένο ότι όλοι έχουν μαλλιά, δεν είναι δεδομένο ότι μπορούν να προβούν στην αγορά μιας περούκας για να καλύψουν την τριχόπτωση από τις χημειοθεραπείες.

Στην Ελληνική κουλτούρα, οι τρίχες υπήρξαν (ανέκαθεν θεωρώ) σύνδεσμος και κάτι κατώτερο (π.χ είναι τρίχας), με κάτι που σου προκαλεί αποστροφή (όπως όταν βρίσκεις μία τρίχα στο πιάτο με το φαγητό σου) ή ακόμα και με κάτι που δεν αξίζει να ασχοληθείς μαζί του (π.χ με τρίχες θα ασχολούμεθα τώρα, σαν την τρίχα από το ζυμάρι κοκ).

Κι όμως έρχεται εκείνη η ώρα που «η τρίχα» δικαιώνεται, παίρνει την εκδίκησή της και σκορπά δύναμη και χαμόγελα στα πρόσωπα γυναικών που αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις.

Ακόμα και τώρα, ακόμα και σήμερα σε μία εποχή που μας αρέσει να γκρινιάζουμε για τις παντός είδους κρίσεις που βιώνουμε, για την οικονομική δυσχέρεια που αντιμετωπίζουμε, υπάρχει τρόπος να βοηθήσουμε. Προσφορά και συνεισφορά δε σημαίνει κατ’ ανάγκη χρήματα.

Ας κάνουμε λοιπόν, όσοι μπορούμε, το άλμα και ας δώσουμε δύναμη μέσα από τις τρίχες, μέσα από τα μαλλιά μας.

Αν ενδιαφέρεσαι μπορείς εύκολα να βρεις κάθε λεπτομέρεια κάνοντας μία αναζήτηση στο ίντερνετ.

Η Μαρία (ή η Έλενα, η Άννα, η Κατερίνα κοκ) με την ενέργεια να χαρίσουν τα μαλλιά τους όχι μόνον βοηθούν έναν συνάνθρωπο αλλά «θωρακίζονται» και οι ίδιες απέναντι στις δυσκολίες της ζωής αντιλαμβανόμενες από νωρίς ότι, η ζωή δεν είναι ρόδινη για όλους.

Καλά κουρέματα

The post Η δύναμη της τρίχας appeared first on Νέα Φλώρινα.