Η συμπάθεια που νιώθουν οι πολλοί για την πλήρη ημερών ζωή του, εξισορροπείται με την θλίψη που ένιωσαν όσοι έζησαν, έστω και για λίγο, κοντά στην σκιά του ανδρός.

Είχα την τύχη να γνωρίσω προσωπικά τον κύριο Δήμο (έτσι τον αποκαλούσα πάντα).

Επιστήθιος φίλος του πατέρα μου ( Μενέλαου), ο κύριος Δήμος υπήρξε άνθρωπος με αρχές και αξίες.

Κάτι το νεαρό της ηλικίας μου τότε, κάτι το ότι θεωρούσα υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς για το ήθος ενός πολιτικού άνδρα, κάτι το ότι μπορούσα στην ηλικία της αθανασίας να αμφισβητώ τους πάντες, δεν έδωσα τόση σημασία στα λόγια του πατέρα μου.

Ήταν το 1987 ή 1988.

  Δεκαοκτώ χρονών τότε, πρωτοετής  φοιτητής στην Αθήνα κατέβαινα την οδό  Κηφισίας με το κίτρινο παπάκι μου.

Στο ύψος του ξενοδοχείου HILTON, σταματώντας  στο κόκκινο φανάρι, η καλή μου μοίρα με έκανε να προσέξω τον ευσταλή  κύριο με το κουστούμι, το άσπρο κολλαριστό πουκάμισο,  το ρεπούμπλικο και το καμηλό παλτό, που περνούσε την διάβαση με γοργό βηματισμό ξεχωρίζοντας μέσα στην ανωνυμία του πλήθους.

«Γεια σου, κύριε Δήμο!», τον ξάφνιασα βροντοφωνάζοντας.

«Γεια σας, κύριε γυμναστά ! (πάντα έτσι με αποκαλούσε)», με αντιχαιρέτησε.

«Θα σας αναμένω στην είσοδο του HILTON».

Αυτό ήταν!

Με πολλούς ενδοιασμούς στάθηκα με το στενό μαύρο  τζιν και το  χακί φλάι τζάκετ  μπουφάν μου στην είσοδο του ξενοδοχείου.

Ο κύριος Δήμος αναγνώρισε εύκολα την αμηχανία μου, με κράτησε από το μπράτσο και με έμπασε στον κόσμο του.

Με όποια σιγουριά μπορούσα να επιστρατεύσω πάτησα το παχύ κόκκινο  χαλί, τα αστραφτερά  μάρμαρα  και ακολούθησα τον βηματισμό και την κατεύθυνση του στο πολυτελές εστιατόριο.

«Κύριε γυμναστά, δεν σας έχω συγχαρεί για την επιτυχία σας ως σπουδαστή.  Θα επιθυμούσα, αν σας το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις σας, να συμφάγουμε και να συζητήσουμε για λίγο» ήταν οι πρώτες του κουβέντες.

Ήταν αδύνατον να αρνηθώ εάν και ήθελα έτσι πως με κρατούσε από το μπράτσο σφιχτά.

Συμφάγαμε του σκασμού…υπό τους ήχους του πιάνου.

«Σαν Μπουνταλάδες φάγαμε, κύριε γυμναστά!», μου είπε βλέποντας τις μαγικές μου ικανότητες στην εξαφάνιση των εδεσμάτων.

Η αναφορά του στους Μπουνταλάδες έδειξε το δέσιμό του με την ιδιαίτερη πατρίδα μας και πόσο καλά γνώριζε τους καλοφαγάδες του συγκεκριμένου συλλόγου.

Η συνάντησή μας αυτή έγινε η απαρχή μιας επικοινωνίας  που είχε απίστευτα εκπαιδευτικό χαρακτήρα για μένα και με έμπασε στα θαυμάσια μονοπάτια της ιστορίας και της περιπέτειας  της πολιτικής.

Οι συναντήσεις μας αυτές κράτησαν αρκετό καιρό.

Κάθε Τετάρτη στις 13:30 περνούσα την είσοδο του HILTON με τη δυναμική που μου έδινε η παρουσία του κυρίου Δήμου.

Τα χρόνια πέρασαν όμως και στην ιδιαίτερη πατρίδα μας οι συναντήσεις μου με τον αεικίνητο κύριο Δήμο ήταν λίγες και αυτές τυχαίες.

Βλέποντάς με να παρατηρώ με έκπληξή το ίδιο πάντα καμηλό παλτό του, κάποια στιγμή απάντησε στις σκέψεις μου.

«Κύριε γυμναστά, το ίδιο είναι! Έχει ζωή εξήντα χρόνων.»

« Το ίδιο είχε και ο μπαμπάς μου» του είπα.

«Το ξέρω! Μαζί τα αγοράσαμε από τον Βόλο. Κάποτε θα σου πω την ιστορία τους»

Κακίζω τον εαυτό μου, που δεν βρήκα το χρόνο να προσθέσω στις αναμνήσεις μου την ανθρώπινη ιστορία των δυο παλτών.

Ο Κύριος Δήμος την πήρε μαζί του και ο πατέρας μου δεν πρόλαβε να μου την πει, καθώς έφυγε νωρίτερα.

Κύριε Δήμο, σε ευχαριστώ από καρδιάς, που κάποτε άγγιξα τον ίσκιο σου.

Αν με ακούς από κάπου, θέλω να ξέρεις ότι σίγουρα έφαγα σαν Μπουνταλάς τα γλυκίσματα της γνώσης που μου προσέφερες.

Καλό σου Ταξίδι!!

Καλυβιάνος Μεν. Λεωνίδας
Υποψήφιος Βουλευτής ΚΙΝΑΛ

The post Συλλυπητήριο μήνυμα του Καλυβιάνου Μεν. Λεωνίδα, για εκδημία του Θεοχαρίδη Δημοσθένη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Καθηγήτριας Νέας Ελληνικής Ιστορίας, Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας

Ο θάνατος του τέως βουλευτή της ΝΔ, Γραμματέα του Υπουργείου Μακεδονίας  και πολιτικού φίλου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη , του Δημοσθένη Θεοχαρίδη, στα 105 του και η κηδεία του δυο μέρες πριν, έβγαλαν από την χειμωνιάτικη ραστώνη τους Φλωρινιώτες  και όλοι, ανασκαλεύοντας στη μνήμη τους, έψαξαν έξω και πέρα από τους βαρύγδουπους επικήδειους, το δικό τους συγκινησιακό φορτίο, αυτό που συνηθίζουν να ανακαλούν σε παρόμοιες συγκυρίες. Κάποιοι τον μακάρισαν για την μακροζωία του, γνωματεύοντας με μια δόση φλωρινιώτικης υπερηφάνειας «αυτός ξεπέρασε  στα χρόνια ακόμα και τον φίλο του, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη». Άλλοι αναφέρθηκαν, με μια σημαντική δόση αμηχανίας  είναι αλήθεια, στην  πολυκύμαντη πολιτική διαδρομή του,  ερμηνεύοντας ή καλύτερα παρερμηνεύοντας τις επιλογές του και τα κίνητρα των πράξεών του και  επιστρατεύοντας, σε τελευταία ανάλυση, το περίφημο «ο αποθανών δεδικαίωται», ίσως  για να ξορκίσουν τις αντιπαραθέσεις που συνήθως εγείρονται στα καφενεία, μεταξύ «ετεροφρονούντων» θαμώνων

Η δική μου γενιά δεν γνώρισε τους αγώνες του Θεοχαρίδη. Και εγώ προσωπικά μίλησα μαζί του για πρώτη φορά στο γραφείο του τότε πολιτευτή Ν. Κορτσάρη, όταν ετοιμαζόταν το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Ήμουν οπωσδήποτε μικρότερη και αυτό με έκανε και λιγότερο σοφή. Κάποια στιγμή όμως  «ο Δήμος»,  όπως τον έλεγαν χαϊδευτικά στο σόι της πεθεράς μου, συγγενικό εξ αγχιστείας με εκείνο της γυναίκας του, στράφηκε στους «ώριμους υποψήφιους βουλευτές» με υπέδειξε με το δάχτυλο και τους είπε επικριτικά. «Ψάχνετε γυναίκα, βάλτε στο ψηφοδέλτιο την Σοφία». Δεν πρόλαβα να απαντήσω, με προκατέλαβε υποψήφιος τις δηλώνοντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Σταμάτα Δήμο, να με κάψεις πας;». Ο Θεοχαρίδης όμως μου χαμογέλασε τόσο ζεστά, ώστε όλο το «αινιγματικό»,για μένα, τοπίο των αντεγκλήσεων είχε συρρικνωθεί μέσα μου.

Οφείλω λοιπόν να ομολογήσω σε σας ότι η  απόφασή μου να βάλω τον Θεοχαρίδη να μιλήσει για τον εαυτό του, δεν είναι σημερινή. Άρχισε να υλοποιείται από τον Μάιο του 1915 και πέρα, όταν ο ίδιος μαζί με τον φίλο του Τάσο Βασιλείου με επισκέφτηκαν στο γραφείο μου στο πανεπιστήμιο, για μια συνέντευξη εφόλης της ύλης. Έχοντας υπόψη μου ανάλογη περίπτωση φίλου μου στον Βόλο, ο οποίος  ετοίμαζε προκαταβολικά επικήδειους σε ανθρώπους με ιστορική διαδρομή, τον ρώτησα αν ήθελε να συμπράξει σε ένα τέτοιο εγχείρημα και εκείνος. Ο Θεοχαρίδης λοιπόν,χωρίς κόμπλεξ απέναντι στον χρόνο-ήταν ήδη στα 101 του- ήρθαν με τον Τάσο και ξαναήρθαν στο γραφείο μου, μιλώντας μου για όλα. Θα σας κεράσω λοιπόν ψήγματα αυτής της αυτοβιογραφίας που μου κατέθεσε, λόγω έλλειψης χώρου και όχι μόνο,  με την υπόσχεση να τη δημοσιεύσω ολόκληρη κάποτε. Το αποτέλεσμα δικαίωσε τις προσδοκίες μου:  ως άνθρωπος που «βγήκε στον πηγαιμό για την Ιθάκη»  και κατά τον Όμηρο «πολλών δε ανθρώπων είδενάστεα και νόον έγνω»  κατάφερε να ξεπεράσει ακόμα και τα δικά του στερεότυπα και να αυτοσαρκαστεί: υπήρξε δηλαδή ερωτικός απέναντι στην σύντροφό του  και μαζί δηκτικός απέναντι στους αντιπάλους του, δεν απέφυγε τις κρίσεις, αλλά και δεν τις απολυτοποίησείσως επειδή είχε συνείδηση της σχετικότητας των αποτιμήσεών του….

Ξεκινάω λοιπόν  την καταγραφή των απόψεων Θεοχαρίδη, επισημαίνοντας,  με αποσιωπητικά, τις αναγκαίες παρεμβάσεις μου.

-Για τον πόλεμο του 1940 που τον ζήσατε τι θα μας πείτε;

«..Στην εξέλιξη του πολέμου η ελληνική διοίκηση έκανε λάθη : εκτόπισε κατοίκους από τα χωριά. Στην Κέλλη είχαμε ένα λεβεντόπαιδο, πολεμούσε λυσσαλέα τους Ιταλούς, είχε πολύ καλό όνομα. Ήμουν σιτιστής στο 28^ο σύνταγμα. Κάναμε πρόταση προαγωγής του παιδιού αυτού. Μόλις όμως έμαθε ότι ο πατέρας του εκτοπίστηκε τον χάσαμε…Υπήρξαν αξιωματικοί αυτόμολοι στους Ιταλούς..Δεν επιβεβαιώνω πως υπήρξε εξέγερση στον στρατό, δηλαδή μια τέτοια κόντρα. Εγώ είχα διασυνδέσεις και με άλλες μονάδες τότε. Αλλά όταν προχώρησε η οπισθοχώρηση ζητήθηκε η κάλυψη της οπισθοχώρησης από τα τμήματα η οποία δεν έγινε. Θυμάμαι τη στιγμή που οι Γερμανοί χτύπησαν.. Μπαίνω στη σκηνή του Κικιλίντζα που ήταν διοικητήςτου πυροβολικού και είχε ασύρματο. Ζητάω να ακούσω ειδήσεις. Μαθαίνω ότι μπήκαν οι Γερμανοί και κατάλαβα ότι θα μας επιτεθούν και εμάς.. Εκείνες τις ημέρες γίνονταν μάχες, δεν σταματούσαν, η 15^η μεραρχία ( Σε αυτήν ανήκαν το 28^ο, το 33^ο και το 90^ο σύνταγμα Φλώρινας) ήταν στο Μπούμπεσι.. Η εντολή για το Μπούμπεσι ήταν λάθος: η τοποθεσία ήταν ορεινή, έλειπαν τα τρόφιμα .[1]. Στο Μπούμπεσι έπαθαν μεγάλη ζημιά από τους βομβαρδισμούς.  Προχωρήσαμε πέρα από το Μπούμπεσι στα 3 αυγά, στο χάνι Μπαλαμπάνι., όπου καθηλωθήκαμε. Εκεί έγινε η εκκαθάριση, δόθηκε η εντολή να φύγουν οι επικίνδυνοι φαντάροι. Χαρακτηρίσαμε έτσι γύρω στους 30. Ο Παπαδόπουλος (μετέπειτα Παπούς) διοικητής του 28^ου συντάγματος διέταξε να έρθουν μπροστά με τον οπλισμό τους. Πηγαίνω στον υπασπιστή και του λέω «κύριε υπασπιστά, μας χρειάζεται ο οπλισμός.» Ακούει ο συνταγματάρχης και ρωτάει τι συμβαίνει. Συμφωνεί μαζί μου. Ένας κατάδικος επιστρατεύεται,  έρχεται από τη Θεσσαλονίκη είναι Αρμένης. Διαμαρτύρεται για το πως τον επιστράτευσαν, ενώ είναι κατάδικος. Του ζητώ να κλέψει δύο άλογα, ξεκαθαρίζοντάς του ότι δεν μπορώ να τον καλύψω αν τον πιάσουν. Επιστρέφει και μου φέρνει τρία. Μετά από λίγα βράδια μας τα κλέβουν. Από άλλο λόχο. Η ζωή είχε γίνει δύσκολη, δεν μπορούσαμε να επιβιώσουμε. Μόλις ο Τσολάκογλου υπέγραψε ανακωχή ο στρατός έφευγε, δεν τον σταματούσε τίποτα. Οι Ιταλοί έπιασαν τότε αιχμαλώτους που πορεύονταν προς την Φλώρινα και τους πήγαν στην Ιταλία. Οι Γερμανοί μπαίνοντας στη Φλώρινα συνάντησαν αντίσταση  στο Κλειδί, και στο Φλάμπουρο από τον αγγλικό στρατό. Υπήρξαν πολλά θύματα, άγγλων στρατιωτών. Οι Γερμανοί μπήκαν στη Φλώρινα μέσω Σερβίας Από την πόλη είχαν φύγει όλες οι υπηρεσίες..».

«..Εγώ είχα φύγει δεν ήμουν στην εαρινή επίθεση, ξεκίνησα για την Αθήνα με την αδερφή μου που ήταν σύζυγος του συμβολαιογράφου Κωτούλα από το Αμύνταιο και ήταν δασκάλα και με τον Μόδη. Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα φύγαμε από τη μονάδα για την Πάτρα. Αλλά αυτοί έφτασαν γρήγορα και εκεί. Ο φίλος μου ο Βαγγέλης,αργότερα Διευθυντής του Ταμείου Αμυνταίου με  έβαλε  σε φορτηγό για το ορυχείο και περάσαμε μέσα από την χαράδρα του Σαραντάπορου με κατεύθυνση τη Φλώρινα. Φτάσαμε στην Αγραπιδιά, προς το καλοκαίρι του 1941..»

-Πώς φτάσατε τελικά στην άσκηση του επαγγέλματος του δικηγόρου;

Όταν ήμουν στην Αθήνα, ένας συμφοιτητής μου στη Νομική, ονόματι Κρίκης από την Καστοριά, μετέπειτα στέλεχος του ΚΚΕ,  έθεσε το θέμα  της άδειας άσκησης επαγγέλματος. Του είπα ότι μετά την μικρασιατική εκστρατεία, με νόμο, δόθηκε η άδεια άσκησης στους τελειόφοιτους της Νομικής, που είχαν πάρει μέρος στον πόλεμο. Πήγαμε και βρήκαμε τον Υπουργό Μπάκο, στον πάνω όροφο της Βουλής. Ο Μπάκος μας ζήτησε να συντάξουμε ένα σχέδιο νόμου, για να το υποβάλει. Το γράψαμε στο πόδι, στο καφενείο και του το φέραμε. Στη Φλώρινα μάθαμε πως το νομοσχέδιο εγκρίθηκε, με την υποχρέωση η συμμετοχή μας στον πόλεμο να πιστοποιηθεί από δύο αξιωματικούς. Πάω στον Κικιλίντζα και του ζητάω την πιστοποίηση. Ήταν στη Νομαρχία. ..Μου λέει  «και που ξέρω εγώ ότι ήσουν στην Αλβανία; Απαντώ «δεν θυμάσαι ότι μου ζήτησες για τον λόχο σου που πεινούσε 200 κονσέρβες;» «Τώρα σε θυμήθηκα» μου είπε και υπέγραψε. Ήθελε να κάνει το κομμάτι του, όχι ότι δεν με θυμόταν.  Μου υπέγραψε αμέσως και ο Θώμος που τον σκότωσαν στο β αντάρτικο. Τον Παπαλαζάρου δεν τον είχα δει τότε. Έγινα λοιπόν δικηγόρος Αμυνταίου…»

-Πότε και πώς ενταχθήκατε στο ΕΑΜ;

«..Το καλοκαίρι του 1943 οργανώθηκα στο ΕΑΜ,  ο Ιμσιρίδης έφεδρος ανθυπολοχαγός από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Βεύης, ο Κελτεμλίδης που είχε από την Κων/λη καταγωγή και ο πρώτος του ξάδερφος ο Τάκης Κελτεμλίδης, που εκλέχτηκε το 1958 βουλευτής της ΕΔΑ και εγώ . Σκεφτήκαμε να οργανώσουμε τον Χαρίση τον Βαγγέλη που σκοτώθηκε αργότερα στον εμφύλιο. Εγώ και ο Κελτεμλίδης με δύο  παλιά άλογα κατευθυνθήκαμε στην παλιά Δροσοπηγή. Στα «λινούρια», έξω από το Νυμφαίο,  μας ρώτησαν δύο  Νεβεσκιώτες που πάμε: «αραβωνιάστηκε ο Βαγγέλης» είπαμε. Ο πατέρας του μας κοίταζε καχύποπτα. Οργανώσαμε τον Βαγγέλη και γυρίσαμε νύχτα. Οργανώσαμε τα χωριά. Δεν χρησιμοποιούσαμε τον δημόσιο δρόμο. Ένα βράδυ με ένα κάρο θα πηγαίναμε στην Αγραπιδιά. Επειδή φυσούσε σκεπαστήκαμε με το αντίσκηνο. Μαζί μας ήταν ο φαρμακοποιός Κατσούλας που μου είπε: «Το μόνο εθνικό μας κεφάλαιο είναι ο βασιλιάς Γεώργιος». Τον συμβούλεψα να μην το ξαναπεί γιατί κινδύνευε. Ο Κατσούλας είχε κτήματα στο Λιμνοχώρι. Τον συλλαμβάνει η γκρούπα ομάδας κομουνιστών (παράνομων, αυτονομημένων σλαβόφωνων)..…»

Σήμερα που καταγράφω αυτές τις σκέψεις,  η Φλώρινα του Θεοχαρίδη είναι κάτασπρη, ίσως για να μας θυμίσει πως όλα τα πάθη που κουβαλά μαζί του ο χρόνος εξαλείφονται κάτω από το λευκό σεντόνι του χιονιού, μέσα στη δίνη του χρόνου και την εναλλαγή των καταστάσεων.Εικάζω όμως πως ο Θεοχαρίδης, κοιτάζοντας τον κόσμο της αγαπημένης του πόλης από ψηλά,   νιώθει αυτοϊκανοποίηση: έχει επιστρέψει και πάλι στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής και τον διεκδικούν όλες οι πλευρές ως «δικό τους».

[1]Το ύψωμα βρίσκεται περί τα 20 χλμ. βόρεια της Κλεισούρας. Η «Εαρινή Επίθεση»των Ιταλών ξέσπασε στις 9 του Μάρτη του 1941 σε όλη τη γραμμή του μετώπου. Στις 26 του Μάρτη  12 ιταλικές μεραρχίες με άφθονα εφόδια είχαν ριχτεί σε έξι πεινασμένες και ξεθεωμένες ελληνικές και δεν κατέλαβαν τα υψώματα. Μάχες διεξήχθησαν στο ύψωμα 731 (υψόμετρο) όπου πολέμησαν οι άνδρες του 5ου Συντάγματος της 1ης Μεραρχίας πού κατάγονταν κυρίως από τηνΚαρδίτσα και τα Τρίκαλα.

The post Δημοσθένης Θεοχαρίδης «αυτοβιογραφούμενος….» appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο Δημοσθένης Θεοχαρίδης υπήρξε μία διακριτή προσωπικότητα και ένας από τους κορυφαίους πολιτικούς που ανέδειξε η περιοχή μας, ξεχώρισε για τις διπλωματικές του ικανότητες και το πολιτικό του ήθος. Αφήνει πίσω του πολυσήμαντο  έργο που αποτέλεσε σταθμό για την ιστορία της περιοχής. Υπηρέτησε τα πιστεύω του με σθένος και ψυχή.

Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της.

Ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας
Θεόδωρος Καρυπίδης

The post Συλλυπητήριο μήνυμα του Περιφερειάρχη Θεόδωρου Καρυπίδη για το θάνατο του Δημοσθένη Θεοχαρίδη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η ευγένεια και η ειλικρίνεια ήταν χαρακτηριστικά του που τον έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό. Η συνεργασία μας, αλλά και η στενή φιλία του με τον πατέρα μου, μου επέτρεψε να εκτιμήσω την προσωπικότητα του γνωρίζοντας όχι μόνο τον πολιτικό Δήμο Θεοχαρίδη αλλά και τον δικηγόρο και τον άνθρωπο. Τίμησε τον τόπο του και κόσμησε το κοινοβούλιο.

Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στους οικείους του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Μακεδονικής γης που θα τον δεχτεί.

The post Συλλυπητήριο μήνυμα του Ευάγγελου Μεϊμαράκη appeared first on Νέα Φλώρινα.

1. Να εκφρασθούν τα θερμά συλλυπητήρια του Σώματος στην οικογένεια του εκλιπόντος.
2. Να παραστεί σύσσωμο το Διοικητικό Συμβούλιο στη νεκρώσιμη ακολουθία.
3. Να κατατεθεί στεφάνι στη σορό του.
4. Να δημοσιευθεί το παρόν στον τοπικό τύπο.

Για το Δ.Σ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΣΤ. ΚΑΡΑΝΤΖΙΔΗΣ
Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΦΑΝΗ Κ. ΡΙΖΟΥ

The post Ψήφισμα του Δικηγορικού Συλλόγου Φλώρινας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο Δημοσθένης Θεοχαρίδης υπήρξε ένας ευπατρίδης της πολιτικής ζωής του τόπου που με το ήθος και την πολιτική σταδιοδρομία του προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στην Φλώρινα. Υπηρέτησε με αρχές, με αξίες και ευγένεια, την πολιτική ζωή του τόπου τόσο ως βουλευτής όσο και ως Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Μακεδονίας – Θράκης.

Για τους παραπάνω λόγους, ο Δήμαρχος Φλώρινας, κ. Ιωάννης Βοσκόπουλος και όλα τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Φλώρινας, με αισθήματα λύπης

ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΟΜΟΦΩΝΑ

Α. Να εκφράσουν τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια για την αδόκητη εκδημία του αείμνηστου Δημοσθένη Θεοχαρίδη, δημόσια και στην οικογένειά του, ευχόμενοι η μνήμη του εξαίρετου εκλιπόντος να συντροφεύει τις σκέψεις των οικείων του και να απαλύνει τον πόνο τους για την απώλειά του.

Β. Να κατατεθεί ως ένδειξη τιμής στεφάνι στη μνήμη του εκλιπόντος και να παραστούν εκπρόσωποι του Δημοτικού Συμβουλίου Φλώρινας στην Εξόδιο Ακολουθία.

Γ. Το παρόν ψήφισμα να κοινοποιηθεί στους οικείους του εκλιπόντος και να δημοσιευθεί στον Τοπικό Τύπο.

Ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Φλώρινας
Πέτρος Σερίδης

The post Ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Φλώρινας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1914 στις Αγραπιδιές του δήμου Αμυνταίου. Γιος του Μιχαήλ (δασκάλου πρόσφυγα από τη Θράκη) και της Σουλτάνας. Σπούδασε νομικά και άρχισε να ασκεί τη δικηγορία πριν τον πόλεμο του ’40.

Ήταν μαχητής του θρυλικού 28ου Συντάγματος Πεζικού στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες της Αντίστασης και ιδρυτικό μέλος του ΕΑΜ Αμυνταίου, καθώς και προσωπικός φίλος του γραμματέα της Κ.Ε. του ΕΑΜ Θανάση Χατζή. [1]

Την περίοδο της δικτατορίας 1967-1974 συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Αμαρουσίου. [2]

Τα κοινοβουλευτικά ρεκόρ

Εξελέγη συνολικά 8 φορές βουλευτής Φλώρινας με την Εθνική Πολιτική Ένωση Κέντρου, την Ένωση Κέντρου και τη Νέα Δημοκρατία. Στη σχετική λίστα βρίσκεται στη δεύτερη θέση, μαζί με τον Γεώργιο Ανδρεάδη, πίσω από τον Γιώργο Λιάνη που έχει εκλεγεί 9 φορές.

Ο Δημοσθένης Θεοχαρίδης εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής τον Σεπτέμβριο του 1951 με την ΕΠΕΚ. Ακολούθησε η εκλογή του το Νοέμβριο του 1952 και τον Φεβρουάριο του 1956 (ως βουλευτής Φλώρινας – Καστοριάς) πάντα με την ΕΠΕΚ.

Με την Ένωση Κέντρου εξελέγη βουλευτής τον Οκτώβριο του 1961, το Νοέμβριο του 1963 και τον Φεβρουάριο του 1964.

Τέλος, με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας εξελέγη βουλευτής Φλώρινας τον Οκτώβριο του 1981 και τον Ιούνιο του 1985. [3]

Μέχρι και το θάνατο του, ήταν ο δεύτερος γηραιότερος εν ζωή πρώην βουλευτής της Ελλάδας, μετά τον Ιωάννη Παπαδημητρίου. [4]

Έργο

Τον Αύγουστο του 1953, ο τότε βουλευτής του ΕΠΕΚ, Δημοσθένης Θεοχαρίδης, με μια σειρά διπλωματικών και συνάμα αποτελεσματικών χειρισμών, κατόρθωσε να επιτύχει την ένταξη της Χειμαδίτιδας (ως τότε έλους) στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων επί κυβερνήσεως Αλέξανδρου Παπάγου.

Η αποξήρανση της Χειμαδίτιδας αποτέλεσε έργο – σταθμό για την ιστορία του νομού, καθώς δημιουργήθηκαν συνολικά 24.000 στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων, που απέδωσαν σταθερό εισόδημα στις άκληρες και πενέστερες οικογένειες της περιοχής.

Ενδεικτικό της καθοριστικής συμβολής του στην υλοποίηση του έργου, αποτυπώνεται στα πρακτικά της Βουλής με ημερομηνία 09/08/1953: «Ο βουλευτής της ΕΠΕΚ Δημοσθένης Θεοχαρίδης συνοδεύοντας τον Υπουργό συντονισμού Σπυρίδων Μαρκεζίνη κατά την επίσκεψιν του εις την Μακεδονίαν, του ανέπτυξε επί τόπου την μεγίστην σημασίαν της αξιοποιήσεως της Χειμαδίτιδος λίμνης, καθώς θα εξασφάλιζε σε μεγάλο βαθμό την γεωργικήν αυτάρκεια της περιοχής.

Την επομένην ο ομιλών στη βουλή, Κ. Μαρκεζίνης είπεν, «είμαι εις την ευχάριστον θέσιν να αναγγείλω ότι εις το πρόγραμμα περιελήφθη και η αποξήρανσις της Χειμαδίτιδος λίμνης, η οποία θα αποδώσει εις την καλλιέργειαν 24.000 στρέμματα. Η δαπάνη του έργου αυτού υπολογίζεται εις 15 δισεκατομμύρια και ο χρόνος εκτελέσεως δύο έτη, διανοίγονται δε δυνατότητες και έργων παραγωγής ρεύματος εκ των πλεοναζόντων υδάτων».

Η ολοκλήρωση του έργου έμελλε να προσδώσει στη Φλώρινα τον χαρακτηρισμό της γεωργικής/αγροτικής περιοχής, ο οποίος ενισχύθηκε περαιτέρω το 1964 με την εγκατάσταση μηχανισμού αρδεύσεως στην ευρύτερη περιοχή της λίμνης των Πρεσπών, την οποία εισηγήθηκε ο ίδιος ο Θεοχαρίδης και αποδέχτηκε ο τότε υπουργός Γεωργίας της Ενώσεως Κέντρου Αλέξανδρος Μπαλτατζής.

Έκτοτε ο νομός Φλωρίνης αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι του πρωτογενούς τομέα της χώρας, με σημαντικό αριθμό εξαγωγών προς τα κράτη της Βαλκανικής, παράγοντας που συνετέλεσε στην αύξηση του γεωργικού εισοδήματος. [5]

Γιώργος Περιβολάρης

[1] Χρήστος Σκούρας

[2] el.wikipedia.org/wiki/Δημοσθένης_Θεοχαρίδης

[3] Γιώργος Περιβολάρης, “Φλώρινα 1912-2012, Χρονικό ενός αιώνα”.

[4] el.wikipedia.org/wiki/Δημοσθένης_Θεοχαρίδης

[5] el.wikipedia.org/wiki/Δημοσθένης_Θεοχαρίδης

* Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο του Δημοσθένη Θεοχαρίδη.

The post Δημοσθένης Θεοχαρίδης: ο πολιτικός των ρεκόρ και των έργων (pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο Δημοσθένης, ο δικός μας Δήμος, υπήρξε ένας άνθρωπος σημαντικός για την κοινωνία της Φλώρινας, αφού εργάστηκε ακούραστα για αυτήν από οποιαδήποτε θέση κι αν κατείχε. Δραστήριος, φιλότιμος, εργατικός και πάνω από όλα έντιμος, προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Νομό Φλώρινας, αφού με την αγάπη του κόσμου εξελέγη οχτώ φορές Βουλευτής.

Η πνευματική του διαύγεια και το οξύ του πνεύμα τον χαρακτήριζε σε κάθε του κουβέντα και σε κάθε του κίνηση, ενώ με μοναδικά φιλικό τρόπο προσέγγιζε τους κατοίκους της περιοχής, γεγονός που τον είχε καταστήσει ιδιαίτερα αγαπητό στην κοινωνία της Φλώρινας.

Υπόδειγμα ήθους και καλοσύνης, έφυγε από τη ζωή ήρεμος και πλήρης ημερών, αφήνοντας σε όλους μας την γλυκόπικρη γεύση της απώλειάς του, αλλά και τις καλύτερες εντυπώσεις σε μένα προσωπικά από την εξαιρετική μας συνεργασία επί σειρά ετών στον πολιτικό στίβο της Νέας Δημοκρατίας, όπου είχαμε την ευκαιρία να αγωνιστούμε από κοινού για θέματα της περιοχής μας.

Θα ήθελα να εκφράσω τα θερμότατα συλλυπητήριά μου για την απώλεια του προσφιλούς μας Δημοσθένη στην οικογένειά του και στους οικείους του. Ο Θεός να τον αναπαύσει.

Ο Δήμαρχος Φλώρινας και Πρόεδρος της Π.Ε.Δ. Δυτικής Μακεδονίας

Ιωάννης Βοσκόπουλος

The post Συλλυπητήριο μήνυμα του δημάρχου Φλώρινας Ιωάννη Βοσκόπουλου για την εκδημία του Δημοσθένη Θεοχαρίδη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο Δημοσθένης Θεοχαρίδης υπήρξε ένας ιδιαίτερα δραστήριος πολιτικός, επαγγελματίας και άνθρωπος. Άσκησε τα βουλευτικά του καθήκοντα με ευσυνειδησία, ακεραιότητα και αυξημένο δημοκρατικό φρόνημα. Με την δράση του πρόσφερε τα μέγιστα στην περιοχή μας. Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Θα τον θυμόμαστε για πάντα μέσα από το έργο του.

Ο Βουλευτής Φλώρινας
Κωνσταντίνος Σέλτσας

The post Συλλυπητήριο μήνυμα του Κωνσταντίνου Σέλτσα για την απώλεια του Δημοσθένη Θεοχαρίδη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Υπηρέτησε με αρχές, με αξίες, με ήθος και ευγένεια, την πολιτική ζωή του τόπου τόσο ως βουλευτής όσο και ως Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης. Το κενό που αφήνει στη Φλώρινα και στη Νέα Δημοκρατία είναι μεγάλο.

Μας αποχαιρετά πλήρης ημερών και αφήνοντας παρακαταθήκη το σπουδαίο έργο του. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στους οικείους του.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Π.Ε. ΦΛΩΡΙΝΑΣ

The post Συλλυπητήριο μήνυμα του βουλευτή Γιάννη Αντωνιάδη για την απώλεια του Δημοσθένη Θεοχαρίδη appeared first on Νέα Φλώρινα.