18 χρονών, Μαθητής του 1^ου ΓΕΛ Κοζάνης

Με την εμφάνιση της πρωτοφανούς κρίσεως του Κορωνοιού, όπου σημαντικότερη όλων είναι η επικράτηση της δημόσιας υγείας, έρχεται μια σειρά αλλαγών όπου κανείς μας δεν θα περίμενε! Τα νέα αυτά δεδομένα όμως, δεν επηρεάζουν μόνο το σύστημα υγείας αλλά και την εκπαίδευση, καθώς οι εξετάσεις για την εισαγωγή των μαθητών απ’ όλη τη χώρα στη Τριτοβάθμια, θα διεξαχθούν αργότερα αλλά πιθανώς σε τάξεις με έως δέκα μαθητές, ή σε αμφιθέατρα πανεπιστημίων,για την τήρηση των απαραιτήτων αποστάσεων.

Ως γνωστόν τα τμήματα μαθητών σε γυμνάσια και λύκεια φιλοξενούν από 23 έως 28  μαθητές. Aναλογίστηκε ποτέ κανείς το πώς μπορούν 27 δέκτες-και πόσο μάλλον έφηβοι- να συγκεντρώσουν τη προσοχή τους σε όσα πέμπει ο διδάσκων; Πώς δηλαδή ένας μαθητής από το τελευταίο θρανίο, υπό «κανονικές» συνθήκες, θα μπορέσει να συντονιστεί, ειδικά αν αυτό που διδάσκεται δεν του κάνει «κλίκ»; Και το σημαντικότερο· πώς θα μάθει να λειτουργεί ομαδικά, ενώ ο αριθμός αυτός υπερβαίνει τα όρια της ομάδας;

Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε την κρίση ευκαιρία, να εκμεταλλευτεί τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και άλλα κράτη την προσωρινή μορφή της εκπαίδευσης και να την μονιμοποιήσει εν μέρει, με λιγότερους μαθητές ανά τμήμα; Όχι μόνο για να μη γίνεται η διασπορά του νέου επικίνδυνου φονικού ιού, ο οποίος μπορεί να απειλήσει μέλη των οικογενειών μας, αλλά και να δώσει αυτομάτως τον χώρο που χρειάζεται κάθε μαθητής!

Μπορεί όσα αποτυπώνω τώρα, να φαίνονται ασυναφή μεταξύ τους, και η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας να μην μπορεί να το υποστηρίξει, αλλά η ποιοτική παιδεία και τα «γυμνασμένα» μυαλά, μετά από προσπάθεια της κάθε κοινωνίας, μπορούν να προσφέρουν μακροχρόνια σε αυτή!

Υπάρχουν πολλές χώρες, όπως η Φινλανδία, όπου επενδύσανε, με επιτυχημένα αποτελέσματα, στο άριστο μοντέλο ενός εκπαιδευτικού συστήματος. Είναι ξεκάθαρο άλλωστε ότι έχοντας κανείς επαρκή παιδεία και αξίες, πράγματα στα οποία υστερεί η κοινωνία μας σήμερα, μπορεί να διαχειριστεί τόσο την υγεία όσο και την οικονομία, πράγμα που βλέπουμε καθημερινά, στην κρίση που διανύουμε!

The post Η Κρίση της πανδημίας, ως ευκαιρία για αξιοπρεπείς συνθήκες στις τάξεις των μαθητών! appeared first on Νέα Φλώρινα.

«Ποιος είναι δηλαδή ο Μητσοτάκης που θα μου κόψει τις αποκριές; …Ποιον πρωθυπουργό ψηφίσαμε, ενώ κλείνει τα μαγαζιά και δεν έχουμε πού να καλοπεράσουμε με τα φιλαράκια μας, πίνοντας μια μπύρα … ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΤΕΡΟΥΝ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!» έλεγα…

Τα μέσα ενημέρωσης και γιατροί πάντα έκαναν λόγο για έναν πολύ επικίνδυνο πρωτόγνωρο ιό, «Πανικός για το τίποτα μιλάμε!» Στη Κίνα βλέπαμε ανθρώπους να πέφτουν κάτω και μέχρι πρόσφατα αναρωτιόμασταν γιατί στην Ιταλία να ακυρωθεί το καρναβάλι, που τόσα χρόνια θεός και δαίμονας δεν σταμάτησε!

Τα στατιστικά του τρόπου μετάδοσης της επιδημίας από την αρχή της ήταν αναρτημένα σχεδόν στα περισσότερα μέσα ενημέρωσης και η κοινή λογική (υποτίθεται έμφυτη σε όλα τα άτομα) μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε την έννοια του πολλαπλασιασμού-διασποράς με απλά βήματα.

Να που όμως άρχισε το πράγμα στην Ιταλία να μας τρομάζει, να που καταλάβαμε ποιοι είναι οι «ξεχασμένοι» ογδοντάρηδες και «παραπληγικοί» που γίνεται τόσος πανικός για να μη πεθάνουν. Η ζωή όμως είναι δικαίωμα όλων και όλα στο κόσμο λειτουργούν για την αρμονική συνύπαρξη και ακέραια ύπαρξη όλων!

Ουδέποτε βρέθηκα σε χώρο με συνωστισμό, όμως ως ανήσυχος νέος καταγράφω ό,τι συμβαίνει για τα μέσα ενημέρωσης, επειδή η δημόσια τοποθέτηση είναι υποχρέωση όλων μας.Με δυσαρέσκεια αντιλήφθηκα ότι πολύς κόσμος βάζει τις cocacola, τσιγάρα και τρόφιμα με superλιπαρά πάνω απ’ τη συμμόρφωσή του στους νόμους που επιβάλλει η κοινωνία (Κάτι τόσο δύσκολο δηλαδή!)

Το συμπέρασμα μου είναι το εξής! Ο Πρωθυπουργός σύστησε στους πολίτες της χώρας για τη δημόσια υγεία και ζωή, που είναι απαρέγκλιτα αγαθά και δικαιώματα όλων, να μη συνωστίζονται και να μη βρίσκονται με πολύ κόσμο! Οι αρμόδιοι της κυβέρνησης ψηφίστηκαν δημοκρατικά από τη πλειοψηφία και ως αρμόδιοι επέλεξαν να απαγορευτεί η άσκοπη κυκλοφορία μας! Δε μας στέρησαν κανένα δικαίωμα!

Ίσα ίσα , μας προστάτεψαν από την ίδια μας την ανευθυνότητα (μη εξαιρώντας και εμέ) για να υπερασπιστούν αυτοί τα αγαθά μας. Όσον αφορά τα περί συνωμοσίας, δε μας ενδιαφέρουν, παρά η ενότητα και αλληλοσυνεργασία, όπου λείπει από τους περισσότερους, καθώς κοιτούν μόνο να δείξουν την ισχύ τους στον απέναντι!

Μέρος 2! Είμαστε επιπόλαιοι.

Ναι, είμαι πολύ επιπόλαιος! Το ξέρω, το ίδιο είμαστε αρκετοί, μικροί και μεγάλοι.

 Είσαι κλεισμένος σπίτι. Δεν μπορείς να βγεις για μπύρα, για ποτό, για καμάκι, για πόκερ, σουβλάκι, κλαμπάκι, περίπατο λέγοντας τι άχρηστη είναι η ζωή που δε σου έκατσε η Μαρία, ή που ο «γκαντέμης» σου έκοψε τα επιδόματα, επειδή μισεί το λαό.

 Αν εξαιρέσουμε το άγχος και το στρες που σκοτώνει κόσμο και σε κάνει να τρέχεις σαν τρελός, για να προλάβεις τη δουλειά, το αστικό, τον κουμπάρο, τη μεγαλύτερη φρατζόλα το πρώτο τραπέζι στο Ρέμο, θα ήθελα να προσθέσω και την αχαριστία σου, όταν είχες τα πάντα: Τον καθηγητή να θέλει να σου βάλει στο μυαλό όσα χρειάζεσαι, το γκαρσόνι να τρέχει να σκουπίσει τα σπασμένα σου γιατί είσαι λιάρδα, το συνάδελφο ή συμμαθητή που τρέχει από πίσω σου γιατί θέλει λίγη σημασία, όπως όλοι μας, τον προπονητή ή το αφεντικό σου να ουρλιάζει για να πετύχεις το στόχο που εσύ έβαλες, βοηθώντας εσένα να γίνεις καλύτερος σε αυτό που κάνεις! Τρελαίνεσαι, γιατί; Επειδή απλά μένεις σπίτι!

Αναρωτήθηκες ποτέ τι διάολο θα γινόταν αν έμενες στο δρόμο; Στην Αφρική; Στην Ερυθραία; Στη Συρία ή στο Αφγανιστάν που κυκλοφορούν στο δρόμο και φοβούνται να μη φάνε τη σφαίρα στο κεφάλι, ενώ εσύ μπορείς και περπατάς με το κεφάλι ψηλά;

Τώρα λοιπόν καλείσαι να καταλάβεις τι θα γίνει αν φας εσύ τη σφαίρα του «αόρατου» εχθρού και δεν προλάβεις καν να αποχαιρετήσεις αυτούς που άθελά σου πυροβόλησες, για να μην χάσεις τα δικαιώματα σου! Αυτά που σου ανήκουν! Έτσι γίνεται σε κάθε πόλεμο, πυροβολείς χωρίς να υπολογίζεις ότι ο απέναντι σου είσαι εσύ!

Το σπίτι σου λοιπόν σε περιμένει, έχεις ακόμα τη δυνατότητα να ουρλιάξεις στο ταίρι σου ή στη μάνα σου για να σου δώσει χρήματα για να σου φέρει τα πιτόγυρά σου ο ντελιβεράςγια να δώσει ψωμί στα παιδιά του, ρισκάροντας τη ζωή του! Εσύ, έχεις την οικογένεια σου, το ιντερνετάκι σου, τα βιβλία σου, το Netflixσου, τα κολλητάρια σου, το λαπτοπάκι σου, τη κινητάρα σου! Τι περιμένεις για να καταλάβεις ότι είσαι και θα είσαι ακόμα μια χαρά;

 Ας μην πληγεί άλλο ο κόσμος και να το θυμηθείτε, όσο πιο αργά βγείτε έξω, τόσο πιο όμορφα θα περάσετε και τόσο παραπάνω θα εκτιμήσετε το κάθε τι!

Γιώργος Τριανταφύλλου

18 χρονών, Μαθητής του 1^ου ΓΕΛ Κοζάνης

The post Μάχη με τον ίδιο μας τον εαυτό και όχι με το κορωνοϊό! appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή ένας συνομήλικος μου φίλος, άφησε τη τελευταία του πνοή εξ’ αιτίας της απλής, καθημερινής «βιασύνης» που διέπει εμάς τους σύγχρονους, σκεπτόμενους ανθρώπους.

Της βιασύνης όπου κάθε άνθρωπος έχει, αυτής που λόγω των «προβλημάτων» σου ξεχνάς των υπολοίπων με αποτέλεσμα να βιάζεσαι… να βιάζεσαι να προλάβεις, τι να προλάβεις όμως;

Όταν ξεπερνάς τα όρια ταχύτητας προκειμένου να ικανοποιήσεις την βιασύνη σου, χωρίς να βλέπεις μπροστά, κλεισμένος στο μικρόκοσμο σου δεν βλέπεις ούτε αριστερά, ούτε δεξιά! Έτσι χάνονται οι ζωές αγαπητέ οδηγέ…

Τι θα γινόταν αν απλά, εσύ όπως θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας, άφηνες τα γ@@μενα προβλήματα σου πίσω και κοιτούσες να προσηλωθείς στο πως θα οδηγήσεις, σαν οδηγός και όχι σαν κυνηγημένο θήραμα απ’ το θεριό της ρουτίνας που εσύ ο ίδιος δημιουργείς;

Τι θα γινόταν…. Δε θα άκουγα ποτέ μια ακόμη μάνα πάνω απ’ το παιδί της να φωνάζει «λίγο ακόμα», καθώς το βλέπει τελευταία φορά… Δε θα κοβόταν το νήμα της ζωής ενός νέου τόσο άδικα ούτως ώστε να γίνει μια μόνο ανάμνηση για μας…Η Ζωή δεν είναι ζωή μας, είναι ζωή όλων μας!

The post Ένα απλό καθημερινό «Έγκλημα» appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πολλοί γονείς μπορεί να είναι περήφανοι για τα παιδιά τους αν είναι αριστούχοι, έξυπνοι ή έχουν μεγάλη επιτυχία στα κορίτσια, ωθώντας τα και οι ίδιοι να κάνουν αυτό που θα τους κάνει περήφανους.

Δύσκολα όμως μπορούν να αντιληφθούν ότι ένα άτομο είναι άξιο θαυμασμού και αγάπης, για αυτό που είναι και κάνει, χωρίς να βλέπουν στο πρόσωπο του τον «άριστο» τον οποίο ονειρεύονται, αλλά το ίδιο τους το παιδί.

Κανένας δεν υποχρεούται να ακολουθήσει κανένα πρότυπο! Ένα παιδί με σύνδρομο down, ένας πιτσιρικάς απ΄ την Αλβανία ή ένας άλλος με μαθησιακές δυσκολίες μπορούν να μας διδάξουν πολλά περισσότερα και να μας δώσουν περισσότερη υπερηφάνεια μέσω του αγώνα τους, σε σχέση με ένα παιδί όπου ακολουθεί την επιθυμητή τελειότητα!

Ας καταλάβουμε λοιπόν όλοι οι νέοι, πως ο χοντρός, ο σπασίκλας και ο Πακιστανός πρέπει να κρίνονται με βάση τη συμπεριφορά τους, τις προσπάθειες τους και όχι τα «διαφορετικά» στοιχεία όπου έχει ο κάθε ένας τους από εμάς!

Καμιά κοινωνία δεν θα μπορούσε να συγκροτηθεί αν όλοι ήμασταν πανομοιότυποι, κανένα σύνολο δεν μπορεί να λειτουργήσει εάν όλα τα κομμάτια του είχαν το ίδιο σχήμα. Για αυτό θα ήταν θεμιτό να καταλάβουμε και να αρχίσουμε να μεταδίδουμε την αγάπη για τη διαφορετικότητα!

Γιώργος Τριανταφύλλου – Μαθητής Λυκείου

The post Η Αξία της διαφορετικότητας appeared first on Νέα Φλώρινα.

του μαθητή 1ου ΓΕΛ Κοζάνης Γιώργου Τριανταφύλλου

Ώρες ώρες, σκέφτομαι… τι σημαίνει η λέξη «γενιά», σε τι διαφέρει απ’ τις προηγούμενες η δική μας γενιά, σε τι διαφέρει η γενιά Z από τη γενιά millennials… Πιστεύω τελικά ότι οι συγκρίσεις είναι ανώφελες. Θα ήθελα όμως να μοιραστώ κάποια πράγματα που έχω στο μυαλό μου.

Βγαίνοντας έξω στο κόσμο, αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει καχυποψία κι επιφυλακτικότητα, πως δεν υπάρχει αθωότητα και τρυφερότητα στους ανθρώπους. Ό, τι και αν κάνεις, ξέρεις ότι θα αντιμετωπιστεί με προκατάληψη. Και το ίδιο νιώθεις συχνά κι εσύ για τους άλλους. Αντί να υπάρχει ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων, υπάρχει προσπάθεια αλληλοεξόντωσης για να σώσει ο καθένας τον εαυτό του.

Πολύ σπάνια θα βρεις ανθρώπους, οι οποίοι δε θα ντραπούν να πουν μία καλή κουβέντα, να υποστηρίξουν ή να δείξουν την ευαίσθητη πλευρά τους στον κόσμο, γιατί πολύ απλά έχουμε όλοι φθαρεί και νομίζουμε πως σκοπός της ύπαρξής μας είναι μόνο η επιβίωση. Κυριαρχεί το αίσθημα της αλαζονείας και του φόβου.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Είναι ότι όλα αυτά έχουν επηρεάσει και τη γενιά μας, τους νέους των 17 χρονών και άνω, που αντί να εκπέμπουμε αγνότητα και να προσπαθούμε να λειτουργούμε ομαδικά, ακολουθούμε ο καθένας το δρόμο της απομόνωσης. Πολλά παιδιά περπατάνε στους δρόμους μόνα τους με ένα βιολί στον ώμο, με μια τσάντα φροντιστηρίου ή με ένα τετράδιο στο χέρι… Τι κρύβουν άραγε στη σκέψη τους; Πολλά παιδιά διστάζουν να εκφράσουν τις σκέψεις τους.

Βλέπω, βέβαια, κάποιες φορές παιδιά να κυκλοφορούν σε μεγάλες παρέες, όχι όμως για να λειτουργήσουν ως ομάδα σε κάτι δημιουργικό, αλλά για να πιούν μπίρες μέχρι το πρωί, να καταστρέψουν ξένες περιουσίες, για να πάνε στο πιο απόμακρο σημείο της πόλης και να σαπίσουν μια «βρωμοπαρέα» στο ξύλο, για να χλευάσουν έναν γκέι, έναν αλβανό και για να πιούν χασίς, έχοντας την ψευδαίσθηση πως όλο αυτό τους προσφέρει πραγματική ευχαρίστηση!

Νομίζω πως όλα αυτά γίνονται, επειδή υπάρχει η τάση να ακολουθούνε οι νέοι τον εύκολο δρόμο, αυτόν που δεν έχει κόπο. Θέλουμε απλά να αισθανόμαστε ότι είμαστε πολλοί, χωρίς όμως να λειτουργούμε δημιουργικά και εποικοδομητικά. Και όλα αυτά, επειδή η κοινωνία μας έχει ως προτεραιότητα την επιβίωση, αντί της δημιουργίας και είναι σε κλίμα μόνιμης ανταγωνιστικότητας. Έχουν μειωθεί στο έπακρον οι ηθικές αξίες και δεν είναι εύκολα αντιληπτό στους νέους ότι μόνο πασχίζοντας και δουλεύοντας έρχεται η αληθινή χαρά και ικανοποίηση.

Νοιαζόμαστε για το πως θα βγάλουμε εύκολο χρήμα, πουλάμε τον εαυτό μας για ψίχουλα, κλέβουμε, διακινούμε ναρκωτικά, εξευτελίζουμε κοπέλες για να δείξουμε ότι είμαστε «άντρες», θέλουμε μόνο να φαινόμαστε ωραίοι/ες εξωτερικά, για να μας βλέπει ο κόσμος εκεί έξω. Παραμελούμε τον μέσα κόσμο μας, γιατί μας νοιάζουν μόνο οι «άλλοι» και το τι θα πούνε. Με λίγα λόγια, δεν εμπιστευόμαστε καν τον εαυτό μας.

Θα ήθελα να καλέσω και να προκαλέσω όλους μας να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν όλα τα παιδιά με το βιολί, την τσάντα, τη μπάλα του μπάσκετ και το τετράδιο, γινόντουσαν μια ομάδα… Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα, αν ανοίγαμε το μυαλό μας και αν φωνάζαμε σε όλους την αλήθεια μας! Αν γνωρίζαμε τον εαυτό μας και μιλούσαμε δυνατά, χωρίς ντροπή. Γιατί τα κλειστά στόματα είναι αυτά που μας κάνουν άβουλους και θύματα των άλλων και του ίδιου μας του εαυτού.

The post Από γενιά σε γενιά appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πλησιάζει η επέτειος της 25^ης Μαρτίου, oεορτασμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 για την ανεξαρτησία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τυχαία διάβασα κάποια σχόλια ανθρώπων σχετικά με το εάν δικαιούνται άτομα που δεν κατάγονται από την Ελλάδα να κρατήσουν την Ελληνική Σημαία.

Ως γνωστόν για όλους εμάς τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουμε περάσει από το Σχολείο, Τη Σημαία και το απουσιολόγιο τα παίρνει πάντα ο Άριστος.Ο Άριστος , δηλαδή αυτός που βαθμολογείται για την συμπεριφορά του, τη συνέπεια του και τις επιδόσεις του.

Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που μας πιάνει ο πατριωτισμός μας σε τέτοια θέματα και όχι στα λάθη της νοοτροπίας μας, τα οποία αυτά μας φέραν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα, πρέπει πρώτα να βρούμε τα θέματα μας σαν έθνος και μετά να τα βάλουμε με τις ομάδες ατόμων τα οποία προέρχονται από άλλες χώρες.

Όταν το παιδάκι το οποίο κατάγεται από την Αλβανία, γεννήθηκε στην Ελλάδα , ζεί και αναπνέει με τον Ελληνικό αέρα, πηγαίνει σχολείο στην Ελλάδα και μιλάει Ελληνικά παίρνει άριστα σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά , τι θα του πούμε ; δεν είσαι άριστος γιατί οι γονείς σου δεν είναι από την Ελλάδα;

Από τη στιγμή που ο Άνθρωπος νιώθει Έλληνας έχει τα ίδια δικαιώματα με εμάς, και στη τελική ο κάθε άνθρωπος ο οποίος θεωρείται Έλληνας έχει πολλές πιθανότητες να έχει ρίζες από κάποια άλλη χώρα η και περισσότερες, για αυτό Ελπίζω να γίνει αντιληπτό ότι οι ταμπέλες και οι διαχωρισμοί μεταξύ μας, μας πηγαίνουν όχι μπροστά αλλά πίσω.

Τις Εθνικές Εορτές πρέπει να τις Εορτάζουμε με Ενότητα και όχι με διχόνοιες.

The post Έλληνας γίνεσαι, δε γεννιέσαι appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ο Λόγος όμως που γράφω αυτό το άρθρο, είναι ότι είμαι ένας νέος δεκαεπτά ετών και εγώ και οι συνομήλικοι μου φέτος ψηφίζουμε για πρώτη φορά, νομίζω πως είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε και να δούμε κάποια πράγματα πριν ψηφίσουμε.

Λόγω της ενασχόλησης μου με τα πράγματα στη προσπάθεια μου να γίνω κάποτε δημοσιογράφος, έχω αρχίσει να γνωρίζω και να αναγνωρίζω τα είδη των ανθρώπων που ασχολούνται με τα κοινά.

Χωρίζονται σε 2 κατηγορίες και μετέπειτα σε υποκατηγορίες τις οποίες δεν θα αναφέρω τώρα. Στους Επαγγελματίες Πολιτικούς και στα μέλη της κοινωνίας τα οποία αποφασίζουν να ασχοληθούν με τα Κοινά.

Βλέπω πολιτευτές οι οποίοι προσπαθούν μέσω μιας θέσης στα κοινά όχι να προσφέρουν στη κοινωνία, αλλά να βγάλουν το ψωμί τους, να καταφέρουν να κερδίσουν έναν τίτλο και μια καλή ζωή, είχα την εντύπωση ότι η ενασχόληση με τα κοινά προϋποθέτει και τη προσφορά.

Βγαίνουν έξω με ακριβά και λαμπερά κοστούμια, πάνε φάτσα κάρτα μπροστά μπροστά από εκδήλωση σε εκδήλωση, χωρίς να έχουν κάποιο αξίωμα, στη προσπάθεια τους να εκλεγούν, εκμεταλλεύονται μέχρι και καταστάσεις πόνου, και αντί τον καιρό που έχουν πριν τις εκλογές να κάνουν συζητήσεις για προγράμματα και προοδευτικά σχέδια υπέρ του του κοινού καλού. Κάνουν σχέδια για το πώς θα καταφέρουν να πάρουν μια θέση στο κοινοβούλιο, στο Δήμο, Στη Περιφέρεια, ούτως ώστε να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, το συμφέρον τους το ατομικό τους και της ομάδας τους.

Αξίζει να σημειώσω ότι έχω δει αξιωματούχους οι οποίοι έχουν κάτσει μέχρι και στη τελευταία θέση εκδήλωσης, αναγνωρίζοντας ότι ένα αξίωμα δεν τους κάνει πιο σημαντικούς από έναν απλό πολίτη που μπορεί να έκατσε στη πρώτη θέση.

Εγώ δεν θα ψηφίσω με βάση το ποιος χαμογελάει πιο λαμπερά και το ποιος κάνει τις καλλίτερες χειραψίες, το ποιος ανεβάζει περισσότερες φωτογραφίες με <<Υψηλόβαθμες>> προσωπικότητες. Και εννοείται πως δεν θα ψηφίσω ένα άτομο το οποίο έχει την ανάγκη να επιδεικνύει τις σχέσεις του με τον απλό λαό, τον υψηλόβαθμο κόσμο, τις ικανότητες του, και τις πράξεις του.

Τα έργα μιλάν από μόνα τους, όταν διατυμπανίζουμε κάτι σημαίνει ότι έχουμε άγχος για το αν κάναμε σωστά πολλά άλλα πράγματα, όταν θέλουμε να δείξουμε κάτι σημαίνει ότι δεν το έχουμε, για αυτό αν αξίζουμε για αυτό που έχουμε ο κόσμος θα το αναγνωρίσει χωρίς να το επιδεικνύουμε.

Εγώ νομίζω πως αυτοί που πρέπει να ψηφίζουμε είναι ο αντίκτυπος της κοινωνίας μας, είναι απλοί άνθρωποι οι οποίοι αγωνίζονται καθημερινά όπως εμείς για να επιβιώσουν, άνθρωποι που εργάζονται και προσφέρουν στο κόσμο, που συνεισφέρουν στο πολιτισμό, στη κοινωνία, στην οικονομία στην παιδεία κ.ο.κ από το έργο τους.

Η Πολιτική δεν είναι επάγγελμα, ή τρόπος ζωής, είναι λειτούργημα το οποίο ασκείς αφού είσαι έτοιμος και αφού νομίζεις ότι μπορείς να εκπροσωπήσεις μια ομάδα ατόμων, η τακτική του παλαιοκομματισμού και της πολιτικής από κούνια αποτρέπει εμάς τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούμε με τα κοινά.

Το ότι είσαι εκπρόσωπος ή αξιωματούχος της κοινωνίας των ανθρώπων δεν σε κάνει ανώτερο όν, η μετριοφροσύνη και η απλότητα με το αίσθημα του κοινού συμφέροντος είναι αυτά που αναγνωρίζει ο άνθρωπος, δεν χρειάζεται να νιώθεις μεγάλος, να νιώθεις αυτό που είσαι και να δημιουργείς, αυτά αναγνωρίζει ο άνθρωπος.

Τριανταφύλλου Γιώργος

The post Η Πολιτική είναι Προσφορά και όχι Δουλειά appeared first on Νέα Φλώρινα.

Σήμερα Κυριακή 3 του Φλεβάρη, στα πλαίσια της προσπάθειας μου να γίνω δημοσιογράφος, πήρα πλάνα και βίντεο από την εκδήλωση της κοπής πίτας της ομάδας Αιμοδοσίας Κοζάνης «Γέφυρα Ζωής».

Πριν κάποιο διάστημα, νομίζω το Νοέμβριο η ίδια ομάδα μοίραζε ενημερωτικά φυλλάδια, και κορδελάκια στους περαστικούς, πολλοί βέβαια ήταν αυτοί που τα αγνοούσαν ή απλά τα δεχόντουσαν πετώντας τα στο επόμενο στενό.

Δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία ούτε εγώ να πω την αλήθεια, πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι σκεπτόμενοι μόνο την δική μας ευδαιμονία, αγνοούμε κάποια σημαντικά πράγματα που αφορούν όλους μας.

Αυτό που θέλω να πω: Σήμερα ο πρόεδρος του συλλόγου, χαρούμενος είπε για ένα παράδειγμα μοναδικού δότη μυελού των οστών με μεγάλη περηφάνεια για αυτόν, για την όσο πάει και μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου στη διαδικασία της αιμοδοσίας, με αποτέλεσμα να συγκινηθεί και να κυλήσουν κάποια δάκρια.

Εκείνη την ώρα η συγκίνηση του άγγιξε και εμένα, Χάρηκα τόσο πολύ που ένιωσα το συναίσθημα του βουρκώματος αυτού, βούρκωμα όχι γιατί απέτυχε στα μεγάλα σχέδια για τη ζωή του, αλλά γιατί ενδιαφέρεται για τον απέναντι του, και όμως, αυτή είναι η βασική προϋπόθεση της ύπαρξης, υπάρχω άρα συνυπάρχω.

Ναι! νιώθω πολύ χαρούμενος, επειδή μου ήρθε να κλάψω από συγκίνηση. Μπορεί να υπάρχουν βιαστές, δολοφόνοι, κλέφτες, κ.ο.κ, αλλά είμαι περήφανος που υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στο κόσμο, ζούμε μια σκληρή καθημερινότητα, μια άδικη ζωή που άνθρωποι χάνουν την υγεία τους. Αλλά σε όλο αυτό συναντάμε και μεγαλόκαρδους ανθρώπους που με ανιδιοτέλεια προσπαθούν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο τους.

Επέλεξα από μικρή ηλικία να ασχοληθώ με τα δημόσια πράγματα, έχω δει δεκάδες πολιτικές εκδηλώσεις που οι ακροατές χειροκροτούν τον αρχηγό τους, πολλές φορές χωρίς καν να συμφωνούν, έχω δει ανθρώπους να μαζεύονται σε τεράστιες εκδηλώσεις για να απολαύσουν το τζάμπα φαγητό, το χαμόγελο, τις γνωριμίες, τους υπουργούς.

Οι παραπάνω συναθροίσεις όμως μαζεύουν περισσότερο κόσμο. Ίσως επειδή κοιτάμε όλοι το συμφέρον μας ; δεν ξέρω. Σήμερα όμως ήταν μια ιδιαίτερη εκδήλωση, στην οποία χειροκρότησα με τη καρδία μου, και το έκανα γιατί άξιζε.

Για αυτό καλώ όλους τους συνανθρώπους μου να συμμετάσχουν σε αυτό, καθώς εγώ ακόμα δε μπορώ λόγω ηλικίας, νομίζω πως η αλληλεγγύη ,η προσφορά και η συμπόρευση με τον αδερφό είναι αυτά που ολοκληρώνουν τον άνθρωπο.

The post Γέφυρα Ζωής appeared first on Νέα Φλώρινα.

Έχω την εντύπωση ότι η ζωή ανεξαρτήτου του αν κάποιος είναι σκεπτόμενο όν όπως ο άνθρωπος ή μη όπως ο σκύλος είναι δώρο του δημιουργού μας, και όπως και να ‘χει έχει πολύ μεγάλη αξία.

Κάθε φορά που ταξιδεύω κυρίως μέσω Εθνικών η περιφερειακών δρόμων συναντάω ανά 30 χιλιόμετρα το λιγότερο δύο σκοτωμένα ζώα σε άθλια κατάσταση : διαμελισμένα, πατικωμένα, κολλημένα.

Δεν θα το ρίξω σε κανέναν οδηγό, είναι εννοείται μια ακούσια πράξη. Το Σύστημα μας όμως μπορεί να βρει τη λύση σε ένα τέτοιο πρόβλημα, ναι είναι πρόβλημα η στέρηση της ζωής ανεξαρτήτου του αν είναι ανθρώπινη, δεν θα παραθέσω παραδείγματα λύσεων καθώς δεν είμαι ειδικός.

Αυτό που θέλω να τονίσω λοιπόν είναι ότι βλέποντας ένα έμβιο όν το οποίο στη τελική έχει αν όχι τις ίδιες περίπου τις ίδιες ανάγκες με τις δικές μας, τουλάχιστον σωματικές τις οποίες εκφράζει διαφορετικώς καθώς έχει διαφορετική φύσεως επικοινωνία με τη δική μας, σκοτωμένο και παρατημένο στη μέση της Εθνικής με αποτέλεσμα να διαμελίζεται το άψυχο σώμα του όλο και περισσότερο όσο περνάν αμάξια από πάνω του, δείχνει έλλειψη πολιτισμού και σεβασμού της αόριστα ζωικής ύπαρξης.

Έστω να αντιμετωπίζεται με αξιοπρέπεια και να μην γίνεται ταπετσαρία αφού τραυματιστεί, εμείς οι άνθρωποι σαφώς πιο δυνατά όντα και για αυτό υπάρχει διαφορετική αντιμετώπιση σε εμάς, ας βοηθήσουμε και τα ζώα που είναι πιο αδύναμα, αν ο κάθε ένας από εμάς μάζευε ένα αδέσποτο ζώο σπίτι του πολύ λιγότερα θα έχαναν τη ζωή τους.

Μόνο η εικόνα της σκυλίτσας η οποία κρατάει στην αγκαλιά τα μωρά της μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε πως και τα ζώα ζουν σε παράλληλη πραγματικότητα με τη δική μας.

The post Η ζωή δεν έχει αξία μόνο για τους ανθρώπους appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ζούμε σε μια σχετικά σύγχρονη εποχή στην οποία τα ηλεκτρονικά gadgets και ιστοσελίδες, έχουνε κυριεύσει τον ελεύθερο χρόνο μας, την ενημέρωση μας και το τρόπο σκέψης μας! θα μου πείτε γιατί το τρόπο σκέψης μας; Προφανώς γιατί το κινητό , το tablet, ο υπολογιστής το laptop και το διαδίκτυο έχουν μπει στη καθημερινότητα μας για να μας κάνουν τη ζωή πιο εύκολη ως εργαλείο εργασίας, επικοινωνίας και συνεπώς ένα μεγάλο μέρος της ημέρας μας το περνάμε συμβιώνοντας με αυτά.

 Καθώς εξοικειωνόμαστε με τις συσκευές σιγά σιγά αρχίζουμε να απομακρυνόμαστε από την έντυπη ενημέρωση ,την ανάγνωση βιβλίων, και τη face to face επικοινωνία με ανθρώπους έχοντας την ψευδαίσθηση ότι το ίντερνετ μας παρέχει όλα αυτά που πραγματικά χρειαζόμαστε κάνουμε όμως ένα τραγικό λάθος, το διαδίκτυο και η ψηφιακή ενημέρωση, δεν μιλάω για τα τοπικά μέσα μιλάω για τα παγκόσμιας και Πανελλαδικής εμβέλειας μέσα, μας χειραγωγούν χωρίς εμείς να το καταλαβαίνουμε.

Τα χέρια μας συνηθισμένα και εξοικειωμένα πια με τα εικονίδια του Instagram κάνουν τις κινήσεις τους στην επιφάνεια της οθόνης και βλέπουμε τα story που ανεβάζουν όσοι ακολουθούμε, έτσι περνάει σιγά σιγά ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ωρών χωρίς να τα καταλάβουμε πως αυτό πέρασε, σε αυτό το διάστημα.

Αντί να δούμε τα πανομοιότυπα στιγμιότυπα του καθενός και πανομοιότυπα λέγοντας εννοώ ότι ακολουθούν μια συγκεκριμένη γραμμή καθώς αυτή είναι της μόδας θα μπορούσαμε να διαβάσουμε στο <<Ασήμαντο και ντεμοντέ>> βιβλίο που βρίσκεται ακριβώς στο απέναντι ράφι: Τη διαδικασία της κυκλοφορίας του αίματος! που αν και φαίνεται γελοίο αυτό που θα πω πολλοί μεγάλοι άνθρωποι ηλικίας και 30 χρονών γνωρίζουν τι φόρεμα φορούσε η Ελένη Μενεγάκη και γιατί χώρισε με το Γιάννη Λάτσιο αλλά δεν γνωρίζουν από τι αποτελούνται τα κύτταρα μας.

Χάθηκαν αυτές οι εποχές που έζησα όταν άρχισα να έχω αντίληψη των πραγμάτων το 2013 που στην προσπάθεια ανανέωσης της ιστοσελίδας ειδήσεων της προτίμησης μου συναντούσα κείμενα από επιστήμονες με θέματα το ποσοστό των σεισμών και τους τρόπους διαχείρισης από εμάς σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, τα αίτια της υπογεννητικότητας και άλλων, τώρα στην προσπάθεια μου να ενημερωθώ σε οποιοδήποτε site συναντάω παντού: Δολοφονίες από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου; Θανάτους απλούς; Ξυλοδαρμούς; Μηνύσεις; Χωρισμούς; Η νέα αγαπητικιά του Πούτιν;

 Συγγνώμη για αυτό που θα πω αλλά αυτά δεν κάνουν κανενός τη ποιότητα ζωής καλύτερη, βεβαίως και θα πενθήσω για ένα τραγικό γεγονός που θα συμβεί στη περιοχή μου με άτομα που είχα βιώματα αλλά δεν με βοηθά το να γνωρίζω ποιοι και πόσοι πεθαίνουν κάθε μέρα στο Τέξας , πόσες ληστείες γίνονται κάθε πρωί στη Γευγελή, πόσοι famous χωρίζουν στο Χέρενχεν και στη κάθε άκρη της Γης, νομίζω πως όλα αυτά είναι το υλικό παραπλάνησης μας και απόκρυψης των ποιοτικών ειδήσεων.

The post Μια εποχή μουδιασμένη από τον κόσμο του διαδικτύου appeared first on Νέα Φλώρινα.