Στα παραπάνω λόγια διακρίνει κανείς την ιεράρχηση της νομιμότητας κάτω από συγκεκριμένες ενέργειες, επειδή η αντίληψη του Διεθνούς Δικαίου, έχει άμεσο αντίκτυπο και στην εφαρμογή του εγχώριου Δικαίου. Είναι δυνατόν να υπάρχουν αιτίες και στιγμές, που επιτρέπουν την υποβίβαση των θεμελιωδών αρχών της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, όπως αυτές αποτυπώνονται στις  φιλελεύθερες δημοκρατίες;

Αρχικά, κάποιοι παράγοντες, διάφορες αιτίες και γεγονότα, έχοντας  υπόψιν την υποκειμενική θεώρηση του δικαίου στην αντίληψη κάποιου ανώτατου άρχοντα, ή μιας άρχουσας ελίτ, μπορούν να  επιτρέπουν την καταστρατήγηση των θεσμικών αξιών; Άραγε τέτοιες απόψεις, πόσο απέχουν από την αιτιολόγηση του στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1967, με στόχο την πολιτική σταθερότητα και την αποτροπή του κομουνιστικού κινδύνου.

Μάλιστα, λίγες ώρες πριν οδηγηθεί ο Νικολάς Μαδούρος ενώπιον των εισαγγελικών αρχών των Η.Π.Α.,  ο Ντόναλντ Τραμπ σε ερώτηση δημοσιογράφων απάντησε ότι ελέγχει την Βενεζουέλα απειλώντας έμμεσα για στρατιωτική επέμβαση σε Κολομβία, Κούβα και Μεξικό, με πρόσχημα την διακίνηση των ναρκωτικών. Επομένως, πολύ εύκολα αλλάζουν οι ισορροπίες, στην επιθυμία της επιβολής ισχυρού, όταν η νομιμότητα των ενεργειών σχολιάζεται σε δεύτερο χρόνο και δεν αποτελεί οδοδείκτη που χαράσσει την πορεία των κρατών και των λαών τους.

Το θέμα δεν είναι η πολιτειακή άσκηση της εξουσίας από τον Νικολάς Μαδούρο, ενδεχομένως στα μάτια, στην συνείδηση και την ζωή των πολιτών του ο ίδιος να είναι ένας σκληρός δικτάτορας, ο οποίος με τις πολιτικές του φτωχοποιεί την χώρα του και οδηγεί στην εξαθλίωση τον πληθυσμό του, αναγκάζοντας μεγάλα τμήματα του να μεταναστεύουν απ’ αυτήν.

Παρόλα αυτά, δεν νομιμοποιείται μια τρίτη χώρα να πραγματοποιεί εισβολή, να συλλαμβάνει και να παραπέμπει σε δίκη, με το δικό της νομικό σύστημα τον εν ενεργεία πρόεδρο μιας άλλης χώρας, στον οποίον εκτός των άλλων δεν έχει απαγγελθεί κάποια κατηγορία από το διεθνή δικαστικά όργανα. Καθώς μόλις λίγους μήνες πριν, ο ίδιος πρόεδρος και η ίδια χώρα οργάνωσε την μετάβαση του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. , ο οποίος είχε επικηρυχθεί από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου.

Η κατά το δοκούν επίκληση και  χρήση του Διεθνούς Δικαίου  επηρεάζει άμεσα την χώρα μας,  διότι επάνω σ’ αυτό στηρίζεται η εξωτερική μας πολιτική και υψώνεται τείχος έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων. Συνεπακόλουθα η ασάφεια και οι προσχηματικοί ελιγμοί μ’ αιτιολογία το εθνικό συμφέρον, ενδέχεται να οδηγήσουν σε υπονόμευση του, διαμορφώνοντας μια νέα αρχή βασισμένη σε μεταβαλλόμενες ευκαιριακές επιδιώξεις, οι οποίες θα ρυθμίζουν τα διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματα, υπό το πρίσμα ευκαιριακών επιδιώξεων.

Επιπλέον, εγείρει ερωτήματα, η λεκτική ασάφεια και η γενικότητες, που η Ελλάδα εκφράζεται δια των επισήμων οργάνων της στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. , «να τηρούνται πάντα ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών και το Διεθνές Δίκαιο», χωρίς να κατονομαστεί  και συνάμα να καταδικαστεί η ωμή παρέμβαση των Η.Π.Α.

Σε αντιδιαστολή με την ρωσική εισβολή, όπου υπήρξε ομόθυμη καταδίκη και μάλιστα αποστολή στρατιωτικής και χρηματικής βοήθειας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, συμπεριλαμβανομένης και  της χώρας μας. Με την δεύτερη να μιλά ανοιχτά ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία. Και τώρα που δεν έχουμε μονάχα στρατιωτική επιχείρηση από τις Η.Π.Α., αλλά επιπλέον κατάλυση με πραξικοπηματικό τρόπο του πολιτεύματος της Βενεζουέλας με την σύλληψη του εκλεγμένου προέδρου της, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα υπεράσπιση της λαϊκής κυριαρχίας από τους πολίτες, όπως το διέθετε ο ουκρανικός λαός με την απόκρουση και αντίσταση του στον εισβολέα.

Η Δημοκρατία έχει συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας κι ακόμα περισσότερο πηγάζει και προστατεύεται από τον λαό, τον οποίον τοποθετεί στην βάση και την κορυφή του πολιτεύματος. Προσωπικά θεωρώ ότι η δημοκρατία και ο φασισμός είναι στάση ζωής και σ’ αυτό το φάσμα προσδιοριζόμαστε με τις επιλογές μας, τον τρόπο που αντιδρούμε, ακόμα και τις λέξεις που αποδίδουμε σε πρόσωπα και καταστάσεις.

Εξ’ ου και δεν έχει αδιέξοδα, ούτε φοβάται να περιγράψει τα πράγματα όπως είναι,  συγκεκριμένα ο Βλαντίμιρ Πούτιν εισέβαλε σε κυρίαρχο κράτος την Ουκρανία, η Χαμάς εισήλθε στο Ισραήλ την 7^η Οκτωβρίου 2023 αιχμαλωτίζοντας αθώους και αμάχους πολίτες κι ο Ντόναλντ Τραμπ εισέβαλε στην Βενεζουέλα απαγάγοντας τον Πρόεδρο της, παραβιάζοντας την λαϊκή κυριαρχία. Στα παραπάνω μπαίνει τελεία, χωρίς ναι μεν αλλά.

Ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η άποψη πως πρέπει να τερματίσει ο τετραετής πόλεμος και η αποστολή όπλων  στην Ουκρανία, κάνει κάποιον «πουτινόφιλο», ούτε επίσης η απερίφραστη καταδίκη των βομβαρδισμών αμάχων στην Γάζα από το Ισραήλ,  είναι «ισλαμολαχνεία» και επικρότηση της Χαμάς. Το ίδιο ακριβώς, η καταδίκη των ενεργειών Τράμπ, δεν αποτελεί επιβράβευση των πολιτικών Μαδούρος.

Αν υπήρχε η πρόθεση των Η.Π.Α.να τερματίσουν δικτατορικά καθεστώτα, τότε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, αυταρχικές πολιτικές στο εσωτερικό, διαμφισβητούμενα εκλογικά αποτελέσματα, στρατιωτικές άμεσες και έμμεσες εμπλοκές από Συρία έως Αρμενία,  πως μπορεί να χαρακτηριστεί; Ή ακόμα ένας επικηρυγμένος εγκληματίας από την CIA, όπως ο Αχμέντ Χουσεΐν αλ Σαράα, βαπτίζεται ξαφνικά πρόεδρος της Συρίας και εισέρχεται στον Λευκό Οίκο, φέροντας με την ανοχή κι εμπλοκή του ενίοτε,  πέρα από τις σχέσεις του με το λεγόμενο ισλαμικό κράτος, τον θάνατο εκατοντάδων πολιτών μ’ αιτία τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, συγκαταλεγόμενοι σ’ αυτούς και χριστιανοί της Συρίας.

Συμπερασματικά, το Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί να μεταβάλλεται ευκαιριακά, επειδή η μη καθολική εφαρμογή του αφήνει ανοιχτές χαραμάδες για επιμέρους παραβιάσεις που μπορεί να χτυπήσουν μέχρι και την πόρτα μας. Παράλληλα, δίνει το δικαίωμα σε εθνικό επίπεδο, εσωτερικά, να υποβαθμίζεται το Εγχώριο Δίκαιο, όταν συντρέχουν λόγοι, που το καθιστούν δευτερευούσης σημασίας.

Και ποιος εγγυάται, ότι ένας πρόεδρος που διανύει την τελευταία θητεία, βάση του συντάγματος των Η.Π.Α., έχει το προνόμιο ν’ αρχίζει, ή να τερματίζει πολέμους, ακόμα παρεμβαίνει όποτε κρίνει στα εσωτερικά τρίτων χωρών, θα μείνει αμέτοχος, ή δεν θα οδηγήσει τα πράγματα εκεί που επιθυμεί, σε μια εν δυνάμει διένεξη με την Τουρκία, όταν μπορεί έστω και μ’ ένα τηλεφώνημα να επηρεάσει, το πρότυπο πλέον κατά τις μεθόδους του, τούρκο ομόλογο του.

Τρυφωνόπουλος Γεώργιος

Θεολόγος Α.Π.Θ.

The post Βενεζουέλα: Όταν το εθνικό συμφέρον υπερτερεί του Διεθνούς Δικαίου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Παρά τον φόβο και την αγωνία που διακατέχει τους μαθητές, αλλά και τον παράδοξο τρόπο που εισέρχεται ο Χριστός, όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Ιωάννης, οι ίδιοι χαίρονται μόλις βλέπουν τον Κύριο(Ιωαν. 20,20). Επειδή η εμπειρία της Ανάστασης κουμπώνει τον άνθρωπο και τον ολοκληρώνει. Αρκεί, η θέα του προσώπου του Χριστού για να ηρεμήσει και να τακτοποιηθεί η καρδιά.

Ωστόσο, απουσιάζει από την πρώτη αναστάσιμη συνάντηση ο Απόστολος Θωμάς. Η δίψα να δει κι εκείνος, να γευτεί την Ανάσταση αγγίζοντας τον Χριστό, υψώνεται ως τείχος απέναντι στον ενθουσιασμό των υπολοίπων δέκα, με την φαινομενική απιστία του, όταν αυτοί του αναφέρουν πως είδαν τον Κύριο. (Ιωαν. 20, 24-26).

Γι’ αυτό μετά από οχτώ μέρες ο Διδάσκαλος θ’ ανταποκριθεί στον πόθο του μαθητού, θα εμφανίσει και πάλι, με τον ίδιο τρόπο τον εαυτό Του (Ιωαν. 20,26). Χωρίς να παραβιάσει τις θύρες, περνώντας μέσα από τις αγωνίες, τις αμφιβολίες , μα και την προσμονή του φαινομενικά άπιστου μαθητή.

Καλώντας τον,  ν’ αγγίξει την Ανάσταση Του, ψηλαφώντας τα χέρια, τα πόδια και την λογχευμένη πλευρά Του. Αλλά ο απόστολος αρκείται στην παρουσία Του Αναστάντος Ιησού, ομολογώντας Τον ως Θεό και Κύριο (Ιωαν. 20, 27-29).

Κι ο Χριστός μακαρίζει όλους εκείνους (Ιωαν. 20, 29), που θα θελήσουν να ζήσουν σε μεγαλύτερο και πιο συγκλονιστικό βαθμό την εμπειρία του Αποστόλου Θωμά. Να γίνουν κοινωνοί της Ανάστασης, χωρίς να δουν πότε με τα αισθητά μάτια τον Αναστάντα. Φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας και πιο πέρα, έως συντελείας του αιώνος. Η Ανάσταση θα είναι ένα μοναδικό γεγονός και συνάμα επαναλαμβανόμενο κι ο Κύριος Αυτός που θα επιθυμεί διαρκώς να φανερώνει τον Εαυτό Του, με σκοπό να έλθει στην καρδιά καθενός ανθρώπου και ν’ αναστηθεί μέσα Του.

Ωστόσο, είναι στιγμές που παρατηρούμε στην ζωή μας, ότι λείπουμε από το υπερώο, δεν είμαστε παρόντες στην Ανάσταση του Χριστού. Υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι που βρισκόμαστε μακριά, απ’ εκεί όπου μαζεύεται η εκκλησία, γύρω από τον Αναστάντα.  Είναι θαρρείς οι αμαρτίες και τα πάθη, οι φόβοι, τα διάφορα προβλήματα που κατακλύζουν την ζωή μας. Κι αναβάλλουν την συνάντηση με τον Κύριο.

Ώσπου έρχεται η στιγμή που  πλησιάζουμε ταραγμένοι, μουδιασμένοι από την απογοήτευση και τις δυσκολίες της καθημερινότητας, στην εκκλησία, στο υπερώο όπου εμφανίστηκε ο Ιησούς. Συναντούμε, την Αγία Γραφή, τους αποστόλους, τους αγίους, τους ιερείς μας. Τους αδελφούς μας γεμάτους από χαρά να μας πληροφορούν ότι είδαν τον Κύριο, πως ήρθε και τους ανέστησε. Αλλά εμείς δεν μπορούμε να αισθανθούμε την εμπειρία, να μετάσχουμε στον γεγονός, νιώθουμε ότι μας απομακρύνουνοι επιλογές μας.

Όμως παρά την τραγικότητα των στιγμών, έρχεται να ξεσπάσει και σ’ εμάς αυτός ο πόθος να συναντήσουμε τον Αναστάντα, να γίνουμε μέτοχοι αυτής της εμπειρίας.

Είναι τότε που η καρδιά παύει να βασίζεται στις δικές της δυνάμεις, εξαντλημένη από τους αγώνες, χτυπημένη από την αμαρτία, κυκλωμένη με διαφόρους φόβους. Στρέφεται στον Χριστό, Τον καλεί ν’ εμφανιστεί στο υπερώο της, να Τον αγγίξει, να ψηλαφίσει την Ανάσταση Του.

Κι Εκείνος εμφανίζεται, όπως και στον Απόστολο Θωμά, στα δειλινά της καρδιάς που  Τον πόθησε και Τον κάλεσε, ζητώντας να δει την Ανάσταση Του, παρά την απογοήτευση, τα χτυπήματα της αμαρτίας και τους διαφόρους φόβους της.

Στο υπερώο της καρδιάς μας  εισβάλλει ο Κύριος φανερώνοντας την Ανάσταση Του, όχι σ’ έναν ιδεατό κόσμο, όμορφα φτιαγμένο, αλλά περνώντας μέσα από τα τείχη που έχουμε δημιουργήσει και ζούμε κλεισμένοι σ’ αυτά, συναντώντας μας  στα προβλήματα και τις αγωνίες, στο παρόν της ζωής μας. Μας επισκέπτεται στην τραγικότητα της καρδιάς μας, πάνω στ’ ασήκωτο φορτίων των παθών και των αμαρτιών μας. Και τότε χαιρόμαστε σαν τους μαθητές, μόλις αντικρύσουμε τον Κύριο, ενώνονται πάλι τα ραγισμένα γυαλιά της ύπαρξης μας. Είναι η Ανάσταση που μας ολοκληρώνει, καθώς κανείς και τίποτα δεν παραμένει όπως πριν, μετά την συνάντηση με τον Αναστάντα.

Πραγματοποιείται το αιώνιο και επαναλαμβανόμενο Πάσχα, όπου ο Αναστάς Χριστός μας γεμίζει με την παρουσία Του. Μεταμορφώνοντας την ύπαρξη μας, θεραπεύοντας τα τραύματα μας, ακουμπώντας τα στα δικά Του πληγωμένα χέρια και πόδια  από τα καρφιά του Σταυρού, χαρίζοντας μας Ζωή, από την λογχευμένη πλευρά, την συνεχή μετοχή στο Σώμα και το Αίμα Του. Κάνοντας μας ν’ αναφωνήσουμε, ως προσωπική εμπειρία σαν τον Απόστολο Θωμά, ο Κύριος και ο Θεός μου δόξα Σοι.

Είναι η Κυριακή του Αντίπασχα, τα εγκαίνια της Ανάστασης, η διαρκής μετοχή στο γεγονός.Κι ακόμα γίνεται  η ψηλάφηση  του Αποστόλου Θωμά και δική μας ελπίδα.  Μια πραγματικότητα πως ο Κύριος όταν τον αναζητήσουμε με πόθο, θα εμφανιστεί στα υπερώα της καρδιάς μας, για να μας αναστήσει.

Τρυφωνόπουλος Γεώργιος
Θεολόγος Α.Π.Θ.

The post Ανάσταση στο υπερώο της καρδιάς appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πολλοί, ανάμεσα τους κι οι μαθητές Του, προσδοκούν να τους τακτοποιήσει, όταν θα εγκαθιδρύσει την βασιλεία του Ισραήλ, νικώντας τους Ρωμαίους κατακτητές. Άλλοι, γεμάτοι περιέργεια, εξαιτίας των σημείων που πραγματοποιεί.Παρά δίπλα οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι γίνονται σκιά του, προκείμενου να βρουν ευκαιρία ώστε να Τον εξοντώσουν, παγιδεύοντας Τον με κάποιον λόγο που θα εκστομίσει.

Τόσοι άνθρωποι με τόσα διαφορετικά κίνητρα, προσεγγίζουν τον Κύριο σε τούτη την πορεία  προς τα Ιεροσόλυμα. Στην Μεγάλη Εβδομάδα, στον δρόμο για την Θυσία Του. Ανάμεσα τους κι εμείς  ακολουθούμε τον Χριστό, κατακλύζοντας τους Ναούς, τόσο χλιαρά, πλήρως εθιμοτυπικά. Μένοντας απλοί θεατές των γεγονότων.

Όμως υπάρχουν κι εκείνες οι καρδιές, που θα πλησιάσουν τον Ιησού που έρχεται στα Ιεροσόλυμα, χωρίς προσδοκίες, δεν θα Του πουν πολλά, ίσως και τίποτα. Μπορεί να προφέρουν ένα «μνήσθητι μου», σταυρωμένες μαζί Του. Να προσέλθουν σιωπηλά, τόσο αθόρυβα, χύνοντας στα πόδια Του το μύρο των δακρύων της μετανοίας, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον Μεγάλο Νεκρό που τις ανέστησε, επειδή Τον αγάπησαν πολύ. Ενώ κάποιοι άλλοι θα κλαίνε πίκρα, ενθυμούμενοι τις φορές που Τον αρνήθηκαν, μόλις Τον αντικρίσουν υψωμένο επάνω στον Σταυρό να τους κοιτάζει τόσο στοργικά.

Αυτές οι καρδιές, που συνήθως αποκαλούνται ληστές, πόρνες και Πέτροι. Λαβωμένες από την αμαρτία, ζώντας στα πιο βαθιά σκοτάδια, στις φρικτότερες αρνήσεις, κι όμως παρόλα  αυτά, είναι απόλυτα συνειδητοποιημένες, για την κατάσταση τους.Συναντούν τον Χριστό επάνω στον Σταυρό με την μετάνοια τους κι ανασταίνονται μαζί Του μέσα από τα δάκρυα τους, διακρίνοντας την αγάπη που πηγάζει απ’ Εκείνον.

Δεν έχουν ψευδαισθήσεις, μήτε απαιτήσεις και προσδοκίες.Δεν ψάχνουν ν’ αμνηστεύσουν τα πάθη, ν’ ωραιοποιήσουν τις αμαρτίες. Αλλά πιάνονται από την αγάπη Του κι ανασηκώνονται. Καθώς, η αγάπη του Χριστού, δεν συμβιβάζεται, ούτε μένει στάσιμη, αλλά μεταμορφώνει κι εξαγιάζει. Περνά τον άνθρωπο ορμητικά, από την Ιερουσαλήμ των Παθών στην Γαλιλαία της Ανάστασης.

Είναι τόσο καθοριστική η συνάντηση με τον Χριστό, που όταν συμβεί τραντάζει την καρδιά. Καθώς, τίποτα δεν είναι ίδιο, την στιγμή που έρθει σ’ αυτήν  ο Κύριος. Συγκεκριμένα, ο άνθρωπος  δεν μένει ο ίδιος, όταν τον αγγίξει ο Θεός. Είναι η εμπειρία της Ανάστασης, που αλλοιώνει και μεταμορφώνει την ζωή. Κάνει τον ληστή πρώτο πολίτη τ’ ουρανού, την πόρνη απόστολο μετανοίας, όπου κι αν κηρυχθεί το ευαγγέλιο. Τον αρνητή και πάλι πιστό μαθητή. Η μοναδική και συνάμα τόσο δυνατή προσδοκία της Μεγάλης Εβδομάδας, που εν τέλει αλλάζει μια για πάντα την ζωή. Καθώς όταν συμβεί η Ανάσταση κανείς και τίποτα δεν είναι όπως πριν.

Τρυφωνόπουλος Γεώργιος
Θεολόγος Α.Π.Θ.

The post Η προσδοκία… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Καθώς η Παναγιά, αγαπά και δεν αποπαίρνει, ακούει και δεν κατακρίνει. Στέκεται κοντά μας, αναμένει απλά ν’ ανασηκωθούμε. Επιθυμεί να βρούμε τον δρόμο της επιστροφής προς την Εδέμ, γίνεται ο δικός μας οδοδείκτης, ο αθόρυβος συμπαραστάτης στην σωτηρία, επειδή η ίδια Γέννησε τον Σωτήρα και Θεό ως Άνθρωπο ανάμεσα μας.

Στην Παναγία, καταφεύγουμε καθώς γνωρίζουμε πως μπορούμε να εκφραστούμε, ν’ ανοίξουμε την καρδιά μας, λέγοντας της ότι μας απασχολεί. Γι’ αυτό και κατακλύζουμε τους ναούς της, στεκόμαστε μπροστά σ’ εκείνη, αδειάζουμε όλα τα βάρη, εναποθέτοντας τις ελπίδες της  ζωής μας. Ακριβώς επειδή ξέρουμε πως μας ακούει, χωρίς απαραίτητα να μιλά. Απολαμβάνουμε την στοργή της, την αγάπη που ξεπροβάλλει μέσα στην διαφαινόμενη σιωπή της, δίνοντας σ’ εμάς χώρο για να εκφραστούμε.

Και σ’ έναν κόσμο που έχει άποψη για τους πάντες και τα πάντα, λύσεις για όλα τα ζητήματα, η σιωπή της Παναγιάς φαντάζει τόσο ξένη. Αλλά ταυτόχρονα, είναι αυτή που μας δίνει χώρο, μας προσφέρει την δυνατότητα να εκφραστούμε, να βγάλουμε όσα νιώθουμε, ξέροντας πως η ίδια μας ακούει.

Πόσο άραγε απόκοσμο φαντάζει,  μέσα στην πολυλογία που ζούμε, στην αγωνία για καθιέρωση.  Αυτή η σιγή της Παναγίας που μας δίνει χώρο, επιτρέποντας μας να εκφραστούμε, ν’ ανοίξουμε την καρδιά μας, να της μιλήσουμε όπως νιώθουμε.

Κι η Θεοτόκος, μας καταλαβαίνει κι αυτό το αισθανόμαστε κάθε φορά που της ανοίγουμε την καρδιά. Επειδή γνωρίζουμε, ότι δεν θα μας αποπάρει, αντίθετα θα σταθεί κοντά μας μητρικά, θα μας αγκαλιάσει, θα μας παρηγορήσει. Είναι η Παναγία που αγαπά κι ακούει τον στεναγμό, την ικεσία, την δέηση, την ευχαριστία, τον πόνο, την δοξολογία και την χαρά.

Γίνεται η Ζωντανή παρουσία μέσα στην καθημερινότητα μας. Η αδιάψευστη ελπίδα των πόθων μας. Η μοναδική καταφυγή στις θλίψεις μας, τ’ αποκούμπι στην μοναξιά μας. Είναι η Παναγία που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον κόσμο και πάντοτε του χαρίζει ζωή, γεννώντας σ’ Αυτόν τον Θεό ως Άνθρωπο.

Αποτελεί η Θεοτόκος την απαρχή της νίκης του θανάτου. Μοναδική ελπίδα και βέβαιη λύτρωση. Μια ανοιχτή αγκαλιά για τον καθένα μας. Καθότι αυτή αγαπά και δεν κατακρίνει, σκεπάζει μητρικά, απλώνει το χέρι κι ανασύρει από της αμαρτίας τα στενά.

Η Παναγία μας δείχνει κατανόηση κι αυτό είναι που επιθυμούμε στο βάθος, να μπορούμε να μιλήσουμε σε κάποιο, να βγάλουμε όσα έχουμε κι αυτός να μας νιώσει. Γι’ αυτό η Θεοτόκος, γίνεται το μόνιμο καταφύγιο της ζωής μας. Εκείνη που μας ακούει και παράλληλα μας νιώθει. Είναι αυτή που αγαπά και δεν μας αποπαίρνει. Η αφορμή ν’ αλλάξουμε και να εξελιχθούμε εν Χριστώ.

Τρυφωνόπουλος Γεώργιος

Θεολόγος Α.Π.Θ.

The post Στην Παναγία που μας ακούει appeared first on Νέα Φλώρινα.

Άλλωστε, ολόκληρη η δημιουργία βιώνει τ’ αποτέλεσμα της προσπάθειας του ανθρώπου να κυριαρχήσει έναντι των άλλων, ικανοποιώντας τους εγωισμούς του. Πόλεμοι, συγκρούσεις, καταστροφές, ταραχώδεις καταστάσεις, διαμορφώνουν την εξέλιξη του κόσμου.

Γι’ αυτό αν ο Χριστός απλά επιδεικνύει την δύναμη Του, με σκοπό τον εντυπωσιασμό των μαθητών. Εκβιάζοντας ταυτόχρονα την ελευθερία τους, ώστε να Τον ακολουθήσουν, ανακυκλώνει ακόμα περισσότερο την φθορά του κόσμου προς τον θάνατο. Ένας Θεός που απλά παρουσιάζει τ’ αυτονόητο, δηλαδή την δύναμη Του, δεν έχει να προσφέρει τίποτα απολύτως στον άνθρωπο.

Ωστόσο,ο Θεός είναι Αυτός που ήρθε ως Άνθρωπος μέσα στον χώρο και τον χρόνο μας. Εκείνος που ντύθηκε την δική μας φύση, εξερχόμενος από την Θεότητα Του για να μας συμπεριλάβει και πάλι σ’ αυτήν.

Γι’ αυτό και η Μεταμόρφωση, δεν δείχνει ένα θαυμαστό γεγονός, αλλά αποκαλύπτει την δόξα του Θεού, φανερώνει πως ακριβώς επιθυμεί ο Χριστός να εξελιχθούμεμέσα από την σχέση μας μαζί Του. Ουσιαστικά, ο Κύριος μας καλεί να εξελιχθούμε μετέχοντας στην Αγιότητα Του. Επιθυμεί να μας αποκαλύψει την δόξα Του.

Η Μεταμόρφωση του Χριστού, φανερώνει την εξέλιξη μιας σχέσης, αυτής του Θεού μ’ εμάς, όταν επιλέξουμε να είμαστε μ’ Εκείνον. Επιτρέποντας Του να μπει στην ζωή μας και να την αλλάξει, μεταμορφώνοντας την.

Καθώς ο Χριστόςπεριμένει να Τον καλέσουμε, την στιγμή που η ζωή θα εκπέμπει το μήνυμα ότι είμαστε έτοιμοι ν’ ανέβουμε στο Θαβώρ μαζί Του. Γενόμενοι οικείοι και γνώριμοι. Ένα πρόσωπο το γνωρίζουμε στην ζωή μας, όταν το ζούμε και σχετιζόμαστε μ’ αυτό. Έτσι και τον Θεό, τον γνωρίζουμε την στιγμή που αποκτούμε σχέση μ’ Εκείνον, μόλις επιθυμήσουμε ελεύθερα να ζήσουμε την ζωή Του.

Γι’ αυτό το θέλημα του Θεού, οι εντολές Του δεν είναι ένα σύστημα κανόνων που πρέπει ν’ ακολουθήσουμε κι υποχρεούμαστε ν’ εφαρμόσουμε. Αλλά σημεία που εκπέμπουν το μήνυμα πως θέλουμε να ζήσουμε με τον Χριστό. Κι οι αρετές που προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε, γίνονται τα μέσα πουμας φέρνουν πιο γρήγορα στην συνάντηση με τον Χριστό.

Όταν θέλουμε ένα πρόσωπο προσπαθούμε να βρούμε κοινά σημεία επαφής, να του δείξουμε ότι επιθυμούμε να είναι παρών στην ζωή μας. Επιδιώκουμε να σχετιστούμε’ αυτό. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει, όταν ζούμε το θέλημα του Θεού, την στιγμή που οδηγούμε τα βήματα μας στις εντολές Του, στην εξάσκηση των αρετών, στην μεταμόρφωση της ζωής μας, όλα τα παραπάνω στέλνουν μήνυμα στον Χριστό να έλθει στην ζωή μας. Γινόμαστε οικείοι και γνώριμοι μαζί Του.

Σ’ έναν κόσμο που επιθυμεί να κυριαρχήσει, εξουσιάζοντας, που προσπαθεί ν’ εντυπωσιάσει κάνοντας θόρυβο. Έρχεται ο Χριστός κι αποκαλύπτει τον Εαυτό Του, μας καλεί ελεύθερα να Τον ακολουθήσουμε στην Μεταμόρφωση, ν’ αλλοιωθούμε από την παρουσία Του. Να γίνουμε οικείοι και γνώριμοι μ’ Αυτόν ζώντας Τον στην καθημερινότητα μας. Βαδίζοντας τον ίδιο δρόμο, ώστε να συναντηθούμε μαζί Του για ν’ ανέβουμε στο όρος Θαβώρ της καρδιά μας.

Τρυφωνόπουλος Γεώργιος
Θεολόγος Α.Π.Θ.

The post Μεταμόρφωση: Η εξέλιξη της σχέσης μας με τον Χριστό appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μέχρι που μια φιγούρα διακοπεί την σιγή του φόβου και μπαίνει στο Πραιτόριο. Είναι ο Ιωσήφ από Αριμαθαίας κρυφός μαθητής εξαιτίας του φόβου των Ιουδαίων. Αυτός τολμά και ζητά από τον Πιλάτο το Σώμα του Κυρίου κι όντως λαμβάνει την άδεια, συνεργαζόμενος με τον νυκτερινό επίσης μαθητή Νικόδημο. Και κοντά οι Μυροφόρες γυναίκες παρακολουθούν τα τεκταινόμενα, ώστε να είναι σε θέση να επισκεφτούν μετά από τρεις μέρες τον Τάφο.

Οι Αρχιερείς και οι Γραμματείς, φοβούνται ακόμα και νεκρό τον Ιησού, γι’ αυτό πάνοπλη κουστωδία φρουρεί κάτι που  δεν εμποδίζει τις Μυροφόρες να εκδηλώσουν την αγάπη τους, παρ’ όλο τον φόβο που ανθρώπινα έχουν.Τολμούν και φτάνουν στο μνημείο, αντικρίζοντας την Ανάσταση.

Κι άνθρωποι αυτοί τολμούν μέσα στον φόβο τους και ξεπερνούν τον εαυτό τους. Ωστόσο αυτή τόλμη δεν είναι αποτέλεσμα μιας γενναιότητας προσωπικής. Καθώς δεν επιδεικνύουν την ανδρεία τους σε ατομικό επίπεδο. Αλλά παράγεται από την αγάπη και τον πόθο της καρδιάς για τον Χριστό. Γίνεται το Πρόσωπο Του, η δύναμη τους, η ανατροπή κάθε εμποδίου, που ορθώνει η ανθρώπινη λογική.

Τολμούν επειδή αγαπούν κι όχι γενικά και αφηρημένα, αλλά συγκεκριμένα μ’ αναφορά και έμπνευση τον Ίδιο τον Αναστάντα Κύριο. Γι’ αυτό οι κινήσεις των δυο μαθητών και των Μυροφόρων, είναι ήρεμες, γεμάτες από συγκατάβαση. Με συστολή κι ευλάβεια, δεν προκαλούν, ούτε έρχονται σε αντιπαράθεση. Πάνω και πέρα απ’ όλα είναι ο Διδάσκαλος, που ο Μεγάλος Ξένος του αποξενωμένου κόσμου. Σε σημείο που δεν έχει κανέναν για να ενταφιαστεί.

Αυτή η αγάπη  γεννά την τόλμη κι ο πόθος  του αγαπημένου Προσώπου που κινεί την ζωή, παραμερίζουν τα τείχη του φόβου, κάνουν πέρα κάθε αναστολή. Κι οδηγούν τον άνθρωπο στον Αναστάντα Χριστό.

Κι όντως μετέχουμε στην Ανάσταση του Χριστού, όταν βγούμε από τον τάφο του εαυτού μας. Ξεπερνώντας τον εγωισμό, την αμαρτία και τα πάθη που παράγονται απ’αυτόν. Η συνάντηση με τον Θεό, προϋποθέτει την υπέρβαση του εαυτού μας. Η αμαρτία, προσφέρει μια βόλεψη. Εμπεριέχει την σταθερότητα, γίνεται ρουτίνα που δύσκολα μπορούμε ν’ αφήσουμε.

Γι’ αυτό και χρειάζεται τόλμη, που ξεπερνά τον φόβο κι ανοίγεται στην Ανάσταση, απλώνοντας το χέρι στον Θεό. Κι αυτή μπορεί να προκύψει μονάχα από την αγάπη για τον Χριστό. Εκείνη δίνει την έμπνευση, αποτελεί αφορμή που αλλάζει την ζωή μας. Μεταμορφώνοντας την καρδιά μας.

Η αγάπη για τον Χριστό, μας δίνει την δύναμη να νικήσουμε την αμαρτία, να μεταμορφώσουμε την ζωή μας. Χωρίς αναφορά και σκοπό τον Θεό, κάθε κίνηση να κόψουμε τα πάθη, να περιορίσουμε την αμαρτία, θα μας οδηγήσει σε νευρωτικές καταστάσεις.

Η τόλμη της αγάπης για τον Θεό, που εξέφραζαν τόσο ο Ιωσήφ κι ο Νικόδημος, όσο κι οι Μυροφόρες, δίνει ζωή, ώθηση για υπέρβαση του εαυτού μας. Μας βγάζει στην Γαλιλαία του Αναστάντος Κυρίου.

Μόνον όταν αγαπήσουμε τον Θεό, έχουμε την δυνατότητα να νικήσουμε την αμαρτία. Καθώς υπάρχει ο σκοπός και η αναφορά στις πράξεις μας. Γίνεται εντονότερος ο πόθος να συναντήσουμε τον Χριστό, να δούμε την Ανάσταση Του και σ’ αυτήν την επιθυμία, αφήνουμε ότι μας εμποδίζει και κλείνει τον δρόμο.

Άλλωστε αμαρτία, είναι η έλλειψη στόχου. Επιθυμούμε να βρούμε τον Θεό και δεν το καταφέρνουμε και ψάχνουμε τρόπους να γεμίσουμε το κενό. Αλλά όταν παρά τις αναστολές και τους φόβους, ξέρουμε όπως ο Ιωσήφ, ο Νικόδημος και οι Μυροφόρες τι ακριβώς θέλουμε, υπερβαίνουμε για χάρη του αγαπημένου Προσώπου τον εαυτό μας.

Τότε, γεννάται η τόλμη που παράγεται από την αγάπη και μας δίνει τα κίνητρα ν’ αλλάξουμε ζωή. Έχοντας σημείο αναφοράς και έμπνευσης τον Χριστό.

Τρυφωνόπουλος Γεώργιος
Θεολόγος Α.Π.Θ.

The post Κυριακή των Μυροφόρων: Η τόλμη της αγάπης appeared first on Νέα Φλώρινα.

Αν η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, αποτελεί το μονοπάτι της επιστροφής στον Θεό. Η Μεγάλη Εβδομάδα, γίνεται η ολοκλήρωση της πορείας μας, που καταλήγει στην Ανάσταση του Χριστού.

Αυτός είναι ο στόχος όλου του δρόμου, τον οποίο μας κάλεσε η εκκλησία να βαδίσουμε. Το Τριώδιο, η Μεγάλη Τεσσαρακοστή και η Μεγάλη Εβδομάδα συνδέονται και φωτίζονται μέσα στην προοπτική της Ανάστασης.

Χωρίς αυτή, η προσπάθεια μας γίνεται νεύρωση. Άγευστη, από την χάρη του Αναστάντος Κυρίου. Μια υποβολή σε ανούσιες πράξεις, ή ακόμα περισσότερο ένα θεατρικό δρώμενο με πολύ ωραία πλοκή, που μας συγκινεί βγάζοντας μας από την ρουτίνα της καθημερινότητας.

Η νίκη του Χριστού επί του θανάτου αποτελεί την απαρχή και την κατάληξη κάθε προσπάθειας να μεταμορφώσουμε την ζωή μας. Χαρακτηρίζεται το κλειδί της Μεγάλης Εβδομάδας.

Τις μέρες που ακολουθούν η λαϊκή παράδοση ζωντανεύει έθιμα και τελετουργικά όμορφα. Αναλλοίωτα στην πάροδο του χρόνου, κρυμμένους θησαυρούς της Ρωμιοσύνης που τροφοδοτούν την παρουσία του γένους στο διάβα των αιώνων.

Όλα τα παραπάνω έχουν μια ξεχωριστή ομορφιά, ωστόσο κρύβουν έναν μεγάλο κίνδυνο. Δραματοποιούν τα γεγονότα, αποπροσανατολίζοντας το ενδιαφέρον, τον σκοπό της Μεγάλης Εβδομάδοςπου είναι η Ανάσταση του Χριστού, η συνάντηση μας μαζί Του.

Η εκκλησία επιχειρεί μέσα από τις ακολουθίες και το περιεχόμενο αυτών, να σημειώσει την συμβολή μας σ’ όσα συντελούνται. Ο Χριστός οδηγείται στον Σταυρό σήμερα, όχι εκείνο τον καιρό από τους Γραμματείς και Φαρισαίους. Σταυρωτές του γινόμαστε όλοι εμείς.

Και τούτη η διαπίστωση δεν παράγει ενοχές, ούτε αναζητά υπεύθυνους. Αλλά γεννά την σωτηρία, επειδή ακριβώς ηθελημένα ο Χριστός έρχεται να Πάθει, οδηγείται στον θάνατο από εμάς, με σκοπό να ζήσουμε εμείς.

Μας οδηγεί στην Άνασταση, καλώντας μας να μετέχουμε ουσιαστικά σ’ αυτήν. Κι εδώ βρίσκεται το μυστικό της Μεγάλης Εβδομάδος, η μετοχή μας στο γεγονός της Ανάστασης. Κατά πόσο μπορεί η καρδιά μας ν’ ακολουθήσει τον Χριστό.

Εύκολα μπορούμε να μετέχουμε στην λύπη των άλλων. Να τους υποστηρίξουμε στον πόνο που βιώνουν. Όμως, δύσκολα γινόμαστε κοινωνοί της χαράς τους.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο εύκολα θρηνούμε τον Χριστό, δύσκολα όμως Τον ακολουθούμε στην Ανάσταση που είναι το ζητούμενο. Καθότι η μετοχή σ’αυτήν προϋποθέτει την έξοδο από τον εαυτό μας. Το σπάσιμο των σταθερών και των περπατημένων. Αυτό που εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε το πραγματοποιεί ο Ίδιος ο Χριστό, παρέχοντας την διπλή λύτρωση. Τόσο από το γεγονός του θανάτου, νικώντας με την Αναστασή Του, όσο τον πνευματικό θάνατο της καρδιάς, που προηγείται του φυσικού, που είναι η έξοδος μας από τον τάφο της αμαρτίας.

Γι’ αυτό η Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, γίνεται μια προσδοκία Ανάσταση. Συντέμνεται ο χρόνος του Σταυρού, μέσα από την θλίψη κι μας οδηγεί η εκκλησία στην Ανάσταση. Ακριβώς για ν’ αποφύγουμε τους συναισθηματισμούς. Να έρθουμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Να δούμε κατάματα τον εαυτό μας, παίρνοντας την απόφαση ν’ ακολουθήσουμε τον Χριστό στην Ανάσταση Του.

Άλλωστε η νίκη του θανάτου, οντολογικά ως πραγματικότητα εν Χριστώ, βιώνεται ακριβώς στην προσωπική νίκη για χάρη του Χριστού, που σημειώνουμε εναντίον των αμαρτιών και των παθών, που πηγάζουν από την αυτοθέωσημας, από τον εγκλωβισμό της καρδιάς μας στο εγωισμό. Διαφορετικά, αδυνατούμε να ζήσουμε την νίκη του θανάτου, αν πρώτα δεν βγούμε, για χάρη του Χριστού από τον τάφο της καρδιά μας.

Καλή Ανάσταση!

Τρυφωνόπουλος Γεώργιος

Θεολόγος Α.Π.Θ.

The post Μεγάλη Εβδομάδα: Προσδοκία Ανάστασης appeared first on Νέα Φλώρινα.

Όμως, πολύ γρήγορα τους λησμονούμε, καθότι κινούνται τόσο αθόρυβα και διακριτικά. Θαρρείς και προσβάλουν την ταραχώδη ζωή μας, τον θόρυβο της καθημερινότητας μας. Νιώθοντας την ανάγκη να υποβάλλουμε συνεχώς με λόγια και κινήσεις, τα διαπιστευτήρια των απόψεων μας.

Σ’ αυτήν την προσπάθεια δεν μένει ανεπηρέαστη ούτε η πίστη μας στον Θεό. Επιδιώκοντας να δείξουμε προς τους άλλους την θρησκευτικότητα μας, ώστε να παραμένουμε ομολογητές. Γι’  αυτό ίσως μας ξενίζει η έννοια του κρυφού μαθητή, ή εκείνου που ακολουθεί τον Κύριο, στην αφάνεια, φοβούμενος ότι οι δικές του δυνάμεις δεν επαρκούν, δεν έχουν την γενναιότητα των υπολοίπων.

Κάπως έτσι κινούνταν ο Ιωσήφ με τον Νικόδημο. Αθόρυβα, αγαπούσαν τον Χριστό και με χαρά τον ακολουθούσαν. Όχι όμως φανερά, αλλά στα κρυφά, εκδήλωναν την αγάπη τους,μέσα στην νύχτα, που ησύχαζαν τα πάντα. Κι έτρεχαν ν’ ακούσουν τον Διδάσκαλο, να μην δώσουν στόχο, διότι οι Ιουδαίοι είχαν ήδη αποφασίσει, ότι οποίος ακολουθούσε τον Ιησού, έθετε τον εαυτό του εκτός Συναγωγής.

Μεγάλα διλήμματα, μα ακόμα μεγαλύτερη αγάπη. Ο πόθος για τον Χριστό, φλόγιζε την καρδιά τους. Και την πιο κρίσιμη στιγμή, γίνεται αφορμή για να ξεπεράσουν κάθε αναστολή. Σπεύδει, ο Ιωσήφ στον Πιλάτο, ζητώντας  το Σώμα του Χριστού. Και μαζί με τον Νικόδημο Τον τοποθετούν στο καινό και μετ’ ολίγον κενό μνήμα, που είχε αγοράσει ο Ιωσήφ για τον εαυτό του.

Οι δύο κρυφοί μαθητές γίνονται η πιο τολμηροί άνθρωποι, που με τα χέρια τους κηδεύουν τον Ενανθρωπήσαντα Θεό. Δείχνοντας την αγάπη τους για Εκείνον, χωρίς μεγάλα λόγια και δίχως καμία τάση επίδειξης.

Πριν λίγες ώρες την νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης, ο Πέτρος, ο πιο εκφραστικός και συνάμα τολμηρός μαθητής, ενώπιον όλων είχε δηλώσει πως είναι πρόθυμος να πεθάνει για τον Κύριο του. Μάλιστα, όταν ο Χριστός συλλαμβάνεται, επιτίθεται στον δούλο του αρχιερέα τραυματίζοντας τον. Όμως, πολύ σύντομα τον αρνήθηκε τρεις φορές.

Κι ο απόστολος Πέτρος αγαπούσε τον Χριστό, ήταν αφοσιωμένος σ’ Αυτόν και πρόθυμος να πεθάνει για χάρη Του, όπως συνέβη κάποια χρόνια αργότερα μετά την Πεντηκοστή. Αλλά, εκείνη την στιγμή, λειτουργούσε ως οπαδός, σαν να είχε στρατολογηθεί από τον Κύριο για να τον υπερασπιστεί, αγνοώντας την φιλανθρωπία του Θεού και την αγάπη Του, που έρχονταν ως Άνθρωπος να Πάθει για κάθε άνθρωπο.

Καθώς ο άνθρωπος που εμπνέεται από την αγάπη του Θεού, βρίσκει αφορμή και κίνητρο να μεταμορφώσει την ζωή του. Καθότι, η αγάπη δεν έχει σταθερές και δεδομένα , αλλά εμπεριέχει την θυσία, την έξοδο από το εγώ μας. Οδηγεί στο σταυρό για χάρη του Χριστού και των ανθρώπων της και δεν σταυρώνει τους άλλους. Διακονεί και δεν απαιτεί, θυσιάζεται και δεν προσδοκά καμία αμοιβή, ή ανταπόκριση.

Αντίθετα, αυτός που επιλέγει να γίνει οπαδός μέσα στην εκκλησία, νεκρώνεται, δεν βρίσκει κίνητρο και αφορμή. Πρέπει πάση θυσία να θρέψει το εγώ του, να ικανοποιήσει την ψύχωση του, να καλύψει ενδεχομένως την ανασφάλεια του, ότι όντως πιστεύει κι αγαπά τον Θεό. Γι’ αυτό εκδηλώνεται επιθετικά, βλέπει παντού εχθρούς, θεωρεί πως κάθε στιγμή, βιώνοντας έντονη πίεση, οφείλει να ομολογεί την πίστη του στον Χριστό.

Γι’ αυτό κι εμείς όταν αγαπούμε τον Θεό και ποθούμε να Τον έχουμε στην ζωή μας, θέλοντας να σχετιστούμε μαζί Του. Βρίσκουμε αφορμή και κίνητρο, να νικήσουμε τους φόβους μας, ν’ αφήσουμε τα πάθη και τις αμαρτίες για χάρη του Χριστού, να μας   μεταμορφώσει η παρουσία Του. Εφόσον,  η αγάπη μας κάνει δημιουργικούς, μας οδηγεί στην έξοδο από τον εαυτό μας,ώστε να συναντήσουμε τον Αναστάντα Χριστό.

Όμως,  όταν συμπεριφερόμαστε σαν οπαδοί, μέσα από τον φανατισμό μας, επιχειρούμε να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας, την ανασφάλεια μας, δείχνοντας την πίστη μας. Κι έρχεται η άρνηση, η προδοσία και η απογοήτευση, επειδή ακριβώς δεν σταθήκαμε αγαπητικά, ως ερωτευμένοι, εμπνεόμενοι από την αγάπη του Θεού. Αλλά, πιστέψαμε στις δικές μας δυνάμεις, ότι είμαστε έτοιμοι να θυσιαστούμε για τον Χριστό. Προκειμένου να υπερασπιστούμε τον Θεό, σαν αυτός να έχει ανάγκη κάτι αντίστοιχο.

Κι έρχεται η εκκλησία δυο Κυριακές μετά το Πάσχα, να προβάλλει την αγάπη για τον Χριστό, που  δίνει  το θάρρος στους Ιωσήφ και Νικόδημο, ενάντια σε κάθε φόβο κι αναστολή να κατεβάσουν από τον Σταυρό  και να ενταφιάσουν το Σώμα του Ιησού.  Παράλληλα, με την τόλμη των Μυροφόρων γυναικών, όπου η αφοσίωση κι ο πόθος τους, να διακονήσουν τον Κύριο, τις οδηγεί στο καλά φρουρούμενο μνημείο, για να μυρώσουν το Σώμα του Χριστού, ακόμα κι αν διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο, να συλληφθούν από την κουστωδία του Πιλάτου.

Επιχειρεί η εκκλησία, να μας δώσει μια άλλη οπτική, λέγοντας μας ότι, η αγάπη, η ομολογία, ο πόθος και η τόλμη για τον Θεό, δεν αποτελούν ατομικά κατορθώματα, αλλά είναι καρποί μια ουσιαστικής σχέσης με τον Χριστό. Μέσα από το δόσιμο, τον έρωτα τις καρδιάς μας σ’  Εκείνον.

Κι η στάση μας μπροστά στον Θεό, ως οπαδών, ή εραστών της αγάπης του Χριστού προς εμάς, καθορίζει και την ποιότητα της σχέσης μας μ’ Εκείνον. Ο πόθος και η αγάπη μας γι’ Αυτόν, γίνονται αφορμή αλλαγής και μετάνοιας, μας κάνουν δημιουργικούς,  ειρηνεύουν την   ύπαρξη μας, ενώ το άγχος να υπερασπιστούμε τον Θεό, μας καθιστά οπαδούς, στην προσπάθεια μας  να υπηρετήσουμε το εγώ μας.

Τρυφωνόπουλος Γεώργιος
Θεολόγος Α.Π.Θ.

The post Χριστιανοί: Ως οπαδοί, ή εραστές; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Επομένως, αναμφίβολα η κατάληξη του Πάθους του Χριστού, είναι η Ανάσταση Του. Άρα το κάλεσμα για συμπόρευση και συμμετοχή στα Παθήματα του Κυρίου, που απευθύνει η εκκλησία οδηγεί στην Ανάσταση.

Γι’ αυτό μας καλεί να σηκωθούμε από τον λήθαργο της αμαρτίας. Αναλαμβάνοντας τον κακό εαυτό μας, να συμπορευτούμε με τον Κυρίο στο εκούσιο Πάθος Του, να σταυρώσουμε με την θέληση μας, τον εγωισμό μας, την πηγή των αμαρτιών και κάθε κακίας.

Η Μεγάλη Εβδομάδα, πλημμυρίζει από χαρά, είναι γεμάτη από ελπίδα. Βλέποντας τον Νυμφίο να βαδίζει στο Γάμο, στο Εκούσιο Πάθος, ν’ αγαπά μέχρι Σταυρού και Θανάτου τον κάθε άνθρωπο.

Οι μέρες αυτές, προμηνύουν την Ανάσταση. Κάτω από το πρίσμα του κενού Τάφου του Αναστάντος Κυρίου ερμηνεύονται στην εκκλησία τα Πάθη του Χριστού κι όλα όσα συντελούνται την Μεγάλη Εβδομάδα. Δίχως την Ανάσταση, η φιλάνθρωπη κίνηση του Θεού προς εμάς μένει ατελής, καταντά αχρείαστη, προσθέτωντας περισσότερο πόνο στην ανθρώπινη τραγωδία της πτώσης.

Ζούμε την Μεγάλη Εβδομάδα, κατανοώντας τις ενέργειες του Θεού, όταν ξεπεράσουμε το συναισθηματικό κομμάτι και συνδέσουμε τις μέρες αυτές με την Ανάσταση, που είναι ο βασικός και τελικός προορισμός. Κι αυτό πραγματώνεται με την αποδοχή της πρόσκλησης του Χριστού να Τον ακολουθήσουμε στον Σταυρό, να γίνουν Ιεροσόλυμα οι καρδιές μας,στην σταυροαναστάσιμη πορεία που καταλήγει στην Ανάσταση σε μια καινούργια εν Χριστώ Ζωή.

Δεχόμενοι να σταυρώσουμε τα πάθη και τις αμαρτίες, να νεκρώσουμε για χάρη του Χριστού, τον κακό εαυτό μας. Να μεταμορφωθούμε, ως νέοι άνθρωποι, στους οποίους θα κατοικεί ο Ίδιος ο Θεός.

Το πέρασμα αυτό, η κατά Χριστόν εξέλιξη και μεταμόρφωση μας δεν πραγματοποιείται ατομικά, όπως καθένας νομίζει.Βιώνεται μεν προσωπικά μέσα μας, αλλά ταυτόχρονα πραγματώνεται ως κοινωνία προσώπων, ως Ένα Σώμα Χριστού, δηλαδή ως εκκλησία. Οι ναοί γίνονται τα μέσα που οδηγούν στην Ανάσταση.

Ο Χριστός πραγματοποιεί την Θυσία Του, μέσα στον χρόνο και τον χώρο του παρόντος. Σταυρώνεται τώρα, όχι σε κάποια εποχή, από εμάς και συνάμα για εμάς, μέσα στην εκκλησία μας.

Σε καμία περίπτωση ως θεατές ενός δράματος, αλλά μέτοχοι της Θυσία του Χριστού. Κοινωνοί της Ανάστασης Του, γευόμενοι το Σώμα και το Αίμα Του. Ζώντας ενωμένοι μ’ Αυτόν και ταυτόχρονα μεταξύ μας.

Η εκκλησία, δεν ζητά να κλάψουμε και να θρηνήσουμε για τον Χριστό την Μεγάλη Εβδομάδα, αλλά μας καλεί να ελπίσουμε σ’ Εκείνον,  δεχόμενοι να συσταυρωθούμε μαζί Του. Με σκοπό, να γίνουμε μέτοχοι της Ανάστασης Του.

Οι μέρες που ακολουθούν, χαρακτηρίζονται ως ευκαιρία και πρόταση ζωής. Μας καλούν, ν’ ανασηκωθούμε από τις αμαρτίες, να μεταμορφώσουμε τον κακό εαυτό μας, επειδή ακριβώς μας αγάπα ο Χριστός και  παρά την αμαρτωλότητα και την τραγικότητα της κατάστασης μας έρχεται για εμάς όπως και για κάθε άνθρωπο, να Πάθει, να Πεθάνει επί Σταυρού, ώστε να μας χαρίσει την Ζωή, την Ανάσταση από την αμαρτία και τον θάνατο.

Τρυφωνόπουλος Γεώργιος
Θεολόγος Α.Π.Θ.

The post Μεγάλη Εβδομάδα πορεία στην Ανάσταση appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ως δυτικό κόσμο, συνήθως αποκαλούμε την Ευρώπη και ειδικότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Καθώς, την Μεγάλη Βρετανία και τις Η.Π.Α., αν προεκτείνουμε τον ορισμό. Επομένως, εξάγεται το συμπέρασμα με βάση την πρωθυπουργική τοποθέτηση, ότι η Δύση μέσα από τους παραπάνω οργανισμούς, θα συνδράμει στρατιωτικά την Ελλάδα, σε μια ενδεχόμενη τουρκική προσβολή επί του πεδίου, αναλογιζόμενη την υποστήριξη της χώρας στην Ουκρανία με την αποστολή πολεμικού υλικού, ενάντια στην  ρωσική εισβολή.

Ανατρέχοντας, στις συνθήκες της Ε.Ε. και ιδιαίτερα στις διατάξεις που αφορούν την άμυνα και την εξωτερική πολιτική, συναντούμε στο Άρθρο 42 στην παράγραφο 7, το εξής:   «Σε περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφος του, τα άλλα κράτη μέλη οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών»[2].

Επομένως, ως προς το σκέλος της Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης η Ελλάδα σε ενδεχόμενη επίθεση, αξιώνει χωρίς αστερίσκους, την στήριξη των κρατών μελών και ειδικότερα όταν αυτή προέρχεται από κράτος μη μέλος της Ένωσης. Η στρατιωτική συνδρομή της Ε.Ε., καθορίζεται βάση συνθήκης και δεν  τίθεται υπό αξιολόγηση και διαπραγμάτευση. Πόσο μάλλον δεν υποχρεώνει καμία χώρα, να έχει συνδράμει στο  παρελθόν   στρατιωτικά μια άλλη, η οποία δεν είναι και μέλος, ώστε να ενεργοποιηθεί το προαναφερθέν άρθρο.

Επιπλέον, «το ΝΑΤΟ προωθεί τις δημοκρατικές αξίες και επιτρέπει στα μέλη να διαβουλεύονται και να συνεργάζονται σε ζητήματα άμυνας και ασφάλειας για την επίλυση προβλημάτων, την οικοδόμηση εμπιστοσύνης και, μακροπρόθεσμα, την πρόληψη συγκρούσεων»[3], τα παραπάνω αποτελούν τους βασικούς άξονες συνύπαρξης των μελών  της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, όπως διαβάζουμε στον επίσημο ιστότοπο της.  Άρα το ΝΑΤΟ, δεν διαθέτει καταστατικό εμπλοκής σε μια σύγκρουσή μεταξύ των συμμάχων του.  Τουναντίον, προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες και ν’  αποτρέψει μια ενδεχόμενη σύρραξη μεταξύ των μελών του, όπως το 2020 με την τριπλή έξοδο του τουρκικού ερευνητικού Ορούτς Ρέις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αν η βοήθεια προς  την  Ουκρανία ,  κατατάσσει την Ελλάδα στην σωστή πλευρά της ιστορίας, στην ελευθερία και την δημοκρατία του δυτικού κόσμου. Τότε, στον πόλεμο των 44 ημερών του Ναγκόρνο Καραμπάχ[4], γιατί δεν στηρίξαμε στρατιωτικά τους Αρμενίους, που  μας συνδέουν   κοινοί αδελφικοί δεσμοί, έναντι των Αζέρων του αυταρχικού Αλίγιεφ, που στηρίζονταν από τον Ερντογάν;

Επιπλέον, πως η Ελλάδα χαρακτηρίζει την ρωσική επίθεση στο ουκρανικό έδαφος ως την πρώτη οργανωμένη και  μαζική εισβολή[5] σε ευρωπαϊκό έδαφος από τον Β’ Π.Π., με την  Κύπρο κράτος μέλος της Ε.Ε., να βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή στο Βόρειο Τμήμα εδώ και 48 χρόνια; Η παράλειψη αυτή, δηλώνει παγίωση μιας κατάστασης, ενώ υποβαθμίζει την τουρκική εισβολή.

Ακόμη, η ελληνική κυβέρνηση πρωτοστάτησε στις σκληρές κυρώσεις των Βρυξελλών προς την Ρωσία, όταν ενάμιση χρόνο πριν, διακήρυττε έντονα το φθινόπωρο του 2020, ότι οι κυρώσεις στην Τουρκία δεν αποτελούν αυτοσκοπό[6]. Μάλιστα χρειάστηκε να βάλουν ΒΕΤΟ δυο φορές στα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής  01-02/10/2020, η ελληνική και κυπριακή  αντιπροσωπεία[7], επειδή όχι μόνο δεν έκαναν σαφή αναφορά σε κυρώσεις οι Ευρωπαίοι προς την Τουρκία, που όργωνε την ελληνική υφαλοκρηπίδα και την κυπριακή ΑΟΖ, αμφισβητώντας κατ’ επέκτασιν τα ευρωπαϊκά θαλάσσια σύνορα, αλλά έσπευδαν οι εταίροι, να σύρουν την χώρα μας σ’ άνευ όρων διαπραγματεύσεις με την γείτονα,  μέσω των διερευνητικών επαφών.

Αδιαμφισβήτητα, όποιες κι αν είναι οι διαφορές, σαφέστατα κάνεις δεν επιδοκιμάζει, ούτε θεωρεί ως λύση τον 21^ο αιώνα την εισβολή σ’ ένα κυρίαρχο κράτος. Γι’ αυτό και σωστά ο Έλληνας πρωθυπουργός, καταδίκασε την αναγγελθείσα ρωσική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία. Η Ελλάδα, έχοντας ως όπλο επίλυσης διαφορών και κατοχύρωσης δικαιωμάτων το Διεθνές Δίκαιο, ζώντας μ’ έναν ασταθή και αναθεωρητικό γείτονα, δεν μπορεί παρά να αποδοκιμάσει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τις  πολεμικές επιχειρήσεις, που αμφισβητούν προκαθορισμένα σύνορα.

Όμως η βοήθεια που καλείται να δώσει, δεν μπορεί να είναι η στρατιωτική εμπλοκή  της . Με την αποστολή όπλων, επιλέξαμε πλευρά μπήκαμε ενεργά στον πόλεμο, κλείσαμε κάθε διπλωματική πόρτα στην Ρωσία. Με συνέπειες στην εξωτερική πολιτική και την οικονομία μας.

Η Ελλάδα, θα μπορούσε να μετατραπεί σε σταυροδρόμι διαλόγου και ειρήνης. Παρέχοντας ιατροφαρμακευτική βοήθεια στην Ουκρανία. Κρατώντας ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας των δύο χωρών, μέσω του διαλόγου, ακόμα κι εντός του εδάφους της. Άλλωστε στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών, περιγράφοντας τον ρόλο μας ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και την Ρωσία, αναφέρεται, «σ’ ό,τι αφορά τις σχέσεις της Συμμαχίας με τη Ρωσία, η Ελλάδα υποστηρίζει τη «διττή προσέγγιση» και έχει επανειλημμένως εκφράσει την άποψη ότι ο διάλογος ΝΑΤΟ-Ρωσίας θα πρέπει να γίνει σταδιακά ουσιαστικότερος, τόσο σε πολιτικό, όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο»[8].

Με την στρατιωτική συνδρομή στην Ουκρανία, ανατράπηκε η παραπάνω διπλωματική πορεία, η «διττή προσέγγιση». Η παραδοσιακή θέση της Ελλάδας να καταδικάζει τον πόλεμο, να μην αναμειγνύεται ενεργά, αλλά να προτείνει και ν’ αναλαμβάνει διπλωματικές πρωτοβουλίες για τον τερματισμό του.

Η κυβέρνηση , τα Μ.Μ.Ε. και διάφοροι κύκλοι χαρακτηρίζουν όσους διαφωνούν με την αποστολή στρατιωτικού υλικού, ως φίλους του καθεστώτος Πούτιν, ή ρωσόφιλους και αντιδημοκρατικούς. Ωστόσο, πόσο δημοκρατική είναι η διχαστική προσπάθεια, με μοναδικό κριτήριο, την αποδοχή της πρωθυπουργικής επιλογής, ως μοναδικής ορθότητας της εξωτερικής πολιτικής .

 Συνήθως η απαρχή των αυταρχικών καθεστώτων, συντελείται όταν ο ηγέτης μπορεί ν’ αποφασίζει για τα πάντα, λαμβάνοντας  προσωπικές πρωτοβουλίες, θέτοντας τον εαυτό του μοναδικό κριτήριο ορθότητας, που όλοι οι άλλοι πρέπει ν’ αποδεχτούν.

Τρυφωνόπουλος Γεώργιος
Θεολόγος Α.Π.Θ.

[1] Ομιλία πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Βουλή, σχετικά με την παροχή στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία στις 01/03/2022, https://www.protothema.gr/politics/article/1217353/kuriakos-mitsotakis-i-deuterologia-tou-sti-vouli-gia-ton-polemo-stin-oukrania-deite-live/ , 05/03/2022

[2] Επίσημη Εφημερίδα Ευρωπαϊκής Ένωσης, http://publications.europa.eu/resource/cellar/fd0fbefd-dd7f-4c7a-87e7-c20f74cb8750.0003.01/DOC_1 , 05/03/2022

[3] Επίσημη σελίδα ΝΑΤΟ, 2.1 ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, https://www.nato.int/nato-welcome/index_el.html , 05/03/2021

[4] Πόλεμος Ναγκόρνο Καραμπάχ2020, 16/11/2020, https://www.protothema.gr/world/article/1065356/armenia/, 05/03/2022

[5] Συνάντηση πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με Πρόεδρο της Δημοκρατίας Αικατερίνα Σακελλαροπούλου στις 25/02/2022, https://primeminister.gr/2022/02/25/28735 , 05/03/2022

[6] Δηλώσεις τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα, 13/12/2020, https://www.tanea.gr/2020/12/13/politics/petsas-den-einai-aytoskopos-oi-kyroseis-eis-varos-tis-tourkias/, 05/03/2022

[7] Σύνοδος Κορυφής Ε.Ε. 01-02/10/2020,  https://www.vradini.gr/article/politiki/229780-synechizete-to-thriler-sti-synodo-koryfis-neo-proschedio-meta-to-veto-tis-elladas, 05/03/2022

[8]Υπουργείο Εξωτερικών, Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου (NATO), https://www.mfa.gr/exoteriki-politiki/i-ellada-stous-diethneis-organismous/nato.html, 05/03/2022

The post Στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία: Σκέψεις κι ερωτήματα appeared first on Νέα Φλώρινα.