Αναδημοσίευση από το Kosmodromio.gr

The post Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι στην Καισαριανή appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η (σχεδόν) καθημερινή δημοσιοποίηση δημοσκοπήσεων και ερευνών γνώμης έχει μετατραπεί σε δομικό στοιχείο της δημόσιας συζήτησης. Έννοιες όπως: «πρόθεση ψήφου», «παράσταση νίκης», «πρωθυπουργησιμότητα», «υπό ίδρυση κόμματα» κ.ά. συγκροτούν την πολιτική πραγματικότητα εξίσου με την εφαρμοζόμενη πολιτική. Το πλέον ενδιαφέρον (ιδεολογικά) στοιχείο είναι, πως η αμφισβήτηση των δημοσκοπήσεων από την πλευρά των πολιτών πηγαίνει παράλληλα με τον κατακλυσμό της επικαιρότητας με απανωτές και όμοιες (ως προς το περιεχόμενο) μετρήσεις.

Στη Δημόσια αγορά λόγων οι δημοσκοπήσεις αναφέρονται ως «φωτογραφίες της στιγμής», στιγμιαίες αποτυπώσεις των κοινωνικών τάσεων. Εδώ θα αξιοποιήσω ένα παράδειγμα από την Ηλεκτρολογία και τη Θεωρία των Συστημάτων. Πολλές φορές έχουμε μπροστά μας ένα «μαύρο κουτί», ένα ηλεκτρολογικό σύστημα που έχει μια «Είσοδο» και μία «Έξοδο» χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς την εσωτερική του λειτουργία και δομή. Υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις (γραμμικό και χρονικά αμετάβλητο), αν σε αυτό το σύστημα δώσουμε ένα σταθερό σήμα εισόδου (π.χ. ένα ημιτονοειδές), στην έξοδο θα πάρουμε ένα σήμα της ίδιας μορφής!! (υπάρχει πιθανότητα για διαφοροποιήσεις ως προς το πλάτος και τη φάση)…

Η ίδια ακριβώς διαδικασία συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία (μαύρο κουτί) με τις απανωτές δημοσκοπήσεις, βάζουμε στην Είσοδο ένα σταθερό σήμα (ίδιες δημοσκοπήσεις), οπότε αναγκαστικά η κοινωνία θα δώσει στην Έξοδο (εκλογές) ένα παρόμοιο σήμα… (ίσως υπάρξουν διαφοροποιήσεις στο πλάτος –ποσοστά κομμάτων– ή στη φάση, δηλαδή χρονοκαθυστέρηση!!). Στο απλοϊκό αυτό παράδειγμα μπορεί κανείς να αντιτάξει πως «η κοινωνία δεν είναι γραμμικό σχήμα», αντίθετα είναι ένα πολύπλευρο διαλεκτικό όλον! Έρχεται όμως η σκληρή πραγματικότητα της Κυρίαρχης Ιδεολογίας να μετατρέψει τις μετρήσεις σε μηχανισμούς ρύθμισης και ευθυγράμμισης με την κυρίαρχη αφήγηση, από εργαλεία ποσοτικοποίησης τάσεων σε εργαλεία πειθάρχησης των κυριαρχούμενων, σε υποστηρίγματα της πολιτικής ευστάθειας του συστήματος! Προφανώς η ιδεολογική ηγεμονία των κυρίαρχων τάξεων είναι αυτό που αναπαριστά την κοινωνία ως «μαύρο κουτί», η εξουσιαστική γνώση των ελίτ πάνω στους υποτελείς εξασφαλίζει την «επιστημονική αρτιότητα» μετρήσεων και πειραμάτων πάνω στο α-πολιτικοποιημένο «δείγμα». Η αδιαφάνεια είναι αποτέλεσμα Ηγεμονίας, όχι κάποια γνωσιακή μας ανεπάρκεια, η συσκότιση των ανθρώπινων πεπραγμένων (κοινωνία) από τους ίδιους τους ανθρώπους είναι απόδειξη αλλοτρίωσης!

Οι δημοσκοπήσεις δεν περιγράφουν το σύστημα, αντίθετα «το εκπαιδεύουν», δεν αποτελούν επιστημονική αλήθεια παρά κανονιστικό υπόδειγμα της πειθάρχησης των προσδοκιών τόσο για τους ψηφοφόρους όσο και για τους κομματικούς σχηματισμούς. Οι δημοσκοπήσεις παράγουν πραγματικότητα, οριοθετούν τι είναι ρεαλιστικό και τι όχι (αν το υιοθετεί η «κοινή γνώμη»), καταστέλλουν ουσιαστικά το «ρηγματικά αναπάντεχο», αφού μας δίνουν σε Ενεστώτα Χρόνο το μελλοντικό αποτέλεσμα της κάλπης… Οι δημοσκοπήσεις δεν εμφανίζουν μοναχά «ηττημένους & κερδισμένους», δεν ορίζουν απλά τα ερωτήματα και το ποιος μιλάει, δεν συγκεκριμενοποιούν απλά το πλέγμα των απαντήσεων, είναι ένα κυριαρχικό καθεστώς λόγου εντός της Δημόσιας σφαίρας λειτουργώντας επιτελεστικά (και όχι ανακλαστικά) πάνω στη συγκυρία. Όποιος δεν μιλά στο δρόμο που αυτές υποδεικνύουν ουσιαστικά τίθεται υποχρεωτικά εκτός λόγου! Η εξουσία «εξαφανίζεται», οι επιλογές «ιδιωτικοποιούνται» οι νόρμες εσωτερικεύτηκαν, η συστημική πηδαλιούχηση των προτιμήσεων βιώνεται ως ελευθερόφρονα προτίμηση της κοινωνίας…

Εύκολα μπορεί να συναντήσει κανείς απόψεις πως οι δημοσκοπήσεις «πέφτουν έξω» και διαψεύδονται… Είναι μια άποψη που απωθεί την πραγματικότητα, ακριβώς γιατί δεν αντέχει το βάρος της. Είναι το αποτέλεσμα των δημοκρατικών εκλογών αυτό που διαψεύδεται επανειλημμένα, η προσδοκία μιας καλύτερης ζωής για την κοινωνική πλειοψηφία μέσα από ομαλές και δημοκρατικές εξελίξεις αυτό που διαψεύδεται, και όχι τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων! Τη μόνη φορά που έπεσαν όντως έξω οι μετρήσεις, το Καλοκαίρι του 2015 (επιτελώντας και αυτές τον ρόλο τους), υλοποιήθηκε τελικά η πρόβλεψή τους και όχι η λαϊκή ετυμηγορία, εμείς αρεσκόμαστε να θυμόμαστε τη διάψευση των γκάλοπ αλλά όχι την ακύρωση της λαϊκής ψήφου! Τι ακριβώς σημαίνουν οι φράσεις «η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί», «καταλληλότερος για πρωθυπουργός», «πολιτική σταθερότητα ή χάος» για έναν άνεργο ή για έναν άνθρωπο του οποίου ο μήνας διαρκεί περισσότερες μέρες από τον μισθό του…

Στην κοινωνία του θεάματος οι δημοσκοπήσεις προσομοιώνουν την απωθημένη λαϊκή κυριαρχία, η πυρηνική ιδέα κάθε κοινωνίας και κοινωνικής σύμβασης μετατρέπεται σε «αίσθηση» λαϊκής κυριαρχίας (δομή απόλαυσης και ασφάλειας). Είναι όπως ο καφές «χωρίς καφεΐνη», η κρέμα γάλακτος «χωρίς λιπαρά», το γλυκό χωρίς ζάχαρη αλλά με στέβια… Είναι μια δημοκρατία χωρίς πραγματική κοινωνική συμμετοχή, αλλά με virtual παρακολούθηση της δημοκρατίας! Οι αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν απλές (μικρο)εκτονώσεις της κοινωνικής δυσαρέσκειας, όπως μια βαλβίδα σε μια κοχλάζουσα χύτρα, αλλά ένα μαζικό υποκατάστατο δημοκρατίας! Το υποκείμενο δεν εξαπατάται, συμμετέχει πρόθυμα σε μια διαδικασία χωρίς ρίσκο μαζί με την απωθημένη βεβαιότητα της ιδεολογικής «αθώωσης» αν διαψευστεί («μας πρόδωσαν» κλπ).

«Μα είναι δυνατόν μια τηλεοπτική ή κοινωνική συνθήκη θεάματος να παίρνει διαστάσεις αληθείας;» θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί… Η απάντηση είναι ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΝΑΙ! Ας θυμηθούμε για ποιανού λογαριασμό έκλαιγαν οι μοιρολογίστρες; Προφανώς για όσων, την ώρα του πένθους, είχαν να κάνουν πολύ αποδοτικότερες εργασίες με τη μοιρασιά της κληρονομιάς… Ας θυμηθούμε τα γέλια «κονσέρβα» σε τηλεοπτικές σειρές (π.χ. «Τα φιλαράκια»), για ποιανού λογαριασμό γελούν; Εμείς συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε, έχοντας εκτονώσει τη διάθεσή μας για διασκέδαση! Έτσι και οι δημοσκοπήσεις μας μετατρέπουν σε καταναλωτές ενός εικονικού αποτελέσματος κοινωνικής συμμετοχής/σύγκρουσης, επιτελώντας ανεπανάληπτες ιδεολογικές λειτουργίες τόσο παραγωγής όσο και συσκότισης της πραγματικότητας. Οι κοινωνικές και αλλοτριωτικές έξεις των κυριαρχούμενων τάξεων επαναλαμβάνονται τελετουργικά, οι συζητήσεις και αναλύσεις τηλεοπτικοποιούν τις κοινωνικές αντιθέσεις, η σύγκρουση μετατρέπεται σε σκιαμαχία, ενώ σε κάθε σαλόνι/καθιστικό, ακριβώς απέναντι από την τηλεόραση, οι «ενεργοί πολίτες» περιμένουν ανήμποροι την έλευση του Γκοντό μέσα στην έρημο του πολιτικού τους πραγματικού… Κάθε μέρα περισσότερο ανήμποροι και με μεγαλύτερη ανάγκη και βεβαιότητα, μέχρι οι ίδιοι δέκτες να τους υποδείξουν τον επόμενο πολιτικό Μεσσία (Τσίπρας; Κασσελάκης; Κωνσταντοπούλου; Καρυστιανού;)…

Αυτό που κανονικοποιούν οι δημοσκοπήσεις είναι η ίδια η πολιτική συμπεριφορά, θεματοποιούν και μετρούν, υπό συγκεκριμένη (εκλογομετρική) κλίμακα, τις ζωντανές απόψεις των ανθρώπων, βιώματα, εμπειρίες και αισθήματα. Ας σκεφτούμε πόσο διαφορετικά μιλάει κάποιος μπροστά σε μία κάμερα όταν ξέρει ότι τον καταγράφουν, ας σκεφτούμε την απόσταση της πραγματικής ζωής από τηλεπαιχνίδια τύπου Big Brother. Η δημόσια επιτήρηση δεν μολύνει τη δημόσια συμπεριφορά και τον λόγο των ανθρώπων, αλλά ακόμη και τη φαντασιωτική τους επιθυμία! (Αν καταγράψει κάποιος προσωπικές του στιγμές, ανακαλύπτει πόσο βλακωδώς αντιγραφική συμπεριφορά παρουσιάζει με τη βιομηχανία του πορνό)! Οι απαντήσεις στα ερωτηματολόγια που δήθεν συγκροτούν την αναλυόμενη κοινωνική πραγματικότητα, έχουν προκαθοριστεί από την εσωτερίκευση της ιδεολογικής επίδρασης του κυκεώνα των αναλύσεων πάνω στα υποκείμενα. Όσο για το αν οι πολίτες πιστεύουν στις δημοσκοπήσεις, μπορούμε να ανατρέξουμε στη γνωστή ρήση του Blaise Pascal «γονάτισε, τήρησε το τελετουργικό και θα πιστέψεις»! «Ανάλυσε την κοινωνική λειτουργία με δημοσκοπικούς όρους και έχεις ήδη πιστέψει», όχι τόσο στα φθηνά αποτελέσματα των μετρήσεων, αλλά στις κορυφαίες λειτουργίες ιδεολογικού υπερπροσδιορισμού (ισότητα ψήφου, αντικειμενικότητα ερωτημάτων κλπ).

Η διαρκής συζήτηση και σχολιασμός (των δήθεν ειδικών) πάνω στις δημοσκοπήσεις έχει ευθεία κοινωνική σύνδεση με τον ψυχαναγκασμό κάποιου που ομιλεί διαρκώς, ώστε να αποφύγει το ΚΡΙΣΙΜΟ ΕΡΩΤΗΜΑ! Συζητούν(ούμε) σε διαρκή βάση υπό την αίρεση να μην αναρωτηθούμε ποτέ «ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ» και ποια δραστηριότητα θα πρέπει να αναπτύξουμε ώστε να μετρηθούν απτά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση. Οι δημοσκοπήσεις είναι ένας τρόπος να μην συναντηθεί η κοινωνία με το αβάσταχτο Πραγματικό της ταξικά διαιρεμένης κοινωνίας.

Η κλασική περιγραφή του Ιδεολογικού Μηχανισμού των ΜΜΕ αναφέρεται στις αναλύσεις του Φουκώ, οι οποίες προσλαμβάνουν την Εξουσία ως Επιτήρηση! Τα υποκείμενα βιώνουν πως μέσα από τα σπίτια τους «επιτηρούν» την Εξουσία (στην τηλεόραση βλέπεις, δεν σε βλέπουν), ενώ την ίδια ώρα ολόκληρος ο κόσμος τους «επιτηρείται» από τα ΜΜΕ, καθώς κόσμος είναι ό,τι αυτά τους προβάλλουν…

Η συζήτηση πάνω στις δημοσκοπήσεις μοιάζει να αποκαλύπτει πτυχές (ως σύμπτωμα) αυτού που ακριβώς βρίσκεται από πίσω (μεγάλος Άλλος), της ιδέας της κοινότητας των συμφερόντων στα πλαίσια της κοινής πατρίδας, της καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας ως της μόνης λειτουργικής, της αντιπροσωπευτικής αστικής δημοκρατίας ως της μοναδικής κρατικής μορφής. Συζητούμε μανιωδώς για τις εκδηλώσεις του κεντρικού σημαίνοντος, ώστε να αποφύγουμε να μιλήσουμε για την ουσία.

Επιλογικά

Τα ΜΜΕ έχουν τυπικό ρόλο να σερβίρουν στο κοινό αυτό που θεωρούν πως αυτό μπορεί μαζικά να καταναλώσει. Μας σερβίρουν τους κακούς «μικρούς» εαυτούς μας προφασιζόμενοι πως «αυτά θέλει το κοινό», ενώ την ίδια ώρα οι παθητικοποιημένοι τηλεθεατές απαντούν «αυτά μας δείχνουν, αυτά (αναγκαζόμαστε) να βλέπουμε»! Η μετατροπή των πολιτικών υποκειμένων σε καταναλωτές πολιτικών προϊόντων είναι ένα όριο το οποίο δεν μένει παρά να ξεπεραστεί. Όσο και αν ακούγεται παράδοξο, από τη λογική του «τίποτα δεν μπορεί να γίνει» μέχρι το «όλα είναι δυνατά» μεσολαβεί μια απλή (αλλά διαφορετική) θεώρηση / ανάγνωση της πραγματικότητας.

Το κρίσιμο ερώτημα να μην είναι αν οι δημοσκοπήσεις «πέφτουν έξω» ή αν αποτυπώνουν σωστά τις κοινωνικές τάσεις, αλλά τι ακριβώς αποκρύπτουν κάθε φορά που εμφανίζονται ως ουδέτερος καθρέφτης της πραγματικότητας. Η πολιτική δεν αρχίζει με την καταγραφή μιας γνώμης, αλλά με τη συγκρότηση ενός συλλογικού υποκειμένου ικανού να μετασχηματίσει τις υλικές συνθήκες ζωής. Και αυτή η διαδικασία δεν μετριέται, ούτε ποσοτικοποιείται, αντίθετα βιώνεται και κρίνεται στο πεδίο της ιστορίας.

Τζώτζης Βασίλης

Υποψήφιος Διδάκτορας Πολιτικής Ανθρωπολογίας ΠΔΜ

The post Η Ιδεολογική λειτουργία του Δημοσκοπικού καταιγισμού appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τα κλασικά πολιτικοκοινωνικά εργαλεία ανάλυσης με αποκλειστική έμφαση στον «ορθό λόγο» δεν επαρκούν για την περιγραφή αυτού που συμβαίνει μπροστά στα ίδια μας τα μάτια. Αντίθετα πιστεύω πως υπάρχουν ισχυρές αναλογίες με ανθρωπολογικές περιγραφές της Μαγείας ως μορφή συλλογικής πίστης. Αναφέρομαι στα πορίσματα της ιστορικής μελέτης των Marcel Mauss και Henri Hubert «Σχεδίασμα μιας Γενικής Θεωρίας για τη Μαγεία», όπου μπορούν να σταχυολογηθούν στα εξής βασικά:

ü  Μια συλλογική πίστη διαμορφώνεται στο έδαφος μιας επιτακτικής αναγκαιότητας, ως η απαραίτητη βάση για την εμφάνιση της μαγείας.

ü  Η κοινωνική διάχυση – εξαΰλωση – λειτουργία αυτής της πίστης διαμορφώνει το «mana», την κοινωνική βάση της πίστης στη μαγεία. Ανάλογο της έννοιας «mana» είναι το «Ωραίον» για την Τέχνη, η «Αξία» για την Πολιτική Οικονομία.

ü  Ο κοινωνικός ρόλος προηγείται του προσώπου, η ανάδειξη του ρόλου κορυφώνει συλλογικές προσδοκίες και συμβολικές επενδύσεις, επιτελώντας το ρόλο της Συμπύκνωσης.

Η κοινή σύλληψη της «μαγικής συνείδησης» είναι πως ο μάγος «ξεγελάει» την κοινότητα μέσα από τα ταχυδακτυλουργικά του τεχνάσματα, ώστε να κερδίσει προσωπικά (υλικά & συμβολικά) οφέλη. Η πραγματικότητα βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της παραδοχής! Η αναπόδραστη πίεση της πραγματικότητας πάνω στην κοινότητα (π.χ. ξηρασία) δημιουργεί μια επιτακτική ανάγκη. Στο έδαφος αυτής της ανάγκης αναπτύσσονται συλλογικά (μεταδιδόμενα και πολλαπλασιαζόμενα) αισθήματα, ικανά να διαμορφώσουν το φαντασιακό έδαφος της συλλογικής πίστης σε μια (συλλογικά) κατασκευασμένη πραγματικότητα. Η ανάγκη της κοινότητας για «βροχή» θα οδηγήσει υπό την πίεση μιας συλλογικής θανάτωσης (σε περίπτωση αποτυχίας) τον μάγο να «χορέψει το χορό της βροχής». Ακόμη και αν ο μάγος αμφέβαλε για τις μαγικές του δυνάμεις, το αβάσταχτο βλέμμα της επιβίωσης της κοινότητας θα τον εξωθήσει στην τέλεση του μαγικού τελετουργικού. Η ελληνική κοινωνία στο έδαφος των συντετριμμένων ελπίδων του 2010-15, των αισθημάτων ήττας και διάψευσης έχει ανάγκη από το «κοινωνικό φαινόμενο» Καρυστιανού! Η ελληνική κοινωνία θέλει να μην ξανα-προδοθεί, να μην νιώσει την ηγεσία της να περνά από την πλευρά του αντιπάλου και το πρόσωπο της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού, με τους πλέον επώδυνους όρους για την ίδια, μοιάζει να έχει απόλυτη φερεγγυότητα. Η ανάγκη της κοινωνίας για αλλαγές στο έδαφος των προηγούμενων εμπειριών αλλά και μιας ολικής ανακεφαλαίωσης υπό τη θέαση του πολιτικού εγκλήματος των Τεμπών δημιουργεί την «κοινωνική μαγεία».

Η έννοια του «mana» είναι η ρέουσα συλλογική πίστη, είναι η εννοιολογική και η παραγωγική ανακατασκευή των κοινωνικών νοημάτων. Με βάση τα προηγούμενα είναι η πίστη (στο έδαφος της ανάγκης) που θα πραγματώσει την εξίσωση καπνός + «mana» = βροχερό σύννεφο. Οι τελετουργικές επιτελέσεις θα απογυμνωθούν αν αποσυρθεί η συλλογική πίστη στη δύναμη της Μαγείας! Είναι η συνειδητή και ημί-συνειδητή αιώρηση εντός της κοινωνίας του αιτήματος για «Δικαιοσύνη» (ή και Δηκεοσήνι). Το «mana» είναι η κοινωνικά αναγνωρισμένη, απρόσωπη δύναμη, που επενδύεται σε πρόσωπα, πράξεις ή αντικείμενα και παράγει αποτελεσματικότητα επειδή όλοι δρουν σαν να υπάρχει. Δεν κατοικεί μέσα σε κάποιον, κυκλοφορεί. Όταν η συλλογική πίστη διαχέεται και εδραιώνεται κοινωνικά, τότε αυτό που κυκλοφορεί δεν είναι πια απλώς συναίσθημα ή άποψη, αλλά μια μορφή απρόσωπης κοινωνικής δύναμης. Το «mana» δεν είναι αυτό που πιστεύουμε, είναι αυτό που δρα επειδή πιστεύουμε. Σε κάθε βιωματικό στιγμιότυπο αδικίας δηλώνει και επανα-δηλώνει εμφατικά την παρουσία του…

Ο κοινωνικός ρόλος προϋπάρχει και δημιουργεί το έδαφος για την ανάδειξη του προσώπου, την καταλυτική εμφάνιση της λειτουργίας της «συμπύκνωσης». Η «ιεροποίηση» της μορφής ιεροποιεί το χώρο (μνημεία), το χρόνο (επέτειος), η φυσική του παρουσία «νομιμοποιεί» στις τεράστιες συγκεντρώσεις το μετασχηματισμό του πένθους σε πολιτική υπόσχεση, του τραύματος σε συλλογική δράση, πάνω του δεν ελπίζουν απλά οι ζωντανοί αλλά περιμένουν να δικαιωθούν και οι νεκροί…

Η «αυθεντικότητα» του κοινωνικού ρόλου του μάγου έχει επικυρωθεί σε μια διπλή κίνηση συμβολικών επενδύσεων, η αναγνώρισή του από την κοινότητα προϋποθέτει την αναγνώριση από την πρωταρχική – αυθεντική ομάδα των ομοίων, όσων βιωματικά είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά. Η αναγνώριση της κα Καρυστιανού από τη συλλογικότητα των συγγενών, η επεξεργασία της αποκλειστικά «δικής τους» απώλειας, η ανάδειξή της σε συλλογικό εκπρόσωπο των εμπειριών – βιωμάτων και τελικά των αιτημάτων τους επιτέλεσε τη πρωταρχική εγκαθίδρυση του ρόλου της. Η μικρή αυθεντική ομάδα της αβάσταχτης απώλειας, μέσα από τη δική της εσωτερικότητα έδωσε ένα επικυρωμένο αρχέτυπο στο πλήθος ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ ή ΘΕΣΜΙΚΟΣ και ΕΞΩΓΕΝΗΣ ΦΟΡΕΑΣ, κρύος και αποξενωμένος από τη λαϊκή βούληση.

Η πλήρης αποτυχία της υλικής θεσμικότητας, η συνειδητή δράση συσκότισης, τα «ηχητικά» των παιδιών να καλούν ξανά σε βοήθεια επανα-ενεργοποίησαν την Έγκληση προς το πλήθος να αναλάβει κοινωνική δράση. Η δύναμη της Μαρίας Καρυστιανού δεν γεννήθηκε απευθείας στο κοινωνικό σώμα. Η ιστορία μας δείχνει ότι τα ισχυρότερα συλλογικά σύμβολα δεν γεννιούνται από το πλήθος, αλλά από μικρές κοινότητες αισθήματος. Αναδρομικά και μόνο  μέσω διαμεσολαβήσεων καθολικεύονται. Χωρίς καμία διάθεση «ιεροποίησης», αλλά με πλήρη διάθεση ερμηνείας των προϋποθέσεων του «Ιερού» ας μην ξεχνάμε πως το κεντρικό πρόσωπο της χριστιανικής πίστης, διένυσε ακριβώς την ίδια (αναλογικά) πορεία μέσα από τα συλλογικά βιώματα της πρωταρχικής αυθεντικής ομάδας ομοίων (μαθητές). Η συλλογική τους μαρτυρία και πίστη στο γεγονός της Ανάστασης έδωσε το υπόδειγμα προς τα πλήθη.

Σε αυτές τις διαδικασίες μένει πάντα κάποιο υπόλειμμα, κάτι που αδυνατεί να χωρέσει στο Συμβολικό! Είναι αυτή η αίσθηση του «ότι και αν κάνει δεν θα γυρίσει πίσω το παιδί της», αυτή η αίσθηση της «φωνής που σπάει», ενός προσώπου που ίσα που καταφέρνει να κρύψει τον λυγμό μπροστά στο αμετάκλητο της απώλειας. Αυτή είναι η αυθεντικότητα και η συλλογική εγγύηση «πως δεν θα μας πουλήσει» απέναντι σε απλούς καθημερινούς ανθρώπους και είναι πραγματικά ακαταμάχητη.

Σήμερα βρισκόμαστε στην σκληρή περίοδο που αυτή η διαδικασία, με όλους τους κινδύνους και τις μεταθέσεις, παίρνει θεσμικά χαρακτηριστικά. Σε θεολογικό ανάλογο: στην στιγμή που ο Απόστολος Παύλος ανακεφαλαιώνει ως διανοούμενος τα αναφερόμενα. Ο διανοούμενος παραλληλίζεται με τον κομματικό φορέα, δεν έχει βιωματική σχέση με τα γεγονότα, τους αποδίδει όμως (σε κάθε περίπτωση) υψηλή θεωρητική υπόσταση. Η μαγεία και το «mana» όμως κινδυνεύουν να απονεκρωθούν εκτός της πρωταρχικής ομάδας, να γίνουν εξουσιαστική αφήγηση ή «παραμορφωτική Ιδεολογία» μέσα στις μυλόπετρες του πολιτικού. Η ζωή και η διευρυνόμενη συμμετοχή των γητευμένων αυτής της συλλογικής πίστης θα καθορίσουν την πορεία των πραγμάτων.

Υστερογραφικά: Θα ακολουθήσει σύντομα ένα «πιο» πολιτικό κείμενο με χρήση «πιο» κλασικών αναλυτικών εργαλείων για το συγκεκριμένο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού και τις επιλογές της, τις πολιτικές μας εμπειρίες με την ανάλογη κοινωνική τους πλαισίωση.

Τζώτζης Βασίλης

Υπ διδάκτορας Πολιτικής Ανθρωπολογίας ΠΔΜ

Αναδημοσίευση από το Militaire.gr

The post Κοινωνική μαγεία και το «φαινόμενο Καρυστιανού» appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πρέπει να γίνει βαθιά κατανοητό πως ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ ΓΕΓΟΝΌΤΑ αυτό που κάνει «είδηση» την Φλώρινα είναι η σχέση της Εξουσίας με τους υπηκόους της!! Στα γεγονότα με την Banda Entopica είχαμε εκδήλωση αυτής της σχέσης με επιθετική εθνικιστική ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ απέναντι σε ένα νεανικό συγκρότημα, ενώ τώρα έχουμε τη ρατσιστική οργάνωση του καθαγιασμού των υδάτων ως βίαιο θέαμα, κάτι ως virtual reality που συμπυκνώνει κοινωνικούς συμβολισμούς και επενδύσεις.

Η σχέση με την εξουσία από την πλευρά των υπηκόων έχει διαβαθμίσεις, οι πολίτες χωρίζονται σε πολλαπλές διαβαθμίσεις, ανάλογα με την προσχώρησή τους στο αφήγημα της εξουσίας. Έτσι έχουμε «εθνικόφρονες» Μακεδονομάχους που θεωρούν οποιαδήποτε άλλη πολιτισμική ταυτότητα ως επικίνδυνη εθνικά, ακόμη και υπό τη μορφή τραγουδιού. Η καταγγελία της Banda Entopica περιγράφει προπηλακισμό από «αγανακτισμένο» πολίτη στο πλευρό του Δημάρχου… Σε θεαματική σκηνοθεσία αρένας με παράλληλο επιμερισμό ρόλων Εξουσία – θεατές – μονομάχοι ο «καθαγιασμός των υδάτων» εδώ και χρόνια επιβεβαιώνει ρατσιστικούς διαχωρισμούς μέσα στη κοινότητα υπό την ιερή σκέπη της εξουσίας.

Το τελετουργικό ορίζεται από την «ιερή οικογένεια» των τοπικών αρχόντων (Βουλευτής-Δήμαρχος-Νομάρχης-Δεσπότης) σε πλήρη σύμπλευση και συγχρονισμό. Εξαπτέρυγα της ίδιας εξουσίας, πολιτευτάδες του ίδιου θεού… Φέτος είχαν να παίξουν την παράσταση μπροστά τα μάτια του υψηλού προσκεκλημένου κ.κ. Δένδια, ο οποίος με ανατριχιαστική ωμότητα έχει εγκαλέσει την ελληνική κοινωνία να ετοιμάζεται να θυσιάσει τα παιδιά της για να τα αγκαλιάσει η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης… Οι θεατές ορίζουν τους πολίτες πρώτης κατηγορίας, τη βλακώδη αφήγηση της «μεσαίας τάξης», αυτών που πιστεύουν τα παραμύθια της εξουσίας, όσων υποκρίνονται πως ως πιστοί θρησκευόμενοι παρακολούθησαν τον «καθαγιασμό των υδάτων» και όχι μια ρωμαϊκού τύπου αρένα. Έχει πάψει να είναι μυστικό πως στην πόλη μας η πολιτισμική ομάδα των Ρομά είναι οι «συμβολικά» αλλά και τοπολογικά (μέσα στο ποτάμι) κατώτεροι που μάχονται για τη συμβολική ισότητα προς τέρψιν της πλειοψηφίας… Ο εσωτερικός δεσμός κάθε κοινότητας γίνεται απέναντι στον «Άλλον», τα μέλη της ανώτερης κοινότητας είναι όλοι τους «λευκοί» απέναντι στον «τσιγγάνο», μιλούν όλοι τους τη γλώσσα του κράτους και του υψηλού πολιτισμού γιατί δεν έχει το πρόθεμα «σλαβό» από μπροστά…

Μόνο ως κοινωνική αφέλεια μπορεί να αναγνωστούν απόψεις που επιρρίπτουν την ευθύνη στις καταπιεσμένες ομάδες για την κοινωνική τους συμπεριφορά. Το συγκεκριμένο τελετουργικό έχει εξουσιαστική σκηνοθεσία, η αυτοεικόνα κάθε αποστερημένης πολιτιστικών πόρων ομάδας αναπαράγει και ενδοβάλλει την εικόνα της ελίτ για την ίδια, είτε είναι οι «μαύροι», είτε οι «λαθρο-μετανάστες», είτε οι «γύφτοι», είτε οι «πούστηδες»… Εξάλλου το ελληνικό έθνος είναι λευκό, αρρενωπό, δυτικο-ευρωπαϊκό, χριστιανικό, με υψηλή καταγωγή ηρωικών προγόνων κλπ…

Η Φλώρινα εδώ και καιρό βρίσκεται σε κοινωνική και οικονομική κατάπτωση. Είναι απαραίτητο να συγκροτηθεί άμεσα και ανοιχτόκαρδα σε κάθε επίπεδο ένα αντίρροπο σενάριο. Τα περιγραφόμενα γεγονότα ίσως μπορέσουν να αναδείξουν τον κόμπο που έφτασε στο χτένι. Είναι η πρώτη φορά που μπορούμε να μιλήσουμε για συλλογικές εμπειρίες που ιχνηλατούν μια διαφορετική περπατησιά (Αγροτικά μπλόκα – κίνημα για τα Τέμπη – Παλαιστίνη). Ίσως να υπάρχουν μερικοί που να θέλουν να τη βαδίσουμε…

Τζώτζης Βασίλης

The post Η πόλη μας πρέπει να πάψει να γίνεται Viral appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τα παραπάνω αφορούν τις ακαδημαϊκές αίθουσες, βιβλιογραφικές αναφορές, εκθέσεις προόδου για διδακτορικές διατριβές. Η ωμή πραγματικότητα της Φλώρινας λέει πως το βράδυ της Δευτέρας 22/12/2025 στις εκδηλώσεις του Δήμου Φλώρινας πριν το τοπικό έθιμο των «φωτιών», ο δήμαρχος της πόλης με ύφος πολιτισμικής αστυνομίας επέβαλε σιωπή σε ένα νεανικό συγκρότημα. Η πολιτικάντικη λογοκρισία σε εθνικιστικό μανδύα φτάνει στα όρια του ξεπεσμού! Στα ανάλογα προηγούμενα γεγονότα του Καλοκαιριού σε ένα κειμενάκι σημείωνα:

«Η σύγχρονη πραγμάτωση της εθνικής ταυτότητας στην περιοχή μας σημαίνει την επιτελεστική αποσιώπηση της φωνής του (εθνικού) άλλου».

Κανείς δεν σας ζήτησε να είστε απάτριδες και κοσμοπολίτες – διεθνιστές, μπορείτε να είστε απλά φιλόξενοι και «ακομπλεξάριστοι» με την ιστορική πραγματικότητα. Η εσωτερικευμένη ανασφάλεια του τραύματος από την πλευρά των «νικητών» οδηγεί στην υστερική έκρηξη ή στη μόνιμη εν θερμώ εθνικιστική ανάφλεξη.

Επιλογικά (γιατί και η πολιτική κοροϊδία έχει κάπου ένα όριο) πάει πολύ να είσαι μέλος του κόμματος των Φραπέδων και των Χασάπηδων, των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, των Τεμπών, του 13ωρου, του χρηματιστηρίου ενέργειας, τοπικά της απολιγνιτοποίησης, να έχεις κολλητό συνεργάτη το μεσίτη του ολιγάρχη ο οποίος εξάγει το κάρβουνο της περιοχής στη Β. Μακεδονία και να έπαθες εθνικιστικό ΑΜΟΚ μια μέρα πριν τις φωτιές…

Τζώτζης Βασίλης

Υπ. Διδάκτορας Πολιτικής Ανθρωπολογίας ΠΔΜ

(από χθες) Groupie των Banda Entopica

The post Ρετσινόλαδο στην αντεθνική «Banda Entopica» appeared first on Νέα Φλώρινα.

Στο σημείωμα που ακολουθεί θα διατυπωθούν, σχεδόν αφοριστικά, κάποιες θέσεις με αφορμή τη συζήτηση για το περιεχόμενο των τοπικών πανηγυριών. Οι περισσότερες από αυτές θα μπορούσαν να τεκμηριωθούν με ακαδημαϊκές και βιβλιογραφικές αναφορές, αυτό όμως δεν θα είχε καμία (υπερ)αξία στο δημόσιο λόγο, πόσο δε μάλλον όταν αφορά ταυτοτικά ζητήματα.

1) Η εθνικιστική αφήγηση και τα παράγωγά της θυμίζει την παρομοίωση με το τομάρι/γούνα!

Το δέρμα ενός νεκρού ζώου όσο έχει πάνω του την οσμή του θανάτου, αίματα και εκκρίματα της ζωής, βρωμάει και προκαλεί απέχθεια. Όταν όμως «ξυθεί» και καθαριστεί, τότε μετατρέπεται σε ένα πανάκριβο εμπόρευμα, σε μια πολυτελή γούνα. Η παλαιότερη αίσθηση του θανάτου έχει εξαφανιστεί!

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις «εθνικές δόξες», τις ηρωικές αφηγήσεις, τα επιτεύγματα κάθε εθνικού πολιτισμού. Όσο πιο απομακρυσμένα είναι από τις αιματηρές ιδρυτικές πράξεις της εθνογένεσης τόσο πιο ένδοξα είναι, οι εξουσιαστικές κατανομές μνήμης & λήθης συσκοτίζουν «ότι πρέπει να ξεχαστεί». Ας κοιτάξουμε τα γεγονότα της πλέον όψιμης εθνογένεσης του 20ου αιώμα στη Μ. Ανατολή για να κατανοήσουμε καλύτερα όσα (γενοκτονικά) συμβαίνουν αυτή την ώρα στη λωρίδα της Γάζας. Η κρατική συγκρότηση του Ισραηλινού Εθνικισμού (Σιωνισμού) συνεχίζει σφαγές προηγούμενων εποχών πάνω στους ηττημένους μιας ιστορικής μάχης.

Τα παραπάνω αφορούν όλους τους εθνικισμούς, αφορούν και τον ελληνικό εθνικισμό! Η «απελευθέρωση» της Τριπολιτσάς, οι σφαγές του ελληνικού στρατού στο Κιλκίς(1913), τα πεπραγμένα του στην Μ. Ασία το 1919-22, είναι «η δική μας» επιβεβαίωση του κανόνα.

2)  Ο ελληνικός εθνικισμός και το οντολογικό του πρόβλημα στη Β. Ελλάδα.

Η ενιαία χωροχρονική εθνικιστική αφήγηση, το τρισχιλιετές ουσιοκρατικό σχήμα της «διαρκούς» ύπαρξης του ελληνικού έθνους από την αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο και την παλιγγενεσία αμφισβητείται από την επιστημονική έρευνα, την ιδεολογική αποδόμηση, αλλά κυρίως από την ολοζώντανη ύπαρξη μειονοτικών πληθυσμών (εθνικών/πολιτισμικών/θρησκευτικών) εντός των συνόρων της ελληνικής επικράτειας. Η νοηματική ρηγμάτωση υπονομεύει την ταυτοτική συγκρότηση, την εσωτερική ψυχική ασφάλεια/ταυτότητα, αβάσιμων βεβαιοτήτων για το «ποιοι είμαστε» και «που πάμε».

Στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας στα τέλη του 19ου αιώνα έδρασαν, με αφετηρία τις εθνικές τους πρωτεύουσες, τρεις(3) εθνικισμοί, οργανωμένοι σε Αθήνα, Σόφια, Βελιγράδι. Οι τοπικοί πληθυσμοί στο κατώφλι της νεωτερικότητας έπιαναν «νεωτερικές συχνότητες» από κάθε εθνικισμό σε επί μέρους πεδία (γλώσσα, κοινωνικές σχέσεις, θρησκευτικό κέντρο, πολιτισμικό φορτίο). Οι διάφορες πολιτισμικές και εθνοτικές (Προσοχή! ΟΧΙ ΦΥΛΛΕΤΙΚΕΣ) ομάδες απάντησαν σε αυτές τις εγκλήσεις.

Στην πορεία του χρόνου εμφανίστηκε ένα αξιοπρόσεκτο σύνολο το οποίο ΔΕΝ απάντησε ΘΕΤΙΚΑ σε καμία από τις τρεις εγκλήσεις, οργάνωσε τη δική του εξέγερση (με φαντασιακό Εθνογένεσης) στο Ίλιντεν, οριοθετήθηκε απέναντι στα συγκροτημένα κράτη, δέχτηκε πιέσεις και πίεσε τους υλικούς μηχανισμούς τους. Το «εθνικό παράδοξο» αυτού του Μακεδονικού Εθνικισμού είναι το φεντεραλιστικό/ομοσπονδιακό του περιεχόμενο, η γεωγραφική του αναφορά και η σύνδεση της μοίρας του στην πορεία του αιώνα ΟΧΙ ΜΕ τη ΜΟΙΡΑ ΑΣΤΙΚΩΝ ΤΑΞΕΩΝ, ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΤΑΡΤΙΚΩΝ! Στην περιοχή της γεωγραφικής Μακεδονίας του Βαρδάρη ολοκληρώθηκε κρατικά/θεσμικά με τη νίκη του Γιουγκοσλάβικου Παρτιζάνικου Κινήματος, στη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας του Πιρίν είχε ασθενέστερη αναγνώριση στα πλαίσια της Σοσιαλιστικής Βουλγαρίας, ενώ στην Ελλάδα ηττήθηκε πλάι στην ηρωική δράση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και ΔΣΕ στις δύο φάσεις του αντάρτικου κινήματος.

Ιστορικά θραύσματα αυτής της πορείας είναι η καταστολή της Μακεδονικής γλώσσας, το ρετσινόλαδο, ο αφορισμός του σκηνοθέτη Θ. Αγγελόπουλου, το γκρέμισμα της Οικονομικής, το κυνήγι στις φωτιές , στα καρναβάλια, στα αγάλματα του Καλαμάρα, σε αγιογραφίες, εκκλησίες κ.α.. Ήταν η συνέχιση της ταξικής μάχης στο πεδίο της μνήμης και του πολιτισμού. Τα πλέον αρτηριοσκληρωτικά κομμάτια του κρατικού και ιδεολογικού μηχανισμού (στρατός & εκκλησία) έπαιξαν και παίζουν αυτό το ρόλο. Στα υπόγεια των επιτελείων και στις εμμονές επαγγελματιών του εθνικισμού υπάρχουν οι αλυτρωτικοί κίνδυνοι που αμφισβητούν το μονοπώλιο της δικής τους αλήθειας! (Ενίοτε και στις διεθνικές τους μπίζνες! Πάντοτε «θαύμαζα» τους επαγγελματίες των εθνικισμών!).

Οι εμμονικές αναφορές σε «αλυτρωτικά τραγούδια» που λένε «να φύγουν οι Έλληνες» ΔΕΝ είναι τίποτα περισσότερο από την αμφισβήτηση της «αιώνιας αλήθειας» ότι εδώ ΥΠΗΡΧΕ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ, ενώ κανένας δεν θέτει ζήτημα αλλαγής των συνόρων… Μοιάζει αδιανόητο στο εθνικιστικό συνεχές ότι οι τοπικοί πληθυσμοί έβλεπαν το ίδιο ξένους τόσο τους «Έλληνες απελευθερωτές» ενόπλους όσο και τους «κακούς» Βούλγαρους κομιτατζήδες…

3) Ο Ετιέν Μπαλιμπάρ στο «Φυλή, Έθνος, Τάξη οι διφορούμενες ταυτότητες» σελ 159 υπογραμμίζει:

«Η παραγωγή της εθνικότητας σημαίνει επίσης φυλετικοποίηση της γλώσσας και ρηματοποίηση της φυλής». Να τελειώνουμε με τα αστεία περί ανώτερων και κατώτερων πολιτισμών, ανώτερων και κατώτερων γλωσσών, οι οποίες ΔΕΝ έχουν κάποιο υψηλό πολιτισμό οπότε τις ανάγουμε σε προ-νεωτερικά σχήματα. Οι γλώσσες σήμερα παίζουν σε μοντέρνες και υπερμοντέρνες ψηφιακές συχνότητες, ΔΕΝ είναι σλάβικες, δέχονται την παγκόσμια πολιτισμική πίεση και παίρνουν καταλήξεις σε «Greek–lish» ή «Makeden–lish».

Η σύγχρονη πραγμάτωση της εθνικής ταυτότητας στην περιοχή μας σημαίνει την επιτελεστική αποσιώπηση της φωνής του (εθνικού) άλλου. Οι συντοπίτες μας, εμείς οι ίδιοι και οι γείτονές μας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ! Μοιάζει τρελό να νιώθουμε κάποιου τύπου ιστορική και πολιτισμική εισβολή από κυκλικούς χορούς σε μέρες γιορτής.

4)  Τα γεγονότα στα πανηγύρια επιδείνωσαν συνολικά το πρόβλημα.

Εμπεδώθηκε ένας ιδιόμορφος «θεσμικός ακτιβισμός» από την ακροδεξιά εθνικιστική τοποθέτηση. Αν δεν τραγουδούν το «Μακεδονία ξακουστή» ή έχουν την παράξενη συνήθεια να τραγουδούν τα τραγούδια με τους στίχους επεμβαίνει όλος ο κρατικός μηχανισμός με διάφορες προφάσεις. Το ακροδεξιό ακροατήριο «ακουμπάει» στο κράτος και τους μηχανισμούς του.

Οι σύλλογοι ωθήθηκαν «σε δηλώσεις πολιτιστικής πειθαρχίας». Ήταν συγκλονιστικό ότι σε δημόσιες ανακοινώσεις δηλώνουν πίστη στην «κοινωνική συνοχή»!!! Σε μια εποχή που το ιδεολόγημα περί συνοχής θρυμματίζεται από τα ίδια τα γεγονότα εμείς φοβόμαστε μην και διαρραγεί! Μια ανακοίνωση ουσιαστικά περιέγραφε τα πανηγύρια ως μηχανισμούς κοινωνικής εκτόνωσης & διαφυγής… «Είμαστε άνεργοι και φτωχοί, υποσχόμαστε πως για αυτό ΔΕΝ θα κάνουμε ΤΙΠΟΤΑ… ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ»… Αλίμονο αν η «Μακεδονική ταυτότητα» (εθνική ή πολιτισμική) ενδοβάλλει την περιθωριοποίηση του τόπου και των ζωών μας. Καμία κοινωνική συνοχή (η οποία ταιριάζει γάντι στην εθνικιστική αφήγηση), αγώνας για τη σωτηρία του τόπου μας και τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας!

Οι τοπικές αρχές, οι διοργανωτές των εθνικιστικών συλλαλητηρίων για το Μακεδονικό θα εμφανιστούν ως «πατέρες του τόπου», θα παζαρέψουν εκλογικά με τους συλλόγους, οι μεν θα νιώσουν πως έχουν (εκλογική) δύναμη, οι δε θα εγγυηθούν πως θα σταματήσει το απαράδεκτο κυνηγητό και θα συνεχίσει το γνωστό αλισβερίσι εξουσίας και υπηκόων…

Οι τοπικές ανακοινώσεις των κομμάτων μοιάζουν να είναι από άλλο πλανήτη!! Αναφορές σε αλυτρωτισμό, ίσες αποστάσεις και ισοροπισμοί. Δεν μπορώ να μην σταθώ στις εκκλήσεις των «αριστερών» στις τοπικές αρχές να αναλάβουν τις ευθύνες τους… Ποιοι; Αυτοί που διαδήλωναν μαζί με τις περικεφαλαίες και τις σάρισες; Εντύπωση προκαλεί και η εκκωφαντική σιγή του «αυριανού» βουλευτή ΠΑΣΟΚ σε ζητήματα που «κάνουν τζιζ», ενώ δεν φείδεται σε παρελθοντικού χαρακτήρα παρεμβάσεις για το ρόλο του παλιού ΠΑΣΟΚ του Ορθόδοξου…

Όσο για την περιβόητη συμφωνία των Πρεσπών δεν έχουμε πάθει πολιτική αμνησία ΚΑΙ στην αριστερά, δύο πολέμους μετά έχει επιβεβαιωθεί η αναγκαιότητα των Βαλκανίων ως ενιαίος ΝΑΤΟϊκός χώρος… Ακόμη ηχούν στα αυτιά μας δηλώσεις περηφάνιας από «αριστερούς» πως «Ελληνικά F-16 πετούν πάνω από το FIR της Β. Μακεδονίας»… Αν είσαι αριστερός ΔΕΝ μπορεί να μην βλέπεις πως είναι κατάφορα άδικη για τη Δημοκρατία της Β. Μακεδονίας από κράτος με πιο ισχυρούς συμμάχους και σχετικά πιο ισχυρό καπιταλισμό, που λειτουργώντας ως πορτιέρης των Ιμπεριαλιστών το εξώθησε να αλλάξει ονομασία για να μπει στις πολεμικές ενώσεις.

5)   Τέλος, για τα αιτήματα των απλών ανθρώπων και για όσους δεν το παίζουμε τυφλοί. Τι είναι η Μακεδονική ταυτότητα σήμερα;  Είναι προφανώς μια μαζική πολιτισμική ταυτότητα της ευρύτερης (εθνικά) περιοχής και ως τέτοια έχει να καλλιεργηθεί και να ανθίσει. Υπάρχουν άνθρωποι που την βιώνουν ως «εθνική»; Ναι, φυσικά και υπάρχουν, με το εθνικιστικό τους κομμάτι να αποτελεί το «Ουράνιο Τόξο», ίσως να είναι όσοι αναγνωρίζουν «μητέρα πατρίδα» τη Δημοκρατία της Β. Μακεδονίας. Τι είναι τόσο δύσκολο να ειπωθεί;

Τι ζητούν αυτοί οι άνθρωποι; Να μην χαθεί αυτή η γλώσσα στα πλαίσια αυτού του πολιτισμού. Πόσο δύσκολο είναι αυτό; ΚΑΘΟΛΟΥ! Πόσο δύσκολο είναι να μαθαίνουμε τη γλώσσα που ακούμε ακόμη γύρω μας στα πλαίσια του τοπικού μας πολιτισμού… Πολιτισμοί και παραδόσεις αντανακλούν τις κοινωνικές σχέσεις πάνω στις οποίες αναπτύσσονται, εξελίσσονται και αλλάζουν… Θέλουμε να κρατήσουμε ότι καλύτερο έχουν και να αλλάξουμε οτιδήποτε καταπιεστικό (πατριαρχία, σκοταδισμό, ρατσισμό κ.α.) Ζωντανοί πολιτιστικοί σύλλογοι στα πλαίσια ενός ζωντανού και δημοκρατικού τόπου! Ας πω και κάτι πιο προχωρημένο! Αν γίνουν ενδεικτικά λειτουργίες στη Κυριλλική (θρησκευτικά), Μακεδονική (εθνικά) κάποιες Κυριακές σε Φλώρινα, Έδεσσα ή όπου αλλού τι ακριβώς θα συμβεί; Γιατί για αυτά θα γραφτούν σχόλια στο Facebook και εθνικιστικές υστερίες, ενώ για τις πολεμικές βάσεις και την εμπλοκή της χώρας σε τυχοδιωκτικά σενάρια: «Ε! Τι να κάνουμε μωρέ, είμαστε στις συμμαχίες της Δύσης»…

Επιλογικά και ως ευχή! Τα ορόσημα των Τεμπών σε εθνικό και της γενοκτονίας της Παλαιστίνης σε διεθνές έχουν ωθήσει το δημόσιο λόγο σε ένα άλλο επίπεδο… Ας προσπαθήσουμε να ξεφύγουμε από τον τυπικό επαρχιωτισμό της εθνικιστικής αυτο-αναφορικότητας και ποτέ ΔΕΝ ξέρεις…

Ίσως  υπάρχει ακόμη ελπίδα…

Τζώτζης Βασίλης

Υπ. Διδάκτορας Πολιτικής Ανθρωπολογίας ΠΔΜ

The post Φλώρινα: Η αναγκαιότητα της εθνικής/εθνοτικής ενηλικίωσης appeared first on Νέα Φλώρινα.

Αυτές τις μέρες σειρά κοινωνικών αγώνων απονομιμοποιούν την εφαρμοζόμενη πολιτική, αναδεικνύοντας με ζωντανό τρόπο τα λαϊκά προβλήματα. Οι αγρότες και οι φοιτητές αυτή την ώρα δίνουν έναν αγώνα για τα ιδιαίτερα αιτήματα τους, εκπροσωπώντας το σύνολο της κοινωνικής υπερηφάνειας απέναντι στο κοινωνικό καθεστώς που εκπροσωπεί, σε πολιτικό επίπεδο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Οι αγρότες, ίσως η πιο αδικημένη κοινωνική κατηγορία… Η μόνη όπου ζει τόσο έντονα κάτω υπό τους νόμους της φύσης, της τύχης, του ήλιου, του χαλαζιού και της παγωνιάς. Σε όλη την Ευρώπη οι κυβερνήσεις αδυνατούν να απαντήσουν στα αγροτικά αιτήματα, οι αγρότες αντιπαλεύουν συνειδητά ή ημι-συνειδητά τη σύγχρονη Καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση, των εμπορικών συμφωνιών, των κυρώσεων, του χρηματιστηρίου τροφίμων. Χρόνια οι εφαρμοζόμενες πολιτικές υπονόμευσαν τις παραγωγικές δραστηριότητες με όχημα τις επιδοτήσεις, αποσάρθρωσαν την παραγωγή, απαξίωσαν τον πρωτογενή τομέα. Οι παθογένειες ατελείωτες, αποτελούν όμως παρεμπίπτοντα γεγονότα σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία.

Οι φοιτητές συγκρούονται με την κυβέρνηση υπερασπιζόμενοι το άρθρο 16 του Συντάγματος, τη ρητή επιταγή πως η Ανώτατη Εκπαίδευση παρέχεται στη χώρα μας από πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Η αλήθεια βρίσκεται αρκετά μακριά βέβαια, η νεολαία μάχεται για να διατηρήσει σε επίπεδο τίτλου σπουδών το δικαίωμά της για δουλειά με δικαιώματα, έναν τίτλο επενδυμένο με συμβολικό κεφάλαιο (πτυχίο), ώστε να έχει από κάπου να πιαστεί στα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η αναδιάρθρωση στην Ανώτατη Εκπαίδευση απαιτεί πραγμάτευση των σύγχρονων όρων απόσπασης υπεραξίας, της παραγωγικότητας της εργασίας, των κατευθύνσεων της έρευνας, της ενσωμάτωσης τυπικής & σύνθετης πνευματικής εργασίας στην Τεχνητή Νοημοσύνη κλπ. Στις φωνές τους αντηχεί με τον πιο ατόφιο τρόπο το μέλλον…

Το ερώτημα είναι τι κάνουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι; Όσοι ζούμε τη ληστεία της εμπορευματοποίησης της ενέργειας, στα καύσιμα, στο σούπερ μάρκετ, του ΕΝΦΙΑ, της ποιότητας της Δημοκρατίας κλπ κλπ.

Ίσως τις ημέρες που ανοίγονται μπροστά μας να είναι η πρώτη ευκαιρία για μια πραγματική αναμέτρηση με την κυβερνητική πολιτική. Ο αναβρασμός των προηγούμενων ημερών, παράλληλα με την προκήρυξη ΑΠΕΡΓΙΑΣ στο Δημόσιο τομέα αλλά και αρκετούς κλάδους του ιδιωτικού, δίνουν το έδαφος για την κορύφωση όλης αυτής της περιόδου. Η ημέρα της απεργίας 28 Φεβρουαρίου συμπίπτει, όχι τυχαία, με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, όταν η ιδιωτικοποίηση και το κέρδος στέρησαν τη ζωή σε δεκάδες νέους.

Οι μέρες είναι κρίσιμες και μπορούν να αξιοποιηθούν σε αυτή την κατεύθυνση, μετρώντας πραγματικά βήματα σε ένα δρόμο που οι αγώνες δεν θα αποτελούν «προεκλογικό» ζέσταμα σε ηττημένα από τα πριν κοινοβουλευτικά σενάρια, σε αγώνες όπου δεν θα αγωνιούν να μεσευτούν πολιτικά από μια κατ’ όνομα αριστερά, από αγώνες που θα προετοιμάζουν την αναμέτρηση με τις κοινωνικές αιτίες και όχι απλά με την εναλλαγή των πολιτικών διαχειριστών…

Υστερογραφικά:

Όπως λέει και το όμορφο τραγούδι… Θα τον αλλάξουμε εμείς…

Φροντίζοντας τα πλευρά του Ροσινάντε ως Ιδεολογία να συνδεθούν με τον πιο ζωντανό τρόπο με τις «ταπεινές» ανάγκες του γαϊδάρου του Σάντσο Πάντζα…

Τζώτζης Βασίλης
Υπ. Διδάκτορας Πολιτικής Ανθρωπολογίας ΠΔΜ
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχανικός Υπολογιστών
Μέλος ΑΝΤΑΡΣΥΑ

The post Με όπλα την Κατάληψη, το Μπλόκο και την Απεργία appeared first on Νέα Φλώρινα.

Οι γιορτές έχουν περάσει και η πραγματικότητα παραμένει εμμονικά εδώ. Οι όμορφες στιγμές, οι συζητήσεις στα γιορτινά τραπέζια, η παρουσία των αγαπημένων προσώπων αποχωρούν, παραμένοντας, στην επίγευση των ημερών που πέρασαν.

Η περιγραφή της πραγματικότητας μοιάζει περιττή, μόνο όποιος ΔΕΝ ζει εδώ μπορεί να περιγράψει με θετικό τρόπο την πορεία των πραγμάτων. Το κρίσιμο είναι τι μπορεί να γίνει…

Τις επόμενες μέρες η Κυβέρνηση θα φέρει το νομοσχέδιο για την ίδρυση Ιδιωτικών Πανεπιστήμιων, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις επιταγές του ΣΕΒ, των σχολαρχών και των κερδοσκόπων των αγωνιών της νέας γενιάς. Η καθεστωτική υπονόμευση του Άρθρου 16 του Συντάγματος, των αλγεινών εμπειριών των ιδιωτικοποιήσεων (ΔΕΗ, Τρένα, Νερό), αλλά και των διαθέσεων της νεολαίας δεν εκπλήσσει κανέναν. Ο ιδιόμορφος κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός που ζούμε αναφέρεται μόνο σε μονοπωλιακά συμφέροντα και στα ιμπεριαλιστικά γεράκια του πολέμου, αν κάτι μπορεί να καταλάβει από τα λαϊκά αιτήματα αυτό θα γίνει μόνο με όρους μαζικού αγωνιστικού εκβιασμού.

Είναι κρίσιμο να κατανοηθεί πως δεν υποβαθμίζονται απλά τα κρατικά πτυχία, δεν γίνεται ακόμη πιο ταξική η εκπαίδευση, δεν θα αμφισβητηθεί απλά η υπόσταση των περιφερειακών σχολών, αλλά γενικεύεται σε επίπεδο περιεχομένου και δομής των σπουδών η μονοκρατορία των στόχων κεφαλαίου-εργοδοσίας, όπως αυτή έχει κυριαρχήσει στα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα. Εργασιακά, νομικά, ιδεολογικά ο τίτλος σπουδών επέφερε προσδοκίες και απαιτήσεις στον/ην εργαζόμενο/η, ο δρόμος της διαρκούς εργασιακής και εκπαιδευτικής περιπλάνησης – επισφάλειας είναι εδώ…

Οι φοιτητές οργανώνουν και ετοιμάζουν τις αντιδράσεις τους, ίσως είναι η μάχη της δικής τους γενιάς… Όλοι οι υπόλοιποι έχουμε να συμβάλουμε με κάθε τρόπο ώστε η Κυβέρνηση να μην βρει μόνο τα νιάτα απέναντί της, αλλά να συναντήσει επιτέλους τη βαθειά αγανάκτηση που φωλιάζει σε κάθε λαϊκό σπίτι και δεν εκφράστηκε στις εθνικές εκλογές. Στην πόλη μας υπάρχουν άνθρωποι που έζησαν στιγμές ανάτασης του νεολαιίστικου κινήματος, υπάρχουν άνθρωποι με συλλογικές παραστάσεις από νεανικά ξεσπάσματα, αυτά πρέπει να έρθουν σε επαφή με τα αγωνιζόμενα νιάτα, ετοιμάζοντας ανοιχτά μια πορεία κλιμάκωσης και σύγκρουσης με την καθεστωτική πολιτική Κυβέρνησης – ΕΕ – Κεφαλαίου.

Τζώτζης Βασίλης

Μέλος ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Υπ. Διδάκτορας Πολιτικής Ανθρωπολογίας ΠΔΜ

* Στην εικόνα στιγμές από τη «δική μας» υπεράσπιση του Άρθρου 16 το μακρινό 2006 στο ΠΑΜΑΚ

The post Για τα διακυβεύματα της νέας χρονιάς appeared first on Νέα Φλώρινα.

Παράλληλα, αναφέρθηκε σε μια σειρά τοπικών ζητημάτων, αλλά και γενικότερης πολιτικής, παρουσιάζοντας τις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

The post Συνέντευξη του υποψήφιου βουλευτή με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ Βασίλη Τζώτζη (video) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα οι φοιτητές και το κίνημά τους ορίζουν το χώρο της αναγκαίας συνάντησης και δράσης για την πόλη μας. Είναι σε παράφραση «αυτά τα παιδιά με τα μπλε μαλλιά που τους έλεγαν αλήτες» αυτοί/ες που μας δίνουν το δικαίωμα να κρατάμε κάτι από την ανθρωπιά μας ζωντανή. Ακόμη και τα ορθογραφικά λάθη της αφίσας τους δείχνουν πως είναι καιρός για δράση, πως βιάζονται να απαντήσουν στην Έγκληση της αναγκαιότητας…

Η κυβέρνηση και όλοι οι συνένοχοι για τις πολιτικές της Ευρώπης «φρούριο» κήρυξαν Εθνικό Πένθος για τα εκατοντάδες πνιγμένα παιδιά. Είναι όσοι έχουν συμβάλει στα πολεμικά εγκλήματα που ισοπέδωσαν τις πατρίδες του, όσοι με την ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση και εξάρτηση των φτωχών χωρών ερημώνουν τις ζωές τους, όσοι συναγελάζονται με αιμοσταγή διδακτορικά καθεστώτα.

Ας κοιταχτούν καλά μέσα στον καθρέφτη όσοι είναι με τους φράχτες, όσοι κάνουν υπεύθυνη αντιπολίτευση χωρίς να αμφισβητούν την «Εθνική ασφάλεια», όσοι θεωρούν τα θύματα του πολέμου και της εκμετάλλευσης κίνδυνο για τον πολιτισμό μας.

Να το πούμε καθαρά: όποιος είναι με τους φράχτες δεν έχει το δικαίωμα να πενθεί τους πνιγμένους ανθρώπους… Ας κρυφτεί πίσω από το «Εθνικό Πένθος», εξίσου κάλπικο είναι και αυτό με το δικό του… Ας παρηγορηθεί πως το δικό του παιδί δεν θα μπορούσε να είναι μέσα σε αυτή τη βάρκα, όπως με τα Τέμπη… Έτσι και αλλιώς η αξία της ανθρώπινης ζωής στον αξιακό κόσμο της καπιταλιστικής ζούγκλας είναι ιδιαίτερα ελαστική… Ακόμη καλύτερα μπορεί να μην έρθει στην κινητοποίηση του Σαββάτου, ας πάει την Κυριακή το πρωί στην εκκλησία, εκεί η «σωτηρία» πουλιέται και αγοράζεται με υποκρισία και υποταγή στους λόγους της Εξουσίας, επουράνιας και εγκόσμιας…

Εντύπωση προκαλεί η αναστολή των εκδηλώσεων, πολιτικών και πολιτιστικών, με αφορμή το ναυάγιο. Ένταση και όχι αναστολή του ιδεολογικού αγώνα χρειάζεται σήμερα όσο ποτέ άλλοτε. Η πολιτική δράση, ο χορός και το τραγούδι δεν έχουν παρά μόνο στιγμιαία αξία, αν δεν προοιωνίζουν έναν κόσμο που η δικαιοσύνη δεν είναι για όλους, αν το τραγούδι δεν είναι για όλες τις μανάδες, αν όλα τα παιδία της γης δεν χορεύουν με σφιχτά τα χέρια…

Καλούμε κάθε άνθρωπο που ονομάτιζε «Πρόσφυγες» τους ανθρώπους αυτούς όσο ήταν ακόμη ζωντανοί να είναι το Σάββατο το πρωί στην πλατεία. Καλούμε κάθε άνθρωπο ο οποίος αντιλαμβάνεται πως το μέλλον δεν μπορεί να αναπαράγει μηχανικά το σήμερα, πως ο φόβος δεν θα καταφέρει να κανοναρχίσει την εξέλιξη των πραγμάτων να είναι στην πλατεία. Η ζωή και οι σταθερές τα επόμενα χρόνια θα αλλάξουν δραματικά, το ζήτημα είναι να παλέψουμε ώστε οι αλλαγές αυτές να έχουν ανθρώπινο χαρακτήρα…

Καλούμε ιδιαίτερα τη νεολαία να πάρει μέρος στις εκδηλώσεις των φοιτητών, πιάνοντας το «νήμα» του Μάρτη και των αγώνων για τα Τέμπη με την ίδια υπόσχεση:

https://www.youtube.com/watch?v=uOb7KWpxJTc

Τζώτζης Βασίλης

Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχανικός Υπολογιστών

Υπ. Διδάκτορας Πολιτικής Ανθρωπολογίας στο ΠΔΜ

Υποψήφιος βουλευτής με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην ΠΕ Φλώρινας

(Για να έχουν να βρίζουν οι γνωστές ανώνυμες κλινικές περιπτώσεις!)

The post «Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι» – Στηρίζουμε ανεπιφύλακτα τις εκδηλώσεις των φοιτητών appeared first on Νέα Φλώρινα.