Κάποιες φορές χρειάζεται να συστηθείς ξανά στο εαυτό σου και στους γύρω σου, είναι σημάδι ότι έρχεται η αλλαγή. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να γνωρίσεις από την αρχή το σώμα σου, να κοιτάξεις το πρόσωπο σου και να κατανοήσεις τον τρόπο με τον οποίο εκφράζει τα βαθύτερα μηνύματα. Είναι πολύ δύσκολο αλλά και ταυτόχρονα πολύ εύκολο να ξεντύσεις τον εαυτό από πάνω σου να τον κρεμάσεις σαν ρούχο στην καρέκλα και να πεις: “χρειάζεται να σε φροντίσω, δεν σε αντέχω, με στενεύεις, θα σε φέρω στα μέτρα μου, καινούριο πανί”.

Έριξες πάνω σου ό,τι σου πέταξαν κατάμουτρα οι άλλοι και πορεύτηκες μέχρι και σήμερα με αυτό, γιατί ήσουν αυτός/η που δεν ήθελες να στεναχωρήσεις και να ξεβολέψεις κανέναν. Ίσως ακούγεται περίεργο και απίθανο να μην ζεις όπως ακριβώς επιθυμείς, να μην αφουγκράζεσαι τα ψυχοσωματικά σου, να παίρνεις οτιδήποτε σου είπανε πως σου πρέπει να φοράς, γιατί ποιος/α είσαι εσύ που θα αρνηθείς να ακολουθήσεις το μοτίβο των τραυμάτων που έχεις “παντρευτεί”.

Αλήθεια, πριν βιαστείς να με κατηγορήσεις ότι δεν ξέρω τίποτα για σένα, κάνε μου τη χάρη και ρώτα τον εαυτό σου το βράδυ όταν ξαπλώσεις:

– είμαι ικανοποιημένος/η όταν ευχαριστώ τους γύρω μου;

– είμαι ευτυχισμένος/η που κρατάω ένα τσουβάλι βάρος;

– φοβάμαι μην φανώ αδύναμος/η;

– εκφράζω τα συναισθήματα μου ή φοβάμαι μην με απορρίψουν;

– είμαι ευτυχισμένος/η;

Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ πως δεν θα πονέσεις, πως θα είναι εύκολο να στρέψεις τα βέλη κατηγορίας, ευθυνών και μοιρολατρίας προς τα εσένα. Όχι να να αυτοτιμωρηθείς αλλά για να θεραπεύσεις την πραγματική αιτία υποτίμησης της ύπαρξης σου, για όλες τις φορές εκείνες που αναρωτήθηκες αν σου αξίζει.

Θα σου πω, δεν σου αξίζει…

Μάθε ποιος/α είσαι και τι θέλεις, άφησε να φύγει ό,τι μπαίνει ανάμεσα στο είδωλο και στην βαθιά ψυχή σου, να είσαι έντιμος/η με τον εαυτό σου και να μην αισθάνεσαι πως σέρνεις ένα σκιάχτρο με το όνομα σου. Οι άλλοι; σιγά τι είναι και οι άλλοι, το τελευταίο χειροκρότημα σε μια παράσταση που δεν πρόκειται να ανέβει ποτέ ξανά με τους ίδιους ρόλους.

Να σε προσέχεις, σε φιλώ.

The post Να σε προσέχεις, σε φιλώ… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μπαμπά ξύπνα, ξύπνα σου λέω! Έχει μουδιάσει το πόδι μου και δεν το νιώθω. Έχει κρύο απόψε και μια σκόνη γκρι πετάει στο ταβάνι εδώ και λίγη ώρα. Σήκω και κλείσε το παράθυρο μη ξεπαγιάσουμε με τον αέρα που φυσάει.

Έβλεπα στο ύπνο μου ότι έπαιζα με την κούκλα και χτένιζα τα μαλλιά της έξω στον κήπο, στη μεριά με τις άσπρες τριανταφυλλιές. Ο ήλιος έλουζε το πρόσωπο σου και κοίταζες μακριά στον ορίζοντα φωνάζοντας τη μαμά, τη μανούλα. Τα μάτια σου έλαμπαν.

Μπαμπά γιατί δεν με ακούς, μη κοιμάσαι! Πονάει το πόδι μου και πρέπει να γίνει καλά, αρχίζω και φοβάμαι. Με κρατάς αγκαλιά και με σφίγγεις. Έχεις κόκκινα μαλλιά μπαμπά, πότε τα έβαψες; Γιατί τα έβαψες;

Θα πάμε να αγοράσουμε γλειφιτζούρια και θα κάτσουμε στο παγκάκι με τις ψιψίνες να τα φάμε παρέα. Έχω κέρματα στη τσέπη και φτάνουν ακριβώς για δυο. Θέλω να μου χαϊδεύεις το χεράκι και να μου τραγουδάς.

Μπαμπά, μπαμπά το πόδι μου το έχει πλακώσει ο τοίχος και το σκεπάζουν τούβλα με σκόνη γκρι. Δεν μπορώ να κουνηθώ σου λέω. Τι κάθεσαι και κοιμάσαι, άνοιξε τα μάτια και σώσε με. Τρέμω από το κρύο και φοβάμαι αυτόν τον ήχο που κάνει έξω. Τι είναι αυτό μπαμπά; Σαν τα κινούμε σχέδια που πυροβολούνε ακούγεται.

Στο κουτί με τα φάρμακα έχει φυλαγμένα λίγα τσιρότα και μια μεγάλη γάζα. Θα σηκωθώ να τα πάρω μόνη μου αλλά είναι βαριά τα χαλάσματα πάνω μου. Εσύ δεν έχεις τίποτε, μόνο κόκκινα μαλλιά που κολλάνε μεταξύ τους και με λερώνουν όταν τα ακουμπώ. Γιατί τα έβαψες;

Μπαμπά, μπαμπά σήκω και φέρε τη ΓΑΖΑ γιατί τσούζει το πόδι και τα αυτιά μου βουίζουν συνεχώς. Σήκω γιατί θα σου θυμώσω και δεν θα σου μιλάω αύριο. Θα έχεις ξυπνήσει μέχρι αύριο το πρωί; Τί όμορφος που είναι ο κήπος μας την άνοιξη με τον σκυλάκο να τρέχει πάνω κάτω και εσύ με τη μαμά να με κρατάτε αγκαλιά. Ένα δύο τρία, πέτρα-ψαλίδι-χαρτί, σε νίκησα μπαμπά! Είμαι πολύ δυνατή σε αυτό το παιχνίδι.

Τη γάζα μπαμπά…

Πηγή: www.especial.gr

The post Τη γάζα μπαμπά… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Του Τάσου Βακφάρη

Ξυπνάω έντρομη τα μεσάνυχτα και τρέχω στο δωμάτιο σου να ανοίξω τα συρτάρια της ντουλάπας. Θέλω μόνο να μυρίσω τις διπλωμένες κάλτσες που μοσχοβολάνε άνθη πορτοκαλιάς και νότες καραμέλας, παιδί μου. Στερέψανε οι πατημασιές σου απότομα και βίαια, δεν πρόλαβα ούτε να σε αποχαιρετήσω ούτε να το συνειδητοποιήσω. Ο νους του ανθρώπου δεν το χωράει μάτια μου μ’ ένα βαγόνι πως πέταξες στον ουρανό. Μα πως είναι δυνατόν ένα σιδερικό κινούμενο στις ράγες να σε πήρε και εγώ να μένω με το ακουστικό στο χέρι, στην αναμονή.

The post Ένας ελάχιστος φόρος τιμής appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τάσος Βακφάρης

Γύρω στα εξήντα σε μια ζωή γεμάτη εμπειρίες κάπου ανάμεσα στο «κλείσε δεν προλαβαίνω» και στο «έχω πολλά να κάνω ακόμα», χτύπησε το τηλέφωνο από το ιατρείο του ογκολόγου. Ήταν ένα κανονικό πρωινό με άγχος και τρέξιμο για τη δουλειά, με σακούλες κάτω από τα μάτια και μαλλιά πρόχειρα ανακατεμένα από το νερό. Είχαν αρχίσει να γκριζάρουν επικίνδυνα χάνοντας τη στιλπνότητα του σκούρου καστανού αλλά ταιριαστά με την σωματική ηλικία και τη γοητεία της γνώσης.

-Κύριε Χάρη καλημέρα, ο γιατρός Αποστόλου είμαι. Δυστυχώς δεν έχω καλά νέα!

-Καλημέρα γιατρέ, πείτε μου παρακαλώ!

-Ο καρκίνος ξέφυγε!

Έκλεισε μηχανικά το τηλέφωνο με ένα κατεπείγον απογευματινό ραντεβού στον ομιλών και το άφησε δίπλα από τη βάση με τελειωμένη μπαταρία. Δεν ήθελε να ξαναχτυπήσει ούτε να μιλήσει σε κανέναν. Μέσα του άρχισε να κατρακυλάει το συναίσθημα του φόβου σαν χείμαρρος ασυγκράτητος. Οι υποχρεώσεις στο γραφείο μικρύνανε τόσο που σχεδόν εξαφανίστηκαν. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και δεν τον ένοιαζαν οι μαύροι κύκλοι που μαρτυρούσαν τον κόπο και την κούραση. Τα είχε καταφέρει αρκετά καλά μέχρι στιγμής και ήταν ικανοποιημένος. Άνοιξε το ράδιο και έπεσε πάνω σε ένα πολύ πρόσφατο τραγούδι που έδωσε κύματα στο μουδιασμένο του μυαλό.

“μα εσύ είσαι ταξίδι χωρίς προορισμό…”

Χωρίς να υπάρχει καμία οφθαλμοφανή εξήγηση πήρε τη φρουτιέρα με τα μανταρίνια στην αγκαλιά και άρχισε με μανία να τα ξεφλουδίζει επιμελώς. Προσπάθησε να κρατήσει τη σάρκα ατόφια και απείραχτη από τραυματισμούς των νυχιών και καθάρισε ακόμη και τις λευκές ίνες που περιβάλουν τους μικρούς καρπούς. Δεν είχε συνέπεια αυτή η κίνηση και το συναίσθημα ήταν ελαφρώς απρόσφορο για μια τέτοια τραγική εξέλιξη. Ηρέμησε μόνο όταν καθάρισε και το τελευταίο μανταρίνι με δάκρυα στα μάτια, με φουρτούνα που πνίγει τα μεγαλύτερα καράβια.

Για πολλή ώρα άφησε ελεύθερο αυτόν τον κατακλυσμό να ξεσπάσει αποκομμένος από την εξουσία του σώματος και των κινήσεων του, αγκυλωμένος σε μια πολυθρόνα με δάχτυλα πορτοκαλί, με το δωμάτιο να μοσχομυρίζει.

Αποφάσισε να φτιάξει για πρώτη φορά γλυκό του κουταλιού με τα φρούτα που είχε στις παλάμες και ας μην πετύχαινε, ας μην έδενε. Αυτός θα έβαζε τα δυνατά του για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, όλο του το είναι για να καταφέρει να το σφραγίσει σε ένα βάζο όπου η ζάχαρη θα γυάλιζε και θα το διατηρούσε άψογο.

Όσο για τα φλούδια τα μάζεψε σε ένα πουγκί από αραιό υφασμένο τούλι και τα κρέμασε δίπλα στη θερμάστρα που έβγαζε ζεστό αέρα, να σκορπούν τα αιθέρια έλαια και να διώχνουν το φόβο. Μια ατμόσφαιρα που μοσχοβολάει εσπεριδοειδή δεν αφήνει το θάνατο να πλησιάσει.

«Όλα θα πάνε καλά ψέλλισε..»

ΠΗΓΗ

The post Φλούδες μανταρίνι… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τάσος Βακφάρης

Από βδομάδα θα ενηλικιωθώ θα μεγαλώσω και δεν θα επαναλαμβάνω τα τραύματα μου. Το ορκίζομαι πως θα διαγράψω τον παλιό μονόδρομο. Προτεραιότητα στη δική μου λωρίδα.

Από βδομάδα δεν θα δίνομαι σαν δωρεάν τεύχος στο δρόμο. Οι σελίδες μου γράφτηκαν και σβήστηκαν μία μία. Τσαλακώθηκαν από τα πολλά χέρια που τις λάτρεψαν διαβάζοντας τες ξανά και ξανά.

Το επόμενο κεφάλαιο θα ναι μόνο για εμένα. Άγραφο, ατσαλάκωτο και άκρως απόρρητο μην χαλαλίσει τον μίσχο για μιαν ανθοφορία μόνο.

Από βδομάδα θα ακούω το ένστικτο μου. Θα το εμπιστεύομαι. Τα πράγματα με το στανιό βγαίνουν ξινά. Θα δίνω το χαμόγελο μου στο γνήσιο ενδιαφέρον. Στην πιο γλυκιά καλημέρα. Σε ένα “τυχαίο” φιλί.

Μονάχα απόψε αφήστε να πιω ένα ένα τα λάθος τραίνα που έπιασαν σταθμό. Τα εισιτήρια εκείνα που επικυρώθηκαν χωρίς προορισμό. Τους επιβάτες που περιπλανώνται άσκοπα. Αδιάφορα!

Αφήστε να συγχωρήσω τον παλιό μου εαυτό για τα στενά παπούτσια που φόρεσε. Για τα δανεικά αρώματα που έτριψε να φύγουν. Για το παιδί μέσα μου που κρατάει τη σάκα φοβισμένο πρώτη μέρα στο σχολείο.

Απόψε μόνο δώστε μου και εγώ…

Από βδομάδα…

ΠΗΓΗ

The post Από βδομάδα θα ενηλικιωθώ και δεν θα επαναλαμβάνω τα τραύματα μου… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Σε συνάντησα έφηβο με ένα κομψό μουστάκι πάνω από τα χείλια και λιγοστό μουσάκι στο πρόσωπο σου. Όπως του αγρότη η πρώτη σπορά στη γη. Τρόμαξα την πρώτη φορά και μαζεύτηκα μέσα μου, λέγοντας πως δεν μπορεί να έχω γεννήσει εγώ, εσένα!

Είναι αδύνατον να μοιραστούμε τον ίδιο αέρα στο χωλ με τόση επιθετικότητα, νόμισα πως είναι αδύνατον να λέμε την ίδια καλημέρα, κάθε μέρα. Έρχεται όμως η ζωή και προβάλλει κατά πρόσωπο όλα τα στερεότυπα, όλους τους φόβους, τα άγχη μου. Γιατί έτσι ξέρει αυτή!

Σε κοιτάζω την ώρα που κάθεσαι κουρασμένος και ήρεμος στην καρέκλα και ευχαριστώ τη μοίρα που σε έφερε στο μονοπάτι μου. Τις στιγμές εκείνες που διώχνεις τον αυτισμό σου και δείχνεις τα συναισθήματα σαν ανοιχτό βιβλίο, σαν άτομο χωρίς φυσικά εμπόδια!

Ανεβαίνεις στο ποδήλατο και ξεκινάς τις πεταλιές καλύτερα από εμένα που σε έφτιαξα να είσαι χαρούμενος. Χαζεύω το βλέμμα σου, είναι κάπως φραγμένο σε στεγανά αλλά δεν φταις εσύ καρδιά μου. Γνωρίζεις πως δεν μπορείς να μιλήσεις και κλείνεσαι στον εαυτό σου περισσότερο. Αχ και να ήξερες πόσα λες με τα μάτια σου!

Είναι στιγμές που κρύβεται πίσω τους ο άλλος σου αδερφός και κάμει δρασκελιές από παιχνίδι σε παιχνίδι. Για κλάσματα δευτερολέπτου μονάχα εμφανίζεται και μετά τον καταπίνει ο αυτισμός. Σαν αδηφάγο τέρας που δεν χορταίνει να σου παίρνει το γέλιο, τη λαλιά, την καθημερινότητα σου. Είναι αδύνατον όμως να σβήσει την αγάπη που κουβαλάς. Μπορεί να την επηρεάζει, να την αλλάζει, να την μεταβάλλει σε δύσκολες ώρες, αλλά δεν θα καταφέρει ποτέ να σου την κλέψει. Είσαι καλό, καλό μου!

Αναγνωρίζω το αγέννητο παιδί μου σε κάθε φιλί που στέλνεις στα δάχτυλα για αντίο με την παλάμη να χαιρετά χαριτωμένα. Αναγνωρίζω το αγέννητο παιδί της μάνας σου που τρέμει σε κάθε κακή σκέψη, μη της πάθεις τίποτε. Αναγνωρίζω τα παιδιά που θα έρθουν στον κόσμο σύντομα για μια μήτρα στερημένη, για έναν καημό που σιγοκαίει σε πολλές μανάδες και ας μην έχουν τεκνοποιήσει!

Εγώ παιδί μου σε κοιτάζω κατάματα και ξέρω πότε θες να κλάψεις, να γελάσεις, να χαϊδευτείς, να πάρεις μια αγκαλιά να ηρεμήσεις. Σε γεννώ κάθε μέρα που σε μαθαίνω και ας μην πονάει η κοιλιά μου. Σε γεννώ κάθε που χώνεσαι στα χέρια μου σαν μικρό κουτάβι και ζητάς αφοσίωση. Απόλυτη τρυφερότητα, σταθερή εμπιστοσύνη!

Είσαι καλό, καλό μου!

Ανοίγεις σαν κοχύλι!

ΠΗΓΗ

The post «Το αγέννητο παιδί μου…» appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τα σπίτια είναι δανεικά κτήρια που στεγάζουν στα ντουβάρια τους τις επιθυμίες αναλώσιμων ανθρώπων. Τα παράθυρα θα ανοίξουν από χέρια πολλών ενοίκων, θα γεμίσουν με ανάσες και χνώτα διαφορετικών συχνοτήτων. Αρκετά ζευγάρια ματιών θα κοιτάξουν το ζην και το ευ ζην μέσα από τα τζάμια, λίγα όμως θα αναρωτηθούν το βάρος που κουβαλούν.

Τα σπίτια είναι για πάντα, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.

Αυτός ο διακαής πόθος που είναι εμποτισμένος στη συνείδηση για ιδιοκτησία, πόσο πλάνος είναι. Θαρρείς θα κάνουμε δικό μας το τούβλο. Το χώμα της γης, τον πηλό που το σκληραίνει, το νερό που το πλάθει. Μια ψευδαίσθηση για αιώνια ζωή. Μια απώθηση της προσωρινότητας μας.

Τα σπίτια φυσικά και είναι για πάντα.

Τα πατώματα θα μεγαλώσουν ένα σορό βήματα και θα λερωθούν άπειρες φορές, όσες και θα καθαριστούν και η δική σου ιστορία θα ‘ναι μονάχα ένα κεφάλαιο τους. Το φινάλε δεν θα το ζήσεις ποτέ εσύ που το απόκτησες. Πάντα κάποιος άλλος το τσαλακώνει και το πετάει στα σκουπίδια σαν λιωμένο καρμπόν μελάνης.

Οι άνθρωποι έρχονται και φύγουν.

Το στραβό χαλάκι στην είσοδο και αυτή η εξώπορτα, αχ αυτή η εξώπορτα πόσα έχει αντικρίσει. Πόσο έχει ταξιδέψει άνοιξε – κλείσε. Κρεμασμένη σε μεντεσέδες αφηγείται παραμύθια στους νέους που πιάνουν το πόμολο να διαβούν ένα μονοπάτι άγνωστο.

Τα σπίτια φυσικά και είναι για πάντα.

Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.

Έτσι εκδικείται το άψυχο υλικό.

Το υπερτροφικό εγώ.

The post Τα σπίτια appeared first on Νέα Φλώρινα.

Προσπαθείς συνεχώς να βρεις τον εαυτό σου και τον αναζητάς σε κάθε στράτα που εμφανίζεται στο διάβα σου. Νιώθεις πως είναι υποχρέωση αυτή η διαδικασία για τα συναισθήματα σου και γίνεται αυτοσκοπός. Έτσι κάπως ξεκινάς το ταξίδι χωρίς να το πολύ-καταλάβεις βρίσκεσαι να περπατάς.

Να βρεις τον εαυτό σου.

Να τα βρεις με αυτόν.

Είναι μια διαδικασία που πραγματοποιείται μέσα από πολλά επαναλαμβανόμενα λάθη και δεν βάζεις μυαλό μέχρι να θελήσεις ο ίδιος να το κάνεις. Ώσπου να σταματήσει το κύμα να παφλάζει σηκώνεις μπαϊράκι. Άλλοτε πετυχαίνεις συνειδητά πως να τον χειρίζεσαι και να τον δαμάζεις, με καλλιτεχνική μαεστρία να δένεις τις άκρες της κλωστής. Μην ξηλωθούν. Άλλοτε ασυνείδητα και με λίγη τύχη ανακατεύεις σωστά τα χρώματα. Μαθαίνοντας να τον ζωγραφίζεις σε κάθε του μορφή.

Μπορείς να βρεις τον εαυτό σου ατίθασο, ανεξέλεγκτο, παρορμητικό, μπερδεμένο, χαμένο. Να μην ταιριάζει σε καλούπια και νόρμες όπως συνηθίζεται. Ενίοτε τον βλέπεις να κάνει σπασμωδικές κινήσεις σαν παιδί που χάνει και βάζει τα κλάματα. Σαν πιτσιρίκι που μάτωσε τα γόνατα και φοβάται να ξανακάνει ποδήλατο.

Είναι εντάξει όμως όπως και αν τον αντικρίσεις.

Αρκεί να πατήσεις το καλντερίμι σου και να έχεις το κουράγιο να τον κοιτάξεις κατάματα, να του πεις, είναι εντάξει. Ήρθα να μάθω από σένα και να γνωρίσω εσένα όπως ακριβώς είσαι. Να αποδεχτείς τον συγκάτοικο σου και να τον αγκαλιάσεις. Να αποτινάξεις ένα-ένα τα αγκάθια που αποκόμισες εως τώρα. Αυτά που σε κρατούν στο απυρόβλητο και μονοδρομούν τον προορισμό σου.

Τότε θα βαδίσεις ξυπόλητος στις πέτρες και θα χαθείς ανάμεσα στις πικροδάφνες να τον ανακαλύψεις. Να βρεις τον εαυτό σου. Να τα βρεις με τον εαυτό σου. Θα αγαπήσεις και εσύ τις δάφνες τις πικρές που επιβιώνουν σε κακοτράχαλα εδάφη και κατορθώνουν να ανθίζουν. Να μοσχομυρίζουν σε κάθε ηλιοβασίλεμα. Δίχως να απαιτούν πολλά πολλά, μονάχα λίγο νεράκι που και που να ξεδιψάσουν τη λαχτάρα τους.

Ίσως στο τέλος να τον βρεις σε μια γωνιά να σε περιμένει φορώντας άσπρα λινά πουκάμισα, παίζοντας άρπα με τα ακροδάχτυλα του. Σε ένα μποφοράκι του Αιγαίου την ώρα που η νύχτα κερδίζει τη μάχη.

Σε ένα μποφοράκι βρίσκεις τον εαυτό σου να ισορροπεί.

Πηγή: www.especial.gr

The post Ο δρόμος με τις πικροδάφνες… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τάσος Βακφάρης

Ανοίγεις τα μάτια σου μια μέρα και βλέπεις καθαρά πως δεν έχεις μάθει να κάνεις πράγματα για σένα. Για τον εαυτό σου! Μεγάλωσες με την έγνοια των άλλων, την κοινωνίας. Να πας σχολείο να σπουδάσεις για να γίνεις κάποιος τρανός και φοβερός. Για τους γονείς σου, για να είσαι ο καλύτερος στην γειτονιά, στο σόι, ίσως και στην οικογένεια. Μην τυχόν και μείνεις στην αφάνεια χωρίς να κάνεις κάποιους περήφανους. Χωρίς να σε γιορτάσουν!

Μεγαλώνεις με τα πρέπει και τα μη που σε κάνουν αποδεκτό στους άλλους, για να είσαι καλός για τους άλλους. Πάντα έχει να κάνει με τους άλλους. Αναπτύσσεσαι στο πλαίσιο της κοινωνίας και ακολουθείς το ρεύμα για να μην αποτελέσεις το μαύρο πρόβατο. Επειδή ο άλλος δεν είναι έτσι. Εσύ γιατί να είσαι;

Ενηλικιώνεσαι και συνεχίζεις να κάνεις πράγματα για τους άλλους. Για τους γονείς που σε μεγάλωσαν, για τα αδέρφια που κάνουν ακόμη σκανταλιές. Για τους φίλους που ζητούν δίχως να απαιτούν, για τους συνεργάτες και τους συναδέλφους που χρειάζονται. Ακόμη και για να υπάρχεις στις εφαρμογές ψηφιακής δικτύωσης κάνεις πράγματα για τους άλλους. Μικροπράγματα για εσένα. Για να αρέσεις στους άλλους.

Για τον εαυτό σου τι κάνεις;;

Δεν σε έχουν μάθει να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου γιατί δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλον εκτός από εσένα. Εκεί ξαφνικά δεν επεμβαίνει κανένας. Δεν θα σε μάθει κανένας να κάνεις πράγματα για εσένα. Να διαλέγεις οτιδήποτε αρέσει σε εσένα χωρίς πρώτα να σκεφτείς αν είναι αρεστό στους υπόλοιπους. Να βάζεις το κομμάτι του παζλ όπως θέλεις εσύ και ας μην ταιριάζει με τα υπόλοιπα. Ας μην δένει με το σύνολο. Θα είναι δική σου απόφαση.

Να το κάνεις εσύ για εσένα!

Το καπελάκι άμα σου αρέσει να το βάζεις στραβά γιατί έτσι γεμίζει η ψυχούλα σου, φόρα το στραβά. Υπάρχουν οι άλλοι υπάρχει και ο εαυτός. Άμα δεν θέλεις τις σπουδές που σου επέβαλλαν μην τις κάνεις με το ζόρι. Κανείς δεν θα σε αποκληρώσει. Ζήσε τη ζωή με αυτό που θέλεις πραγματικά να κάνεις. Άμα δεν σου αρέσει η δουλεία που κάνεις μην την κρατάς μόνο και μόνο για το κοινωνικό στάτους.  Άλλαξε την!

Βάλε ένα όριο στην κοινωνία και στον εαυτό σου και θέσε τη χρυσή τομή που θα αποφανθεί λειτουργική στα πρέπει στα θέλω και στα μπορώ. Μάθε να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου για να συνεχίσεις να υπάρχεις στο σύνολο, αλλιώς θα σε καταπιεί και θα αποτελείς μπαχαρικό που πάει παντού. Χωρίς ιδιαίτερη ταυτότητα. Άνοστο με ανύπαρκτη ένταση!

Θαρρείς και θα διαλυθεί το σύμπαν αν σε μάθουν από παιδί να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου!

Θαρρείς και θα σπάσεις τον κρίκο της αλυσίδας που κινεί τον τροχό της μηχανής!

Θαρρείς και θα γίνεις ανεξάρτητος δίχως να έχουν προτεραιότητα οι άλλοι!

Παρά μόνο ένας!

Ο εαυτός σου!

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

The post Μεγάλωσες με την έγνοια των άλλων… για σένα τι κάνεις; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Να κρατάς λίγο χώρο για το φως που τώρα λείπει. Άφησέ του ένα μικρό κενό για να μπορέσει να μπει. Δεν θα φοράει στενά παπούτσια για πολύ!

~~~

Να μην λησμονείς τον τρόπο εκείνο που χτύπα μέσα στα σωθικά σου χωρίς να είναι κρίση πανικού. Είναι ο έρωτας που τρέμει η καρδιά σου!

~~~

Φύλαξε σε μια γωνιά λίγο προζύμι να φουσκώσει. Να βρει έδαφος πρόσφορο να έρθει να στεριώσει. Μην φοβηθείς το σούρουπο τον ήλιο μην λυπάσαι!

~~~

Να κρατάς λίγο χώρο για το φως πάντοτε χωρίς να το ξεχνάς. Ένα μερτικό τόσο δα στα μέσα σου και μην το διαφημίζεις. Ας είναι εκεί για να βρεθεί ο τρόπος!

~~~

Μα σαν με φως γεμίσεις κάποτε θα ‘ρθεις θα πλημμυρίσεις. Θα ξεχειλίσει χρώμα στα στενά για βάση στους καμβάδες. Από τα μάτια που κοιτάς αγάπη θα γιομίσεις.

~~~

Να κρατάς λίγο χώρο για το φως!

Τάσος Βακφάρης

ΠΗΓΗ

The post Να κρατάς λίγο χώρο για το φως! appeared first on Νέα Φλώρινα.