Την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία της η Πρέσβης της Ελλάδας στα Σκόπια κα. Σοφία Φιλιππίδου, η οποία νωρίτερα είχε υποδεχθεί τους καλλιτέχνες στο χώρο της Ελληνικής Πρεσβείας παρουσία του συνόλου των προσώπων της διπλωματικής αντιπροσωπείας, όπως της Επιτετραμμένης Αναπληρώτριας Χριστίνα Βασιλάτου, την επικεφαλής της Δημόσιας Διπλωματίας, Κλαίρη Κολτσίδα, κ.α.

Στην συνάντηση που ακολούθησε, συζητήθηκαν οι δυνατότητες για την περαιτέρω ενίσχυση των πολιτιστικών ανταλλαγών στο πεδίο της Εικαστικής Τέχνης, αλλά και του ρόλου που έχει το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας στο πεδίο της περιφερειακής και διασυνοριακής ανάπτυξης σε επιστημονικούς, ερευνητικούς και εκπαιδευτικούς άξονες.

Αργότερα στις 19:00 στην Αίθουσα Τέχνης της Osten Gallery,τους καλλιτέχνες στο κοινό που προσήλθε, παρουσίασε η επιμελήτρια κα Κορνέλια Κονέσκα, η οποία είχε την ευθύνη της οργάνωσης της θεματικής έκθεσης, και προλόγισε με τα εξής εισαγωγικά.

Η έκθεση έργων με θέμα «Ακουστικά Νήματα» είναι ένα σύνολο από δύο εικαστικές προτάσεις πάνω σε ένα θεματικό άξονα, οι οποίες διαπραγματεύονται μεταβαλλόμενες έννοιες της μνήμης μέσα στο χώρο και στο χρόνο. Δύο διαφορετικές οπτικές εικαστικές προσεγγίσεις, με μορφές εκφράσεων στην χρήση των υλικών, που μας παραπέμπουν σε ένα τεχνολογικό πολιτισμό παραγωγής προϊόντων κατανάλωσης με την χρήση σύγχρονων και παραδοσιακών υλικών, όπου τα ίδια τα αντικείμενα αποτελούν το νήμα ανάμεσα στο παρόν και στο μέλλον. Τα σύμβολα και σημεία που αναπαράγουν την εικόνα στα έργα των καλλιτεχνών διαπραγματεύονται αυτές τις διαφορετικές έννοιες των ερεθισμάτων, των νοημάτων της μνήμης και των αναμνήσεων. Πρόκειται για μια σειρά γεγονότων, όπως τα βίωσαν οι καλλιτέχνες ως αντανακλάσεις, εικόνων, ήχων και ανθρώπινων ενεργειών στο πρόσφατο παρελθόν, συνδέοντας όλες αυτές τις ιδέες και τις εντυπώσεις, σε παραστάσεις στο χώρο, στο χρόνο και στους σύγχρονους προβληματισμούς.

Η έκθεση θα έχει διάρκεια από της 5 έως και 18 Μαΐου 2026 και είναι ανοικτή στο κοινό Δευτέρα – Παρασκευή από τις 10:00 έως 17:00

The post Έκθεση των Φλωρινιωτών καλλιτεχνών Ζάνας Βόσσου και Νικόλαου Ταμουτσέλη στα Σκόπια (pics) appeared first on Νέα Φλώρινα.

Καλώς ήρθατε στο Independent.gr. Αρχικά θα ήθελα να μας πείτε ποια είναι η Ζάνα Βόσσου;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στην πόλη Μπίτολα, σημερινή Βόρια Μακεδονία, όπου σπούδαζα στην Νομική σχολή. Παράλληλα με όλη μου την σχολική πορεία η τέχνη ήταν αναπόσπαστο κομμάτι μου. Παρακολουθούσα και συμμετείχα ενεργά σε εργαστήρια ζωγραφικής όπου στην εφηβική μου ηλικία απέσπασα και βραβείο σε Πανγιουγκοσλαβικό τότε διαγωνισμό. Ασχολήθηκα με την δημιουργική γραφή και το σχέδιο ρούχων.

Από το 1987 ζω και εργάζομαι στην Ελλάδα. Το πάθος μου για εξέλιξη πάνω στην τέχνη δεν σταμάτησε ποτέ. Έτσι για πολλά χρόνια παρακολούθησα διάφορα εργαστήρια τέχνης όπως ζωγραφική, αγιογραφία, ψηφιδωτό, κόσμημα, διακόσμηση διατηρώντας και το δικό μου εργαστήριο.

Η τέχνη ήταν μονόδρομος για μένα που με οδήγησε στην πύλη της Σχολής Καλλών Τεχνών που πέρασα. Για δεύτερη φορά πλέων φοιτήτρια με διαφορετικές συνθήκες, ηλικία, γλώσσα αλλά με την δίψα για τέχνη αποφοίτησα από το τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών Φλώρινας με τίτλο Visual Artist/ Integrated Master of Art με Άριστα. Σήμερα συνεχίζω τις σπουδές μου στο τμήμα σκηνογραφίας και ενδυματολογίας στην ίδια σχολή. Ότι καινούριο μου προσφέρεται και μου κινεί το ενδιαφέρον το παρακολουθώ.

Τα τρία τελευταία χρόνια σκηνογραφώ θεατρικές παραστάσεις σε τρεις θεατρικές ομάδες στην πόλη μου με τις οποίες συνεργάζομαι.

Είμαι μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδος , ενεργό μέλος του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας, μέλος της ομάδας «Φλώροι Εικαστικοί» της σχολή Καλών Τεχνών.

Έχω πραγματοποιήσει περίπου 30 εκθέσεις ομαδικές και 2 ατομικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ έχω αποσπάσει και κάποιες διακρίσεις. Ενδεικτικά αναφέρω Biennale Bari- Ιταλίας, Contemporize Athina, Epidaurus, έχω διακριθεί στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ και Osten Biennale Skopje, συμμετείχα στο Art Colony Albania, στο Timisoara Rumania, συμμετοχή επίσης στην Σερβία στο πρώην ανάκτορο του Kral Petar καθώς και στο 1ο Balkan Festival Prespa και πολλά άλλα.

Τα έργα μου βρίσκονται στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό σε δημόσια και ιδιωτικά κτήρια και συλλογές.

Τι σημαίνει για σας η τέχνη και πως μπήκε στην ζωή σας;

Θα ξεκινήσω με μία φράση του Πικάσο που είναι η αλήθεια μου «Κάθε παιδί κρύβει μέσα του ένα καλλιτέχνη» και θα συμπληρώσω πως δεν υπάρχει το «ταλέντο» για εμένα. Είναι μια ψευδαίσθηση. Είναι απλώς μία δεξιότητα σε κάτι που χρειάζεται πολύ προσπάθεια για να βγει κάποτε στην επιφάνεια.

Τον μαγικό κόσμο της τέχνης τον ανακάλυψα απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου σε ηλικία περίπου 3- 4 χρονών στο ατελιέ ραπτικής της γιαγιάς μου. Τα χρώματα, οι υφές των υφασμάτων, κλωστές, πατρόν, σχέδια, ό ήχος της ραπτομηχανής, η έννοια της δημιουργίας από την αρχική ιδέα στο τελικό αποτέλεσμα, η έννοια του ωραίου , η αρμονία ,η θεατρικότητα ήταν ο φυσικός μου χώρος. Εκεί λοιπόν έκανα τα πρώτα μου σχέδια και πολύ αργότερα έμαθα και την τέχνη της ραπτικής. Κάπως έτσι η ζωγραφική και η τέχνη έγινε για μένα ζωή και η ζωή παιχνίδι. Ένα καταφύγιο. Αρχή και τέλος. Ένας μονόδρομος χωρίς επιστροφή.

Κοιτώντας το σύνολο των έργων σας βλέπει κανείς πληθώρα τεχνικών και υλικών που άλλοτε συνδυάζονται, άλλοτε συμπληρώνονται κι άλλοτε διαφοροποιούνται. Θα ήθελα λοιπόν να σας ρωτήσω αν το υλικό και η τεχνική σας οδηγούν στο τελικό αποτέλεσμα ή αν το αποτέλεσμα καθορίζει το υλικό και την τεχνική. Πως η ιδέα γίνεται πράξη;

Θεωρώ πως η γνώση και η μελέτη πάνω στην τεχνική είναι το θεμέλιο στην τέχνη. Μετά είναι η ιδέα. Γιατί χωρίς την γνώση και η ιδέα θα αλλοιωθεί πάνω στο έργο όποια μορφή τέχνης και να είναι. Θεωρώ επίσης πως την καλλιτεχνική γλώσσα και ταυτότητα την αποκτάς βήμα βήμα, κάνοντας διατριβή με πολλά μέσα και ειδικά όταν διαπιστώνεις ότι τα υλικά μιλούν και αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους.

Έχω περάσει και δουλέψει από παλιές παραδοσιακές τέχνες όπως αγιογραφία, ψηφιδωτό, φρέσκο, εγκαυστική αλλά και με διάφορα υλικά χρωμάτων όπως λάδια, ακουαρέλες, μελάνια. Η τέχνη εξελίσσεται και εγώ παίρνω ερεθίσματα και πειραματίζομαι.

Θα έλεγα πως θα παρουσίαζα τον εαυτό μου σαν multimedia καλλιτέχνιδα με εξπρεσιονιστική γλώσσα γραφής. Δεν επιδιώκω το «όμορφο έργο», δεν βασίζομαι στον ρεαλισμό αλλά στο συναίσθημα.

Το θέμα μου μπορεί να βγει μετά από πολύ μελέτη και έρευνα και άλλες φορές πολύ αυθόρμητα. Ενώ κάποιες ιδέες τις αφήνω να ωριμάσουν στον χρόνο για να πάρουν μορφή.

Όταν δουλεύεις με ένστικτο και γρήγορες κινήσεις το χέρι γράφει αυτά που ξέρει πριν από εσένα. To υποσυνείδητο δεν περνά από έλεγχο. Διαισθάνεται, διηγείται, απελευθερώνεται. Στην πρώτη ματιά μπορεί να βλέπεις το θέμα του έργο αλλά με την δεύτερη ματιά λειτουργεί πολυεπίπεδα. Υπάρχει το εξωτερικό επίπεδο της αφηρημένης και παραμορφωμένης φόρμας και υπάρχει και ένα κρυμμένο επίπεδο που απελευθερώνεται με την παρατήρηση. Μερικές φορές και την δική μου γιατί δεν γνωρίζω τι ακριβώς γράφει το ασυνείδητο μέχρι να τελειώσει το έργο και μετά το παρατηρώ σαν θεατής. Η ζωγραφική μου είναι περισσότερο ανθρωποκεντρική. Μου αρέσει μέσα από το ανθρώπινο πρόσωπο και σώμα να βγάζω τα συναισθήματα. Σπάνια ένα έργο μου είναι μόνο του. Δουλεύω με ενότητες. Θέλω να είναι αφηγηματικά, να συνομιλούν μεταξύ τους. Μπορεί να έχουν δραματικότητα, ρομαντισμό, γενικά θέλω να είναι ατμοσφαιρικά, να υπάρχει θεατρικότητα.

Τα μέσα που χρησιμοποιώ είναι ποικίλα. Δουλεύω πολλά υλικά και τεχνικές. Άλλες φορές ξεχωριστά και άλλες μεικτές. Ανακαλύπτω συνεχώς όπως ανακαλύπτω και τον εαυτό μου γιατί είναι αλληλένδετα για την τέχνη, είμαι σε σύνδεση με το μέσα μου. Σε ένα πίνακα μπορεί να ανακαλύψεις πράγματα που δεν ήξερες ότι κουβαλάς. Η ζωγραφική λειτουργεί σαν καθρέφτης ψυχής. Η ενσυναίσθηση μέσα στην τέχνη την κάνει ζωντανή , αληθινή και δυναμική.

Ο κάθε ένας βλέπει κάτι που τον αφορά.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που έχουν επηρεάσει την πορεία και το έργο σας;

Θαυμάζω και εμπνέομαι από πολλούς καλλιτέχνες. Έχω πατήσει πάνω και έχω μελετήσει κυρίως σε εξπρεσιονιστικά έργα, όπως του ζωγράφου Γιώργου Μπουζιάνη. Όπως έχει πει και ο ίδιος «Η ζωγραφική είναι ζωή, εάν κατακτήθηκε αυτό τότε έχουμε πετύχει. Το έργο μου πρέπει να ολοκληρωθεί είτε στην ζωγραφική είτε στην ζωή. Κατάφερες να το δώσεις στο έργο σου – Τότε έκανες τέχνη.» Αυτή η φράση είναι οδηγός μου.

Ο Πωλ Σεζάν με τις ακουαρέλες του με την δομή, τη σύνθεση, την παρατήρηση και τα ατελείωτα έργα. Ο Ματίς με τα κολάζ του και την φιλοσοφία με τα χρυσόψαρα του. Ο Ρόθκο για το κόκκινο του, που δεν είναι απλώς χρώμα αλλά συναίσθημα. Για μένα όλα φύρω μας είναι τέχνη. Δεν περιορίζεται μόνο στον καμβά, επηρεάζεται το έργο μου από πολλά. Από δημόσια έργα, γλυπτά, την αρχιτεκτονική που είναι θεμέλιο, είναι βάση, δομή κι γίνεται έργο τέχνης. Όπως το μάτι του Μοντριάν. Η σύγχρονη τέχνη, performance , η Μαρίνα Αμπράμοβιτς γιατί κατάφερε να κρατήσει το βλέμμα και την σιωπή, όπως ορίζει η ίδια είναι η μεταφορά της αλήθειας επί σκηνής και όχι παράσταση θεατρικού τύπου από θεατρικά και λογοτεχνικά κείμενα.

Τι είναι τέχνη για σας;

Δεν υπάρχει μια απόλυτη, καθολική απάντηση θεωρώ. Πιστεύω πως τα πάντα έχουν ειπωθεί στην τέχνη με πολλούς τρόπους και μέσα, ταυτόχρονα όμως τίποτα δεν έχει ειπωθεί. Στην τέχνη πάντα αιωρείται η αμφιβολία.

Από την άλλη η τέχνη είναι ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται, εναντιώνεται στην ροή της κανονικότητας μέσα από τα μάτια του εκάστοτε καλλιτέχνη. Άρα όλες οι γενιές καλλιτεχνών αφήνουν το δικό τους στίγμα. Θα μπορούσα πολλά να πω για το τι είναι για μένα η τέχνη. Θα πω απλά ότι είναι κάτι που αναπνέει και μας υπενθυμίζει ότι είμαστε παρόντες όχι μόνο ως δημιουργοί και θεατές αλλά ως ζωντανοί άνθρωποι στον χώρο. Η τέχνη δεν εξηγείται απλώς υπάρχει μια στιγμή αιωνιότητας φυλαγμένη σε ύλη. Ίσως λοιπόν να είναι αυτό που μένει όταν όλα θα έχουν σβήσει. Είναι ο τρόπος που η σιωπή αποκτά φωνή.

Θεωρείτε ότι η τέχνη έχει όρια και αν ναι ποια είναι αυτά τα όρια για εσάς;

Η τέχνη από την φύση της δεν έχει όρια ή δεν μπορεί να έχει όρια γιατί αποτελεί έναν από τους πιο αυθεντικούς τρόπους έκφρασης , ερωτήσεων, απαντήσεων και της αλήθειας. Ως καλλιτέχνης νιώθω ελεύθερη να δημιουργώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αναζητώ το «χωρίς όρια». Ίσως απλώς δεν έχει χρειαστεί να τα ξεπεράσω ή δεν έχουνε τεθεί.

Δεν σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχουν για κάποιους άλλους ή ίσως τα όρια είναι απλά διαφορετικά για τον κάθε έναν.

Ο στόχος δεν είναι πάντα να προκαλέσει, απλά να εκφράσει ένα συναίσθημα, μια κραυγή. Θεωρώ πως ακόμα και στα πιο ακραία έργα ο καλλιτέχνης πρέπει να διαπερνά μια πινελιά ευγένειας μέσα στο «χωρίς όρια» έργο του.

Συχνά τα όρια τα θέτει ο θεατής ή το κοινωνικό πλαίσιο. Το θέμα είναι εάν ο θεατής μπορεί να συνδεθεί με αυτό και να δει πίσω από την εικόνα. Πίσω από το έργο, τότε ίσως καταλάβει ότι η τέχνη δεν περιορίζεται απλώς παίρνει κάθε φορά άλλη μορφή.

Ο Marcel Duchamp καλλιτέχνης του 20ου αιώνα έχει πει μια φράση «είναι ο θεατής που ολοκληρώνει το έργο τέχνης». Σημασία δίνεται όχι στον δημιουργό αλλά στο πως ο θεατής ερμηνεύει την τέχνη.

Τα χρώματα που επικρατούν στα έργα σας είναι το λευκό, κόκκινο και το μαύρο. Ποια είναι η σημασία τους, τι σημαίνουν για σας;

Το μελάνι και η ακουαρέλα είναι αγαπημένα μου υλικά. Η ρευστότητα τους, οι απεριόριστες αποχρώσεις που μπορείς να δημιουργήσεις διεγείρουν την φαντασία μου, την ελευθερία μου.

Το κόκκινο, το άσπρο και το μαύρο είναι τρία από τα πιο φορτισμένα χρωματικά σύμβολα στην τέχνη. Εκφράζουν κάτι ακραίο και δυναμικό, δεν σημαίνουν όμως μόνο δραματικότητα αλλά και αισιοδοξία.

Συνδυασμένα με εξπρεσιονιστική πινελιά οδηγούν σε έργα με ένταση και δυναμικότητα. Έχω την αίσθηση πως δεν τα διάλεξα. Αυτά με διάλεξαν. Το κόκκινο και το μαύρο είναι οι δύο άξονες της έκφρασης μου σε συνδυασμό με το λευκό. Το οποίο δεν λειτουργεί σαν κενό ή άδειος χώρος αλλά ως παύσεις, σαν σημεία ησυχίας μέσα στον θόρυβο.

Το λευκό φως πριν γεννηθεί το σχήμα. Με το λευκό αγγίζω την δύναμη της ηρεμίας. Η σιωπή πριν την δημιουργία, η στιγμή που είναι όλα πιθανά και όμως τίποτα δεν έχει ειπωθεί.

Το κόκκινο είναι για μένα ένταση, πάθος για ζωή, χαρά, σύγκρουση και επανάσταση. Η ενέργεια που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Είναι παλμός.

Το μαύρο από την άλλη είναι το απόλυτο σύμπλεγμα. Όλα τα χρώματα μαζί και κανένα . Είναι σιωπή, βάθος, μυστήριο, πολυτέλεια και σοφία.

Τα τρία μαζί δημιουργούν ένταση αλλά και ισορροπία ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Μια εξομολόγηση χωρίς λόγια.

«Να ζεις με το φως του λευκού, τον παλμό του κόκκινου και το μυστήριο του μαύρου». Αυτή η φράση πιστεύω περιγράφει καλύτερα την αλήθεια μου.

Σας είδαμε στους φιναλίστ της Osten Biennale 2025 αλλά και στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ . Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια τις συμμετοχές σας αυτές;

Το Osten Biennale International Skopje –North Makedonia είναι μία από τις μεγαλύτερες Μπιενάλε των Βαλκανίων. Συμμετέχουν αξιόλογοι καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο οι οποίοι επιλέγονται από μία Διεθνή επιτροπή. Η έκθεση πραγματοποιείται στο Cifte Hammam, τα οθωμανικά λουτρά που χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα. Σήμερα είναι χώρος της Εθνικής Πινακοθήκης της Β. Μακεδονίας. Μέσα υπάρχουν αυθεντικά έργα του Ρέμπραντ, του Πικάσο, του Νταλί κάτι που προκαλεί δέος μιας και τα έργα με τα οποία συμμετείχαμε στην έκθεση συνομιλούν με τα θαύματα αυτά της τέχνης. Είχα την τιμή να λάβω πρόσκληση για δεύτερη φορά και να επιλεγώ μαζί με μεγάλα ονόματα παγκοσμίως. Τα έργα με τα οποία συμμετείχα είναι από την ενότητα- Installation «Κλωστή και Μνήμη». Τα έργα ήταν το “ I Remember” και “Without Memory”. Η εγκατάσταση «Κλωστή και Μνήμη» παρουσιάζει τα έργα σαν ένα παλιό φωτογραφικό φιλμ. Έργα βιωματικά, λυτρωτικά, νοσταλγικά, βασισμένα σε παλιές φωτογραφίες μέσα όμως από την δική μου ματιά. Αυτά τα δύο έργα είναι λήθη, νοσταλγία της παιδικής ηλικίας. Είναι μνήμες που μας ακολουθούν στην πορεία της ζωής μας, μας καθορίζουν σαν ανθρώπους. Όλα τα άλλα για μένα είναι μόνο κύκλοι ζωής που το τέλος του ενός είναι η αρχή του άλλου.

Τα έργα που συμμετείχα είναι μεικτή τεχνική με βασικό υλικό το μελάνι. Απεικονίζω τον εαυτό μου με εξπρεσιονιστική ίσως και φοβιστική γραφή. Είναι ένα σύμπλεγμα από αθωότητα, ρομαντισμό, φοβία και ερωτήματα. Είναι αυτό που θυμάμαι και υπάρχει μέσα στο έργο μια δεύτερη παράσταση. Η πρώτη μνήμη που ανακαλώ μέσα στην ψυχή. Είναι το εργαστήριο της γιαγιάς μου, εκεί που ανακάλυψα την τέχνη. Το “Without Memory” είναι ότι δεν θυμάμαι τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα και το φιλμ είναι ανάποδα. Είναι έργα που ζωγραφίστηκαν με ευαισθησία, ρομαντισμό βγάζοντας μια δυναμική , μία θεατρικότητα, μια αλήθεια.

Εκτός όμως από το Osten είχα την τιμή έργα μου να έχουν ταξιδέψει και στην Μπιενάλε στο Μπάρι της Ιταλία αλλά και στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ όπου πήρα και την διάκριση “Leaders Of Art” με το έργο μου «Ροή στο κόκκινο»

Τέλος θα ήθελα να μας πείτε πως μπήκε το θέατρο στην ζωή σας και τι είναι αυτό που σας τράβηξε να ασχοληθείτε και με την σκηνογραφία.

Η ζωγραφική είναι για μένα η πρώτη γλώσσα, αυτή που εκφράζομαι και η σκηνογραφία είναι το επόμενο βήμα μου. Αυτά τα δύο δεν είναι για μένα δύο διαφορετικές τέχνες απλά άλλος τρόπος έκφρασης της ίδιας ανάγκης. Της ανάγκης να δημιουργείς κόσμους που μιλούν χωρίς λόγια. Άλλες φορές με το χρώμα και το σχήμα και άλλες με τον χώρο και τις υφές. Η σκηνογραφία είναι σαν ζωντανός πίνακας σε ένα τρισδιάστατο χώρο και με χρονική διάρκεια όσο μια παράσταση και μετά γίνεται σκόνη. Όλα διαλύονται. Άρα νιώθω να χρησιμοποιώ τα ίδια εργαλεία αλλά σε διαφορετική διάσταση. Ο θεατής και στις δύο περιπτώσεις μπαίνει στο νόημα και την αισθητική. Η διασκευή, η σκηνή, τα φώτα, η αυλαία και οι ηθοποιοί όλα λειτουργούν μαζί για την δημιουργία μιας εμπειρίας. Κάθε φορά είναι σαν να βυθίζεσαι σε μία νέα ιστορία, σε μία νέα εποχή. Φαντάζεσαι, μελετάς, δημιουργείς. Μπορεί ο θεατής να μην θυμάται τις λεπτομέρειες αλλά θα θυμάται πως ένιωσε. Για μένα είναι μαγεία.

Το θέατρο, τα κοστούμια και η σκηνή, η ατμόσφαιρα σε αυτόν τον μαγικό κόσμο, το θέαμα ήταν η πρώτη μου αγάπη και ένα παιδικό όνειρο μαζί φυσικά με την ζωγραφική.

Όπως προανέφερα μετά τις σπουδές μου στην Σχολή καλών Τεχνών συνέχισα στο τμήμα Σκηνογραφίας και ενδυματολογίας. Επίσης είχα την τιμή να μου προτείνουν θεατρικές ομάδες και σύλλογοι της πόλης μας να σκηνογραφήσω τις θεατρικές τους παραστάσεις. Αρχικά η «Λέσχη Λογοτεχνίας και θεάτρου» του συλλόγου «Αριστοτέλης» όπου συνεργάζομαι εδώ και τρία χρόνια στα πλαίσια των πολιτιστικών εκδηλώσεων της πόλης μας. Έχουμε ανεβάσει κλασικά έργα όπως το Κύκνειο Άσμα του Τσέχοφ, τον Έμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ, τους Δέκα μικρούς νέγρους της Αγκάθα Κρίστη αλλά και φέτος την κωμωδία του Όσκαρ Γουάλντ , η Σημασία του να είσαι σοβαρός.

Φέτος όμως συνεργάστηκα και με την θεατρική ομάδα του συλλόγου Κιουταχιατών και Μικρασιατών Φλώρινας στην κωμωδία Ψύλλοι στα αυτιά του Ζορζ Φεντώ.

Τον χειμώνα ετοιμάζουμε ένα ακόμα θεατρικό με την ομάδα των καθηγητών, «οι κήποι των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλη.

Όσο για το μέλλον προσωπικά θα ήθελα να γεφυρώσω την ζωγραφική και τη θεατρική σκηνή και να συνεχίσω να ονειρεύομαι και να δημιουργώ.

Ζάνα Βόσσου https://zanabossou.wixsite.com/zanavossou
Instagram: https://www.instagram.com/zanavossu
Facebook: https://www.facebook.com/zana.vossou.5

The post Συνέντευξη με την ζωγράφο Ζάνα Βόσσου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν στις 6 Φεβρουαρίου, στις 7.00.

The post Η Ζάνα Βόσσου συμμετέχει στην OSTEN Biennial Skopje appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πρόκειται για τους Αλκιβιάδη Βόσδου, Ζάνα Βόσσου και Νίκο Ταμουτσέλη.

The post Οι Αλκιβιάδης Βόσδου, Ζάνα Βόσσου και Νίκος Ταμουτσέλης σε έκθεση στο Πανεπιστήμιο Trakya στην Αδριανούπολη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μέσα από πίνακες, γλυπτά, φωτογραφίες και εννοιολογικά έργα τέχνης, οι καλλιτέχνες εξερευνούν παγκόσμια θέματα, εκφράζουν προσωπικά όνειρα και ζητούν βαθιά προβληματισμό. Κάθε κομμάτι έχει επιλεγεί προσεκτικά, αντιπροσωπεύει ένα στυλ θεμάτων και τεχνικών που συγκλίνουν για να δημιουργήσουν μια εξαιρετική οπτική εμπειρία.

Η Ζάνα Βόσσου συμμετείχε και αποκόμισε το βραβείο “Leaders Protagonists of Art at Washington” για την καλλιτεχνική της αξία με το έργο της “RedFlow”. Ένα έργο από μελάνι σε καμβά.

H βράβευση πραγματοποιήθηκε σε μία κομψή τελετή σε ένα από τα πιο γνωστά ξενοδοχεία της παγκόσμιας μητρόπολης παρουσία εκλεκτών καλεσμένων.

The post Διεθνής διάκριση για τη Φλωρινιώτισσα ζωγράφο Ζάνα Βόσσου στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πως και πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε συστηματικά με τη ζωγραφική; Όπως έλεγε ο Πικάσο κάθε παιδί κρύβει μέσα του ένα καλλιτέχνη, για έμενα είναι απόλυτη αλήθεια. Το μαγικό κόσμο της τέχνης τον ανακάλυψα στο ατελιέ ραπτικής της γιαγιά μου από 3-4 χρόνων. Χρώματα, υφάσματα, σχεδία ο ήχος της ραπτομηχανής, η έννοια του ωραίου, της δημιουργίας, η τελειότητα και το τελικό αποτέλεσμα. Εκεί έκανα τα πρώτα μου σκίτσα και σχεδία ρούχων κάτι με το οποίο ασχολήθηκα και αργότερα. Έτσι η ζωγραφική έγινε για έμενα ζωή και η ζωή παιχνίδι, ανάγκη, καταφύγιο αρχή και τέλος έως σήμερα. Συνεχώς έπαιρνα γνώσεις από διάφορα εργαστήρια τέχνης παρόλο που οι σπουδές μου ήταν άλλες. Μαθήματα σχεδίου αγιογραφία, ψηφιδωτό διακόσμηση κόσμημα ήταν κάποια εργαστήρια που παρακολούθησα. Αλλά δεν μου αρκούσαν. Το μεγαλύτερο όνειρο ζωής εκπληρώθηκε με την εισαγωγή μου στη Ανώτατη Σχολή Καλλών Τεχνών Φλώρινας όπου έχω την ευκαιρία να φοιτώ πλάι σε εξαιρετικούς δασκάλους. Τώρα βρίσκομαι στο τέταρτο έτος στην κατεύθυνση τη ζωγραφική με τον καθηγητή Γιάννη Καστρίτση. Μέσα από τις ακαδημαϊκές γνώσεις που έχω αποκτήσει και συνεχίζω να αποκτώ νοιώθω τόσο την τέχνη μου όσο και τη σκέψη μου συνεχώς να εξελίσσονται.

Σε ποιο ρεύμα ή κίνημα θα εντάσσατε τα έργα σας; Θεωρώ ότι η γνώση και η μελέτη πάνω στην τεχνική είναι το θεμέλιο στην τέχνη, μετά είναι η ιδέα γιατί χωρίς την γνώση, η ιδέα θα διαλυθεί σαν σκόνη πάνω στο έργο είτε αυτό είναι ζωγραφική, γλυπτική ή όποια μορφή τέχνης. Έτσι και εμένα η ζωγραφική μου, πέρασε από πολλά στάδια ανάλογα με τις γνώσεις που είχα. Περνάει από τη συναισθηματική μου αγωνία από της ανάγκες μου τη ματιά μου. Από τον ιμπρεσιονισμό, που ακουμπά στις μεταμορφώσεις του φωτός και της στιγμιαίας αποτύπωσης η ζωγραφική μου περνάει στο εξπρεσιονισμό και με ελευθερώνει τόσο στο θέμα όσο και στο χρώμα, όμως δεν εγκλωβίζομαι σε αυτό επειδή τα έργα μου θα ήθελα να έχουν δική τους σφραγίδα και ταυτότητα. Δοκιμάζω τα όριά μου πειραματίζομαι στα υλικά τις τεχνοτροπίες και τα διάφορα μέσα.

Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας; Η έμπνευση και τα θέματα είναι παντού γύρω μας. Ως άνθρωπος έχω πολλούς ρόλους σε μια μέρα είμαι αποδέκτης λοιπόν πολλών ερεθισμάτων. Το κυριότερο είναι τι θα βγάλεις ως καλλιτέχνης. Πως θα συνεργαστούν το αίσθημα με τη φόρμα, με το σχήμα και το χρώμα. Έμπνευση είναι τα λόγια οι ιδέες και οι σκέψεις που δεν μπορώ να εκφράσω και τα αποτυπώνω. Είναι τα βιώματά μου, είναι άνθρωποι αντικείμενα, και πάντα πρέπει να είναι πολύ σημαντικά για έμενα. Ακόμα και ένα απλό αντικείμενο ή κάτι που δεν έχω δει ποτέ και υπάρχει μόνο στη φαντασία μου μπορεί να γίνει ένα πολύ δυνατό έργο.

Υπάρχουν προσωπικότητες ή άλλοι καλλιτέχνες που έχουν επιδράσει στα έργα σας; «Η ζωγραφική είναι η ζωή. Αν κατακτήθηκε αυτό, τότε το έχουμε πετύχει. Το έργο μου πρέπει να ολοκληρωθεί είτε στη ζωγραφική είτε στη ζωή. Τέχνη δεν κάνει να είναι τέχνη. Τότε μόνο γεννιέται» αφορισμός του Γιώργου Μπουζιάνη. Έλληνας ζωγράφος που θαυμάζω ιδιαίτερα. Η ζωγραφική του και το πως συνδέει το αίσθημα, το χρώμα και τη θεματολογία μπορώ να πω με έχουν επηρεάσει. Επίσης θαυμάζω και πολλούς άλλους έλληνες καλλιτέχνες όπως ο Κ. Λούστας, ο Τ. Μπέσσας, ο Γ. Μώραλης, ο Δ. Κοκκινίδης αλλά και πολλούς ξένους όπως ο Matisse, ο Munch, ο Van Gogh, o Gauguin, τις ακουαρέλες του Cezanne. Εκτός από ζωγράφους θαυμάζω και γλύπτες όπως τη γλύπτρια Χρυσά Βραδέα, το γλύπτη Takis αλλά και τη σχεδιάστρια ρούχων και κοσμημάτων Σοφία Κοκοσαλάκη. Όλοι έχουν αφήσει το αποτύπωμσ τους σε μένα. Έχω επηρεαστεί όμως και από άλλους, όχι μόνο από τον εικαστικό χώρο, αλλά και προσωπικότητες όπως συγγραφείς και φιλοσόφους. Στέκομαι λίγο στο ρητό του Ηράκλειτου τα «πάντα ρει». Η ζωγραφική για έμενα περνάει από πολλά στάδια, είναι σαν τους κύκλους ζωής, που το τέλος ενός είναι η αρχή του αλλού. Και μέσα σε αυτούς περνάνε τα βιώματα, τα συναισθήματα και αποτυπώνονται στον καμβά.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχετε θέσει στον εαυτό σας ως καλλιτέχνης; Προκλήσεις θα υπάρχουν πάντα όσο θα υπάρχω. Πρέπει να φτάσω στα όριά μου να πετύχω σαν καλλιτέχνης με την έννοια που με φαντάζομαι, πρώτα απέναντι σε έμενα στη δική μου αισθητική και θα είμαι χαρούμενη εάν το αποτέλεσμα αρέσει και στους άλλους αν και στην τέχνη πάντα κάτι αιωρείται, η Αμφιβολία.

Ποσό αποδεκτή είναι η Τέχνη στην Ελλάδα σήμερα και τι ρολό καλείται να παίξει στο δημόσιο χώρο; Η Ελλάδα σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες κρατάει ακόμα μια πιο συντηρητική στάση απέναντι στην τέχνη, πόσο μάλλον στο δημόσιο χώρο. Όπως είχε πει και ο Δ. Δασκαλόπουλος (συλλέκτης σύγχρονης τέχνης και ιδρυτής του οργανισμού «ΝΕΟΝ») «Στην Ελλάδα το κοινωνικό περιβάλλον υποφέρει και υποφέρει κυρίως από την έλλειψη συμμετοχής και δημιουργικότητας. Μέσα στην πόλη μας είμαστε περαστικοί, θεατές επιβάτες, θαμώνες, καταναλωτές όμως δεν είμαστε ενεργοί πολίτες.» Η τέχνη στο δημόσιο χώρο είναι ένας τρόπος έκφρασης, αντίδρασης, πολιτικοποίησης ή απλά μια εικαστική παρέμβαση. Είτε αυτή είναι με τη μορφή εικαστικών έργων, ζωγραφικών συνθέσεων, τοιχογραφιών, graffiti, γλυπτών, εγκαταστάσεων ή άλλων μορφών τέχνης μεγάλης ή μικρής κλίμακας η τέχνη εισχωρεί στη δημόσια αστική ζωή. Δημιουργεί μια δημόσια γκαλερί με ενεργά εικαστικά έργα που απεγκλωβίζει την τέχνη από τις αίθουσες των μουσείων- galleries και απελευθερώνει τη σκέψη του πολίτη. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η τέχνη στο δημόσιο χώρο θα έπρεπε να είναι πιο έντονη. Τα graffiti σαν την πιο σύγχρονη μορφή δημόσιας τέχνης δίνει χρώμα και χαρά στην πόλη. Καλύπτει το καταθλιπτικό γκρίζο και αυτό είναι κάτι που όλοι έχουμε ανάγκη ειδικά στην εποχή που ζούμε. Πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στους street artists να μετατρέψουν τις πόλεις σε χρωματιστό καμβά και έτσι να δημιουργηθεί μια αλληλεπίδραση του πολίτη με την τέχνη.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχεδία; Από τη στιγμή που φοιτώ στη σχολή καλλών τεχνών με εξαιρετικούς δάσκαλος τα όνειρα γίνονται πιο τολμηρά. Προτεραιότητά μου είναι στην πτυχιακή εργασία μου να φτάσω στα όριά μου για το αποτέλεσμα και να θέσω τις βάσεις για τη συνέχεια. Από εκεί και περά, τα όνειρα δεν σταματούν. Θέλω να εξαντλήσω τα θέματα από τους κύκλους που περνάω, να ακολουθήσω τη ροή ή να της πάω και κόντρα. Να είμαι ικανοποιημένη με την παρουσία μου στον καλλιτεχνικό χώρο. Και ακόμα ένα όνειρό μου είναι η γλυπτική, που ελπίζω να το υλοποιήσω στο μέλλον. Τέλος θα ήθελα να συνδυάσω ό,τι γνώσεις και εμπειρία έχω αποκτήσει σε κάτι καινούριο, κάτι που θα έχει το δικό μου στίγμα.

Σπουδές εικαστικών

• 1993-1997 Εργαστήριο Ζωγραφικής ΦΣΦ Αριστοτέλης, Φλώρινα, Ν. Ταμουτσέλης
• 1997-2001 Εργαστήριο Αγιογραφίας, Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας, Θ. Θοδωρίδης
• 2000-2001 Κατασκευή και Διακόσμηση, Μουσείο Τέχνης Φλώρινα, Α. Τσουλφίδου
• 2001-2003 Εργαστήριο Κόσμημα, ΦΣΦ Αριστοτέλης Φλώρινας
• 2003-2007 Εργαστήριο Ζωγραφικής Σχέδιο -Χρώμα, Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας
• 2012 -2014 εργαστήριο Ψηφιδωτό, Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας, Ε. Μώρου
• 2016- Σχολή Καλλών Τεχνών, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών παν. Δυτικής Μακεδονίας (8ο εξάμηνο, Κατεύθυνση Ζωγραφικής)

Συμμετοχή σε εκθέσεις

• Νοέμβριος 1997 Έκθεση Ζωγραφικής εργαστηρίου ζωγραφικής του Συλλόγου ΦΣΦ Αριστοτέλης, αιθ. Πινακοθήκης
• Δεκέμβριος 2001 Ομαδική Έκθεση Φλωρινιωτών Ζωγράφων, αιθ. Πινακοθήκης ΦΣΦ Αριστοτέλης
• 2014 Ομαδική έκθεση Ψηφιδωτού, Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας
• Αύγουστος 2005 Πολιτιστικές Εκδηλώσεις Φλώρινας
• Απρίλιος 2019 Observe Self, Πλατεία Art space, Πτολεμαΐδα
• Μάιος 2019 Platforms Project, Αθήνα, Συμμετοχή με την ομάδα EN FLO
• Σεπτέμβριος 2019 CheapArt,

Ομαδική έκθεση, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης κτήριο Εξάρχου, Φλώρινα
• Δεκέμβριος 2019 «Βαρύς Χειμώνας», Ομαδική έκθεση , Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης κτήριο Εξάρχου, Φλώρινα
• Μάιος 2020 “Visual Arts e- Pandemic”, Διαδικτυακή εικαστική έκθεση
• 2020 «BearArts life ARCPROM», Σχολή Καλλών Τεχνών Φλώρινα
• Σεπτέμβριος 2020 «Paint of Lyric», Ομαδική έκθεση Ιθάκη
• Μελλοντική συμμετοχή “Balcan Art Festival”, Συμμετοχή σε ομαδική έκθεση

Πηγή: polismagazino.gr

The post Ζάνα Βόσσου: “Πρέπει να φτάσω στα όρια μου, να πετύχω σαν καλλιτέχνης με την έννοια που με φαντάζομαι, πρώτα απέναντι σε έμενα στη δική μου αισθητική…” appeared first on Νέα Φλώρινα.