Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

Αδιαφόρησε, πήγαινε αλλού, κοίτα μπροστά, πρόσεχε τον εαυτό σου… από ότι δεν σου ταιριάζει, από όποιον δεν σε σέβεται. Είτε πρόκειται για ανθρώπους που σε περιβάλλουν είτε πρόκειται για γεγονότα της καθημερινότητας.

Αδιαφόρησε… για αυτόν που δεν σε έχει προτεραιότητα στη ζωή του. Σε έχει δεύτερη ή και τρίτη επιλογή. Δίνει περισσότερο χρόνο στη δουλειά του ή στους φίλους του ή σε κάποιο άλλο άτομο. Δεν υπάρχει λόγος, να σπαταλάς το δικό σου χρόνο για έναν άνθρωπο που δεν σου ανήκει πραγματικά. Σε ένα τέτοιο μοτίβο «σχέσης» ουσιαστικά είσαι μόνος σου. Ποιος ο λόγος να διατηρήσεις αυτή τη σχέση;

Πήγαινε αλλού… δεν χρειάζεται να είσαι εκεί για όσους κοιτούν να σε «βολέψουν» στο πρόγραμμα τους. Πήγαινε σε όσους θέλουν με πολλή χαρά και αγάπη να σε δουν και να πείτε τα νέα σας, να ακούσουν τους προβληματισμούς σου, να χαρούν με τη επιτυχία σου. Δεν χρειάζεται να «παρακαλάς» για να είσαι στη ζωή κάποιου φίλου ή συγγενή ή συναδέλφου ενώ δεν υπάρχει θέση για σένα.

Κοίτα μπροστά… άφησε πίσω σου ό,τι δεν σε αντιπροσωπεύει. Όταν αρχίσεις να νιώθεις πως πιέζεσαι, να μην περνάς καλά και πρέπει να συμβιβαστείς με γεγονότα ή ανθρώπους τότε αποχώρησε.  Όταν αρχίσεις να έχεις αμφιβολίες, να χάνεις την ηρεμία σου τότε είναι σημάδι πως κάτι δεν πάει καλά… Μερικοί μπορεί να σε πείσουν πως είσαι υπερβολικός (ίσως γιατί έτσι τους εξυπηρετεί) ή πως κάτι πάει στραβά με σένα τότε να αποχωρείς με το κεφάλι ψηλά και κοίτα μπροστά…

Πρόσεχε τον εαυτό σου… όταν  βλέπεις πως αδυνατεί να ανταποκριθεί σε κάποιες καταστάσεις και οδηγείται στα σκοτεινά μονοπάτια του μίσους, του θυμού, της άρνησης και εντέλει της στενοχώριας τότε οφείλεις να δώσεις χρόνο στον ίδιο σου τον εαυτό για να πάρει αποστάσεις, να ανασυγκροτηθεί και σε κατάσταση ηρεμίας να πάρει θέση στο όποιο ζήτημα. Μην ξεχνάς ότι προτεραιότητα είναι πάντα ο εαυτός μας, είναι σκόπιμο να τον προσέχουμε και να τον αγαπάμε. Γιατί αν δεν αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας… πως περιμένουμε να αγαπηθούμε από τους άλλους;

Συνοψίζοντας, αποχώρησε με το κεφάλι ψηλά όταν διαισθανθείς ότι κάποιος δεν σε σέβεται και δεν σε εκτιμά. Η αποχώρηση δεν χρειάζεται να γίνει με διαπληκτισμούς και έντονες διαμάχες… η ήρεμη απόφαση σου να φύγεις από ότι δεν σου ταιριάζει είναι η απάντηση σου. Να είσαι σίγουρος, πως τα καλύτερα έρχονται…

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

The post Ένας ψυχολόγος συμβουλεύει: Αδιαφόρησε για όποιον δεν σε σέβεται appeared first on Νέα Φλώρινα.

Πολλές φορές συμβιβαζόμαστε στη ζωή μας και συνηθίζουμε σε καταστάσεις που νομίζουν πως μας ταιριάζουν αλλά τελικά μας κρατούν πίσω. Μας κρατάει σταθερούς μία συνήθεια και διστάζουμε να κάνουμε το πρώτο βήμα για να την αλλάξουμε. Μένουμε δέσμιοι, είτε γιατί φοβόμαστε να προχωρήσουμε σε κάτι διαφορετικό είτε επειδή πολλές φορές βαριόμαστε να φύγουμε από μία κατάσταση σίγουρη και «δοκιμασμένη». Εν ολίγοις μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν και δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας  να ασχοληθεί με το παρόν και τις προοπτικές που υπάρχουν στο μέλλον.

Όταν εννοώ προσκόλληση στο παρελθόν εννοώ πως είμαστε προσκολλημένοι με τα βιώματα που αποκτήσαμε από του γονείς μας, με τις επιταγές που όπως ήταν φυσικό λόγω της παιδικής μας ηλικίας τις δεχτήκαμε χωρίς να τις αναλύσουμε ιδιαίτερα και τις «κουβαλάμε» μέχρι και την ενηλικίωσή μας και μπορεί και για όλη μας τη ζωή, γιατί είμαστε πεπεισμένοι ότι είναι σωστές. Είμαστε προσκολλημένοι στα γονεϊκά πρότυπα και στις διάφορες διαβουλεύσεις τους και διδαχές τους. Αυτές είναι λοιπόν που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε,  τις έχουμε ενστερνιστεί τόσο, έχουν γίνει κομμάτι του εαυτού μας που κάθε πιθανή απόκλιση από αυτές μας φοβίζει. Έτσι παραμένουμε στάσιμοι και αμετακίνητοι στις προκλήσεις που εμφανίζονται στη ζωή μας.

Μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε; Δεν εννοώ να ξεχάσουμε τις διδαχές των γονέων μας και τις αξίες που μας έδωσαν στην παιδική ηλικία αλλά θα μπορούσαμε να γίνουμε πιο ευέλικτοι και περισσότερο ανοιχτοί στις νέες προκλήσεις που μπορεί να εμφανιστούν. Η αλλαγή αυτή θα μπορούσε να γίνει πιο εύκολα αν κάνουμε στροφή στον εαυτό μας.. εννοώντας να μάθουμε περισσότερο τον εαυτό μας, το τι τελικά μας ταιριάζει.

Μαθαίνοντας λοιπόν τις αντοχές μας και τις δυνατότητές μας δεν θα φοβόμαστε να μην απογοητευτούμε από τις δυσκολίες της καθημερινότητας, θα έχουμε μεγαλύτερη κριτική σκέψη και θα ξεφύγουμε από τον τρόπο που μάθαμε να ζούμε τόσο καιρό. Θα αρχίσουμε να γινόμαστε περισσότερο ανοιχτοί – και με τους ανθρώπους αλλά και με τις καταστάσεις- και θα αποκτήσουμε καλύτερη κριτική σκέψη. Πλέον θα αποδεχόμαστε νέες πληροφορίες και εμπειρίες χωρίς να λέμε μέσα μας «ωχ αυτό δεν είναι σωστό, πρέπον αφού δεν μας το είπαν οι γονείς μας».

Μπορούμε να αλλάξουμε, να δοκιμάσουμε, μπορεί στην αρχή να απογοητευτούμε αλλά θα γίνουμε περισσότερο δυνατοί. Τα εμπόδια και οι αποτυχίες που μπορεί να συναντήσουμε, επειδή ξεφύγαμε από το συνηθισμένο-δοκιμασμένο,  θα μας κάνουν πιο ανθεκτικούς. Ας τολμήσουμε λοιπόν αυτή την αλλαγή, είναι λάθος να εμμένουμε για όλη μας τη ζωή σε αντιλήψεις που δεν μας αντιπροσωπεύουν και μας κρατούν ριζωμένες στο παρελθόν.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

The post Όταν κάποιες αντιλήψεις μας κρατούν ριζωμένους στο παρελθόν… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Στη ζωή μας, έρχεται μία στιγμή που θα ανακαλύψουμε μία πλευρά της προσωπικότητας μας… λίγο πιο σκοτεινή. Μία πλευρά μας που συνήθως προτιμούμε να την αγνοούμε ή και να την περιφρονούμε. Είναι οι στιγμές που έχουμε πληγωθεί ή στεναχωρηθεί και αυτές θα ορίσουν το παρόν και το μέλλον μας. Είναι οι στιγμές που θα μας αφυπνίσουν εντέλει για να κάνουμε την αλλαγή της κατεύθυνσης… προς την αποδοχή του εαυτού μας.

Σε αυτή την περίοδο θα καταρρίψουμε αρκετά «εγώ», «πιστεύω», «ξέρω», «απαιτώ», και «θέλω». Αυτή η στιγμή είναι μοιραίο να έρθει, γιατί είναι έτσι δομημένη η ζωή μας όπου καλούμαστε να αλλάζουμε, να προσαρμοζόμαστε, να ανακαλύπτουμε συνεχώς τον καλύτερό μας εαυτό, που μερικές φορές μπορεί να έχει επηρεαστεί από κακές επιθυμίες ή τραυματικές εμπειρίες.

Είναι λοιπόν σκόπιμο να μπορέσουμε να δούμε καθαρά την ουσία των καταστάσεων που συμβαίνουν στη ζωή μας, για να προβούμε στην αλλαγή κατεύθυνσης. Όμως, αυτό απαιτεί κατάργηση παλαιών αντιλήψεων και υιοθέτηση νέων μορφών επικοινωνίας. Και εδώ είναι που χρειάζεται πολλή δουλειά με τον εαυτό μας, δύσκολη και μερικές φορές και επίπονη. Αλλά φανταστείτε πως όταν θα ανακαλύψετε τον εαυτό σας, θα διώξετε μακριά την σκοτεινή σας πλευρά.

Όταν λοιπόν έρθει αυτή η στιγμή, ας μην διστάσουμε ή φοβηθούμε να ξεμάθουμε από ό,τι έχουμε συνηθίσει. Μη χάσουμε την ευκαιρία για έναν πιο φωτεινό προορισμό. Τώρα είναι που ο εαυτός μας χρειάζεται την προσοχή μας, την φροντίδα μας για να αποχωριστεί όλα αυτά που του πρόδιδαν την σκοτεινή του πλευρά και να αποδεχτεί την καινούργια κατάσταση που θα τον οδηγήσει στην απελευθέρωση και στην ευτυχία. Θα πρέπει να αφήσει το κομμάτι του εαυτού του που γνώριζε, που είχε συνηθίσει, και ας του προκαλούσαν δυσκολίες και προβλήματα.

Αξίζει ο κόπος… προσπαθήστε το!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

The post Μη χάσουμε την ευκαιρία για έναν πιο φωτεινό προορισμό appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τι σας φοβίζει ποιο πολύ; Τι σας αναστατώνει τις πιο μύχιες σκέψεις; Τι απειλεί περισσότερο από κάθε τι άλλο, όσους και ότι αγαπάτε; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά σε εμένα ένα πράγμα μου έρχεται στο μυαλό…

Από την ώρα που γεννιόμαστε ως την ώρα που πεθαίνουμε μέσα στα πόδια μας είναι. Πεισματικά σφιχταγκαλιασμένος με τη ζωή. Λες και ρώτησε κανέναν αν τον θέλουμε, αν τον έχουμε ανάγκη. Τι νομίζει δηλαδή; Ότι δεν μπορούμε χωρίς αυτόν; Εγωισμός μέχρι θανάτου…

Αδερφός του ύπνου στην αρχαιότητα, έρχεται δριμύτερος στη συνείδησή μας με το που σουρουπώνει, κρύβεται στο σκοτάδι και στους εφιάλτες μας…

Όμως τώρα, εμείς οι κοινοί θνητοί, ας το πάρουμε απόφαση. Ας συμφιλιωθούμε, ας το αποδεχτούμε. Ήταν, είναι και θα είναι εδώ. Πρίν και μετά από εμάς. Αυτός μας υποδέχεται, αυτός μας ξεπροβοδίζει. Αυτός είναι ο σύ-ζυγος της ζωής. Ο μόνος δρόμος για να ανακουφίσουμε την υπαρξιακή μας αγωνία είναι αυτός της αποδοχής: να αποδεχτούμε το αυτονόητο, το αυταπόδειχτο, το αναπόφευκτο… Εξάλλου όλοι το(ν) ξέρουμε από μικροί –το παράδοξο είναι ότι το(ν) κρύβουμε (αλήθεια από ποιόν; Από τον ίδιο μας τον εαυτό!…) καθώς μεγαλώνουμε.

Ίσως, λέω ίσως, αν σταματήσουμε κι εμείς να του γκρινιάζουμε, να τον φοβόμαστε, να τον αποφεύγουμε, ίσως κι αυτός, να μας δείξει ένα πιο φωτεινό του πρόσωπο… Ίσως το μαύρο να γίνει γκρι. Κάτι είναι κι αυτό…

Γκρι με κίτρινο πάει. Γκρι με μπλε πάει. Γκρι με κόκκινο πάει… Όλα πάνε δηλαδή, όρεξη να έχεις… Όρεξη για ζωή. Το αντίδοτο στον φόβο του θανάτου είναι η όρεξη για ζωή, το προσωπικό νόημα που θα επενδύσει ο καθένας μας στην καθημερινότητά του, στις σχέσεις μας, στις δράσεις μας, στις απλές καθημερινές μας πράξεις.

Αλίμονο όχι σε όσους φοβούνται τον θάνατο, αυτό είναι φυσιολογικό, αλίμονο σε όσους δεν βρίσκουν νόημα στην ζωή τους…

Αλλά αυτή είναι μια ακόμα μεγάλη συζήτηση…

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Τα υπαρξιακά δεδομένα μίας αιώνιας αναμέτρησης… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα

Πολλοί άνθρωποι ψάχνουν την ευτυχία στα λεφτά. Τον πλούτο κάθε μορφής, στα υλικά αγαθά, στην συσσώρευση κάθε λογής… Άλλοι πάλι θέλουν λίγα και καλά, θέλουν την ησυχία τους, να μην ξοδεύονται στα πολλά, στις πολλές συναναστροφές ΄΄την πολλή συνάφεια του κόσμου,
τις πολλές κινήσεις κι ομιλίες΄΄… Είναι όμως απαραίτητα κάτι καλύτερο και κάτι χειρότερο; Και το ΄΄καλό΄΄, το ΄΄σωστό΄΄, είναι το ίδιο για όλους;

Μοιάζει σαν μία διαμάχη, άλλοτε με πιο ήπια κι άλλοτε με πιο άγρια χαρακτηριστικά.  Παρακολουθούμε σε ζωντανή σύνδεση -αιώνες τώρα- έναν αγώνα αγωνιώδη ανάμεσα στην ποιότητα και την ποσότητα. Έναν αγώνα, ένα μπρα ντε φερ, μια τιτανομαχία μεταξύ του ποιοτικού και του ποσοτικού…

Οι φίλαθλοι, άλλοτε μάζες, άθλιες, κρεμασμένες σαν τσαμπιά ο ένας πάνω στον άλλον κι άλλοτε σοβαρές, συμμορφωμένες, μ’ένα ποτήρι λευκό κρασί στο χέρι, μάλλον δυσανάλογα μοιρασμένοι -αν και σαφώς περισσότεροι με την ποσότητα (κάποτε ήταν ΄΄κρυφοποιοτικοί΄΄, τώρα απελευθερώθηκαν, πέταξαν τις μάσκες -δεν τους αδικώ…)- φωνάζουν εκατέρωθεν τα συνθήματά τους:

– ”Ουκ εν τω πολλώ το ευ”, οι μεν -πιο φιλοσοφημένοι…

– ”Δώσε και μένα μπάρμπα”, οι δε -πιο λαϊκοί…

Το δικό μας ερώτημα ωστόσο είναι άλλο: Ως πότε θα εξακολουθούμε να τραβάμε ένα σχοινί από εδώ ή από εκεί, ρίχνοντας λάδι σε έναν κοινωνικό και ταυτόχρονα εσωτερικό, σε έναν προσωπικό ΄΄διχασμό΄΄; Μήπως κι εδώ θα μπορούσε η λύση του όλου δράματος να είναι η σύνθεση, η συμπόρευση, η συνύπαρξη; Αντί να είναι δηλαδή η λογική του ΄΄ή το ένα ή το άλλο΄΄, γιατί να μην είναι η λογική του ΄΄και το ένα και το άλλο΄΄; Γιατί πρέπει συνεχώς να διαλέγουμε; Γιατί πρέπει να διχάζουμε εαυτόν και αλλήλους; Γιατι να μην μπορούμε απενοχοποιημένα να χαρούμε και τη δόξα και το χρήμα, αλλά και την φτώχεια και την ΄΄ερημιά΄΄;

Τελικά τι και ποιος ορίζει την ευτυχία και την ευχαρίστηση του καθενός…;

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Τελικά τι και ποιος ορίζει την ευτυχία και την ευχαρίστηση του καθενός…; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα

Πολλές έρευνες, πολλές μελέτες, μιλούν για την ευεργετική επίδραση του χαμόγελου στη ζωή μας. Στοιχεία που άλλα αποδεικνύονται επιστημονικά κι άλλα επιβεβαιώνονται εμπειρικά,  συνιστούν το χαμόγελο ως μια κύρια πηγή ευζωίας: Μειώνει το στρες, σπάει την αμηχανία, συμβάλλει στην αξιοπιστία, αυξάνει την παραγωγικότητα, χαμηλώνει τους καρδιακούς παλμούς, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, αυξάνει τη διάρκεια της ζωής… Τόσοι και τόσοι λόγοι, όλοι τους εξαιρετικοί!

Τι γίνεται όμως στην πραγματική ζωή; Πόσο συχνά χαμογελάμε, πόσο συχνά επιτρέπουμε στην καθημερινότητά μας να «γεννήσει» χαμόγελα, πόσο αφήνουμε τους ρυθμούς μας να χωρέσουν ένα χαμόγελο αντί για ένα σφιγμένο πρόσωπο ή ένα «χαμογελαστό προσωπείο» που μάλλον υποκρίνεται παρά νιώθει τη χαρά;

Γιατί το χαμόγελο –κακά τα ψέματα- δεν μπορούμε να το φορέσουμε σαν να είναι μάσκα ομορφιάς, ούτε μπορούμε να το παραγγέλνουμε σαν να είναι καφές για να μας το φέρουν, το χαμόγελο πρέπει να το βρούμε μόνοι μας… να ξαναβρούμε το χαμόγελό μας! Τι σημαίνει όμως αυτό;

Σημαίνει ότι πρέπει να ξαναθυμηθούμε τις βασικές μας τις αρχές, τις αρχές δηλαδή της καλοσύνης, της ευγένειας, της εγγύτητας, όλων εκείνων των στοιχείων που επιτρέπουν την επαφή και την επικοινωνία στις ανθρώπινες σχέσεις: Μια καλημέρα, μια καλή κουβέντα, οι καλές προθέσεις, οι καλές πράξεις… το καλό γενικά! Σε αντίθεση, το συμφέρον, το κέρδος, η κοροϊδία, η κακοπιστία, όσο κι αν προσποιούμαστε δεν αφήνουν χώρο για χαμόγελα (κι ας κάνουμε πως χαμογελάμε…).

Το χαμόγελο θέλει καλή καρδιά και ανοιχτωσιά για να υπάρξει, θέλει ψυχική ευγένεια και καλοσύνη για να ευδοκιμήσει, θέλει καλούς τρόπους, καλούς ανθρώπους… Μην περιμένουμε από το χαμόγελο να έρθει να μας βρει για να μας καταπραΰνει. Πρέπει εμείς να πάμε σε αυτό και να το καλέσουμε με καλή προαίρεση στη ζωή μας… Τότε αυτό θα μας δοθεί απλόχερα και θα μας προσφέρει όλα τα ευεργετικά συστατικά του: σαν παυσίπονο, σαν μυστικό της νεότητας, σαν χαρά της ζωής και αλατοπίπερο μιας σχέσης…

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Το χαμόγελο, μια ευεργετική πηγή ευζωίας! appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος

Πολλοί είναι οι γονείς που είτε από το ενθουσιασμό τους και τη χαρά τους να έχουν όσο το δυνατόν πιο κοντά τους το παιδάκι τους είτε από την κούραση τους και την διευκόλυνση τους θα πάρουν το μωρό τους στο κρεβάτι τους για να κοιμηθούν όλοι μαζί.

Από ιατρικής απόψεως αυτή η κίνηση ίσως κρύβει σοβαρούς κινδύνους, καθώς ασυναίσθητα μπορούμε να προκαλέσουμε τραυματισμό στο μωρό, πλακώνοντάς το! Αυτό που θα ήταν ιδανικό, τουλάχιστον για τον πρώτο χρόνο να συμβεί, είναι να κοιμάται στο δωμάτιο των γονιών του σε δικό του κρεβατάκι (πχ λίκνο, καλαθούνα, port-bebe ή κούνια). Είναι πολύ σημαντικό να παραμείνει από τη αρχή στο δικό του κρεβατάκι και εσείς στο δικό σας κρεβάτι. Και σταδιακά από τον δεύτερο χρόνο, περίπου…, να πάει στο δωμάτιο του, όπου θα μάθει να έχει το δικό του προσωπικό χώρο. Σε καμία περίπτωση, δεν απαγορεύουμε στο παιδί να «επισκέπτεται» το δωμάτιο των γονιών του είτε για να μας ξυπνήσει και να αγκαλιαστούμε είτε για να παίξουμε όλοι μαζί.

Για να έχει επιτυχία όλη αυτή η μετάβαση θα πρέπει να γίνει πρώτα μία συζήτηση με τον σύντροφο, προκειμένου να καταλήξετε σε μία κοινή απόφαση, πως συμφωνείτε πως το παιδί σας θα είναι στο δικό του χώρο και εσείς στο δικό σας. Αν υπάρχει ασυμφωνία σε αυτή την κατάσταση, θα μεταφέρετε την σύγχυση σας στο παιδί και το παιδί θα εκμεταλλευτεί προς όφελος του το γεγονός. Αν το παιδί μάθει πως το να κοιμάται με τους γονείς του είναι φυσιολογικό και επιτρεπτό… κατανοείτε πως η αλλαγή θα φέρει ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Πόσο μάλλον αν ο ένας γονιός επιτρέπει να κοιμηθεί το παιδί μαζί τους και ο άλλος όχι. Για αυτό «η ισχύς εν τη ενώσει»…

Στις περιπτώσεις που τα παιδιά είναι ήδη πιο μεγάλα αλλά ακόμα κοιμούνται μαζί σας, θα πρέπει πρώτα να συζητήστε με το ίδιο το παιδί για αυτή την μετάβαση. Καθώς αν δεν προηγηθεί κάποια συζήτηση μπορεί να θεωρήσει πως το τιμωρείτε για κάτι που δεν αντιλαμβάνεται, αποκλείοντας το από την καθημερινότητα σας. Θα ήταν πολύ λογικό αν αντιδρούσε και ξεσπούσε σε κλάματα και γκρίνια. Εξηγήστε πως τώρα που είναι πια «μεγάλο» παιδί θα πρέπει να πάει στο δικό του προσωπικό χώρο με το δικό του κρεβάτι. Εξηγήστε του πως αυτό δεν γίνεται ως τιμωρία, καθώς δεν το τιμωρείτε για τίποτα αλλά αντίθετα το επιβραβεύετε για την ωριμότητα του.

Για να γίνει πιο διασκεδαστική η μετάβαση στο δικό του δωμάτιο, μπορείτε να διακοσμήσετε το δωμάτιο του παρέα, σεβόμενοι τις επιλογές του. Να διαλέξετε παρέα το κρεβάτι του, τα σεντόνια του, το φωτιστικό, τα διακοσμητικά και ό,τι είναι απαραίτητο για ένα παιδικό δωμάτιο.

Προσέξτε… και να τα κάνετε με επιτυχία όλα αυτά. Δεν σημαίνει πως το παιδί σας δεν θα ξυπνήσει μες στην νύχτα να σας ζητήσει να κοιμηθείτε όλοι μαζί γιατί είδε κάποιο κακό όνειρο ή άκουσε κάτι που τον τρόμαξε (πχ. βροντή ή γάβγισμα). Ο γονιός πρέπει να παίρνει το παιδί αγκαλιά και να πηγαίνουν μαζί στο δωμάτιο μέχρι εκείνο να κοιμηθεί. Μένουμε στο δωμάτιο μέχρι να τον πάρει ο ύπνος. Όπως αναφέραμε και πιο πάνω, και οι δυο γονείς πρέπει να έχουν την ίδια συμπεριφορά, να ακολουθούν την ίδια γραμμή.

Πολύ σύντομα θα παρατηρήσετε πως το παιδί θα κοιμάται σταθερά στο κρεβάτι του. Με αυτό τον τρόπο το παιδί θα καταφέρει να αυτονομηθεί, θα καταλάβει πως είναι δυνατό και ικανό να παίρνει πρωτοβουλίες και αποφάσεις στο μέλλον.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Επιτρέπουμε στο παιδί μας να κοιμηθεί στο κρεβάτι μας; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος

Πολλές φορές οι γονείς παίρνουν την απόφαση να αποκρύψουν την αλήθεια κάποιων καταστάσεων που προκύπτουν στην οικογένεια (θέματα οικονομικά, υγείας, θανάτου, διαζυγίου κ.ά) προκειμένου να μην προβληματίσουν τα παιδιά ή μην τα στενοχωρήσουν. Όμως, τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι τους, πρέπει να ξέρουν την αλήθεια.

Να είστε ειλικρινείς με τα παιδιά σας. Δεν χρειάζεται να μεγαλώνουν στο «μαγικό» σπίτι που συμβαίνουν μόνο θετικά πράγματα. Τα παιδιά οφείλουν να γνωρίζουν και τα αρνητικά ή στενάχωρα που συμβαίνουν στην ζωή, ώστε μεγαλώνοντας να γίνουν πιο ανθεκτικά σε αυτά. Ξέρετε πως τα παιδιά είναι πανέξυπνα και το ένστικτο τους είναι πολύ δυνατό και σίγουρα θα αντιλαμβάνονται πως κάτι συμβαίνει στους γονείς τους. Μην τους γεμίζουμε αδίκως με ανησυχίες, φόβους και υποψίες. Ξεκαθαρίστε τους την κατάσταση, εντάξτε τους στην ομάδα της οικογένεια σας.

Το μυστικό βρίσκεται στην καλή επικοινωνία με βάση την ειλικρίνεια και την αγάπη. Συζητώντας ειλικρινά και λέγοντας την αλήθεια, τα παιδιά σας θα μάθουν να σας εμπιστεύονται. Θα μάθουν πως όσο δυσάρεστο ή κακό είναι αυτό που πρόκειται να ειπωθεί, οι γονείς θα τους πουν μόνο την αλήθεια. Μπορείτε να συζητήσετε τι έχει συμβεί ή τι θα συμβεί, μπορείτε να ζητήσετε την γνώμη τους ή να σας πουν πως αισθάνονται με αυτό που ακούν, μπορείτε να τα αφήσετε να απελευθερώσουν κάθε τους συναίσθημα και να τους επιλύσετε κάθε προβληματισμό τους.

Μην ξεχνάτε πως για τα παιδιά σας είστε τα πρότυπα τους και το γεγονός πως «βλέπουν» ότι είστε ειλικρινείς, αληθινοί και επικοινωνιακοί στη ζωή σας… Αυτά τα χαρακτηριστικά θα υιοθετήσουν και εκείνα. Αν βλέπουν πως λέτε ψέματα ή μισές αλήθειες γιατί φοβάστε μήπως πληγωθούν, τότε θα κάνουν το ίδιο και αυτά.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στο Περιστέρι, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Η ειλικρίνεια θέτει πιο γερές βάσεις στη σχέση με τα παιδιά μας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος

Συχνά οι γονείς βγαίνουν εκτός ελέγχου και αρχίζουν να φωνάζουν στα παιδιά τους (συχνά σε υστερικό τόνο) – και αργότερα προσπαθούν να ξεχάσουν αυτή την συμπεριφορά ή βυθίζονται στις τύψεις τους… Υιοθετούν αυτή την συμπεριφορά της φωνής γιατί είναι κατά της χειροδικίας… Θεωρούν πως με τις ξυλιές το παιδί δεν θα μάθει. Φυσικά δεν είναι η λύση στο πρόβλημα τους, αλλά θέλω να ξεκαθαρίσω πως ούτε οι φωνές είναι λύση…

Επίσης, και οι τιμωρίες φαίνονται να μην πιάνουν πάντα. Πόσες φορές δεν έχει τύχει να «απειλήσετε» το παιδί σας πως δεν θα πάτε στο παιδικό πάρτι που είναι καλεσμένο και αντί να συνετιστεί, να συναντήσατε την ακριβώς αντίθετη συμπεριφορά ουρλιαχτά, κλάματα και κατηγορίες του τύπου «Είστε οι χειρότεροι γονείς»;

Για αυτό είναι καλό ως γονείς, το πρώτο βήμα που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι να διαχειριστούμε τον όποιο θυμό μας και να ελέγξουμε τα νεύρα μας. Σκεφτείτε πως το μόνο που καταφέρνετε όταν φωνάζετε είναι να τα τρομάζετε.

Άρα τι κάνουμε;;; Πως τα «τιμωρούμε»;

1. Θέτουμε όρια. Θέτουμε εξ’αρχής μέχρι ποια συμπεριφορά είναι ανεκτή για την οικογενειακή αρμονία και από εκεί και πέρα να γνωρίζουν πως θα υπάρχουν κυρώσεις. Είναι καλό να αντιληφθείτε τα όρια ως κανόνες και όχι ως τιμωρία.
2. Αφού διαχειριστούμε τον θυμό μας, μιλάμε ήρεμα στα παιδιά και τους εξηγούμε που είναι λάθος και τι μας ενόχλησε.
3. Όταν ηρεμήσει η κατάσταση, προειδοποιούμε για τις συνέπειες που θα έχουν αν επαναλάβουν την συμπεριφορά εκτός ορίων. Αν είτε τα παιδιά είτε εμείς φωνάζουμε τότε κανείς δεν ακούει κανέναν, για αυτό είναι σημαντικό τα πνεύματα να είναι ήρεμα.
4. Καλό θα ήταν να μην χρησιμοποιείται η λέξη τιμωρία αλλά να προτιμάτε λέξεις όπως σύνεση ή συνέπεια ή συμμόρφωση ή κ.ά … κάτι που να δηλώνει πώς να συμμορφωθεί με τους κανόνες του σπιτιού και της οικογένειας, με τα όρια, χωρίς να υπάρχει η αρνητική έννοια της τιμωρίας.

Τέλος, θα το λέμε ξανά και ξανά, ότι οι γονείς είναι τα πρότυπα των παιδιών… αν εσείς δεν ελέγχετε το θυμό σας… πως περιμένετε τα παιδιά να μην έχουν αυτά τα ξεσπάσματα που συχνά σας φέρνουν σε δύσκολη θέση; Ενώ αν εσείς είστε ήρεμοι και επικοινωνιακοί, τα παιδιά σας θα μάθουν να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις μετρημένα.

Δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει το κόπο!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Να βάζουμε το παιδί μας τιμωρία; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου

Ζευγάρια που αγαπιούνται. Ζευγάρια που είναι χρόνια μαζί … ξαφνικά αντιμετωπίζουν πρόβλημα στο σεξουαλικό κομμάτι και πανικοβάλλονται (κι όχι άδικα). Η εκδήλωση της αγάπης μας μέσω της σαρκικής απόλαυσης είναι η πιο δυνατή και όταν υπάρξει πρόβλημα εκεί, σίγουρα θα πρέπει να λυθεί για να συνεχιστεί και να εξελιχθεί η σχέση ομαλά.

Τα σεξουαλικά προβλήματα εκδηλώνονται διαφορετικά στον άντρα και διαφορετικά στη γυναίκα. Στον άντρα θα παρατηρηθεί είτε η πρόωρη εκσπερμάτωση είτε η στυτική ανικανότητα ενώ στη γυναίκα θα εκδηλωθεί με την μορφή της οργασμικής δυσλειτουργίας ή της ψυχρής στάσης.

Στην περίπτωση κάποιου σεξουαλικού προβλήματος συνήθως επηρεάζει και όλη την υπόλοιπη σχέση τους ή και το αντίθετο. Όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα ανάμεσα στον ζευγάρι «φαίνεται» και στη συχνότητα της σεξουαλικής επαφής. Σε κάθε περίπτωση αυτό που πρέπει να γίνει σαφές είναι πως η σεξουαλική επαφή στο ζευγάρι είναι μία από τις πιο σημαντικές μορφές επικοινωνίας που μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ των δύο συντρόφων.

Πώς θα αντιμετωπίσει όμως το ζευγάρι μία τέτοια κατάσταση;

Καταρχήν, δεν ντρεπόμαστε να συζητήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει, δεν ντρεπόμαστε να πούμε πως νιώθουμε και δεν ντρεπόμαστε να προτείνουμε λύσεις. Η πιο καταστροφική στιγμή είναι όταν ο ένας από τους δύο «μαζεύει» τα παράπονα του και στην πιο ακατάλληλη στιγμή «ξεσπάει». Το ζευγάρι για να είναι ευτυχισμένο θα πρέπει να νιώθει άνετα να εκφράζει τα συναισθήματα του (χαράς, λύπης, απογοήτευσης, θυμού).

Δεν ξεχνάμε πως μιλάμε στον σύντροφο μας και για αυτό τον λόγο πρέπει να προσέξουμε τον τρόπο μας, δεν του επιτιθέμενα σαν να είναι ο εχθρός μας. Όμορφα και στοργικά συζητάμε μαζί του, εκφράζοντας και τα αρνητικά μας συναισθήματα. Αλλιώς είναι να κατηγορείς κάποιον ως «Είσαι ανίκανος, χαραμίζομαι μαζί σου.» και αλλιώς να του πεις «Τον τελευταίο καιρό έχω προσέξει πως δεν περνάμε τόσο καλά στο κρεβάτι και θα ήθελα να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό». Είστε μαζί σε αυτή τη σχέση, δεν είναι ο καθένας για τον εαυτό του. Αν κάποιος δεν μπορεί να αποδώσει, δεν περνάει καλά ούτε ο άλλος αλλά ούτε και ο ίδιος.

Δεν πρόκειται για μία μάχη όπου κάποιος πρέπει να βγει νικητής και κάποιος χαμένος. Είστε και οι δυο σε αυτή την σχέση και πρέπει να βγείτε και οι δύο νικητές αλλιώς είστε χαμένοι. Πρόκειται για μία συζήτηση που πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, για να αποκαλυφθούν συναισθήματα και να επιλυθούν άμεσα. Μετά την συζήτηση, μπορεί να ακολουθήσει η επίσκεψη σε έναν ειδικό, ο οποίος θα σας συμβουλεύσει για την καλύτερη ικανοποίηση σας σχετικά με το σεξουαλικό πρόβλημα που σας προέκυψε!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

The post Ποια είναι τα συνήθη σεξουαλικά προβλήματα σε μία σχέση; appeared first on Νέα Φλώρινα.