Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από 26/10/14

Ήμουν στο Ναυτικό το 1952, διηγείται ο κ.Δημήτρης Ντούλιας — Πλωτάρχης Π.Ν — και βρισκόμουνα στην Πλατεία Κλαθμώνος ( όχι όπως είναι σήμερα).

Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του γίνεται υποστολή της σημαίας.

Τότε το Υπουργείο Ναυτικών ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε… στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού.

… πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση της σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή.

Ήταν στιγμές ωραίες, απίθανες, που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.

Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας.

Το άγημα παρουσιάζει όπλα.

Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος.

Όλοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, όπως και εγώ, σταθήκαμε στάση προσοχής.

Αποδίδεις μ΄αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία.

[Καθώς] ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται…

Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρόμο τους, ενώ εγώ παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα.

Βλέπω [ξαφνικά] το νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος προς ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά.

Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές (λούστροι) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα.

Και του είπε: ”Γιατί δε σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας; δεν έχεις φιλότιμο” κ.λ.π.

Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε.

Μετά βλέπω τον καστανά ότι έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει.

Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται και σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς.

Όμως συνέρχεται γρήγορα, σκουπίζει τα δάκρυά του και με πολλή δύναμη των χεριών του (αυτά ήταν γερά) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη την ψυχή του στο νεαρό αξιωματικό:”Πώς να σηκωθώ, κύριε; Της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δυο” και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού, όπου φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω από τα γόνατα.

Και ξαναρχίζει να κλαίει.

Ο κόσμος, όπως κι εγώ, γύρω του κλαίει και χειροκροτεί, όμως περισσότερο από όλους κλαίει ο νεαρός αξιωματικός.

Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια. Ποιος ξέρει τι γίνεται [τώρα].

Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ.

Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, ενώ στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηληκίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά.

Του απονέμει ”τας κεκανομισμένας τιμάς”, που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατί της χάρισε και τα δυο πόδια στα βορειοηπειρωτικά βουνά μας , για να μπορεί να κυματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα.

Και οι άλλοι, οι πολλοί, να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά από έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και νά΄χει.

Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται.

Γι΄αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν από την οικογένεια και το σχολείο για το Έπος του 1940.

Για το καλό της Πατρίδας μας.

 ————————————

Κι αυτά με αφορμή τη σημαία μας, στη γιορτή της οποίας είναι αφιερωμένη η 27η Οκτωβρίου. ——————————————————————————————-

Ένα κομμάτι ύφασμα είναι, που το έχει κάθε λαός, και μάλιστα ως κάτι πολύ ιερό και μεγάλο.

Προκαλεί όμως τόση συγκίνηση και δίνονται μάχες μ΄αυτήν μπροστά.

Μάχες και γι΄αυτήν την ίδια τη σημαία.

Γιατί ακριβώς είναι το σύμβολο κάθε έθνους.

Συμβολίζει την ίδια την πατρίδα κάθε ανθρώπου κι ο συμβολισμός πηγάζει απ΄την ιστορία και τις παραδόσεις της, καθώς και από τα μηνύματα που θέλει να μεταδώσει.

Όταν μια σημαία πέσει σε ώρα μάχης στα χέρια του εχθρού, τότε πέφτει μαζί της και το έθνος που εκπροσωπεί.

Η αποστροφή μάλιστα σε κάποιο έθνος εκδηλώνεται και με τη βεβήλωση της σημαίας του.

Επιπλέον οι σημαίες είναι σύμβολα εθνικής ενότητας και συμβάλλουν στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης.

Σήμερα οι σημαίες δεν είναι τα χαρακτηριστικά μόνο των εθνών, αλλά και των οργανισμών, των κομμάτων, των επιχειρήσεων και των επί μέρους κινήσεων και ομάδων, όσων έχουν σύμβολα.

Όποιος τώρα έχει σημαία (έθνος, οργανισμός, πολυεθνική, κόμμα,αθλητική ομάδα κ.λ.π) ασφαλώς τις τιμά μ΄έναν ιδιαίτερο τρόπο, ως να είναι αυτό ακριβώς που εκπροσωπεί.

Η δική μας σημαία αποτυπώνει κατ΄αρχήν τα δύο μεγάλα και ανυπέρβλητα κεφαλόβρυσα της εθνικής μας ταυτότητας: την Ορθόδοξη πίστη μας και την ίδια μας την Πατρίδα με ό,τι την αποτελεί (ιστορία, παραδόσεις, έθιμα, ιδανικά κι αιώνιες αξίες).

Τα ασπρογάλαζα χρώματά της προβάλλουν και τονίζουν τον καθάριο ουρανό και τις θάλασσές της με τις όμορφες ακρογιαλιές.

Μαζί και τη στεριά, που κρύβει στα σωθικά της ”τα κόκκαλα τα ιερά των Ελλήνων”, όπως ψάλλουμε στον εθνικό μας ύμνο.

Ο Σταυρός της εκφράζει την αφοσίωση της εσταυρωμένης φυλής μας σ΄Εκείνον που της δίδαξε να νικά κάθε εχθρό, ορατό και αόρατο, με τη δύναμη του δικού Του Σταυρού.

Γι΄αυτόν το Σταυρό αναφέρει ο Ρήγας Φερραίος στο ”Θούριό” του:

”Ελάτε μ΄έναν ζήλο σε τουτο τον καιρόν

να κάμωμεν τον όρκον επάνω στον Σταυρόν…

Ψηλά στα μπαϊράκια σηκώστε τον Σταυρόν

και σαν αστροπελέκια κτυπάτε τον εχθρόν…”

Ας έρθουμε όμως τώρα στη σημερινή εποχή.

Προκαλούν εντύπωση αυτά που διαβάζει κανείς σε ιστοσελίδες, δωδεκαθεϊστών για παράδειγμα, όπως αυτό:

”Φίλοι πολυθεϊστές, με το που μπήκα στο σάιτ είδα καβάντζα την ελληνική σημαία κι έτσι είπα να ρωτήσω κάτι.

Εφόσον είμαστε Έλληνες, γιατί βάζουμε το σταυρό στη σημαία μας;

Μήπως ο σταυρός δεν κολλάει σε μία χώρα που αντιπαθεί το χριστιανισμό;

Δεν μιλώ προσωπικά, αλλά οι περισσότεροι χριστιανοί δεν ξέρουν τις σκοτεινές πλευρές της θρησκείας τους ούτε έχουν ψάξει τις αντίθετες απόψεις.

Μήπως η σημαία μας μάς απαξιώνει;

Μήπως τελικά οι χριστιανοί ρίζωσαν τόσο βαθιά που δεν υπάρχει αντιβάιρους να τους καθαρίσει;

Έχετε καμιά ιδέα;…

Και πιο κάτω αναφέρει τα εξής σε σχόλιο ενός αναγνώστη της ιστοσελίδας:

”Ψάχνω καιρό να βρω ένα σύμβολο να αντικαταστήσω αυτό το σταυρό της ντροπής.

Την αγαπάω την πατρίδα και την τιμάω τη σημαία μας, αλλ΄αυτός ο σταυρός μού κάθεται στο στομάχι…”.

Όπως κάθισε και στου Σατανά το στομάχι, από τότε που στήθκε στο Γολγοθά, συμπληρώνουμε κι εμείς…

Οι νέοι μας σήμερα είναι εκτεθειμένοι σε παντός είδους τέτοια ρεύματα και ιδεολογίες.

Επί πλέον πικρή διαπίστωση είναι ότι ούτε στο σπίτι τους ούτε στο σχολείο διδάσκονται — ή έστω διδάσκονται ελλιπώς και άχρωμα — τι ενσαρκώνει η σημαία και τι τη συνιστά.

Αλλιώς δεν εξηγούνται οι ειρωνείες και η παρωδία του εθνικού μας ύμνου με παρέες τους στη θέα της πολλές φορές.

Αλλά και όσον αφορά στη στάση προσοχής, σιγής και σεβασμού την ώρα της έπαρσης και υποστολής της, τα παιδιά αποδεικνύονται τόσο άσχετα μ΄αυτά…

Κι όμως ο ήρωας της ιστορίας μας έγινε δότης μελών του σώματός του στην πατρίδα μας, υπερασπιζόμενος τη σημαία της.

Τη σημαία μας.

Τη σημαία του.

Όπως και απειράριθμοι άλλοι. .

Ανώνυμοι και επώνυμοι.

Αν τίποτε άλλοτε επομένως, χρέος μας είναι να τους αναγνωρίσουμε δωρητές της ελευθερίας, την οποία οι Έλληνες σήμερα απολαμβάνουμε, ατενίζοντας κι εμείς στο ιερό αυτό σύμβολο, τη σημαία μας, με τα εθνικά χρώματα και το Σταυρό, γεμάτοι κατάνυξη κα με υποκλινόμενη την ψυχή,καθώς στην ενατένισή της προβάλλει όλο το νέφος εκείνο των μαρτύρων και των ηρώων που έπεσαν για χάρη της.

Ή που έμειναν ακρωτηριασμένοι.

Χωρίς χέρια και πόδια

Αλλά και χωρίς γογγυσμό και παράπονο.

Με μόνη την καρδιά να σκιρτά στο ανέμισμά της.

Και τα δάκρυα να κυλούν καυτά στα μάτια τους.

Μαζί με τους πραγματικούς αξιωματικούς της πατρίδας μας, που και σήμερα εγγυώνται την ασφάλειά της.

Αμήν

Ζιώγα Κατερίνα

Εκπαιδευτικός

ΥΣ. Η ιστορία είναι παρμένη από την εφημερίδα ”Χριστιανική Σπίθα”, ενώ ορισμένα σχόλια και τα παραθέματα από τις ιστοσελίδες, από το βιβλίο ”Τα σύμβολά μας είμαστε εμείς!” του Κ.Γ.Παπαδημητρακόπουλου

The post Αφιέρωμα στη σημαία και τα “θύματά” της appeared first on Νέα Φλώρινα.

Οι γονείς μου — ευκατάστατοι αριστοκράτες και με νεωτερίζουσες ιδέες — με πίεζαν να αναπτύξω σχέσεις με κοπέλες και να είμαι απελευθερωμένος από ταμπού. 

”Όπως και τόσοι άλλοι συνομίληκοί σου”, μου έλεγαν. 

Αλλά και από φίλους μου πιεζόμουν.

Και με τα λόγια τους και με τον τρόπο ζωής τους. 

Μέσα μου δεν ένιωθα ώριμος για κάτι τέτοιο. 

Ούτε μπορούσα να δώσω στο συναισθηματικό μου κόσμο τόση ρηχότητα που προϋποθέτει μια επιπόλαια σχέση. 

Ωστόσο η διαρκής πίεση των γονιών μου και του γύρω μου περιβάλλοντος μ΄έπεισαν τελικά να το αποτολμήσω. 

Δεκατρείς μήνες μετά η κοπέλα που γνώρισα βρήκε κάποιον άλλο και μ΄εγκατέλειψε. 

Κι όμως εγώ της είχα δώσει πολλά ακριβά πράγματα από τον εαυτό μου. 

Έπαθα στη συνέχεια κατάθλιψη και μέχρι σήμερα παίρνω ισχυρά ψυχοφάρμακα.

Ακόμα παρόλα αυτά οι γονείς μου, που τώρα κλαιν και οδύρονται, δεν συνειδητοποίησαν το έγκλημά τους…”

———————————————————-

Η κοπέλα 16 ετών, αυτός 18.

Επισκέφτηκε τον ψυχίατρο, γιατί είχε κάνει μία έκτρωση και τώρα την πίεζε και για δεύτερη, αν ήθελε να έχει συνέχεια η σχέση τους.

Το δίλημμα σκληρό.

Και η ψυχολογία της ήδη από την πρώτη έκτρωση τόσο πεσμένη…

Τι έπρεπε να κάνει;

———————————————————-

Άλλος ένας νεαρός, 16 ετών, χωρίς να το προβλέψει, έπεσε θύμα, όπως υποστήριζε, της δασκάλας του σε ιδιαίτερα μαθήματα, 12 χρονών μεγαλύτερής του, και τώρα τον εκβίαζε να επισημοποιήσει τις σχέσεις τους, γιατί κυοφορεί.

Κατέφυγε κι αυτός — και μάλιστα κρυφά από τους γονείς του — σε ψυχολόγο.

Τι άλλο κατά τη γνώμη του θα μπορούσε να κάνει;

———————————————————-

Οι ακόλαστοι ηδονοβλεψίες από την άλλη με τους σκληρούς δίσκους της παιδικής πορνογραφίας στο internet, που δεσπόζουν αυτό τον καιρό στα ειδησεογραφικά διεθνή δελτία, μαζί με όλα τα παραπάνω περιστατικά και απειράριθμα άλλα παρόμοια, μας ξυπνούν εφιαλτικά και μας θέτουν προ των ευθυνών μας.

Τα παιδιά από την άλλη βρίσκονται σε διαρκή σύγχυση.

Άλλα διδάσκονται στο σπίτι, άλλα επίσημα στο σχολείο και άλλα άτυπα και πρακτικά από δασκάλους τους.

Άλλα από τα Μ.Μ.Ε και το internet.

Κι άλλα στα σκοτεινά στέκια τους και τις ανυποψίαστες φιλίες τους.

———————-

Τι φταίει;

Πώς μπορεί να αναχαιτιστεί και να προληφθεί μια τέτοια κατάσταση;

Είναι μεμονωμένα τα παραπάνω περιστατικά ή εκφράζουν το σύνολο των νέων;

Λείπει πράγματι η ενημέρωση γύρω από το σεξ και χρειάζεται απαραίτητα να μπει η σεξουαλική αγωγή στα σχολεία, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι;

Αυτό θα λύσει το πρόβλημα ή θα προκύψει σωρεία άλλων;

Μήπως χρειάζεται εκτός από την έγκυρη γνώση και κάτι άλλο πρωτίστως που να φρονηματίζει τον παιδεραστή και όχι μόνο να τον συγκρατεί, αλλά και να τον θεραπεύει;

Ποιος θα διδάξει την κάθε αλεπού τι πρέπει να κάνει;

Κάποια αλεπού ήξερε ότι κάπου κοντά στο δάσος της έμενε μια κυρούλα που στο μαγειριό της είχε ένα πιθάρι με μέλι.

Το μέλι το αγαπούσε πολύ η αλεπού.

Το είχε γευθεί και άλλοτε.

Τώρα όμως η κυρούλα έβαλε δυο θεόρατους μαύρους σκύλους να το φυλάνε.

Η κυρα Μάρω το ορεξεύτηκε πολύ πάλι το μέλι.

Πώς να γίνει όμως που φοβόταν τους σκύλους και την κυρούλα με το μεγάλο παλούκι που άρπαζε στο χέρι της, κάθε φορά που άκουγε φωνές και γαβγίσματα;

Πάλεψε πολλή ώρα η αλεπού: το μέλι να προτιμήσει και να ορμήσει αδιαφορώντας για τον κίνδυνο ή να παραιτηθεί από την επιθυμία, γιατί φοβάται τις συνέπειες;

Αποφάσισε το μέλι.

Τόλμησε και πλησίασε στο πιθάρι.

Πρόλαβε κι έφαγε αρκετό.

Οι δαγκωμασιές όμως των σκύλων την ψόφησαν λίγες ώρες μετά.

Τι τελικά ήταν προτιμότερο;

Αν επιλέξουμε να συμβουλευτούμε τον ΟΠ (Οικογενειακό Προγραμματισμό) που θέλουν να μας πασάρουν από το εξωτερικό, θα λέει: ”Όλα τα άτομα έχουν δικαίωμα να ζουν σε συνθήκες που τους βοηθούν να επιδιώξουν μια απολαυστική σεξουαλικότητα. Η απόλαυση βασίζεται στην αυτονομία του ατόμου και των σχέσεων…Όλα τα άτομα έχουν δικαίωμα στη σεξουαλική ελευθερία.., να επιλέγει το καθένα τούς σεξουαλικούς του συντρόφους και να επιδιώκει να γευτεί τη μέγιστη σεξουαλική δυνατότητα και απόλαυση. ..Κανένα άτομο δεν πρέπει να υπόκειται σε νόμους που αυθαίρετα ποινικοποιούν τις συναινετικές σεξουαλικές σχέσεις ή επαφές”.

Όσον αφορά την ομοφυλοφιλία ο ΟΠ υποστηρίζει φανερά: ”Άντρες και γυναίκες ομοφυλόφιλοι ζουν μια φυσιολογική ζωή…και οι σχέσεις των ομόφυλων ζευγαριών θα πρέπει να κατοχυρωθούν νομικά σε ισότιμη βάση με τα ετερόφυλα ζευγάρια”.

Μάλλον βρισκόμαστε, ενώπιον μιας ιδεολογίας κι όχι της επιστήμης, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι.

Πρόκειται για ακραίο υποκειμενισμό: Δεν υπάρχουν αντικειμενικές αξίες, δεν υπάρχουν ηθικές αξίες, δεν υπάρχουν συλλογικές αξίες, δεν υπάρχει Θεός!

”Κ.., ναι πράγματι αυτές οι αντιλήψεις κυκλοφορούν στη νεολαία.

Και σ΄όλη τη σύγχρονη κοινωνία.

Χαώδεις οι αποστάσεις και ασύλληπτες οι διαφορές με σας τους λίγο παλιούς. 

Ως παιδί όμως εγώ συντηρητικής οικογένειας αντιμετωπίζω πολύ μεγάλα διλήμματα γι΄ αυτό. 

Πείστε με ότι αυτά που μας λέτε δεν είναι απόψεις που μπορεί να είναι και υποκειμενικές, αλλά ότι έτσι έχουν τα πράγματα… 

…………………………………………………………………………………..

Πώς να σεβαστώ τις αρχές του σπιτιού μου, αφού με αφήνουν ακάλυπτη σε πολλά θέματα;..

Φίλες μου με ελευθεριότητα στο ήθος τις βλέπω πιάνουν φίλους, κάνουν τρέλες, παντρεύονται.

Βέβαια δεν το έχουν και σε τίποτε να ξεπαντρευτούν. 

Εγώ όμως γιατί να είμαι εγκλωβισμένη σε μια ηθικίστικη ζωή;

Χρειάζομαι πολύ ισχυρά ερείσματα, για να μη νιώθω ότι βρίσκομαι σε μειονεκτική θέση…

Ότι χάνω τη ζωή μέσα από τα χέρια μου…”.

Από το ένα μέρος τα ναρκωτικά, από το άλλο το ”να πέφτουν με τα μούτρα” στο σεξ και την έκλυτη και παρά φύσιν ζωή οιασδήποτε μορφής — γιατί αλυσίδα πάνε αυτά — , η έλλειψη ελπίδας και η απόγνωση επίσης με τις αυτοκτονίες που όλο και πληθαίνουν, η χωρίς οραματισμούς και ανατάσεις ζωή των παιδιών μας, που μυρίζει μόνο χώμα, σάρκα και ύλη, πρέπει να μας συνταράξουν.

Γιατί κάτι στα θεμέλια της ζωής τους έχει στηθεί πολύ στραβά.

Και θα στραβώσει ακόμη περισσότερο, αν δεν αφυπνιστούμε.

Καιρός να ξυπνήσουμε.

Επομένως το πρώτο δίλημμα, που τίθεται σ΄έναν νέο — με άλλη μορφή και σε κάθε άνθρωπο — είναι : με ποιο πνεύμα να συμπαραταχθώ;

Τι με εκφράζει περισσότερο;

Τι με ωφελεί πιο πολύ;

Πάνω σ΄αυτό το αγωνιώδες και τόσο ουσιαστικό δίλημμα ενός νέου η Πολιτεία και στην πατρίδα μας, απ΄ό,τι ψιθυρίζεται, σπεύδει να απαντήσει και με την εισαγωγή του μαθήματος της ΣΑ* στα σχολεία Στοιχειώδους και Μέσης Εκπαίδευσης.

 ——————-

Χρειάζεται επίσης να ξέρουμε ότι αντίθετα σ΄όλα αυτά η Ορθόδοξη Εκκλησία με γνώμονα τη διδασκαλία του Κυρίου μας Ιησού διδάσκει την εγκράτεια και αυτοκυριαρχία ως την ώρα του γάμου και την με σωφροσύνη ικανοποίηση του γενετήσιου ενστίκτου μέσα στο γάμο.

Αυτό εξασφαλίζει υγεία ψυχική και σωματική στον άνθρωπο.

Και κληροδοτεί νομίζω υγιή γονίδια και στους απογόνους του.

Μπορεί και τον ”στρώνει”, όπως κοινά λέμε, και μέσα στο γάμο.

Αλλιώς από την πρώτη κιόλας μέρα θα θυμάται και θα αναβιώνουν μέσα του προηγούμενες εμπειρίες από άλλους ερωτικούς συντρόφους.

Και άντε να βάλει τάξη στα συναισθήματά του και να υποταχθεί στη νέα πραγματικότητα.

Η εγκράτεια λειτουργεί ως ένα σημείο και ως αντικαταθλιπτικό ψυχοφάρμακο.

Και πάνω απ΄όλα η καθαρότητα καταξιώνει την ψυχή μας, για να εγκατοικήσει μέσα της ο Παράκλητος Θεός.

Το Πνεύμα τα Άγιο.

Που είναι ο αρραβώνας της μέλλουσας ζωής και Βασιλείας των Ουρανών.

Χρειάζεται όμως γι΄αυτήν ηρωισμός και ασυμβίβαστο φρόνημα.

(Αλλά και τι στη ζωή δεν κατακτιέται με αγώνα; ανάλογα που θα τον αφιερώσει ο καθένας).

Προϋποθέτει πόλεμο με αστακένιο οπλισμό, γιατί το γενετήσιο ένστικτο είναι από τα ισχυρότερα.

Παλεύεις με την ίδια σου τη φύση.

Ανθρωπίνως είναι αδύνατο να το χαλιναγωγήσεις και να το τιθασεύσεις μόνο με τις προσωπικές σου δυνάμεις και τα γνωστικά εφόδια που πήρες απ΄το σπίτι σου.

Όταν μάλιστα έχεις και κακές καταβολές και άτακτα ορμέμφυτα από τους προγόνους σου.

Όταν έχεις ένα περιβάλλον που να σε βομβαρδίζει με αντίθετο πνεύμα.

Όταν η τηλεόραση, το internet, τα περιοδικά, τα διαφημιστικά σποτ, η μουσική, τα συνθήματα σε τοίχους, η φρασεολογία και οι συζητήσεις στις παρέες σου, στην οικογένειά σου, σε λίγο ίσως και στο σχολείο σου με το μάθημα της ΣΑ, σου το παρουσιάζουν τόσο εύγευστο, γαργαλιστικό και απολαυστικό.

Είναι αδύνατο να μην υποκύψεις ή να μην αναγκαστείς να προσποιείσαι ότι κι εσύ το ενστερνίζεσαι.

Χρειάζεται νομίζω εδώ να ξέρουμε πως το παιδί που προσπαθεί να αντισταθεί στηριζόμενο μόνο στις αρχές της οικογένειας θα νιώθει μετέωρο.

Γιατί εκτός από το ένστικτό του θα έχει να αντιμετωπίσει και την περιθωριοποίηση.

Τον αποκλεισμό από τις παρέες του.

Το κοινωνικό σύνολο.

Υπάρχει κίνδυνος να αποκτήσει γι΄αυτό νοσηρή και μίζερη ψυχολογία.

Ίσως, καταπιέζοντας το ένστικτό του — γιατί μάλλον εδώ μόνο με τα ”πρέπει” της οικογένειας για καταπίεση του ενστίκτου μπορούμε να μιλήσουμε — να του δημιουργηθεί και μια νευρωτική κατάσταση.

Και ψυχωτική.

Πολλά παιδιά έτσι καταφεύγουν και στα αντικαταθλιπτικά.

Ακριβώς όμως, για να μην νιώθει εγκλωβισμένο σε μια τέτοια στείρα και άγονη ηθικίστικη νοοτροπία, όπως ένιωθε και η φίλη μας αναγνώστρια, για να χαίρεται στον αγώνα του και να νιώθει ήρεμος και ασφαλής, αλλά και για να χτίσει μια συγκροτημένη προσωπικότητα, πρέπει να έχει προσωπική σύνδεση και σχέση με το Χριστό.

Να νιώθει και να απολαμβάνει την αγάπη Του ως κάτι πολύ χειροπιαστό.

Να ζει την παρουσία Του μέσα από την προσευχή και τη μυστηριακή και λατρευτική ζωή της Εκκλησίας Του.

Γι΄αυτό να ακουμπά και να ξεδιπλώνει τον εαυτό του με ειλικρίνεια και με εμπιστοσύνη και σε ένα πνευματικό πατέρα. Σ΄έναν απλανή και έμπειρο πνευματικό οδηγό.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία απ΄αυτήν.

Αλλά, φίλη μου αναγνώστρια, δεν υπάρχει και ισχυρότερο έρεισμα απ΄αυτό.

Να σου κρατάει το χέρι στην ανηφόρα της ζωής ο Λυτρωτής σου και να κάνεις κοινωνό των προβλημάτων σου έναν γέροντα, που θα διακονήσει τη σωτηρία σου.

Δε μένει παρά να ”γευθούμε τη χρηστότητα του Κυρίου”.

Και δεν υπάρχει, παιδί μου, μέσος δρόμος για την εποχή μας.

Ή θα συνταχθούμε με το Χριστό και το θέλημά Του, που είναι ο αγιασμός μας ή με τον πανσεξουαλισμό, που, έμπρακτα τουλάχιστον, είναι ξεκομμένος πέρα για πέρα από το Θεό.

Η ζωή αυτή μυρίζει σάρκα μόνο, χώμα και ύλη.

Κι ο Θεός, όπως απέδειξε πολλές φορές, δεν αναπαύεται σ΄αυτόν τον τρόπο ζωής.

Είναι μια ζωή με άπειρους άλλους συμβιβασμούς.

Και προπαντός τη βαδίζεις με τη φίμωση της συνείδησης, η οποία κάποτε εκδικείται.

Είναι ζωή χαμερπής.

Της σαύρας.

Όχι του αετού που σελαγίζει στα ύψη.

Και είναι ζωή δοκιμασμένη.

Και δόκιμη.

Άρα όχι στηριγμένη στον υποκειμενισμό, όπως φοβήθηκες και μου ανέφερες.

Τη βάδισαν και τη βαδίζουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι και νέοι από τότε που στήθηκε ο Σταυρός στο Γολγοθά και ακούστηκε το ”Χριστός ανέστη”.

Σ΄αυτή την ορειβασία της πνευματικής ζωής σε καλεί κι εσένα και τον καθένα μας ο Θεός.

Τόλμησέ το.

Δοκίμασέ τον.

Θα σου δώσει αγγέλους να συνοδοιπορούν και να σε συντροφεύουν.

Σου ευχόμαστε όλα αυτά. .

Είναι η πιο υγιής αντιμετώπιση του γενετήσιου ενστίκτου.

Εδώ, αν θέλεις καταλόγισέ μου και υποκειμενισμό…

Λέγεται αλλιώς προσωπική εμπειρία…

Ζιώγα Κατερίνα

Εκπαιδευτικός

*ΣΑ: Σεξουαλική αγωγή

(Το παρόν άρθρο αποτελεί συνεπτυγμένη αναδημοσίευση παλαιότερας σειρας άρθρων περί του Ο.Π. και της Σ.Α.

Η κατάσταση της υγείας της κ. Κατερίνας έχει επιδεινωθεί ραγδαία και σοβαρά.

Η αγάπη όμως και η αγωνία της για την πατρίδα μας, τους νέους μας και τους αναγνώστες της, της έδωσε τη δύναμη να παλέψει για την αρθρογραφία μέχρις εσχάτων.

Ας μείνετε μαζί της μέχρι το τέλος- ή, καλύτερα, το πέρασμα στην αληθινή Ζωή..)

The post Τι να διαλέξει η αλεπού; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Είδα ανθρώπους να βογγούν από τον ψυχικό ή το σωματικό πόνο.

Τελευταία και απ’τον καρκίνο που είναι αμείλικτος και σκληρός.

Είδα ανθρώπους να σφαδάζουν εξ αιτίας του.

Η νόσος αυτή από την αρχή σε φέρνει αντιμέτωπο με το θάνατο.

Αναμετριέσαι μαζί του.

Έχεις να αντιμετωπίσεις από την άλλη και τις χημειοθεραπείες που σε κουρελιάζουν.

Σε καμιά αρρώστια δεν υπάρχει τόση σκληρότητα.

Κι είναι τότε που σηκώνεις τα χέρια και παραδίνεσαι ή στην απελπισία ή στα χέρια του Θεού.

Ευτυχώς που σου δίνει το χρόνο να φιλοσοφήσεις πάνω στον άνθρωπο και στη ζωή της γης.

Και καταλήγεις φιλοσοφώντας, πράγματι, ότι τίποτε δεν είναι πιο εφήμερο, πιο φευγαλέο απ’ τη ζωή στη γη.

Ώσπου να πεις καλημέρα, ήλθε η καλησπέρα.

Κι ώσπου να πεις καλησπέρα, ήλθε η καλημέρα.

Ο χρόνος κυλάει ασταμάτητα και δε γυρνάει πίσω.

Χωρίς το Χριστό όμως αυτή τη ζωή με τη βρωμιά και την αδικία που κυριαρχούν δεν θα ήθελα να την ξαναπεράσω, παρόλο που έχει και πολλές ευχάριστες νότες και χαρούμενες στιγμές, που είναι ωστόσο τόσο σύντομες, τόσο παροδικές…

Πάνω σ’ αυτά όμως ήθελα να καταθέσω το θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη μου στην ιατρική επιστήμη και την ιατρική προσφορά στον άνθρωπο.

Αν έλειπαν αυτά, ο κόσμος θα είχε τρελαθεί από τον πόνο, ψυχικό ή πνευματικό, και για πολλούς από την απελπισία.

Ευχαριστούμε όλους αυτούς κι όλους τους επιστήμονες, που πάνω στο εργαστήρι τους μέρα και νύχτα ερευνούν και ψάχνουν.

Κι απ ό, τι είδαμε, κοντεύουν να κάνουν και θαύματα.

Μην το πάρουμε όμως και πάνω μας και μην ξεχάσουμε ότι η επιστήμη είναι αποκύημα του νου του ανθρώπου, ο οποίος έχει πεπερασμένες δυνατότητες.

Ορισμένοι κάνουν το λάθος να θεοποιήσουν την επιστήμη.

Θεραπεύει, στηρίζει, κοντεύει να κάνει θαυμαστά πράγματα, αλλά παραπαίει και σε πολλά και πρέπει να φωτίζεται από τον Κύριο.

Πηγή της είναι ο Θεός.

Ας ακούσουμε τι λέει και το Πνεύμα το άγιο για τους γιατρούς στο βιβλίο Σειράχ:

“Να αποδίδεις στο γιατρό τις τιμές που του ανήκουν, γιατί κι αυτόν ο Κύριος τον έχει ορίσει στο λειτούργημά του”.

“Ο Ύψιστος δίνει στο γιατρό τη γνώση να γιατρεύει…”.

“Ο Κύριος δημιούργησε τα φάρμακα από τη γη…”.

“Αυτός έδωσε στους ανθρώπους την ικανότητα να γνωρίζουν αυτά τα φάρμακα, ώστε να Τον δοξάσουν με τα έργα του τα θαυμαστά”.

“Μ’ αυτά γιατρεύει ο γιατρός και απαλύνει τον πόνο”.

“Μ αυτά κι ο φαρμακοποιός κάνει τα μείγματα”.

“Μ’ αυτόν τον τρόπο συνεχίζει ο Κύριος το δημιουργικό Του και να δίνει την υγεία στους ανθρώπους πάνω στη γη”.

Όλα αυτά, παρακολουθώντας τους γιατρούς που με φρόντισαν στην όλη μου, τα έχω ζήσει από κοντά.

Οι γιατροί είναι μετά το Θεό μας οι δεύτεροι μικροί θεοί, ιδιαίτερα αν πιστεύουν στο Θεό και έχουν και ανθρωπιά πάνω τους.

Κι εδώ να ευχαριστήσω τους γιατρούς που μου έφερε ο Θεός, για να με κουράρουν.

Ιδιαίτερα για τον ένα ογκολόγο μου, που με παρακολουθεί μέχρι τώρα.

Είναι μοναδικός επιστήμονας και αληθινός χριστιανός. Οι ασθενείς του πρέπει να τον λατρεύουν.

Τον ευχαριστώ από βάθους καρδιάς.

Σήμερα, για να ικανοποιήσω και την περιέργεια, μαζί και την αγωνία ορισμένων σας, πήρα τα αποτελέσματα από τις αιματολογικές και αξονικές εξετάσεις.

Δεν είναι ό,τι το καλύτερο.

Το συκώτι επιδεινώθηκε κι αυτό μου φέρνει αδυναμία να σταθώ και επιπτώσεις σ΄όλη μου την κινητικότητα.

Επηρεάζει και την αναπνοή μου ώρες ώρες.

Βλέπω ότι σιγά σιγά η ζωή μου κονταίνει και θα ήθελα, όπως μέχρις εδώ, την προσευχή σας.

Να μου κρατήσει ο Θεός μέχρι το τέλος την ψυχική μου ηρεμία.

Και να σας ευχαριστήσω, αδέρφια μου, για τη στήριξη που μου δώσατε.

Η προσευχή μου θα είναι πάντα κοντά σας.

Μένει ακόμη μια ενημέρωση να σας κάνω.

Την τελευταία.

Κι ύστερα μας περιμένουν άλλοι κόσμοι.

Ως τότε όμως, που μπορώ, θα σας γράφω.

Κι όπου και να είμαστε, να τα λέμε.

Και πρώτα ο Θεός, θα τα λέμε.

Και για όλο το κείμενο μη μου καταλογίσετε έπαρση.

Μόνο ταπείνωση κι αληθινή αγάπη.

 Ζιώγα Κατερίνα

The post Φιλοσοφώντας με αφορμή την υγεία μου… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τέτοιες ειδήσεις περνάνε στα ¨ψιλά¨ των μεγάλων ΜΜΕ. Εκεί μόνο δήθεν προοδευτικοί έχουν βήμα, αυτοί που έστησαν την καριέρα τους πάνω στην προσβολή των αρχών και των αξιών μας, της Ορθοδοξίας και της Πατρίδας μας.Δυστυχώς, το σχέδιο για την πλήρη αποχριστιανοποίηση της Ελλάδας, την εθνική και θρησκευτική αλλοτρίωση των Ελλήνων, εφαρμόζεται κατά γράμμα. 

 (από το Internet)

Πλησιάζει η μεγάλη γιορτή της ύψωσης του τιμίου Σταυρού κι όλοι θυμόμαστε το μαρτύριο του Κυρίου μας πάνω του.

Στις 14 του μηνός.

Κι ενώ όλοι νιώθουμε κατάνυξη κι ευγνωμοσύνη, έρχεται άλλος λαός και με άλλη κουλτούρα να μας κάνει κουμάντο στα συναισθήματά μας

Και το λυπηρότερο είναι ότι Έλληνες είναι αυτοί, αδέρφια μας, που ανοίγουν κερκόπορτες να μπει μέσα η νοοτροπία των ξένων.

Όλους μας ενόχλησε η αίτηση που έστειλε στον Λιμενάρχη της Λέσβου η κ. Βουγιούκα-Φράγκου, μέλος μιας Μ.Κ.Ο που ζητάει -ακούστε- να αφαιρεθεί το ιερό σύμβολο του Σταυρού, που ύψωσε κάποιος στην παραλία της Λέσβου.

Ήταν πράγματι μια πράξη αγανάκτησης μεγάλη

Και πρέπει να τον μιμηθούμε κι άλλοι κι άλλοι…

Μας έχουν πετάξει τους Έλληνες στους ναι ναίδες και μας κάνουν να νιώθουμε εμείς μειονεκτικά και συνεχώς να υποχωρούμε.

Να είμαστε σε αμυντική διαρκώς θέση, και να αφήνουμε πάντα έδαφος πίσω μας, που το χρησιμοποιούν οι μεγάλοι της γης για τους πρόσφυγες και τους μουσουλμάνους.

Κι έτσι οι μουσουλμάνοι όλο και διεισδύουν στα ενδότερά μας κι άκρως τώρα απαιτητικοί, ζητούν να φύγει ο σταυρός από την παραλία της Λέσβου.

Επιμένοντας και από παντού, γιατί τους πειράζει.

Επομένως όλοι εσείς οι δικοί μας που υποχωρήσατε και υποχωρείτε σε τέτοιες απαιτήσεις και που σε λίγο θα μας κάνετε να ζηλεύουμε εμείς τούς πρόσφυγες και τους μουσουλμάνους, μαζί και πρώτα ο πρωθυπουργός και ο λαός που τον εξέλεξε, πρέπει να νιώσετε ότι προδώσατε αυτή τη χώρα και ό,τι δικό της.

Είναι λίγο;

Από πού κι από πότε αρχίζει η αγάπη σας για ό,τι της πατρίδας μας και της χώρας μας;

Αν ό,τι δικό της το διαγράφετε και το αφήνετε πίσω χωρίς υπεράσπιση;

Δείχνετε την αγάπη σας μόνο για τα χώματά της, που σιγά σιγά κι αυτά τα διαπραγματεύεστε;

Δέστε όμως πώς ένας πρωθυπουργός άλλος ασφαλίζει τα δικαιώματα της χώρας του κι αυτή την ίδια τη χώρα του.

Η Αυστραλία λέει ΟΧΙ στο Ισλάμ και είναι η δεύτερη φορά που το κάνει!

 Ανακοίνωση της πρωθυπουργού της Αυστραλίας Julia Gillard – Australia σε ελεύθερη μετάφραση:

«ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΟΧΙ ΟΙ ΑΥΣΤΡΑΛΟΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΝ… Είτε σας αρέσει είτε όχι. Έχω κουραστεί από την ανησυχία αυτού του έθνους μήπως ενοχλούμε μερικούς ανθρώπους ή την κουλτούρα τους.

Η κουλτούρα μας έχει εξελιχθεί για περισσότερο από δύο αιώνες με αγώνες, προσπάθειες και επιτυχίες από εκατομμύρια ανδρών και γυναικών που κατέκτησαν την ελευθερία.

Μιλάμε κυρίως ΑΓΓΛΙΚΑ, όχι Ισπανικά..κλπ. Οπότε, αν επιθυμείτε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας, να μάθετε την γλώσσα μας.

Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό. Αυτό δεν είναι κάποια Χριστιανική, δεξιά πολιτική προπαγάνδα, αλλά ένα γεγονός, επειδή Χριστιανοί άνδρες και γυναίκες βασισμένοι στα Χριστιανικά ιδεώδη, ίδρυσαν αυτό το έθνος, και αυτό είναι πλήρως εξακριβωμένο. Εάν ο Θεός μας σας ενοχλεί, τότε σας προτείνω να σκεφτείτε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη σαν την νέα σας πατρίδα, γιατί ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας.

Θα αποδεχτούμε τις πεποιθήσεις σας, και δεν θα τις αμφισβητήσουμε. Αυτό που επιθυμούμε εκ μέρους σας είναι να αποδεχτείτε τις δικές μας πεποιθήσεις και να ζήσετε σε αρμονία και ειρήνη μαζί μας.

Αυτή είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ και Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ και θα σας επιτρέψουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε όλα. Αλλά, αφού τελειώσετε με τις διαμαρτυρίες σας και τις γκρίνιες σας για την Σημαία μας, τα Χριστιανικά μας πιστεύω ή τον τρόπο ζωής μας, σας συνιστώ ολόθερμα να εκμεταλλευτείτε μια άλλη μεγάλη Αυστραλιανή ελευθερία:

 ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ.

‘Αν δεν είστε ευτυχείς εδώ τότε ΦΥΓΕΤΕ. Δεν σας υποχρεώσαμε να έλθετε. Εσείς ΕΠΙΛΕΞΑΤΕ να έλθετε εδώ. Επομένως ΑΠΟΔΕΧΤΕΙΤΕ την χώρα που ΕΣΕΙΣ επιλέξατε.»

Οι μουσουλμάνοι είναι ευτυχισμένοι σε κάθε χώρα που δεν είναι μουσουλμανική

Και ποιόν κατηγορούν;

Όχι το Ισλάμ!

Όχι τους ηγέτες τους!

Όχι τους εαυτούς τους!

 ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΖΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

Και θέλουν να τις αλλάξουν, ώστε να μοιάζουν με τις χώρες στις οποίες ήταν δυστυχείς…

 ———————————————————-

 Αυτή ήταν η αντιμετώπιση των μουσουλμάνων από μέρους της Αυστριλιανής κυβέρνησης

 Απαιτούμε, κ.Πρωθυπουργέ Τσίπρα, να πράξετε κι εσείς το ίδιο.

 Μας αποδυναμώσατε τους Έλληνες ως λαό και ως άτομα.

 Είστε ο πρώτος που ανοίξατε με την αθεϊα σας χάσματα ανάμεσα στους Έλληνες .

 Αδέρφια μου, μην υποχωρούμε άλλο.

 Χάσαμε τον εαυτό μας.

 Υπακούμε άνευ όρων στις απαιτήσεις των ξένων.

Πρέπει να περάσουμε στην αντεπίθεση.

Να γεμίσουμε την Ελλάδα με τέτοιους Σταυρούς.

Γιατί η Ελλάδα είναι σταυρωμένη χώρα.

Δε σταμάτησε να δίνει αγίους που σταύρωσαν τη ζωή τους για το Θεό

Δεν σταμάτησε να αντιμετωπίζει εχθρούς που της κήρυξαν πολέμους, την καταδυνάστευσαν, την ταπείνωσαν

 και τα αντιμετώπισε με την πίστη στο Σταυρό και τον Εσταυρωμένο.

 Όχι επομένως ο Σταυρός έξω από την Ελλάδα και προπαντός από πρόταση των ΜΚΟ,που φάνηκε

ότι είναι εντελώς ανίδεοι σ΄ό,τι αφορά τη θεολογία.

 Γεμίστε την πατρίδα μας με σταυρούς κι ας είναι και άτεχνοι, όπως αυτός της

Λέσβου.

 Έτσι για να φανεί ότι θέλουμε το δίκιο μας.

 Κι ας βοήσουμε όλοι οι Έλληνες μαζί

 ΖΗΤΩ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΓΙΑΖΕΙ

 Ζιώγα Κατερίνα

 Εκπαιδευτικός

The post Μήπως ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα; appeared first on Νέα Φλώρινα.

-Τι θα θέλατε οι άνθρωποι να σας κάνω για να είστε ευτυχισμένοι;

Και τον άφησε να το μελετήσει.

Όταν τον κάλεσε να Του απαντήσει, ο άνθρωπος είπε:

-Κι άλλα μικροπράγματα θα θέλαμε, αλλά σίγουρα να είμαστε όλοι πλούσιοι.

Κι έκανε ο Θεός όλους τους ανθρώπους πλουσίους.

Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι δεν ήταν ευτυχισμένοι.

Γιατί τα πάθη τους είχαν εξαφθεί απ’ τον εγωισμό και τις κακίες.

Ήταν γεμάτοι επίδειξη και κενοδοξία, που άφηνε κενή από χαρά την ψυχή τους, και πολλούς τους έκανε και σκληρούς και τσιγκούνηδες.

 Παθιασμένους με το χρήμα.

Μιαν άλλη φορά, ο Θεός ζήτησε τη γνώμη ενός άλλου ανθρώπου:

-Τι θέλετε οι άνθρωποι για να είστε ευτυχισμένοι; Ο άνθρωπος έμεινε προβληματισμένος για πολύ.

Του άρεσε να ήταν όλοι οι άνθρωποι πλούσιοι, αλλά δεν του έφτανε

Τότε με χαρά απάντησε πως η δόξα, η φήμη, τα αξιώματα είναι εκείνα που γεμίζουν τη ζωή.

Κι όταν δόθηκαν αξιώματα στους ανθρώπους, πάλι του κόσμου τα προβλήματα συσσωρεύτηκαν στον κάθε άνθρωπο, που δεν μπορούσαν να τα λύσουν.

Όλο έγνοιες και σκοτούρες.

Άγχη και καταθλιπτικά συναισθήματα.

 Εγωιστικές φιλοδοξίες.

 Κι οι άνθρωποι το ίδιο σκληροί, όπως πάντα, και εγωιστές με φθονερές αντιζηλίες στο έπακρον.

Δεν ένιωθαν ευτυχισμένοι.

Ρωτάει και τρίτο άνθρωπο ο Θεός: τι θα ήθελε για τους ανθρώπους για να είναι ευτυχισμένοι;

Κι αυτός απαντάει αυθόρμητα: γυναίκες πολλές, μόνο γυναίκες.

Αυτό βέβαια έφερε στον κόσμο τη σύγχυση στις σχέσεις των ανθρώπων και την τρέλα.

Ρωτάει κι έναν άνθρωπο που η ζωή του κυλούσε ήρεμη και απλή, με εντιμότητα προς τους άλλους, που δεν άφηνε την κακία να κυριαρχήσει στη ζωή του.

Όταν λοιπόν τον ρωτάει ο Θεός:

-Τι θέλουν οι άνθρωποι για να είναι ευτυχισμένοι;

Απαντάει:

-Εσένα, Κύριέ μου. Να Σ’ αγαπούμε περισσότερο απ’ ό,τι άλλο στη γη.

Όλα τ’ άλλα κάτι προσφέρουν, αλλά αυτό που ζητάει η καρδιά του ανθρώπου για να’ ναι ευτυχισμένος, εγώ το βρήκα μόνο κοντά Σου.

Στην αναζήτησή σου τα δοκίμασα όλα.

Κι όλα μου άφηναν χωρίς να σε πιστεύω μια γεύση πίκρας κι ένα τεράστιο κενό.

Γιατί η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται κοντά σε σένα.

 ………………………………………………………………………………………

Εδώ τελειώνει το παραμύθι.

Κι εμείς συνεχίζουμε.

Για την ευτυχία του ανθρώπου μίλησε κι ο Κύριός μας στην ομιλία του πάνω στο βουνό.

Εκεί αναφέρει πρώτα περιπτώσεις ”καλότυχων” ανθρώπων, που είναι προικισμένοι ή που επιδιώκουν ορισμένες αρετές: την ελεημοσύνη, την καθαρότητα καρδιάς, αυτούς που εργάζονται για τη δικαιοσύνη στη γη και διώκονται και υπομένουν τις συνέπειες, τους ταλαιπωρημένους από θλίψεις σε αυτό τον κόσμο,και μερικές άλλες περιπτώσεις.

Για να είναι ευτυχισμένος όμως ο άνθρωπος,επιμένει ο Κύριος, πρέπει να αγωνίζεται και κατά των παθών του.

Ο δρόμος του δύσκολος και ανηφορικός.

Αλλά με ανηφόρα που δεν καταβάλλει, γιατί είναι Αυτός που συνοδοιπορεί μαζί μας.

Με την ταπείνωση κι απέραντη στοργή του.

Μ΄ αυτή την ταπείνωση που αυτοσυστήνεται κιόλας, για να ξέρουμε οι άνθρωποι σε ποιόν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας.

“Έγώ είμαι το Φως του κόσμου, λέει για τον εαυτό του.

Αυτός που ακολουθεί Εμένα, δε θα γνωρίσει το σκοτάδι, αλλά θα έχει το Φως της Ζωής”.

Τι άλλο λοιπόν θα ήθελε ο άνθρωπος ως θεμέλιο για τη ζωή του, παρά το Φως της Ζωής;

Κι Αυτόν που κρατάει αυτό το Φως;

Θα συμφωνήσουμε άραγε σ΄αυτό ποτέ όλοι οι άνθρωποι στη γη;

Ο Χριστός ωστόσο θα μας περιμένει και θα επιμένει ότι Αυτός είναι ”η ζωή και το φως και η ειρήνη του κόσμου”, όπως ψάλλει η Εκκλησία μας.

Κι ύστερα από όλα αυτά τι άραγε θα προτιμούσε ο καθένας μας;

Ζιώγα Κατερίνα

The post Εσύ άραγε τι θα προτιμούσες; appeared first on Νέα Φλώρινα.

Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα γίνεται αρχιερατικός εσπερινός κι ακολουθεί αγρυπνία.

Εγώ φέτος είχα τη μεγάλη ευλογία από το Θεό να βρίσκομαι στο μοναστήρι του αγίου Αυγουστίνου, όπου βρίσκεται ο τάφος του, κι αξιώθηκα να συμμετέχω σ΄όλα αυτά με το δικό μου τρόπο.

Τον π.Αυγουστίνο ξεκίνησα να τον έχω πνευματικό – εξομολόγο από τα μαθητικά μου χρόνια και μετά αγαπητό μου πνευματικό πατέρα, του οποίου την εκρηκτική φυσιογνωμία και το δυναμικό λόγο, καθώς και το παράδειγμα γνωρίσαμε όλοι, και ιδιαίτερα οι Φλωρινιώτες.

Τώρα αναπαύεται κοντά σ΄Εκείνον που περιπόθητα αγάπησε και διακόνησε, ανιδιοτελώς και με αυταπάρνηση έως το τέλος της ζωής του, η οποία υπήρξε πράγματι μαρτυρική.

Και μαρτύριο δεν είναι μόνο τα βασανιστήρια του σώματος από δημίους ή από τον κατασπαραγμό των άγριων θηρίων στο Κολοσσαίο της Ρώμης.

Αιματηρή πορεία σ΄αυτόν τον κόσμο διαγράφουν κι όσοι προχωρούν ανυποχώρητοι με τις αρχές του Ευαγγελίου και της συνείδησης ως τη στερνή πνοή τους.

Η αγνή και φλογερή του αγάπη για το Χριστό, η ανιδιοτελής και γεμάτη αυτοθυσία διακονία του λόγου του Θεού, η πολυτάλαντη προσωπικότητά του, το ελεγκτικό του κήρυγμα, η ευγένεια της ψυχής του, αλλά και η αυστηρότητά του πρώτα στον ίδιο του τον εαυτό, ο αγώνας του επίσης για μια ”Ζώσα κι ελευθέρα Εκκλησία” άφησαν εποχή στην Εκκλησία της πατρίδας μας, αλλά και της διασποράς.

Παρεξηγήθηκε όμως κι από πολλούς κι εξακολουθεί να μένει παρεξηγημένος και μέχρι τώρα.

Ίσως επειδή στους μεγάλους όλοι μας δε δικαιολογούμε αδύναμα σημεία της προσωπικότητάς τους ή και ανθρώπινα λάθη, που ωστόσο είναι αναπόφευκτα και από τον πιο άγιο ακόμη.

Κι όμως όπως τα ψηλά βουνά έχουν και βαθιές χαράδρες, έτσι και μεγάλα πνευματικά αναστήματα έχουν και αδυναμίες που τις σκιάζει και τις υπερκαλύπτει η χάρη του Θεού.

Γι΄αυτό και από άλλους θαυμάστηκε κι αγαπήθηκε πολύ κι από άλλους πολεμήθηκε, που ποικιλότροπα πιτσίλισαν το όνομά του.

Για μας μένει πάντα μια προφητική μορφή και φωνή που τη χρειάζεται και την αναζητά η εποχή μας.

Κι όταν λέμε προφητική μορφή δεν εννοούμε μόνο αυτόν που λέει προφητείες, αλλά αυτόν που κηρύττει και στο λαό μετάνοια και επιστροφή στο Θεό, στηλιτεύοντας συνάμα το κακό, όπου κι αν υπάρχει και κάνοντας τομές στα αποστήματα της κοινωνίας, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που θα έχει αυτό στην προσωπική τους ζωή.

Όπως οι προφήτες της Π.Διαθήκης

Οι μονάδες αυτοί άνθρωποι, που ξεχωρίζουν έτσι από το πλήθος, είναι τα στάχυα που υψώνονται πιο πάνω από τα υπόλοιπα, για το ανάστημα και τον καρπό τους, κι ο μεγάλος τους πειρασμός είναι το αίσθημα της μοναξιάς, που γίνεται πληγή, όταν και στενοί τους συνεργάτες δεν τους καταλαβαίνουν.

Και τότε έχουν κι άλλο μεγάλο πειρασμό, την πικρία και τη λιποψυχία, που γίνεται βαρύτερη και με την αντιλογία του πλήθους.,

Ο π.Αυγουστίνος ήταν άνθρωπος με τρυφερά συναισθήματα, ευγενέστατη ψυχή και άκρως συμπαθής στον ανθρώπινο πόνο.

Ήταν ευεπηρέαστος και είχε μια αθωότητα και αφελότητα μικρού παιδιού.

Απονήρευτος όντας, πολλές φορές, αν δεν φωτιζόταν από εμπόδια και άλλους συνεργάτες του, αδικούσε με τη συμπεριφορά του άτομα, για τα οποία τον είχαν παραπληροφορήσει άλλα πρόσωπα, τη γνώμη των οποίων για τον άλφα ή βήτα λόγο εκτιμούσε.

Αγαπούσε ιδιαίτερα όσους αγωνίζονταν με αυταπάρνηση για μεγάλες ιδέες και ιδανικά.

Θαύμαζε και αγαπούσε τους κομμουνιστές που ήταν τίμιοι με τις ιδέες τους, αλλά τους λυπόταν, γιατί απέρριπταν το Χριστό.

Αντιτασσόταν πάρα πολύ στα σαρκικά πάθη.

Μόνο στο γάμο πίστευε και κήρυττε .

Εδώ του έλειπε νομίζω μια συμπάθεια για όσους πάλευαν με αυτά.

Τους ταπείνωνε και τους υποτιμούσε προς παιδαγωγία τους.

Τους έκανε έτσι όμως να πονούν.

Για το γάμο υποστήριζε το ”sola mors”μόνον ο θάνατος” θα χωρίζει τους συζύγους και την επομένη του γάμου το ζευγάρι εδώ και τα πεθερικά στο Βόρειο πόλο,έλεγε.

Υπερβολή, αλλά που έδειχνε τι άκουγε στις εξομολογήσεις.

Ήταν βέβαια πάντα και υπέρμαχος των αδυνάτων.

Αλλ΄ούτε και τα παιδιά να είναι αχάριστα και να εγκαταλείπουν τους γονείς τους στα γηροκομεία, άλλοτε υποστήριζε.

Όταν υπάρχει όμως η αγάπη του Θεού, όλα λύνονται.

Δεν ήθελε το χριστιανό ”μελάγχολο”, όπως συνήθιζε να λέει.

Επίσης συχνά έλεγε ότι σας δείχνω την κορυφή, για να φτάσετε στη μέση, γιατί αν σας δείξω τη μέση, θα μείνετε στη βάση.

Δεν είχε υπομονή στο έργο της διαποίμανσης.

Αυτό το έργο της καλλιέργειας και της βαθύτερης διείσδυσης σε κάθε ψυχή, που προϋποθέτει μεγάλη υπομονή, ανοχή, συγγνώμη, απάθεια χαρισματική και ψυχικές αντοχές, την ανέθεσε στον π.Ιερόθεο και τον π.Θεόκλητο, που ήταν απ΄την αρχή οι δυο καλοί στυλοβάτες του έργου του.

Ύστερα βέβαια καθένας τράβηξε το δρόμο του.

Ο π.Αυγουστίνος άφησε καλή και μεγάλη πνευματική γενιά και πολλά πνευματικοπαίδια του μιμούνται το παράδειγμά του.

Ο Θεός να τον έχει καλά και να τον αναπαύει στα αιώνια σκηνώματά του εν ειρήνη .

Ας είναι αιώνια η μνήμη του.

Ζιώγα Κατερίνα

Εκπαιδευτικός

The post Σταχυολογήματα από τη ζωή του… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Δεν το περιμέναμε.

Ή μάλλον το περιμέναμε και πολύ μάλιστα, αφού όλοι οι Έλληνες προσευχόμασταν για τα δύο αυτά παιδιά.

Γι’ αυτό και αποδίδουμε το θαύμα, τη μέρα μάλιστα της γιορτής Της, στην Παναγία.

Χαιρόμαστε και για τον κ.Ερντογάν, αν έκρινε και ανυστερόβουλα, γιατί δεν φάνηκε ακόμα να ζητήσει ανταλλάγματα και τι ανταλλάγματα…

Βέβαια πίσω απ΄ αυτή την πράξη εργάστηκαν πολλοί οργανισμοί, όπως ο ΟΗΕ, η Ε.Ε, διάφορα διακεκριμένα πρόσωπα, όπως π.χ οι υπουργοί μας, ο κ. πρωθυπουργός και μας συγκίνησαν που τα κατάφεραν, γιατί τελικά είναι και δική τους νίκη.

Αυτό βέβαια δεν καταργεί την επέμβαση της Παναγίας.

Ο Θεός εργάζεται για τη διακυβέρνηση του κόσμου με δύο τρόπους.

Πρώτον με άμεση θαυματουργική επέμβαση δική του και των αγίων του και δεύτερον μέσω προσώπων και καταστάσεων\

Έτσι στη λειτουργία του σύμπαντος και της ανθρωπότητας χρησιμοποιεί όλους μας, πιστούς και απίστους.

Όλοι είμαστε κάτω από το βλέμμα Του, που τα παρακολουθεί και τα συντονίζει όλα.

Είναι όμως παράλληλα και ο διάβολος, που διεκδικεί αυτή τη διακυβέρνηση και διαρκώς βάζει προσκόμματα.

Ο απόστολος Παύλος τον χαρακτηρίζει ”κοσμοκράτορα του αιώνος τούτου”.

Γι΄αυτό και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τη δικαιοσύνη του Θεού.

Ο ιερός Αυγουστίνος Ιππώνος λέει πως ο κόσμος μοιάζει με ένα χαλί. Εμείς εδώ στη γη βλέπουμε την ανάποδη του χαλιού, Την καλή όψη την κρατάει ο Θεός για μετά την απόδοση της δικαιοσύνης του κατά τη δευτέρα παρουσία.

Εδώ να αναφέρουμε, για όσους δεν την άκουσαν, και μια ιστορία από το γεροντικό.

Το γεροντικό είναι βιβλίο που περιέχει θαυμαστά περιστατικά, ανέκδοτα λεγόμενα, που συνέβησαν στην ζωή αγίων μοναχών κυρίως.

Κάποιος μοναχός, χρόνια στην έρημο, πάλευε με το λογισμό, γιατί τόση αδικία στον κόσμο, ώσπου πίστεψε ότι δεν υπάρχει τίποτε. Ούτε Θεός ούτε δικαιοσύνη κι αποφάσισε να εγκαταλείψει τη μοναστική ζωή.

Ξεκινώντας για τον κόσμο συναντάει έναν συνοδοιπόρο, που ήταν άγγελος καλυμμένος.

Με τη συζήτηση φάνηκε το πρόβλημα του μοναχού και ο συνοδοιπόρος του τού προτείνει να κάνουν μια συμφωνία, να μη μιλήσει σ΄ό,τι παράδοξο κι αν δει κι αυτός θα τον βοηθήσει να δει την αλήθεια.

Άρχισαν να προχωρούν και σουρουπώνοντας νυχτώθηκαν σ΄ένα χωριό όπου τους φιλοξένησε ένας φτωχός οικογενειάρχης. Έμενε σε μια καλυβούλα.

Οι άνθρωποι προσφέρθηκαν να τους φιλοξενήσουν με ό,τι ωραιότερο είχαν κι αυτό ήταν ένα χρυσό σερβίτσιο από κληρονομιά.

Κοιμήθηκαν, ξύπνησαν και το πρωί πριν φύγουν, ο συνοδοιπόρος τους έκλεψε το σερβίτσιο.

Ο μοναχός σκανδαλίστηκε, αλλά δεν μίλησε.

Προχωρούν και πάνε να καταυλιστούν σε δεύτερο χωριό, στο σπίτι ενός φτωχού και πάλι.

Φιλόξενοι, ευγενείς οι άνθρωποι, τους καλοδέχτηκαν.

Το πρωί, πριν φύγουν πάλι οι δυο συνοδοιπόροι, με τρόπο που οικονόμησε ο άγγελος, έβαλε φωτιά στο καλύβι.

Ταράχτηκε ο μοναχός.

Ο άλλος τον καθησύχασε.

Τρίτη βραδιά, τώρα, τους φιλοξένησε ένας πλούσιος που είχε ένα παιδί και ήταν τρισχαριτωμένο.

Το πρωί ο συνοδοιπόρος σκοτώνει το παιδί, πριν φύγουν.

Ο μοναχός, κατασκανδαλισμένος του λέει: “άνθρωπος του Θεού είσαι ή σατανάς; Δεν σ’ ακολουθώ άλλο!”.

“Άκου να δεις, του λέει. Εγώ είμαι άγγελος που ήλθα να ενισχύσω την εμπιστοσύνη σου στη δίκαια κρίση του Θεού.

Στο καλύβι του πρώτου χωριού πήρα το χρυσό σερβίτσιο, γιατί ενώ είναι τόσο αγαπημένα τα αδέλφια, αν τ’ αφήσω θα μαλώσουν και θα σκοτωθούν ποιος θα το πάρει.

Όσο για το καλύβι του δεύτερου χωριού αναγκαστικά θα σκάψουν να χτίσουν καινούριο, έστω φτωχό, σπιτάκι.

Εκεί στα θεμέλια όμως σκάβοντας θα βρουν ένα κρυμμένο θησαυρό.

Και στο τρίτο χωριό αυτό το τρισχαριτωμένο παιδί, όταν θα μεγάλωνε, θα εξελισσόταν σε εγκληματία αρχιληστή.

Δεν είναι καλύτερα που του πήρα τώρα τη ζωή;”

Και με άλλα που του εξήγησε ο άγγελος, έπεισε το μοναχό ότι εμείς βλέπουμε την επιφάνεια των πραγμάτων.

Και μια άλλη ιστοριούλα.

Ένα παιδάκι — ας πούμε 14-15 ετών– ήταν ατίθασο και ήθελε να κάνει ό,τι θέλει.

“Και τι θέλεις παραπάνω από αυτά που σου επιτρέπω;” του λέει ο πατέρας.

“Θέλω να βγαίνω με τους φίλους μου για όπου μου αρέσει, να γυρίζω όποτε θέλω, να καπνίζω, να πίνω όσα ποτά θέλω, χωρίς να με ελέγχεις για τίποτα.”

Κι ο σοφός πατέρας του λέει:”δε βρίσκεται εκεί το καλό σου.

Καλύτερα όμως να είμαι κακός στα μάτια σου, παρά να φταίω εγώ για την άνομη ζωή σου.”

Και του έδωσε δυο αδικαιολόγητα και συγχρόνως δικαιολογημένα χαστούκια, που θα τα θυμόταν, φαντάζομαι, για πάντα ο νεαρός, ενώ συγχρόνως αργότερα θα έμαθε και το “φιλώ τα χέρια που με ράπισαν”.

Αυτός είναι και ο Θεός Πατέρας μαζί μας.

Μας χαστουκίζει με δοκιμασίες, για να θωρακίσουμε τη ζωή μας κατά το θέλημά Του και να κερδίσουμε τη σωτηρία μας.

Όπως και για κάθε διπλανό μας φροντίζει το ίδιο, αλλά με διαφορετική θεραπευτική αγωγή, που εμείς δε μπορούμε να ερμηνεύσουμε.

Και σκανδαλιζόμαστε πολλές φορές για την καλύτερη μεταχείριση ή και χειρότερη.

Να του έχουμε εμπιστοσύνη όσοι τον γνωρίσαμε και να τον ευγνωμονούμε για κάθε δυσκολία.

Και ας προσφεύγουμε για καθετί που δεν μας αρέσει στις προσευχές μας.

Σ΄αυτόν πάλι να διαμαρτυρόμαστε σαν παιδιά στον πατέρα.

Να καταφεύγουμε και σε δραστηριότητες, που δεν έρχονται αντιμέτωπες με το δίκαιο και τη φωτισμένη λογική.

Και τότε ξέρει Αυτός να λειτουργεί θαυμαστά.

Όπως στην περίπτωση της απελευθέρωσης των στρατιωτικών μας.

Με το θαύμα ανήμερα της γιορτής της Παναγίας μας, την οποία όλοι ικετεύαμε γι΄αυτούς.

Ζιώγα Κατερίνα

The post Όσα δε συλλαμβάνει η λογική… appeared first on Νέα Φλώρινα.

Μιας μέρας ανέσπερης.

Χωρίς δύση.

Χωρίς βασίλεμα.

Είναι η Μαρία. Η Δέσποινα. Η αρχόντισσα.

Και τυχερός όποιος στη ζωή του την αναγνώρισε.

Και είναι επίσης βδέλυγμα, σιχαμερός, όποιος έγινε το φερέφωνο του σατανά και βρωμίζει το στόμα του βλαστημώντας την

Η Παναγία είναι η ενσάρκωση της αγνότητας, της υπέρλαμπρης καθαρότητας, η απόλυτη έκφραση της παρθενίας, αλλά και της μητρότητας.

Η τρισχαριτωμένη κόρη που στα δεκαέξι της χρόνια, κατά την παράδοση, υποδέχτηκε στους κόλπους της το μεγάλο απεσταλμένο των Ουρανών.

Είναι το ουράνιο τόξο με όλες τις δεσμίδες των αρετών.

Στεκόμαστε ωστόσο μόνο σε μια.

Ουσιαστική και θεμελιώδη για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων.

Κι αυτή είναι η ταπείνωση.

Η ταπείνωση δεν ταυτίζεται και δεν εκφράζεται με την ταπεινόσχημη και ευσεβοφανή συμπεριφορά, αλλά είναι η αρετή που έχει υπόβαθρο την αυτογνωσία.

Είμαι ταπεινός σημαίνει ότι ξέρω τις αρετές μου και δεν υπερηφανεύομαι, και τις αδυναμίες μου και δεν τις δικαιολογώ ούτε τις υπερκαλύπτω, για να μη φαίνονται.

Ούτε τις αφήνω να κυριαρχήσουν στην ψυχή και στο νου μου και να τα διαφθείρουν.

Αντίθετα όταν ξέρουμε τι είναι σωστό και τι όχι, συντονίζουμε τις ψυχικές δυνάμεις, ώστε τις μεν αρετές να τις καλλιεργούμε, τις δε αδυναμίες μας να τις πολεμούμε.

Η ταπείνωση της Μαρίας ήταν μοναδική.

Δεν είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της.

Δεν αλαζονευόταν για τον ενάρετο χαρακτήρα της.

Δεν υποτιμούσε και δεν έβλεπε κανέναν κατώτερό της, όποιος κι αν ήταν αυτός.

Αυτή η αρετή αυτό το σήμα αναγνώρισης έχει, ότι δεν υπερηφανεύεται κι όταν ακόμα βλέπει ότι ξεπερνά τους άλλους σε χαρακτήρα, σε πλούτο, σε τιμή, σε υπηρεσία και αξίωμα, σε καταγωγή, σε μόρφωση.

Η ψυχή που την έχει δεν απελπίζεται κιόλας, όταν μια αδυναμία της την οδηγεί σε πτώση.

Και πάνω απ’ όλα δεν παραλογίζεται και δε φουσκώνει απ’ τα χειροκροτήματα και τους επαίνους άλλων, που μπορεί να είναι και από υπολογισμό.

Η ταπείνωση της Παναγίας φαίνεται σ’ όλο της το μεγαλείο, όταν ο άγγελος της μεταφέρει το μήνυμα ότι ο Θεός της αναθέτει ένα μοναδικό ρόλο και διαλέγει αυτήν, την απαράμιλλη ανάμεσα στις γυναίκες όλου του κόσμου και όλων των αιώνων, να φέρει στον κόσμο το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Λόγο του Θεού.

Να Του δανείσει τη σάρκα της, για να σκηνώσει και να περπατήσει ανάμεσα στους ανθρώπους, να τους συναναστραφεί και να τους ζήσει από κοντά

Έτσι η Μαρία θα γινόταν η γέφυρα που θα ένωνε τον ουρανό με τη γη.

 Η ουράνια σκάλα, απ’ την οποία θα κατέβαινε στη γη ο Θεός και με την οποία θα ανέβαιναν οι άνθρωποι από τη γη στον ουρανό.

Η μητέρα που θα κυοφορούσε το Βασιλέα του παντός.

Το κοχύλι που θα είχε μέσα του το πολύτιμο Μαργαριτάρι.

Το αμάραντο τριαντάφυλλο και το κρίνο με το μεθυστικό άρωμα της Θεότητας του παιδιού της.

Το Λυκαυγές του ήλιου Χριστού.

Αυτή που θα γεννούσε την Οδό της ζωής και θα έσωζε τον κόσμο απ’ τον κατακλυσμό της αμαρτίας, όπως ακούμε, μαζί με άλλα πολλά, στον Ακάθιστο Ύμνο.

Η Μαρία σίγουρα θα βρισκόταν σε έκσταση, όταν της μιλούσε ο άγγελος, αλλά έχοντας συνείδηση του τι της συμβαίνει, πολύ συνετά – να ένα άλλο γνώρισμα της ταπείνωσης – και σεμνά, τον ρωτάει: ‘πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, αφού άντρα δε γνωρίζω;’.

Δεν είχε συλλάβει ακόμη το μυστήριο των μυστηρίων του Θεού.

Ό,τι μυαλό ανθρώπου δεν μπορούσε να το ερμηνεύσει.

‘Το Πνεύμα το Άγιο θα σε σκιάσει και θα σε περιβάλλει, για να σαρκωθεί στη μήτρα σου ο Λόγος του Θεού’.

Ήταν αδιανόητο και ανέκφραστο αυτό το μυστήριο, αλλά αφού το θέλει το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο, αυτή δεν έχει λόγο να μην το δεχτεί.

Με ανυπέρβλητης αξίας υπακοή αποδέχεται ταπεινά το θέλημά Του: ‘ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου.

Αφήνω τον εαυτό μου στα χέρια Του.

Ας γίνει όπως μου είπες’.

Από τη μια το βάθος της δικής της ταπείνωσης κι από την άλλη το ύψος στο οποίο την ανεβάζει ο Θεός.

Γίνεται από τότε η λατρεμένη μητέρα του Θεανθρώπου και η πανανθρώπινη μητέρα.

Ο Θεός υψώνει και τιμά με μοναδικό τρόπο τις ψυχές που κάνουν τα έργα τους αθόρυβα.

Που δεν αφήνουν καν υπερήφανο λογισμό να τους περάσει από το νου.

Που κρατούν πράο και ήρεμο τον εαυτό τους.

Που δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους χωριστά από το Θεό.

Που δε γογγύζουν και δεν πικραίνουν.

Που

Που μπορούν γι’ αυτή την αρετή να συμβουλεύονται το παράδειγμα της παναγίας κόρης της Ναζαρέτ, της οποίας η ζωή όλη ήταν πολύ ταπεινή και γι’ αυτό μεγαλειώδης.

Ήταν το κρυμμένο Λουλούδι, που όμως μοσχομύριζε.

Αθόρυβη σ’ ό,τι έκανε κι ωστόσο το πρόσωπό της είλκυε σαν το μαγνήτη.

Ηλεκτρομαγνητικό πεδίο η παρουσία της δίπλα στον Υιό της.

Η ιστορία του κόσμου της αναγνώρισε μοναδικότητα στην αγιότητα γι’ αυτό ακριβώς, ότι στη γη δεν επεδίωξε την προβολή. Τις επευφημίες. Την καταξίωση.

Πέρασε απαρατήρητη. Μυστικά. Αθόρυβα.

Έτσι έμεινε στο χρόνο να την αναγνωρίσει.

Και την αναγνώρισε.

Γιατί ήταν αληθινή και γεμάτη.

Ο επιφανειακός άνθρωπος κάνει θόρυβο. Σαν τον κροταλία.

Ο αληθινός είναι σαν το μεγάλο ποτάμι που δε βουίζει. Γιατί έχει περιεχόμενο.

Και η Παναγία είχε ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.

Τη μυστική μέρα μέσα της και δίπλα της.

Ήταν η αυγή της έλευσης του Θεού και παιδιού της.

Ας την ευλαβούμαστε, όπως της αξίζει και όπως την υμνεί η Εκκλησία μας.

Κοντά σ’ Αυτόν.

Τον Ιησού και Κύριό μας.

Αμήν

(αναδημοσιεύεται)

Ζιώγα Κατερίνα

Εκπαιδευτικός

The post Η Κεχαριτωμένη appeared first on Νέα Φλώρινα.

Και συμβαίνει αυτό, μια και ελάχιστες σήμερα σύζυγοι ιερέων γνωρίζουν ή ενδιαφέρονται να γνωρίσουν τον ρόλο τους, τόσο απέναντι του παπά τους, όσο και απέναντι της κοινωνίας των πιστών μέσα στην οποία, εκ των πραγμάτων, θα πρέπει αργότερα να κινηθούν…

(Από το ίντερνετ)

Και είναι πράγματι γεγονός ότι πολλά ζευγάρια ιερέων που κοίταζαν μόνο να αποκατασταθούν, να μη ξέρουν καν τα καθήκοντά τους και μάλιστα οι πρεσβυτέρες που ωστόσο, έστω και αργά, θα ήθελαν να μάθουν.

Εμείς γι΄αυτό παραθέτουμε τις μαρτυρίες μιας πρεσβυτέρας, που ακροθιγώς μεταφέρει τι θα πει να είσαι πρεσβυτέρα.

”Έχω έξι παιδιά.Η μέρα μου γι΄αυτό είναι γεμάτη. Η ζωή μου ως πρεσβυτέρα είναι ένα γλυκό μαρτύριο, που μόνο όταν αγαπάς το Χριστό, μαζί του μπορείς να το σηκώσεις. Τα προβλήματα στην ιερατική οικογένεια είναι πολλά και δυσεπίλυτα πολλές φορές. Και είναι ανάλογα με τα πάθη του καθενός μας. Προσπαθούμε όμως να μην αφήνουμε άλυτα προβλήματα. Έτσι με τον καιρό άλλα σβήνουν, άλλα αναζωπυρώνονται και ξανασβήνουν κι άλλα θέλουν οπωσδήποτε πνευματικό. Τα μοιραζόμαστε κιόλας κι ο καθένας παίρνει το μερτικό του. Ακόμα και τα παιδιά εκεί που χρειάζεται. Τελικά πολύ βοηθάει η συνεξήγηση το βράδυ, πριν κοιμηθούμε. Και τα κλείνει όλα η κοινή βραδινή προσευχή.

Για τα παιδιά βάζουμε πολύ κόπο, υπομονή κι αγάπη, και για να μην δυσανασχετούν και για να μη βγουν και αντιδραστικά. Γιατί συνήθως τα παιδιά με αυστηρή διαπαιδαγώγηση βγαίνουν πολύ άκρων θέσεων μετά. Και άδικα, γιατί μετά από μακροχρόνια ειλικρινή αναζήτηση, στις θέσεις αυτές θα καταλήξουν. Όταν βέβαια και οι αρχές που πήραν δεν ήταν μόνο ”πρέπει πολλά”.

Τα παιδιά μας σήμερα μάς πετούν κάπου κάπου ”Σας βαρεθήκαμε με τις ακολουθίες σας και τα πολλά ‘Κύριε ελέησον”. Γι΄αυτό φοβόμαστε μήπως τους φορτώνουμε πολλά ή δε μπορούν να αφομοιώσουν ό,τι τους δίνουμε. Μήπως τους μπουκώνουμε δηλαδή. Πάντως η ιερατική οικογένεια θέλει διαρκή επαγρύπνηση. Μας ξεκουράζει σ΄αυτό και ο πνευματικός μας — που δεν είναι ο ίδιος με τον ιερέα του σπιτιού — και η αληθινή προσευχή. Δεν μας λείπει μεταξύ μας οι γονείς και η τρυφερότητα, την οποία αναπληρώνουν τα παιδιά σε μεγάλο βαθμό. Κοντά στον παπά μου έμαθα πολλά για τον πνευματικό αγώνα. Σπούδασα την υπακοή που έχει μέσα πολλές θυσίες, όσο και των υποτακτικών στα μοναστήρια Κι αυτό ήταν δύσκολο για μένα, γιατί απ΄τη φύση μου ήμουν ανυπότακτη. Κι όλα αυτά όχι χάρη στην απλή αγάπη του ιερέα συζύγου μου, που έχει περιορισμένες αντοχές, αλλά τη χριστιανική του αγάπη που έχει μέσα τη θυσία, που πονάει και ταπεινώνει πολλές φορές και δεν ”εκπίπτει” όμως ποτέ.

Μια θυσία ωστόσο, που με κουράζει αρκετά έως πολύ, είναι ότι πρέπει να μοιράζομαι την αγάπη του άνδρα μου με όλο τον κόσμο. Εδώ παρεμβάλλονται πολλά πάθη που πρέπει να πολεμήσεις. Θέλει πολύ αγώνα αυτό το κομμάτι. Να αναφέρω εδώ όμως μια διαπίστωση, που όλους μας εγγίζει, πως ό,τι δίνεις στο Θεό σου το επιστρέφει εν καιρώ πολλαπλάσιο. Γι΄αυτό ας μην Τον ξεχνούμε ποτέ. Είναι ο πατέρας μας”. Εδώ τελειώνει η εξομολόγηση μιας πρεσβυτέρας για τη ζωή ιερατικής οικογένειας, όπως τη βιώνει. Εμείς συμπληρώνουμε ότι η πρεσβυτέρα είναι πνευματική μητέρα της ενορίας και γι΄αυτό πρέπει να στηρίζει τον άνδρα της σ΄όποιες δραστηριότητές του. Ωστόσο δε μπορεί να ανταποκριθεί και στη μεγάλη οικογένεια, το ποίμνιο και την ενορία, απλά το έργο της μένει να συνεχίζεται με το παράδειγμά της. Να έχει πάντα προσεγμένη συμπεριφορά. Να κινείται ταπεινά και αθόρυβα, χωρίς να καυχιέται για όποια ευλογία τους. Και προπαντός χωρίς κουτσομπολιά.

Από την άλλη οι ενορίτισσες να καταλαβαίνουν τα τυχόν προβλήματά της και να την έχουν σε τιμή. Να μη την κατακρίνουν και την περιφρονούν ούτε να την παραμερίζουν, για να έχουν αυτές τον πάνω λόγο. Κι ας μην ξεχνούμε μια προσευχή και για κείνη. Τη χρειάζεται. Ο ιερέας δε που έχει πρεσβυτέρα με θεάρεστη ζωή μπορεί να ποιμαίνει τους πιστούς με καλή συνείδηση και λόγο με συνέπεια. Τέτοια ιερατικά ανδρόγυνα χρειάζονται στην Εκκλησία μας ως ζωντανά κύτταρά της και όλοι εμείς τους χρειαζόμαστε πρότυπα ακριβά.  Το ευχόμαστε.

Ζιώγα Κατερίνα

The post Η παπαδιά μας appeared first on Νέα Φλώρινα.

Τι πώρωση πρέπει να έχουν πάθει κι έκαναν αυτό το έγκλημα οι άνθρωποι αυτοί;

Σατανοκίνητα μυαλά

Και ξέβρασαν φωτιά σαν αυτή τη λαίλαπα που αγκάλιασε όλο το δάσος.

Ξέχασαν ότι έχουν κι αυτοί γονείς ή οικογένεια;

Ή επειδή δεν έχουν, κατάντησαν έτσι;

Ήρθαν κάποιοι και είπαν στο Χριστό για κάτι Γαλιλαίους που έσφαξε ο Πιλάτος εκεί που θυσιάζανε κι ο Χριστός είπε ότι ούτε αυτοί ούτε οι άλλοι που τους έπεσε ο πύργος στο κεφάλι ήταν αμαρτωλότεροι από τους υπόλοιπους ανθρώπους

Αλλά αν δεν μετανοήσετε, όλοι με τον ίδιο τρόπο θα χαθείτε.

Όπως και έγινε αργότερα.

Ωστόσο τα μπερδεύουμε.

Κι είναι τόσο μπερδεμένα σήμερα τα συναισθήματά μας, οι σκέψεις μας, οι προβληματισμοί μας, που ως μόνη απάντηση βλέπουμε τη σιωπή και την προσευχή.

Μήπως όμως — να πούμε κι αυτόν τον προβληματισμό μας — πίσω από αυτό το ολοκαύτωμα κρύβεται μια ιδιαίτερη Πρόνοια του Θεού και για τα θύματα και για μας και όσοι κάηκαν πήραν τον άθλο του μαρτυρίου κι έφυγαν για τη Βασιλεία του Θεού;

Αυτή την ώρα βέβαια, αναζητώντας την αιτία όλων αυτών, αναφέρουμε και το ότι λίγες μέρες πριν, μουσικό συγκρότημα στο κέντρο της Αθήνας, έριχνε το Σταυρό κάτω και τον ποδοπατούσε.

Δεν ξέρω πόσο αληθεύει.

Όχι ότι όλα αυτά — που είναι κι άλλα σίγουρα πολλά και διάφορα — εγγίζουν την αγιότητα του Θεού — αλλά πιέζουν ψυχολογικά τους πιστούς, γιατί προσβάλλουν την πίστη τους.

Και πριν 3 μήνες προκαλούσαν ορισμένοι ανενόχλητα τους πιστούς βεβηλώνοντας ιερές εικόνες.

Κι όχι μόνο αυτό. Σ΄όλα μας ως κράτος ελληνικό έχει διεισδύσει η ασέβεια εν ονόματι της ελευθερίας των ιδεών,της ελευθεριότητας των ηθών, της κακής ελευθερίας των θρησκειών.

Ο Θεός βέβαια δεν βιάζεται να ελέγξει κάτι που είναι ασεβές.

Αλλ΄είναι ασεβές, ρε παιδιά.

Το Ισλάμ θα σε κρεμούσε, αν πρόσβαλες το Μωάμεθ.

Γι΄αυτό και πολλαπλασιάζεται.

Τη μυωπικία την υποστηρίζουμε, έστω από φόβο.

Γυρίζουμε τώρα λίγο πίσω στην ιστορία του Εβραϊκού λαού.

”Ο Δαβίδ δεν είναι ένας τυχαίος ηγέτης.

Είναι ο βασιλιάς του λαού του Θεού.

Ήταν εκλεγμένος από τον ίδιο το Θεό.

Ήταν ένα βοσκόπουλο που ο ίδιος ο Θεός το πήρε μέσα από τη μάνδρα των προβάτων που φύλαγε σε πολύ μικρή ηλικία και τον έκανε βασιλιά στο λαό του.

Η καρδιά του ήταν σύμφωνη πάντα και απόλυτα συντονισμένη με το Θεό.

Για οποιαδήποτε απόφαση ρωτούσε πρώτα τον Κύριο.

Ο σατανάς όμως βρήκε ένα κενό και μπήκε στη σκέψη του.

Και προσπάθησε να αποσπάσει το Δαβίδ από την εμπιστοσύνη στο Θεό κάνοντάς τον να στραφεί στον εαυτό του.

Και να γεμίσει με εγωισμό, αλαζονεία κι αυτοπεποίθηση χωρίς το Θεό, να στηρίζεται δε στον εαυτό του, στο στρατό του, στο μεγαλείο του και στο βασίλειό του.

Την άλλη μέρα ο προφήτης του Θεού του πρότεινε να διαλέξει ανάμεσα σε τρεις τιμωρίες: τρἰχρονη πείνα, τρίμηνη καταδίωξή του από τους εχθρούς ή τριήμερο θανατικό στο λαό του.

Ο Θεός δεν αφήνει τίποτε ατιμώρητο στο γήινο κόσμο, παιδαγωγικά βέβαια. Στον αιώνιο ας περιμένουμε..

Ο Δαβίδ ωστόσο προτίμησε το Θεό λέγοντας ”καλύτερα στα χέρια του Θεού μου μάλλον παρά στα χέρια των ανθρώπων’᾿

Έπεσε επιδημία σε λίγο και ο Δαβίδ παραπονείται στο Θεό: ”τι έφταιξαν, Κύριε, αυτοί οι άνθρωποι και πέθαναν;Ας πέσει, σε παρακαλώ,το χέρι σου πάνω μου και πάνω στο σπίτι του πατέρα μου”.

(Διασκευή από το ίντερνετ)

Πόνεσε σαν αληθινός ηγέτης και πατέρας.

Αλλά αυτός ο πόνος τον συνέφερε.

Μήπως με τις πυρκαγιές άφησε κι εμάς ο Θεός να πονέσουμε πολύ και να προβληματιστούμε και πολύ;

Και είναι καιρός– ευχή μας αυτό — να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και ζωής;

Και μήπως η λοιδωρούμενη Ορθοδοξία μας από εχθρούς, που διείσδυσαν στο είναι της και προσπαθούν να τη διαβρώσουν,είναι καιρός να περάσει από την άμυνα που συρικνώνει στην επίθεση;

Μήπως η πίστη του λαού μας στο Θεό και δή των παιδιών είναι αναιμική κι όλο θολούρα, ενώ των ηγετών μας καθαρή απιστία και πρέπει να ξυπνήσουμε;

Μήπως όλα αυτά είναι πυρκαγιές που μας καίνε όλους;

Ζιώγα Κατερίνα

The post Πυρκαγιές που μας καίνε όλους… appeared first on Νέα Φλώρινα.