Κι όμως, η νέα γενιά της χώρας μας είναι μια βαθιά δοκιμασμένη γενιά. Μεγάλωσε μέσα στην οικονομική κρίση και τα μνημόνια. Έζησε τους γονείς της να αγωνιούν για το αν θα τα βγάλουν πέρα τον επόμενο μήνα ή αν θα χάσουν το σπίτι τους από τους πλειστηριασμούς. Είδε τα πτυχία της να απαξιώνονται, βίωσε την ανεργία, την απουσία αξιοκρατίας και την αποδυνάμωση των θεσμών. Στερήθηκε ίσες ευκαιρίες, είδε την πρόσβαση στην αγορά εργασίας να γίνεται ολοένα δυσκολότερη και, πολλές φορές, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα της αναζητώντας το αυτονόητο: μια αξιοπρεπή ζωή.

Πριν, λοιπόν, κρίνουμε τους ανθρώπους αυτής της γενιάς, ας αναλογιστούμε τις συνθήκες μέσα στις οποίες ενηλικιώθηκαν. Μπορεί να μην έζησαν πολέμους ή δικτατορία, όπως συχνά τους καταλογίζεται. Έζησαν όμως και εξακολουθούν να ζουν έναν διαφορετικό «πόλεμο»: τον οικονομικό στραγγαλισμό, την ανασφάλεια και τη σταδιακή κατάρρευση της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.

Κι όμως, παρά τις δυσκολίες αυτές, οι νέοι πρωτοστατούν σε κινήσεις που αφορούν μεγάλα κοινωνικά ζητήματα. Δεν μένουν αμέτοχοι. Απλώς επιλέγουν να μη συνδέουν τη δράση τους με τα πολιτικά κόμματα. Και γι’ αυτό δεν ευθύνονται οι ίδιοι, αλλά ένα πολιτικό σύστημα που επί χρόνια τους  απογοήτευσε και τους  απομάκρυνε  από τη συμμετοχή.

Οι νέοι, από τη φύση τους, επιδιώκουν την αλλαγή. Όταν βρουν όραμα και κίνητρο, αγωνίζονται γι’ αυτήν. Αυτό που αναζητούν σήμερα είναι ειλικρίνεια, αξιοπιστία και ανθρώπους που θα εμπνεύσουν εμπιστοσύνη. Έχουν απομυθοποιήσει τις παλιές πολιτικές πρακτικές και δεν πείθονται πλέον από συνθήματα και εύκολες υποσχέσεις.

Ίσως γι’ αυτό ένα μέρος του πολιτικού συστήματος βολεύεται με την άποψη ότι οι νέοι είναι αδιάφοροι. Γιατί η αδιαφορία δεν απειλεί κανέναν. Αντίθετα, μια νέα γενιά που συμμετέχει ενεργά, σκέφτεται κριτικά και προσέρχεται μαζικά στις κάλπες μπορεί να αλλάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς και να διαμορφώσει διαφορετικές εξελίξεις.

Η νέα γενιά δεν καθοδηγείται πλέον από τις πολιτικές επιλογές της οικογένειάς της. Δεν συγκινείται από προεκλογικές συγκεντρώσεις στα καφενεία ούτε από φυλλάδια υποψηφίων. Θέλει ιδέες, προτάσεις και ανθρώπους που θα την κινητοποιήσουν. Αναζητά νέους τρόπους έκφρασης και συμμετοχής.

Η αποχή από τις εκλογές δεν αποτελεί πάντοτε ένδειξη αδιαφορίας. Συχνά αποτελεί μια λανθασμένη, αλλά υπαρκτή, μορφή διαμαρτυρίας απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που οι νέοι αισθάνονται ότι πρώτα τους απαξίωσε και ύστερα τους κατηγόρησε για την απομάκρυνσή τους.

Η μειωμένη συμμετοχή των νέων στα κοινά, λοιπόν, δεν σημαίνει απαραιτήτως αδιαφορία. Αντανακλά κυρίως την απογοήτευση, την έλλειψη εμπιστοσύνης και την αναζήτηση νέων μορφών κοινωνικής και πολιτικής έκφρασης.

Και ας είμαστε ειλικρινείς: πόσοι πραγματικά έδωσαν χώρο στους νέους ανθρώπους να συμμετάσχουν στην πολιτική; Δεν εξακολουθεί να κυριαρχεί η αντίληψη ότι ένας πενηντάρης είναι καταλληλότερος από έναν τριαντάρη για να διαμορφώνει τις εξελίξεις; Δεν θεωρείται ακόμη ότι η εμπειρία αξίζει περισσότερο από τη φαντασία, την τόλμη και τη δημιουργικότητα;

Το ίδιο σύστημα που σήμερα κουνά το δάχτυλο στους νέους είναι εκείνο που τους στέρησε τη δυνατότητα να σχεδιάσουν οι ίδιοι τη ζωή τους. Και αφού τους απογοήτευσε, τους χαρακτήρισε αδιάφορους.

Η Ελλάδα των επόμενων χρόνων κινδυνεύει να γίνει μια χώρα που γερνάει. Η πόλη μας ήδη το βιώνει: οι νέοι φεύγουν είτε προς τα μεγάλα αστικά κέντρα είτε στο εξωτερικό, αναζητώντας ευκαιρίες που δεν βρήκαν στον τόπο τους.

Μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά το παρελθόν, όσο χρήσιμο και σεβαστό κι αν είναι, δεν μπορεί να καθορίσει το μέλλον. Το μέλλον το διαμορφώνουν όσοι ζουν, δημιουργούν και αγωνίζονται σήμερα.

Γιατί το πραγματικό παρόν μιας χώρας δεν είναι οι αναμνήσεις της. Είναι οι νέοι άνθρωποί της. Και αν μια χώρα συνεχίσει να τους αγνοεί, δεν θα χάσει απλώς το μέλλον της· θα το έχει ήδη διώξει μακριά.

Ελισσάβετ Παναγιωτίδου
Δικηγόρος
Μέλος Γραμματείας τομέα ενέργειας ΠΑΣΟΚ

The post Η νέα γενιά δεν αδιαφορεί – Απλώς δεν εμπιστεύεται appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η Φλώρινα στερείται, μεταξύ άλλων, υποδομών κοινής ωφέλειας. Για παράδειγμα, είναι μια πόλη με εξαιρετικό φυσικό κάλλος και όμως δεν διαθέτει πάρκα αναψυχής.

Η αλήθεια είναι ότι η ανέγερση νέου ναού δεν ανταποκρίνεται σε καμία κοινωνική ανάγκη. Η διάθεση χώρων που ανήκουν στη δημόσια περιουσία και μπορούν να αξιοποιηθούν πολλαπλά για την τοπική κοινωνία πρέπει να είναι προϊόν διαβούλευσης και συναπόφασης με αυτήν.

Οι πολίτες δεν πρέπει να γίνονται μόνο αποδέκτες ανακοίνωσης ειλημμένων αποφάσεων, αλλά να συμμετέχουν στη λήψη τους. Δυστυχώς, στη Φλώρινα αυτό είναι κανονικότητα. Για τα κρίσιμα ζητήματα οι πολίτες ποτέ δεν ερωτώνται. Αυτό είναι μια παθογένεια με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον δημόσιο βίο αλλά και την ποιότητα ζωής μας.

Οι αποφάσεις που παίρνονται κεκλεισμένων των θυρών κατέστρεψαν κυριολεκτικά αυτή την πόλη και οδήγησαν τους πολίτες σε μια παθητική αποδοχή της μοίρας τους, ακριβώς επειδή απογοητεύτηκαν από αυτές τις τακτικές.

Το ότι ο σχεδιασμός ανέγερσης σχολικής μονάδας δεν είναι αναγκαίος λόγω της αυξανόμενης μείωσης των γεννήσεων δεν είναι επιχείρημα ούτε σημαίνει δίχως άλλο ότι για τον συγκεκριμένο χώρο δεν υπάρχει άλλη προοπτική. Άλλωστε, ποιος ή ποιοι ευθύνονται για αυτή την κατάσταση και πώς λειτουργούν παντός είδους θεσμοί για την ανατροπή της;

Όταν, λοιπόν, μέρος της πόλης εκφράζει αντίρρηση, τότε η υποχρέωση για διάλογο γίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Όχι για να ευχαριστήσουμε τους πάντες, αλλά γιατί έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Αυτές, λοιπόν, οι αντιρρήσεις πρέπει να εκλαμβάνονται και από την ίδια την Εκκλησία όχι ως ασέβεια, αλλά ως ανάγκη για κοινωνικό διάλογο. Άλλωστε, οι θεσμοί μόνο τότε λειτουργούν αποτελεσματικά: όταν συνδιαλέγονται με τις κοινωνικές ανάγκες. Και όταν οι πολίτες απαιτούν κοινωνικό διάλογο, αυτό δεν πρέπει να εκλαμβάνεται από τις εκάστοτε ηγεσίες ως απειλή αλλά ως υγιής αντίδραση.

Υ.Γ.: Προφανώς πολλοί συμπολίτες μας έχουν τους ίδιους προβληματισμούς αλλά διστάζουν να τους εκφράσουν. Ευτυχώς, κάποιοι το έπραξαν και πρόταξαν το θάρρος της γνώμης τους χωρίς να υπολογίζουν οποιοδήποτε κόστος. Όπως, άλλωστε, εύστοχα γράφτηκε εδώ και καιρό, «το άδικο δεν το θέλει ούτε ο Θεός».

Ελισσάβετ Παναγιωτίδου
Δικηγόρος
Μέλος Τομέα Ενέργειας ΠΑΣΟΚ

The post Στη δημοκρατία η διαφωνία δεν είναι απειλή appeared first on Νέα Φλώρινα.

Για ακόμα μια φορά η πολιτική που ακολουθείται έχει ως σκοπό την πλουσιοπάροχη επιβίωση των εκλεκτών κομματικών στελεχών και την οικονομική εξόντωση και εξαθλίωση των χιλιάδων Ελλήνων αγροτών, που παλεύουν καθημερινά για την επιβίωση τους. Τα όσα διαδραματίστηκαν στην εξεταστική επιτροπή, ανέδειξαν παντελή απουσία διαφάνειας στην διαδικασία πληρωμών, πληρωμή συγκεκριμένων δικαιούχων, αδιαφορία για την νομιμότητα και τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές, δομικά προβλήματα στο πληροφοριακό σύστημα του ΟΣΔΕ.

Τα πρόσωπα που αναλάμβαναν την  διοίκηση του Οργανισμού, άλλαζαν συχνά, κάτι που σε συνδυασμό με τις πρόσφατες αποκαλύψεις, δείχνει ότι η Κυβέρνηση δεν προχωρούσε σε αυτές τις αλλαγές επειδή αναζητούσε τεχνοκράτες ικανούς να αναλάβουν την διοίκηση του αλλά πρόθυμους να αναλάβουν την εφαρμογή των πολιτικών της, που στόχο δεν είχαν την ορθολογική διαχείριση των πληρωμών των αγροτών αλλά την εξυπηρέτηση κομματικών συμφερόντων.

Τα όσα ακούστηκαν στην Εξεταστική Επιτροπή, ήταν πρωτόγνωρα. Διοικητικά στελέχη απειλούνταν από «εκλεκτούς» της Νέας Δημοκρατίας, να σταματήσουν ή να μην γίνουν έλεγχοι που αφορούσαν παρανομίες και παρατυπίες στην διαδικασία πληρωμής των ενισχύσεων. Διαφάνηκε ότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ επικρατούσε ένα κλίμα φόβου, συγκάλυψης και διαφθοράς.

Οι εξελίξεις αυτές δεν αναδεικνύουν  μόνο το μέγεθος διαφοράς στον δημόσιο βίο άλλα εγκυμονούν άμεσους κινδύνους σε εθνικό επίπεδο. Ειδικότερα, υπάρχει ο κίνδυνος απώλειας κοινοτικών πόρων, αν διαπιστωθεί σε επίπεδο ευρωπαϊκού ελέγχου, η αποδεδειγμένη ήδη σε εθνικό επίπεδο, παράνομη διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Επίσης, η Κομισιόν μπορεί να οδηγηθεί στην διακοπή της εκταμίευσης των επόμενων δόσεων της Κ.Α.Π και έτσι ο αγροτικός κόσμος να υποστεί άλλο ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα.

Κάθε μέρα, αποδεικνύεται ότι η παρούσα κυβέρνηση είναι όχι μόνο αδιάφορη για τους μικρούς και μεσαίους παράγωγούς αλλά δεν διστάζει να τους οδηγήσει στην καταστροφή, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του δικού της κομματικού στρατού, ο οποίος καμία σχέση δεν έχει οικονομικά και ηθικά με τον μέσο έλληνα αγρότη και παραγωγό. Το δε επιχείρημα «συμψηφισμού» στελεχών της Κυβέρνησης, ότι και στο παρελθόν υπήρχαν παράνομες επιδοτήσεις είναι κενό περιεχόμενου. Σήμερα δεν είμαστε αντιμέτωποι απλά με περιπτώσεις παράνομων ή παράτυπων επιδοτήσεων αλλά με την ύπαρξη μίας δομημένης εγκληματικής οργάνωσης, η οποία όχι μόνο λάμβανε παρανόμως τεράστια ποσά επιδοτήσεων αλλά με την κάλυψη πολιτικών στελεχών, εκβίαζε και εκφόβιζε διοικητικούς υπαλλήλους του οργανισμού.

Δυστυχώς, αν δεν υπήρχε παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η κατάσταση αυτή το πιθανότερο ήταν ότι ποτέ δεν θα έφτανε σε επίπεδο δικαστικής διερεύνησης. Από την στιγμή που το Ενωσιακό δίκαιο είναι υπέρτερης ισχύος από το Εθνικό είναι στιγμή να παρακαμφθεί ο Νόμος περί ευθύνης υπουργών και τα πολιτικά πρόσωπα, που συγκάλυπταν την κατάσταση αυτή να λογοδοτήσουν επιτελούς ενώπιον της Δικαιοσύνης. Σε διαφορετική περίπτωση, θα επικρατήσει για άλλη μια φόρα το περίφημο «δικαίωμα της σιωπής», που στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ θα είναι ομερτά.

Ελισσάβετ Παναγιωτίδου
Δικηγόρος
Μέλος Γραμματείας Ενέργειας Πασοκ

The post ΟΠΕΚΕΠΕ: «Δικαίωμα σιωπής ή ομερτά;;» appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η απόφαση να υποβαθμιστεί ο ρόλος του δημόσιου πανεπιστημίου και να ανοιχτεί ο δρόμος στα ιδιωτικά ιδρύματα δεν είναι μεταρρύθμιση· είναι υποχώρηση. Είναι η αποδοχή μιας λογικής που αντιμετωπίζει τη γνώση ως εμπόρευμα και όχι ως δικαίωμα.

Όταν ο υπουργός μιλά για «ορθολογική αξιοποίηση των δημόσιων πόρων», αυτό που πραγματικά εννοεί είναι αποχώρηση του κράτους από τον πιο κρίσιμο θεσμό κοινωνικής κινητικότητας: τη δημόσια εκπαίδευση. Γιατί όταν το κράτος αποσύρεται, το κόστος δεν εξαφανίζεται — μεταφέρεται στις πλάτες των οικογενειών. Και ας είμαστε ειλικρινείς: η φτωχή οικογένεια δεν έχει τα ίδια εργαλεία με την εύπορη. Η “επιλογή” που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση είναι ψευδεπίγραφη· δεν υπάρχει πραγματική επιλογή όταν αυτή εξαρτάται από το πορτοφόλι.

Η δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων δεν φέρνει “υγιή ανταγωνισμό”. Δημιουργεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα δύο ταχυτήτων, όπου οι λίγοι έχουν πρόσβαση σε περισσότερες ευκαιρίες και οι πολλοί βλέπουν τις πόρτες να κλείνουν. Κι έτσι αρχίζει ο φαύλος κύκλος: όσοι έχουν τα μέσα στρέφονται στα ιδιωτικά ιδρύματα· το δημόσιο πανεπιστήμιο αποδυναμώνεται πολιτικά και οικονομικά· η μεσαία τάξη απογοητεύεται· η ανισότητα θεσμοθετείται. Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση — είναι κοινωνική διάλυση με ακαδημαϊκό περιτύλιγμα.

Όταν τα παιδιά των πλουσίων σπουδάζουν αλλού από τα παιδιά της μεσαίας και της λαϊκής τάξης, η κοινωνία παύει να έχει κοινή αναφορά. Δεν γνωρίζονται, δεν συνυπάρχουν, δεν μοιράζονται εμπειρίες. Η Ελλάδα που γεννάται μέσα από αυτή τη λογική δεν είναι δημοκρατική· είναι μια Ελλάδα προνομιούχων και αποκλεισμένων. Μια κοινωνία όπου η μόρφωση —το θεμέλιο της κοινωνικής κινητικότητας— γίνεται προνόμιο και όχι δικαίωμα.

Η εκπαίδευση δεν είναι τεχνικό θέμα προϋπολογισμού. Είναι πολιτική επιλογή για το είδος της κοινωνίας που θέλουμε. Αν πιστεύουμε σε μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης, τότε η δημόσια εκπαίδευση είναι ο πυρήνας της.

Κάθε παιδί που στερείται την πρόσβαση στη γνώση είναι μια χαμένη υπόσχεση της Δημοκρατίας. Κάθε γονιός που αναγκάζεται να πληρώσει για να εξασφαλίσει το αυτονόητο, είναι ένας πολίτης που βλέπει το κοινωνικό συμβόλαιο να καταρρέει.

Δυστυχώς η κυβέρνηση, αντιμετωπίζει την παιδεία όχι  ως δημόσιο αγαθό, αλλά ως  εμπόρευμα. Γιατί χωρίς ίσες ευκαιρίες στη γνώση, δεν υπάρχει Δημοκρατία — υπάρχει μόνο η ανακύκλωση της ανισότητας.Το ΠΑΣΟΚ- Κίνημα αλλαγής οικοδόμησε την δημόσια παιδεία. Δεν είναι λύση να παραδοθεί η ανώτατη εκπαίδευση στην αγορά, αλλά να επενδύσουμε στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Να το κάνουμε τόσο ισχυρό, τόσο σύγχρονο, τόσο ανοιχτό στις ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας, ώστε κανείς να μη χρειάζεται να το εγκαταλείψει.

Ελισσάβετ Παναγιωτίδου

Δικηγόρος

Μέλος του τομέα ενέργειας ΠΑΣΟΚ- Κίνημα Αλλαγής

The post Εκπαίδευση Δύο Ταχυτήτων: Η Αποδόμηση του Δημοκρατικού Κεκτημένου appeared first on Νέα Φλώρινα.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς μια «κακή στιγμή». Είναι η απόδειξη ενός συστήματος που τρέφεται από την ασυδοσία και την ατιμωρησία. Χρήματα που προορίζονταν για τον αγρότη έγιναν μέσο για ημετέρους. Ο πρωθυπουργός έσπευσε να δείξει «αποφασιστικότητα» στην αποκάλυψη των ευθυνών, αλλά στην πράξη οι προθέσεις του έμειναν σε τηλεοπτικές δηλώσεις.

Αυτή όμως η Κυβέρνηση είχε τελικά πολλές «κακές στιγμές», οι οποίες δεν είναι βεβαίως συμπτώσεις αλλά το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης σχεδόν αυταρχικής πολιτικής που εξυπηρετεί συγκεκριμένα πρόσωπα και αδιαφορεί παντελώς για τον μέσο έλληνα πολίτη.

Οι υποκλοπές δεν είναι απλά ένα πολιτικό άλλα ένα θεσμικό σκάνδαλο, εντασσόμενο στην προσπάθεια της κυβέρνησης να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς απόλυτου έλεγχου υπό τον μανδύα του όρου «επιτελικό κράτος». Αυτός ο όρος δεν περιγράφει τίποτα λιγότερο από τον έλεγχο όλων των λοιπών εξουσιών από την πολιτική εξουσία.

Στα Τέμπη, η τραγωδία παρουσιάστηκε ως «ανθρώπινο λάθος», ενώ ήταν προϊόν διαχρονικής αδιαφορίας και προχειρότητας. Η αγωνία του Μαξίμου ήταν η διαχείριση του πολιτικού κόστους και η συγκάλυψη ευθυνών.

Η πολιτική της Κυβέρνησης αυξάνει τις κοινωνικές ανισότητες, καθώς προτεραιότητα της δεν είναι η στήριξη του αγρότη, του ελεύθερου επαγγελματία, των ανέργων κτλ αλλά η προώθηση μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων σε κρίσιμους τομείς όπως η υγεία και η ενέργεια αλλά και η επιβολή πολιτικής «ομερτά» σε όποιο σκάνδαλο αγγίζει τα γαλάζια στελέχη. Στην επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης εντάσσεται και ο «εκβιασμός» του ελληνικού λαού με τον κίνδυνο της αστάθειας. «Ανεχθείτε τα σκάνδαλα, για να παραμείνουμε σταθεροί». Είναι άλλωστε επιτυχημένη η τακτική δημιουργίας φόβου στους πολίτες, ώστε στην κάλπη να επιλέγουν το δήθεν «λιγότερο κακό».

Το πλέον όμως εξοργιστικό είναι το πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση αυτή τον ελληνικό λαό: Σαν μια άμορφη μάζα, καθοδηγούμενη από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, έτοιμη να ανεχθεί κάθε πολιτική και κοινωνική στρέβλωση. Και αυτή η οπτική είναι βαθιά αντιδημοκρατική.

Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε ιστορικά ο πολιτικός φορέας που ταυτίστηκε με την κοινωνική δικαιοσύνη, το ΕΣΥ, την παιδεία για όλους, την προάσπιση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, την βελτίωση της ζωής του «μη προνομιούχου». Σε μια εποχή που η ΝΔ επενδύει μόνο στην εικόνα και στην διαχείριση των συνεπειών των εκνόμων ενεργειών της, το χρέος μας είναι να αναδείξουμε την ουσία. Να φέρουμε ξανά στο επίκεντρο την κοινωνία, τον άνθρωπο, τις πραγματικές ανάγκες.

Ελισσάβετ Παναγιωτίδου

Δικηγόρος

Μέλος Γραμματείας Τομέα Ενέργειας ΠΑΣΟΚ

The post Η αυτοκρατορία των συμπτώσεων appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η αποστρατικοποίηση μιας παραμεθόριας περιοχής με τα γεωπολιτικά χαρακτηριστικά που έχει η Φλώρινα λόγω των χωρών με τις οποίες συνορεύει, δημιουργεί πρόβλημα οχι μόνο στην άμυνα της αλλά μέσω αυτής  επιχειρείται η αποδυνάμωση του  γεωστρατηγικού  ρόλου που διαδραματίζει.  Έπονται οι οικονομικές επιπτώσεις,  καθώς θα εγκαταλείψουν τον τόπο μας τα στελέχη που υπηρετούν εδώ και ζουν μαζί με τις οικογένειες τους ενώ το κλίμα ανασφάλειας θα είναι πια διάχυτο στους πολίτες.

Η απόφαση αυτή, η οποία ελήφθη χωρίς καμία διαβούλευση και ενημέρωση των πολιτών, των φορέων, και των τοπικών αρχών της περιοχής, είναι η πλήρης απόδειξη του δημοκρατικού ελλείμματος που κυριαρχεί ως χαρακτηριστικό στις κυβερνητικές αποφάσεις.

Ο επιχειρησιακός  σχεδιασμός που υπάρχει  για τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας  δεν μπορεί να μεταβάλλει βίαια τις ισορροπίες που επικρατούν έως σήμερα στην περιοχή.Κάθε μήνα οι πολίτες της Φλώρινας καλούνται να συσπειρωθούν προκειμένου να ανατρέπουν τις επανειλημμένα καταστροφικές για τον τόπο μας αποφάσεις της κυβέρνησης.

Οι δε ευθύνες είναι ξεκάθαρες, καθώς ο εμπαιγμός της κοινωνίας της Φλώρινας με τις δήθεν διαψεύσεις των σεναρίων περί μετακίνησης της Μοίρας, αποδεικνύει οτι  οι εκπρόσωποι του τόπου μας είτε δεν συμμετέχουν στις αποφάσεις της κυβέρνησης που υπηρετούν είτε ότι δεν θέλουν να συγκρουστούν με αυτές. Υπάρχει επομένως έλλειμα θεσμικής εκπροσώπησης, η οποία κοστίζει στην περιοχή και τους πολίτες της.

Κανένας επικαλούμενος  «αιφνιδιασμός» δεν μπορεί να δικαιολογήσει τις πολιτικές αποφάσεις. Για την υποβάθμιση του τόπου μας δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες, υπάρχουν μόνο διαχρονικές πολιτικές ευθύνες, τις οποίες και θα πρέπει κάποτε να τις αναλάβουν οι υπεύθυνοι.

Ελισσάβετ Παναγιωτίδου

Δικηγόρος
Μέλος Γραμματείας Τομέα Ενέργειας ΠΑΣΟΚ

The post Τοποθέτηση της Ελισσάβετ Παναγιωτίδου για την μετακίνηση της 106ης Μοίρας Πυροβολικού από το Αμύνταιο appeared first on Νέα Φλώρινα.

Η πολιτεία αδιαφορεί πλήρως για το μέλλον αυτών των ανθρώπων αλλά και για την γενικότερη απώλεια των τόσων θέσεων εργασίας που έχει ως αποτέλεσμα το κλείσιμο  των μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και των ορυχείων της περιοχής. Η ανεργία και η μετανάστευση που θα επιφέρουν αυτές οι τακτικές θα συνθέσουν το πλήρες σκηνικό φτωχοποίησης της περιοχής μας.

Αντιθέτως, προχωράνε με ταχύτατους ρυθμούς όποιες επενδύσεις μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών σχετίζονται με εγκατάσταση φωτοβολταϊκών και ανεμογεννητριών σε παραγωγικές εκτάσεις της περιοχής μας και οι οποίες όχι μόνο θέσεις εργασίας δεν δημιουργούν αλλά και καμία ανταποδοτικότητα δεν έχουν προς την τοπική κοινωνία.

Ανάλογος είναι ο σχεδιασμός και για την ευρύτερη περιοχή της Μελίτης, όπου ταυτόχρονα με το κλείσιμο της σύγχρονης μονάδας παραγωγής  ηλεκτρικής ενέργειας έχει σχεδιαστεί η εγκατάσταση φωτοβολταϊκών και ανεμογεννητριών σε εκτάσεις που χρησιμοποιούνται ως βοσκοτόπια, σχέδιο το οποίο αν υλοποιηθεί θα μετατρέψει την Μελίτη και τα διπλανά χωριά της Κέλλης, Σκοπού, Αχλάδας και Βεύης σε ένα τεράστιο φωτοβολταϊκό πάρκο. Ενδεικτικά ο σχεδιασμός περιλαμβάνει τη κατασκευή 44 φωτοβολταΐκών εγκαταστάσεων που θα καλύψουν 30.000 στρεμμάτων γης και 80 ανεμογεννητριών.

Η πράσινη μετάβαση είναι για την κυβέρνηση η εισχώρηση νέων επιχειρηματικών συμφερόντων στο χώρο της ενέργειας, και δη αυτών που συνδέονται με τα φωτοβολταϊκά, τις ανεμογεννήτριες και το φυσικό αέριο. Πλην όμως, κανένα από αυτά δεν αποτελεί επένδυση, καθώς ούτε θέσεις εργασίας δημιουργεί, ούτε φθηνότερο ρεύμα εξασφαλίζει αλλά ούτε λειτουργεί με οποιαδήποτε μορφή ανταποδοτικά προς την τοπική κοινωνία.

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι, ο δήθεν σχεδιασμός περί δίκαιης και πράσινης μετάβασης δεν συμπεριέλαβε ποτέ  τις ανάγκες και τα αιτήματα των κατοίκων των περιοχών που αφορά. Οι ευρωπαϊκές νόρμες και τα επενδυτικά συμφέροντα είναι αυτά που καθορίζουν τον μέλλον της περιοχής μας. Υπό τον μανδύα της μείωσης του αποτυπώματος του άνθρακα και της απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα στη χώρα εγκαθίσταται μια νέα «ολιγαρχία», αυτή των ΑΠΕ στο χώρο της ενέργειας και ο σχεδιασμός αυτών των συμφερόντων είναι στην ουσία ο σχεδιασμός του δικού μας μέλλοντος.

Κανένα πρόγραμμα απολιγνιτοποίησης και κανένα αρμόδιο κυβερνητικό όργανο δεν απαντάει στο ερώτημα πού θα απορροφηθούν  οι άνθρωποι που απολύονται, τώρα που πλέον υλοποιείται η κατάργηση χωρίς αντικατάσταση του παραγωγικού μοντέλου της περιοχής.

Εκτός δε από την επιδεκτική αδιαφορία της Κυβέρνησης για το μέλλον των ανθρώπων της περιοχής μας, την Πέμπτη ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της ΔΕΗ  πρόκειται να ανακοινώσουν το κλείσιμο της Πτολεμαΐδας 5 ως λιγνιτικής μονάδας και ταυτόχρονα  να παρουσιάσουν το  σχέδιο για τη μετατροπή της Δυτικής Μακεδονίας δήθεν σε «ενεργειακό και τεχνολογικό κόμβο» με επενδύσεις σε ΑΠΕ, φυσικό αέριο και  data centers, οι οποίες όμως δεν δημιουργούν καμία θέση εργασίας. Το γεγονός ότι εδώ βρίσκονται τα δίκτυα και οι εκτάσεις για την εγκατάσταση αυτών των έργων σημαίνει ότι για άλλη μια φορά η περιοχή μας θα προσφέρει ό,τι έχει στο βωμό νέων συμφερόντων και μάλιστα χωρίς να λαμβάνει πίσω τίποτα από αυτό.

Εκτός από τα χιλιάδες στρέμματα εκτάσεων, τα οποία η ΔΕΗ δεν επέστρεψε  ποτέ πίσω στην τοπική κοινωνία, τώρα οι εναπομείνασες παραγωγικές εκτάσεις της περιοχής μας πρόκειται να φιλοξενήσουν έργα ΑΠΕ ιδιωτικών συμφερόντων.

Δυστυχώς, η Μελίτη, η Κέλλη, ο Σκοπός, η Βεύη και η Αχλάδα είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς προτίθεται η κυβέρνηση να υλοποιήσει το περίφημο σχέδιο δίκαιης μετάβασης. Για την κυβέρνηση δίκαιη είναι η μετάβαση από τα παλιά επιχειρηματικά συμφέροντα στα νέα.

Ελισσάβετ Παναγιωτίδου

Δικηγόρος

Μέλος Γραμματείας Τομέα Ενέργειας ΠΑΣΟΚ

The post Το τέλος του ΑΗΣ Μελίτης και οι ανύπαρκτες «επενδύσεις» appeared first on Νέα Φλώρινα.

Είναι άλλωστε πολύ συχνό το φαινόμενο τα ακίνητα που βγαίνουν σε πλειστηριασμό με επίσπευση μιας διαχειρίστριας εταιρίας, να κατακυρώνονται, να τα παίρνουν, δηλαδή, θυγατρικές εταιρείες της εταιρείας που έχει αγοράσει τα δάνεια.

Για τις εταιρίες διαχείρισης δανείων δεν υπάρχει κανένας νόμος στον οποίον να υπάγεται η δράση τους. «Θεσπίζουν» οι ίδιες ρυθμίσεις και υποχρεώνουν μέσω καταχρηστικών και παράνομων ενεργειών και τους δανειολήπτες να υπακούν σε αυτές. Είναι πάγια τακτική τους η τρομοκρατία μέσω τηλεφώνου, καθώς επικοινωνούν με δανειολήπτες ή στέλνουν επιστολές, εξώδικα και διαταγές πληρωμής, ζητώντας από αυτούς να τους καταβάλλουν χρηματικά ποσά, ακόμα και αν δεν τα οφείλουν, απειλώντας τους με μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης. Πολλές δε φορές, επιβάλλουν αναγκαστική κατάσχεση και εκθέτουν σε πλειστηριασμό ακίνητα δανειοληπτών που τηρούν την ρύθμισή ή έχουν ενταχθεί στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών. Στην τελευταία δε περίπτωση, όταν ο οφειλέτης εντάσσεται στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών αποστέλλουν καθυστερημένα ή στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν αποστέλλουν ποτέ τα δοσολογία αποπληρωμής, ώστε να μετακυλύουν την ευθύνη μη πληρωμής στον δανειολήπτη και να καταργούν στην πράξη την σύμβαση ρύθμισης οφειλών. Με κάθε μέσο προσπαθούν να αποτρέψουν τους πολίτες να ρυθμίσουν τα δάνεια τους, εφόσον αν και είναι υποχρεωμένοι από τον νόμο να αποστέλλουν τις οφειλές τους στην πλατφόρμα εξωδικαστικού μηχανισμού, πολλές φορές δεν συμμορφώνονται σε αυτήν τους την υποχρέωση. Εφόσον δε η θετική απάντηση τους στο αίτημα ρύθμισης ενός δανείου δεν είναι υποχρεωτική, συνήθως απορρίπτουν την αίτηση με ανύπαρκτη αιτιολογία.

Επίσης συστηματική είναι η τακτική αποτροπής των οφειλετών από το να ζητήσουν νομική συνδρομή από δικηγόρο για να ρυθμίσουν την οφειλή τους ή γενικώς να διευθετήσουν ζητήματα σχετικά με αυτή. Ειδικότερα, όταν  ένας δανειολήπτης απευθυνθεί σε δικηγόρο της επιλογής του, προκειμένου να αναλάβει ο τελευταίος την διαδικασία ρύθμισης της οφειλής του, οι εν λόγω εταιρίες μέσω των εκπροσώπων τους κάνουν ότι είναι δυνατόν προκειμένου να δυσχεραίνουν τον δικηγόρο σε αυτό. Ενδεικτικά, αρνούνται να συνομιλήσουν μαζί τους, ζητώντας μια εξουσιοδότηση από τον οφειλέτη προς τον δικηγόρο την οποία ουδέποτε εγκρίνουν ή θέτουν υπερβολικές απαιτήσεις ως προς την νομιμοποίηση των εντολέων των δικηγόρων. Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις επικαλούνται ότι, η εξουσιοδότηση δεν έχει συνταχθεί σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα και επί της ουσίας την αναιρούν παράνομα.  Αυτή η τακτική έχει ως σκοπό να αποτρέπουν στην πράξη τους δανειολήπτες να εκπροσωπούνται από δικηγόρο και να ασκούν τα δικαιώματα τους.

Στην πράξη, δηλαδή, είναι σχεδόν αδύνατον ένας δανειολήπτης να ενημερωθεί για το ποσό που οφείλει και την αιτία που το οφείλει ενώ δεν μπορεί να ενημερωθεί και για τον τρόπο που έχει υπολογιστεί το ποσό της οφειλής του. Τις εταιρίες διαχείρισης, λοιπόν, δεν τις ενδιαφέρει να ρυθμίζονται και να εξυπηρετούνται τα δάνεια. Αντίθετα, θέλουν να μην πληρώνονται αυτά προκειμένου να μπορούν να «αρπάζουν» στη κυριολεξία τα ακίνητα των δανειοληπτών.

Όλο αυτό το σύστημα έχει δημιουργηθεί και εξυπηρετείται από σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων από την παρούσα κυβέρνηση, η οποία όχι μόνο δεν «τολμάει» να αγγίξει τα funds αλλά με την στάση της τα αφήνει να λειτουργούν παράνομα και να καταστρατηγούν βασικά δικαιώματα των πολιτών. Με την προστασία της πρώτης κατοικίας να έχει καταργηθεί, οι πολίτες είναι έρμαιο των τραπεζών. Ο συνεχώς προβαλλόμενος από κυβερνητικά στελέχη ως τομή εξωδικαστικός μηχανισμός ρύθμισης οφειλών είναι η μέγιστη ειρωνεία, καθώς η μη υποχρεωτικότητα συμμετοχής των τραπεζών σε αυτές αλλά και οι ρυθμίσεις που επιτυγχάνονται μέσω αυτού και οι οποίες δεν υλοποιούνται με ευθύνη των τραπεζών δεν είναι παρά «στάχτη στα μάτια».

Αν δεν μπει «φρένο» μέσω αυστηρών νομοθετικών παρεμβάσεων στις παράνομες τακτικές των τραπεζών, η πλειονότητα των ακίνητων και μάλιστα των πρώτων κατοικιών της χώρας θα καταλήξει στα χέρια των εταιρειών διαχείρισης, οι οποίες ούτως ή άλλως λειτουργούν ανεξέλεγκτα. Προφανώς όμως αυτή η τακτική είναι κυβερνητική επιλογή και μόνο.

Ελισσάβετ Παναγιωτίδου
Δικηγόρος

The post Εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων και απροστάτευτοι δανειολήπτες appeared first on Νέα Φλώρινα.

Ήδη σήμερα με τον ν. 5037/2023 (ΦΕΚ Α 78/29.03.2023) η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) μετονομάστηκε σε Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων. Η ΡΑΑΕΥ πλέον καθίσταται  αρμόδια για τον έλεγχο και τη ρύθμιση της αγοράς ενέργειας, της παροχής υπηρεσιών ύδατος και της διαχείρισης αστικών αποβλήτων. Η μετονομασία της Αρχής και η διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της στο χώρο του νερού και των αποβλήτων συνιστά απερίφραστα το πρώτο βήμα ιδιωτικοποίησης του νερού και το δεύτερο βήμα ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης των αποβλήτων, καθώς το πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση έγινε με το λεγόμενο ΣΔΙΤ με την ίδρυση της εταιρείας ειδικού σκοπού ΕΠΑΔΥΜ Α.Ε για την διαχείριση των απορριμμάτων της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας.

Στην φιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης η ιδιωτικοποίηση των ΔΕΥΑ και των ΕΥΔΑΠ/ΕΥΑΘ αλλά και η απελευθέρωση της αγοράς νερού είναι ζωτικής σημασίας, καθώς τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα των «εθνικών» εργολάβων, «βλέπουν» το μέλλον στην εκμετάλλευση του νερού και των αποβλήτων, η διαχείριση των οποίων συνδέεται επίσης με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς ως γνωστόν η παραγωγή ενέργειας από τα απόβλητα είναι το μέλλον στην ενεργειακή παραγωγή. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η διαχείριση των επικίνδυνων αποβλήτων από τον ιδιώτη αποτράπηκε την προηγούμενη δεκαετία μέσω του ΠΕΣΔΑ της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας και άλλων ενεργειών, αμφίβολο δε είναι αν θα αποτραπεί και τώρα που επίκειται η αναθεώρηση του, δεδομένου ότι με απόφαση της τότε Γενικής Γραμματέως της νυν κυβέρνησης είχε αποφασιστεί η ταφή των επικίνδυνων αποβλήτων όλης της χωράς εντός των ορυχείων της Δυτικής Μακεδονίας.

Το πρώτο μνημόνιο προέβλεπε την ιδιωτικοποίηση των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ και  η οποία και αποτράπηκε  εξαιτίας μια σειράς  δικαστικών αποφάσεων του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, το οποίο και έκρινε ότι για την παροχή υπηρεσιών ύδατος, ως «υπηρεσίας κοινής ωφελείας απολύτως ζωτικής σημασίας», που παρέχονται μονοπωλιακώς, από δίκτυα μοναδικά στην περιοχή, και για την εξασφάλιση της υγείας των πολιτών δεν νοείται παρά μόνο άμεσος κρατικός έλεγχος στους παρόχους υπηρεσιών ύδατος, ο οποίος δεν μπορεί να υποκατασταθεί με την εποπτεία επ΄αυτών.

Εντούτοις, παρά την ύπαρξη των αποφάσεων αυτών που διαφύλαξαν το δημόσιο χαρακτήρα του νερού, σήμερα βρίσκεται σε ισχύ ο Ν. 5037/2023 με τον οποίο ο έλεγχος  των δημοσίων υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης της χώρας ανατίθεται στην Ρυθμιστική Αρχή Απόβλητων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ). Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο ότι στη νέα Ρυθμιστική αυτή Αρχή, μεταβιβάστηκαν επίσης η αρμοδιότητα εποπτείας της τιμολογιακής πολιτικής του ύδατος και άλλες αποφασιστικές αρμοδιότητες σχετικά με την κοστολόγηση και τιμολόγηση του νερού.  Εκτός δε αυτών, θα ελέγχει τους παρόχους ύδρευσης, έχοντας την εξουσία επιβολής κυρώσεων και προστίμων σε αυτούς που κατά την κρίση της δεν εφαρμόζουν ορθά την προτεινόμενη και επιβαλλόμενη από αυτήν πολιτική κοστολόγησης και τιμολόγησης.

Από την στιγμή που τόσο αποφασιστικές αρμοδιότητες μεταβιβάζονται σε μία ανεξάρτητη αρχή, η οποία δεν ελέγχεται από κανέναν φορέα του Δημοσίου ή Υπουργείο, ουσιαστικά σημαίνει ότι το κράτος χάνει τον συνταγματικά κατοχυρωμένο δημόσιο έλεγχο στις υπηρεσίες ύδρευσης και επίσης ότι μετά την στρεβλωμένη αγορά ενέργειας δημιουργεί τώρα την αγορά ενέργειας και αποβλήτων. Και ως γνωστόν μια τέτοια επιλογή κανέναν ανταγωνισμό στην αγορά δεν εξυπηρετεί, καθώς όπως και στην ενέργεια, έτσι και τώρα, η κυβέρνηση επιθυμεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των «λίγων» και «εκλεκτών», που συνήθως είναι οι ίδιες εταιρείες που πλέον κάνουν κουμάντο στο χώρο της ενέργειας.

 Έχοντας υπό τον έλεγχο τους το νερό, την ενέργεια και τα απόβλητα, οι ιδιώτες θα έχουν στα χέρια τους όλο το δημόσιο πλούτο και την επί της ουσίας θα έχουν στα χέρια τους την επιβίωση μας. Η δε περιοχή μας θα είναι «φιλέτο», δεδομένης της ύπαρξης ενεργειακών αποθεμάτων, υδάτινων πόρων και ενός ΣΔΙΤ που ήδη λειτουργεί για τα απόβλητα. Η πρόκληση αυτή είναι η μεγαλύτερη κοινωνική και πολιτική πρόκληση που έχουμε μπροστά μας.

Ελισσάβετ Παναγιωτίδου
Δικηγόρος

The post ΡΑΑΕΥ: Ρυθμιστική Αρχή για το ξεπούλημα των πόρων appeared first on Νέα Φλώρινα.

Άρθρο 1: Απόσχιση και εισφορά δύο λιγνιτικών κλάδων της Δ.Ε.Η Α.Ε σε δύο νέες εταιρείες.

 Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, θα δημιουργηθούν δύο νέες εταιρείες από απόψη ενεργητικού, παθητικού και ανθρώπινου δυναμικού με μοναδικό μέτοχο την Δ.Ε.Η Α.Ε και σκοπό την εξόρυξη λιγνίτη και την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη. Στις εταιρείες αυτές, θα εισφερθουν από την Δ.Ε.Η ο κλάδος της ηλεκτροπαραγωγής που προέρχεται από τον Α.Η.Σ Μελίτης και στην δεύτερη αυτός, που προέρχεται από τις μονάδες της Μεγαλόπολης. Η μεταβίβαση περιλαμβάνει, όχι μόνο τα πάγια στοιχεία, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της επιχείρησης, αλλά και τα δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης της ΔΕΗ Α.Ε επί συγκεκριμένων κοιτασμάτων λιγνίτη και ειδικότερα αυτών του Κλειδιού,της Βεύης, των Λόφων,της Μελίτης και εκείνων, που τροφοδοτούν τις μονάδες 3 και 4 της Μεγαλόπολης.

Αντικείμενο, δηλαδή, της διαγωνιστικής διαδικασίας για την εύρεση επενδυτή, δεν είναι μόνο οι μονάδες παραγωγής της Φλώρινας και της Μεγαλόπολης, αλλά και το ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΟΡΥΧΕΙΩΝ του Δήμου Φλώρινας και των λιγνιτικών κοιτασμάτων που τροφοδοτούν τις μονάδες της Μεγαλόπολης.

Επομένως, δεν πρόκειται για διαρθρωτικά μέτρα ανοίγματος του ανταγωνισμού και κατάργησης του μονοπωλιακού χαρακτήρα της Δ.Ε.Η στο λιγνίτη αλλά για ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΚΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ (μονάδες και ορυχεία). Είναι, δε αξειοσημείωτο ότι, στη παράγραφο 5 του άρθρου 1 του σχεδίου νόμου, ρητά αναφέρεται ότι, τα αναφερόμενα στοιχεία ενεργητικού και παθητικού, που απαριθμούνται είναι τα ελάχιστα που απαιτούνται για την εκπλήρωση των ελληνικών δεσμεύσεων, πράγμα που σημαίνει, ότι επιτρέπεται στην πορεία να προστεθούν όσα στοιχεία απαιτούνται, χωρίς εκ των προτέρων να εξειδικεύονται στο νόμο.

Ως εκ τούτου, η Δ.Ε.Η χάνει εντελώς την συμμετοχή της στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και την παρουσία της στον ενεργειακό άξονα της Δυτικής Μακεδονίας. Φυσικά, στην αρχή του νομοσχεδίου, γίνεται λόγος για συμμόρφωση της Ελληνικής Κυβέρνησης στις δεσμεύσεις που ανέλαβε απέναντι στην Ευρωπαΐκή Επιτροπή σχετικά με την πρόσβαση στο λιγνίτη. Αυτό είναι εντελώς ψευδές, διότι:

Σύμφωνα με το περιεχόμενο της αρχικής απόφασης της Ευρωπαΐκής Επιτροπής και του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαΐκής Ένωσης για να διορθωθούν τα αντίθετα προς τον ανταγωνισμό κρατικά μέτρα που διαπιστώθηκαν με την απόφαση της 5ης Μαρτίου 2008, η Ελληνική Δημοκρατία έπρεπε να λάβει κάθε αναγκαίο μέτρο προκειμένου να χορηγήσει μέσω διαγωνισμών δικαιώματα εκμεταλλεύσεως επί των κοιτασμάτων λιγνίτη της Δράμας, Ελασσόνας, Βεύης και Βεγόρας σε άλλες επιχειρήσεις, πλην της Δ.Ε.Η Α.Ε, εκτός εάν δεν υποβληθεί άλλη αξιόπιστη προσφορά.

Αυτή η απόφαση έγινε το πρόσχημα για την επικείμενη πώληση των λιγνιτικών μονάδων και βάσει αυτής εκδόθηκε η υπ’ αρ. πρωτ. 47/19-05-2017 απόφαση (ΦΕΚ Α’ 72/19.05.2017). Η δέσμευση της Ελληνικής Κυβέρνησης, ήταν εντελώς περιττή και άσχετη με το περιεχόμενο των ευρωπαΐκων αποφάσεων, οι οποίες μπορούσαν να υλοποιηθούν με τον ισχύοντα Μεταλλευτικό Κώδικα. Η αλήθεια είναι ότι, η απόφαση της Ευρωπαΐκής Επιτροπής, αφορά μόνο το άνοιγμα του ανταγωνισμού στην εκμετάλλευση του λιγνίτη (που σχεδόν μονοπωλιακά κατέχει έως σήμερα η Δ.Ε.Η Α.Ε ) και καμία σχέση δεν έχει με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

ΆΡΘΡΟ 2: Διαδικασία, ολοκλήρωση και συνέπειες της απόσχισης και εισφοράς των κλάδων.

Στο άρθρο αυτό, που έχει στόχο την πλήρη επιτάχυνση της διαδικασίας απόσχισης, επιλύονται μια σειρά διαδικαστικών θεμάτων για την ολοκλήρωση της τελευταίας. Καταρχήν, τίθεται ως καταληκτική ημερομηνία η 31η Μαΐου του 2018 για το Δ.Σ της Δ.Ε.Η, το οποίο θα πρέπει έως τότε να έχει εγκρίνει τους όρους της απόσχισης και τις λογιστικές καταστάσεις αυτής. Γενικότερα, προβλέπεται μια οριακά εξαιρετική διαδικασία, που αφορά σύντμηση προθεσμιών και ειδικές προβλέψεις επίλυσης κάθε διαδικαστικού θέματος, που θα ανακύψει κατά την διενέργεια των απαιτούμενων πράξεων απόσχισης και αφορά κάθε εμπλεκόμενο φορέα και κάθε πιθανή διοικητική διαδικασία.

Μάλιστα, ρητά προβλέπεται ότι, οι αρμόδιες αρχές επανεκδίδουν, τροποποιούν και παρατείνουν κατα προτεραιότητα και το αργότερο έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2018 όλες τις άδεις, παραχωρήσεις, επιχορηγήσεις και εγκρίσεις, που αφορούν την απόσχιση, ενώ η Ρ.Α.Ε υποχρεούται να εκδώσει χωρίς καθυστέρηση (αμελλητί) νέα αυτοτελή άδεια για τις μονάδες που θα πωληθούν.

Όλες οι έννομες σχέσεις της Δ.Ε.Η Α.Ε, που αφορούν τους εργαζόμενους και περιλαμβάνονται στη σύμβαση απόσχισης, μεταφέρονται στις νέες εταιρείες. Μάλιστα προβλέπεται ότι, στα βιβλία των νέων εταιρειών μονο τα υπόλοιπα ισολογισμού κατά την ημερομηνία ολοκλήρωσης της απόσχισης θα εγγράφονται και η υποχρέωση καταβολής Φ.Π.Α των κλάδων προς απόσχιση, θα εξακολουθούν να επιβαρύνουν την Δ.Ε.Η και όχι τις νέες εταιρείες. Εν ολίγοις, οι δύο νέες εταιρείες, μέσω των οποίων θα γίνει η πώληση των μονάδων και η εκχώρηση των λιγνιτικών κοιτασμάτων (με την μεταβίβαση των μετοχών εκδόσεως τους), θα αφήσουν μέρος των φορολογικών υποχρεώσεων τους στην Δ.Ε.Η Α.Ε.

ΆΡΘΡΟ 3: Πλαίσιο διαγωνιστικής διαδικασίας για την ολοκλήρωση της αποεπένδυσης.

Προβλέπεται η μεταβίβαση του συνόλου των μετοχών εκδόσεως των νέων εταιρείων απο την Δ.Ε.Η σε ιδιώτες μέσω ανοικτού, διεθνούς, πλειοδοτικού διαγωνισμού, που θα πρέπει να έχει προκηρυχθεί έως τις 31 Μαΐου του 2018, (δηλαδή, την ίδια ημέρα που το Δ.Σ της Δ.Ε.Η θα πρέπει να έχει εγκρίνει την πράξη απόσχισης) και θα ολοκληρωθεί έως τον Οκτώβριο του 2018. Παράλληλα, προβλέπονται ένας διεθνής ανεξάρτητος εκτιμητής, δυνητικά δύτερος και ένας εντολοδόχος παρακολούθησης εκ μέρους της Ευρωπαΐκής Επιτροπης. Το τίμημα, δηλαδή, θα προκύψει από τις εκτιμήσεις αυτών, ενώ η Ευρώπη θα έχει άμεση ανάμειξη στην διαδικασία αγοραπωλησίας του ελληνικού εθνικού πλούτου, ασκώντας μέσω του οριζόμενου εντολοδόχου αποφασιστικές αρμοδιότητες.

ΆΡΘΡΟ 4: Εργασιακές σχέσεις των εργαζόμενων στους δύο κλάδους

Τα εργασιακά δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του προσωπικού της Δ.Ε.Η, που απασχολείται στους κλάδους που αποσχίζονται, μεταβιβάζονται στις νέες εταιρείες και μετά την μεταβίβαση των μετοχών των τελευταίων στον ιδιώτη, θα διαμορφωθεί νέο εργασιακό καθεστώς και ρητά θα μπορούν οι νέες εταιρείες (δηλάδη οι ιδιώτες) να προβαίνουν σε απολύσεις εργαζομένων έως και 6 χρόνια μετά την ολοκλήρωση της απόσχισης. Επομένως, οι εργαζόμενοι είναι εντελώς εκτεθειμένοι σε απολύσεις ενώ το εργασιακό τους καθεστώς θα διαμορφωθεί από την αρχή.

ΑΡΘΡΟ 5: Ευθύνη της Δ.Ε.Η και των νέων εταιρειών

Προκειμένου να καμφθούν πιθανές αντιδράσεις των μελών του Δ.Σ της Δ.Ε.Η στην παράγραφο 4, προβλέπεται ότι, οι ενέργειες και οι αποφάσεις των μελών των Διοικητικών συμβουλίων της Δ.Ε.Η Α.Ε, που αφορούν την υλοποίηση της απόεπενδυσης, συνιστούν εκπλήρωση νόμιμης υποχρέωσης αυτών. Αυτο σημαίνει ότι, η απόχη απο τις ενέργειες αυτές, γεννά πειθαρχική, διοικητική και ποινική ευθύνη των πιθανώς διαφωνούντων μελων. Η διάταξη αυτή, επιδιώκει να θέσει προ των ευθυνών τους τα μέλη του Δ.Σ της Δ.Ε.Η, θεσπίζοντας χωρίς όρους ένα ιδιόμορφο “αδίκημα” σε όσους δεν υπακούσουν, θίγοντας ευθέως την ανεξαρτησία της ψήφου τους.

ΆΡΘΡΟ 6: Εισφορά δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης λιγνίτη στις νέες εταιρείες

Εξειδικεύεται, περαιτέρω, η πρόβλεψη του άρθρου 1 και τα αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης των λιγνιτικών κοιτασμάτων Φλώρινας και Αρκαδίας, εκχωρούνται στον ιδιώτη επενδυτη, που θα αναδειχθεί πλειοδότης στον διαγωνισμό. Μάλιστα, θεωρείται ότι, αυτό γίνεται για λόγους δημοσίου συμφέροντος, για την ορθολογική εκμετάλλευση των κοιτασμάτων και για την επάρκεια του ενεργειακού εφοδιασμού. Η αλήθεια είναι ότι, με την διάταξη αυτή το Ελληνικό Δημόσιο σταματά να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον προγραμματισμό της ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας, καθώς αυτή θα καθορίζεται πλέον από τον ιδιώτη παραχωρησιούχο. Για το τμήμα του ορυχείου της Βεύης που ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο, θα διεξαχθεί διαγωνισμός και ο ιδιώτης θα μπορεί να διατηρήσει τους ίδιους (άδικους) όρους της τελευταιάς υπογραφείσας σύμβασης. Αυτο προκύπτει, από το γράμμα του νόμου, ο οποίος προβλέπει ως περιορισμό για την νέα εκχώρηση “όχι δυσμενέστερους από την τελευταία υπογραφείσα σύμβαση όρους”.

ΑΡΘΡΟ 7: Ειδικό τέλος δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης λιγνίτη.

Η ολοκλήρωση της φτωχοποίησης της περιοχής, επέρχεται με την διάταξη αυτή, που ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΟΝ ΤΟΠΙΚΟ ΠΟΡΟ και τον αντικαθιστά με το λεγόμενο ειδικό τέλος, το οποίο θα ανέρχεται σε 1,20 ευρώ ανά μεγαβατώρα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη. Ο τοπικός πόρος, υπολογιζοταν σε ποσοστό 0,4% επί του κύκλου εργασιών της Δ.Ε.Η. Το τέλος αυτό, υπολογίζεται αποκλειστικά σε σχέση με την παραγωγή ηλκερικής ενέργειας από λιγνίτη (άρα συναρτάται άμεσα με τις μονάδες που συμμετέχουν στον Ημερήσιο Ενεργειακό Προγραμματισμό και εγχέουν ενέργεια στο συστημα) και όχι σε σχέση με το σύνολο των εργασιών της επιχείρησης. Τα ποσά που θα εισπράττει (αν τα εισπράττει, καθώς λόγω της κατά προτεραιότητας εισαγωγής των Α.Π.Ε στο σύστημα, οι μονάδες είτε τίθενται εκτός είτε λειτουργούν περιορισμένα) η περιοχή θα είναι ψίχουλα.

ΆΡΘΡΟ 8: Καταργούμενες διατάξεις

Ρητά επιβεβαιώνεται η κατάργηση του άρθρου 20 του ν. 2446/1996, μια ιστορική κατάκτηση της Δυτικής Μακεδονίας. Η φωτοχοποίηση της περιοχής σε μια φράση.

Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που προκαλεί το αίσθημα δικαίου και είναι πέρα από κάθε λογική εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος. Καταργεί τον τοπικό πόρο, εκποιεί τον εθνικό πλούτο, προβλέπει απόλυτα δικαιώματα της Ευρωπαΐκής Επιτροπής στην διαδκασία αγοραπωλησίας, δεν αναφέρει τίποτα για το κόστος και τις υλοποιήσεις των μετεγκαταστάσεων, ανοίγει την πόρτα των απολύσεων, δημιουργεί ιδιόμορφα “αδικήματα” για τους διαφωνούντες στο Δ.Σ της Δ.Ε.Η και θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια του ενεργειακού συστήματος της χώρας. Είναι το σχέδιο διευκόλυνσης του ιδιώτη αγοραστή. Και ένα κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί χάριν του ιδιωτικού συμφέροντος, εκτός αν επιδιώκει την δημιουργία προτεκτοράτων.

Ελισσάβετ Παναγιωτίδου

Δικηγόρος-ΜΔΕ Δίκαιο και Μηχανική της Ενέργειας, ΑΠΘ

Πρ. Αντιπεριφερειάρχης Ενέργειας,

Περιβάλλοντος & Μεταφορών Δυτικής Μακεδονίας

Ανεξάρτητη Περιφερειακή Σύμβουλος

The post Το σχέδιο νόμου για την Δ.Ε.Η Α.Ε.: Κατ’ άρθρο ερμηνεία appeared first on Νέα Φλώρινα.