«Βιο-Τέχνη» από το 1ο Γυμνάσιο Φλώρινας (video)
Ο Όμιλός μας, με τίτλο «Βιο-Τέχνη»συνδυάζει τη Βιολογική Διατροφή με την Τέχνη και τη Σοφία της Παράδοσης. Τη σύνδεση του χθες με το αύριο, τη σοφία του παλιού, με τις ανάγκες του παρόντος. H Δράση μας είναι ένα ταξίδι, όχι απλώς γνώσης, αλλά μνήμης και καρδιάς. Σε ένα ημερολόγιο πεδίου που δεν καταγράφει μόνο στοιχεία, αλλά αφουγκράζεται την ψυχή της τροφής μας.
Πριν τα βιολογικά τρόφιμα γίνουν προϊόντα με ετικέτες στα ράφια, ήταν τα χέρια παππούδων μας. Τότε που η γεωργία ήταν επίπονη αλλά αληθινή. Ήταν ο ιδρώτας στο μέτωπο,η γη κάτω από τα νύχια, η μυρωδιά της γης μετά τη βροχή, το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό για τον καιρό.Ο σεβασμός στις εποχές και στον ρυθμό τους. Αυτή η παλιά, παραδοσιακή γεωργία, ήταν στην ουσία, η πρώτη και πιο αγνή «βιολογική» γεωργία που γνώρισε ο άνθρωπος.
Η Βιωματική Δράση που εστιάσαμε περισσότερο, ήταν η δημιουργία τρισδιάστατων κατασκευών. Μέσα από αυτές, προσπαθήσαμε να αποτυπώσουμε την καθημερινή αγροτική ζωή των ανθρώπων,ενός άλλου χρόνου, πιο απλού, αλλά γεμάτου με κόπο, φροντίδα και αγάπη ,στη γη και στον άνθρωπο.
Τότε, η καθημερινότητα δεν είχε βιασύνη. Ο άνθρωπος ξυπνούσε με το πρώτο φως της ημέρας και πορευόταν μαζί με τη φύση και τη γη.όχι απέναντί της.
Όργωνε με το αλέτρι και το άλογο, έσπερνε με υπομονή και περίμενε τον καρπό με πίστη. Ο θερισμός γινόταν με το δρεπάνι ενώ το αλώνισμα και το λίχνισμα έδιναν συνέχεια στον κύκλο της ζωής.
Το ψωμί, καρπός όλης αυτής της πορείας, δεν ήταν απλώς τροφή. Ήταν σύμβολο πίστης και οικογενειακής ενότητας. Από το χωράφι μέχρι τον φούρνο, και από εκεί στο τραπέζι και ως πρόσφορο στην εκκλησία, ένωνε τους ανθρώπου, γιατί κανείς δεν μπορούσε να σταθεί μόνος του σε αυτή τη διαδρομή.
Στις αυλές και στα χωράφια, στα μαντριά και στις κουζίνες, γεννιόταν καθημερινά η ζωή.
Ο πλανόδιος γαλατάς, ο μανάβης,ο νερόμυλος,ο πέτρινος φούρνος,το κοτέτσι, δεν είναι απλώς κατασκευές και σκηνές του παρελθόντος. Είναι κομμάτια μνήμης που μας θυμίζουν ποιοι είμαστε και από πού ξεκινήσαμε.
Οι κόκκινες πιπεριές κρεμασμένες στους τοίχους των σπιτιών, δεν είναι μόνο μια παράδοση. Είναι το άρωμα και η ταυτότητα ενός τόπου.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες δεν μάθανε μόνο τεχνικές και εικόνες.
Έμαθαν να συνεργάζονται, να δημιουργούν, να σέβονται τον κόπο των ανθρώπων του παρελθόντος και να βλέπουν με άλλα μάτια όσα έχουμε σήμερα.
Η Διευθύντρια του 1ου Γυμνασίου
Χρυσοχοϊδου Ιωάννα
Υπεύθυνη της Δράσης
Καραπέτρου Αγγελική
