​Το φαινόμενο της πολιτικής εξόντωσης: Όταν τα κλισέ αντικαθιστούν την Πολιτική

​Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες μιας συντονισμένης και πρωτοφανούς επίθεσης κατά του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη. Μιας επίθεσης που δεν προέρχεται μόνο από τους παραδοσιακούς πολιτικούς αντιπάλους, αλλά δυστυχώς τροφοδοτείται από εσωκομματικές σκοπιμότητες και γιγαντώνεται από μερίδα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

​Το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της κατάστασης δεν είναι η ίδια η κριτική η οποία είναι θεμιτή και απαραίτητη σε μια δημοκρατία αλλά η απόλυτη έλλειψη πολιτικού περιεχομένου που τη συνοδεύει.

Αν αφαιρέσει κανείς τον επικοινωνιακό θόρυβο, τι απομένει; Ενα φτιαχτό στερεότυπο: «Δεν τραβάει».

Χωρίς σοβαρή ανάλυση των θέσεών του.

Χωρίς αντιπρόταση στα όσα καταθέτει για την υγεία, την παιδεία ή την ακρίβεια.

Χωρίς ουσιαστικό διάλογο για το μέλλον της παράταξης και της χώρας.

​Πρόκειται για μια κλασική μέθοδο δολοφονίας χαρακτήρα. Όταν δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τον άλλον στο πεδίο των ιδεών, επιχειρείς να τον απαξιώσεις ως προσωπικότητα. Κατασκευάζεις μια εικόνα «ανεπάρκειας» και την επαναλαμβάνεις τόσες φορές, μέχρι το κοινό να την αποδεχτεί.

Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταλάβει κανείς τα κίνητρα πίσω από αυτή την αποδόμηση. Σε ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα που έχει συνηθίσει να ελέγχει, να κατευθύνει και να συνδιαλέγεται με όρους υποταγής, η ύπαρξη ενός αρχηγού που δεν «κρατιέται» από πουθενά αποτελεί πρόβλημα.

Η πραγματική αιτία της πολεμικής εναντίον του είναι ότι δεν είναι ελεγχόμενος. Επειδή δεν χρωστάει την εκλογή του σε μιντιακά συγκροτήματα ή οικονομικά τραστ, αλλά στη βάση του κόμματός του, αρνείται να παίξει με τους όρους του παρασκηνίου. Και το σύστημα εκδικείται όσους δεν μπορεί να ελέγξει.

Αυτή η διολίσθηση της πολιτικής ζωής σε ένα reality show προσωπικών απαξιώσεων είναι επικίνδυνη. Όταν τα ΜΜΕ και οι εσωκομματικοί επικριτές επιλέγουν τη λάσπη αντί για τον προγραμματικό λόγο, υποβαθμίζουν την ίδια τη Δημοκρατία.

​Η πολιτική δολοφονία του Νίκου Ανδρουλάκη δεν αφορά μόνο τον ίδιο. Αφορά το δικαίωμα κάθε πολιτικού να κρίνεται για τις ιδέες, το ήθος και το έργο του, και όχι για το πόσο αρεστός είναι σε όσους κρατούν τα κλειδιά της επικοινωνιακής εξουσίας.

Είναι καιρός να επιστρέψουμε στην ουσία και να κλείσουμε την πόρτα στον εύκολο, πολιτικό κανιβαλισμό.

Στάιος Ευάγγελος
Γραμματέας Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Φλώρινας