Μια υπέροχη συναυλία
Η μουσική λέει πολλά για τους ανθρώπους και για την κάθε την εποχή. Καταγράφει παλμούς, ιδέες, πόθους και όνειρα. Όταν είναι φτιασιδωμένη, και δεν είναι τέχνη αληθινή, αδρανοποιεί και αποκοιμίζει συνειδήσεις, έχει ελαφρότητα και κακογουστιά, βαδίζει με αναίδεια, παράλληλα με την αληθινή τέχνη.Μόνο η αληθινή τέχνη μπορεί να αγγίζει και να εκφράζει την συλλογική συνείδηση, που πυρπολεί και αναγεννά τις ψυχές στην δύσκολη και απροσδόκητη πορεία της ζωής…
Ζήσαμε την τελευταία των συναυλιών στην πόλη μας στο πλαίσιο των εκδηλώσεων των Πρεσπείων. Μια πάλλουσα συναυλία, γεμάτη ένταση, συναίσθημα και ομορφιά, ντυμένη με την εκφραστική φωνή της Νατάσας Μποφίλιου, σε τραγούδια σπουδαίων δημιουργών, νεότερης γενιάς, στο χώρο του ποιοτικού Ελληνικού τραγουδιού. Ο λόγος, για τους σπουδαίους, Θέμη Καραμουρατίδη ( συνθέτη) και Γεράσιμο Ευαγγελάτο (στιχουργό). Άξιοι δημιουργοί που έχουν πιάσει γερά το νήμα της συνέχειας των άλλων μεγάλων δημιουργών, που προηγήθηκαν, αφήνοντας βαριά κληρονομιά…
Είναι αισιόδοξο να γράφονται τέτοια τραγούδια από νέους δημιουργούς. Είναι, επίσης, ελπιδοφόρο νέοι άνθρωποι να τα γνωρίζουν, να τα τραγουδούν, γνωρίζοντας τους στίχους, και να παρακολουθούν με ενδιαφέρον, τραγούδια γεμάτα ποίηση και προβληματισμό με στίχο μεστό και βαθύ. Σε μια σκοτεινή εποχή, που όλα ανατρέπονται και χάνονται οι βεβαιότητες, στην θλιβερή μας εποχή, ένας αληθινός δημιουργός δεν μπορεί να μην αφουγκράζεται, να μην ψηλαφεί, να μην διεισδύει με το βάθος του στοχασμού στην πραγματικότητα…να μην αναζητά διεξόδους…όσο κι αν ανασαίνει, όσο κι αν καταγράφει το σκοτάδι…Θα σε πάει εκεί, που η ψυχή διψά να πιεί…στην αλήθεια, στην ομορφιά,στην συντριβή της ζωής, για να προχωρήσει στο αναζητώ, στέκομαι περήφανος, προχωρώ… Με αφορμή την τέχνη, ακροβατούμε ψηλά για να συλλέξουμε όνειρα. Ταυτόχρονα αφυπνιζόμαστε, πατάμε γερά, διεκδικούμε….
Πάντα, σε κάθε εποχή, οι αντιφάσεις στην κοινωνία συγκρούονται… Εκεί που ακούς τα τραγούδια – άνθρακες, με τον επαναλαμβανόμενο ήχο και στίχο, χωρίς νόημα, ή με ανούσιο και χυδαίο περιεχόμενο για να ικανοποιήσουν την ανάγκη για ” άρτον και θεάματα”.. , τραγούδια απατηλής ψευδοτέχνης, εκεί που στην παραποτάμια μελαγχολία μας, εισβάλλει το πλαστικό ποτηράκι, συνοδευόμενο από την πλήξη….και όλα νιώθεις να βουλιάζουμε, μαζί με τα ” διατηρητέα” (μισογκρεμισμένα) κτίρια, διαμάντια αυτής της πόλης, όπως και κάθε πόλης αυτής της χώρας… που χάνονται…ξάφνου, σε μια συναυλία, νιώθεις κάτι να σαλεύει μέσα σου, το “γιατί” να σε πνίγει, και το”πάμε μαζί για κάτι καλύτερο” να σε τραβά σαν μαγνήτης…
Αρκεί να μην ξεθωριάσει αυτή η εξαίσια ανάταση… Γιατί η εποχή, μας σπρώχνει ύπουλα στην απέλπιδη μοναχικότητα,δίχως διέξοδο… Η ζωή δείχνει τους δρόμους…” κι είν’ οι δρόμοι υγροί..” και ” τί τις θέλεις ,κόσμε, τόσες άδειες γλώσσες, δεν θα τις ξορκίσεις έτσι τις σιωπές σου…” (στίχοι Γερ. Ευαγγελάτος). Η σιωπή βαραίνει σε δύσκολες εποχές…αλλά τα χέρια μας είναι αυτά, που μαζί με την σκέψη,με βοηθό το καράβι της αληθινής τέχνης, μπορούν να παλέψουν για να αλλάξουμε τη ρότα και την πορεία….μιας αβέβαιης, άδικης και σκοτεινής εποχής… !
Βιβή Κοσκοσά
Φλώρινα 29 Αυγούστου 2026
